wyszukiwanie/filtrowanie
Lp. Temat pracy Promotor Program studiów
121. Świątynie greckie w porządku jońskim w świetle zachowanych przykładów. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Praca licencjacka jest poświęcona greckim świątyniom w porządku jońskim, powstającym pomiędzy VI a IV wiekiem p.n.e. Autorka omawia budowle w porządku jońskim, zlokalizowane na wyspach jońskich oraz w koloniach greckich w Azji Mniejszej, gdzie ich koncentracja jest największa, a także opisuje wymiary architektoniczne poszczególnych świątyń oraz ich dekorację rzeźbiarską. Świątynie w porządku jońskim są ważne nie tylko ze względu na matematyczną dokładność proporcji oraz bogatą figuralną i ornamentalną dekorację, ale również przez nowe oryginalne tendencje w architekturze.
122. Inspiracje antykiem w twórczości Williama Chambersa (samodzielne realizacje z terenu wielkiej Brytanii). dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
W XVIII wieku praktycznie we wszystkich sztukach plastycznych nastąpił wzrot ku klasycznej sztuce starożytnej. Powstawło wówczas wiele teoretycznych dzieł opisujących nie tylko sztukę starożytną, lecz skrupulatnie analizujących poszczególne aspekty dziejów antycznych. Wielu architektów wykorzystywało idee antyczne w swych projektach; zarówno w konstrukcji,układzie wnętrz jak i dekoracji. W owym czasie w Anglii wciąż silnie oddziałujący Palladianizm wykształcił dwa pokolenia artystów,którzy chętnie sięgali do wzorców antycznych. Wśród architektów drugiego pokolenia neopalladiańczyków należy wyszczególnić osobę Sir Williama Chambersa, członka Akademii Królewskiej i Naczelnego Zarządcy Robót Budowlanych. W trakcie swojej długiej i owocnej kariery wydał rzetelną publikację zatytuowaną „Treatise on Civil Architecture“ i liczne reedycje 3, a także szereg publikacji dotyczących planowania ogrodów. O zasługach i dokonaniach Sir Williama możnaby napisać niezliczoną ilość publikacji; praca została poświęcona badaniom nad wzorcami antycznymi w twórczości Chambersa. Założeniem pracy jest analiza wybranych obiektów w celu wskazania bezpośrednich i pośrednich inspiracji sztuką starożytnych. Wśród analizowanych przykładów znajdują się tylko świeckie realizacje na terenie Wielkiej Brytanii, wybór ten należy poprzeć małą ilością obiektów sztuki sakralnej wykonanych przez Sir Williama oraz jego udokumentowanym zamiłowaniem do rzymskiej architektury użyteczności publicznej.
123. Rzymska architektura triumfalna okresu Cesarstwa. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Tematem pracy jest rzymska architektura triumfalna okresu Cesarstwa. W omawianym czasie, w związku ze zmianą ustroju politycznego, sztuka zaczęła służyć władcom jako narzędzie propagandowe, co doprowadziło do wykształcenia się nowych typów budowli. W pracy zostały przeanalizowane pomniki zwycięstwa: łuki triumfalne, kolumny oraz trofea. Znalazły się tam informacje dotyczące genezy, wyglądu oraz zastosowanej ornamentyki. Budowle należące do architektury triumfalnej nie były dotąd omawiane jako osobny problem badawczy.
124. Rzeźba hellenistyczna w nurcie rokoko. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Celem niniejszej pracy licencjackiej jest omówienie zagadnień związanych z rzeźbą hellenistyczną w nurcie rokoko na przykładzie wybranych dzieł sztuki. Nurt ten został wyodrębniony w periodyzacji okresu hellenistycznego na podstawie innowacyjnych tematów i sposobów ich przedstawiania w rzeźbie. Najsilniej zaznaczył się w okresie hellenistycznym od początków III stulecia p.n.e. do podbicia ostatniego państwa hellenistycznego, Egiptu, przez Rzymian. W drugim rozdziale zarysowany zostanie stan badań nad rzeźbą hellenistyczną na podstawie zgromadzonej literatury powstałej już w latach 20. XX wieku aż do tej powstałej zaledwie kilka lat temu. Przedstawione zostaną zawiłe początki związane z nazewnictwem nurtu, a zwłaszcza z wprowadzeniem określenia rokoko hellenistyczne, pierwszymi badaniami nad nim oraz stan ich zaawansowania. Rozdział trzeci stanowić będzie charakterystykę epoki hellenistycznej na tle dziejów antycznego świata Opisany zostanie zasięg geograficzny imperium stworzonego przez Aleksandra Wielkiego i określone zostaną jego ramy czasowe. Naszkicowana zostanie ówczesna sytuacja polityczna oraz sposób funkcjonowania życia społecznego. Jest to ważne ze względu na wpływ tychże czynników na rozwój sztuki, ukształtowanie się jej najważniejszych ośrodków oraz sposób jej rozwoju, a zwłaszcza nurtu rokoko w plastyce. Czwarty rozdział, najobszerniejszy ze wszystkich będzie stanowił analizę ikonograficzno-stylistyczną wybranych dzieł rzeźbiarskich, co pozwoli przyjrzeć się bliżej prądowi rokoko w sztuce hellenistycznej i dokonać charakterystyki jego głównych wyróżników. Rozdział ten podzielony zostanie na siedem podrozdziałów, z których każdy dotyczyć będzie innego tematu przedstawionego w rzeźbie hellenistycznej w tymże nurcie. Pierwszy podrozdział dotyczyć będzie krótkiego opisu Afrodyty jako bogini i jej przedstawień, drugi dzieł ukazujących dzieci, trzeci przedstawień ludzi starszych, czwarty sposobów obrazowania ludzkich ułomności i niepełnosprawności. W części piątej opisane zostaną dzieła przedstawiające postaci podczas snu. Części szósta i siódma traktować będą o przedstawieniach , kolejno tematyki związanej z szeroko pojętą rozrywką- teatr, sport etc. oraz tych o zabarwieniu erotycznym. W rozdziale piątym stanowiącym podsumowanie niniejszej pracy, autorka podejmie próbę dokonania oceny zaawansowania stanu wiedzy w badaniach nad nurtem rokoko w rzeźbie hellenistycznej a także sformułowania wniosków powstałych w czasie pracy, między innymi o trudnościach powstałych już przy próbie usystematyzowania dzieł rzeźbiarskich w podgrupy w celu większej przejrzystości podczas ich analizy. Na końcu pracy umieszczone zostaną bibliografia, spis ilustracji oraz same ilustracje omawianych rzeźb.
125. Wizerunek kobiety w rzeźbie greckiej. Analiza oparta na wybranych przykładach. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Analizując poszczególne przykłady wizerunków kobiecych, począwszy od najwcześniejszych przykładów z okresu protogeometrycznego a kończąc na rzeźbach z okresu hellenistycznego, w pracy opisana została ewolucja obrazu kobiety w rzeźbie greckiej. W pierwszych rozdziałach przedstawione zostały niewielkie figurki kobiece osiągające najwyżej kilkadziesiąt centymetrów długości – nie zachowały się żadne monumentalne przykłady pochodzące z najwcześniejszych okresów rozwoju rzeźby greckiej. W rozdziale dotyczącym okresu archaicznego opisane zostały początki monumentalizmu w rzeźbie oraz rozwój typu kory, który zdominował wizerunki kobiece aż do pierwszej ćwierci V wieku p.n.e. W tym czasie pojawiły się pierwsze sygnały nowego sposobu myślenia i odejścia od kanonu kory. Kory archaiczne stanowiły wyidealizowany obraz kobiet ziemskich w rzeźbie. W V wieku p.n.e. w wizerunkach kobiecych zaczęły dominować przedstawienia bogiń, rozpoczął się nowy okres w sztuce greckiej, nazwany klasycznym. W pracy opisane zostały liczne zmiany, jakie nastąpiły w sposobie przedstawiania kobiet w tym okresie – między innymi nowy układ ciała, sposób uczesania, inny wyraz twarzy. Następnie wyjaśnione zostało stopniowe skłanianie się rzeźbiarzy ku wprowadzeniu aktu do wizerunków kobiecych oraz ostateczne dokonanie tego przełomu w późnym okresie klasycznym. Ostatnie rozdziały pracy tłumaczą jak bardzo różnorodna staje się rzeźba grecka w okresie hellenistycznym, przedstawione zostały zmiany w kreowaniu postaci kobiecej oraz nowe typy wizerunków. W podsumowaniu skupiono się na scharakteryzowaniu ogólnej linii rozwoju przedstawień kobiecych w rzeźbie greckiej - artyści przez wieki skupiali się na dążeniu do realizmu przedstawień, podlegały jednak one idealizacji. Opisano także jak najpóźniejsze przykłady rzeźby greckiej zrywają z kanonem obecnym przez wieki w sztuce greckiej.
126. Rzeźba i relief z Pergamonu. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Niniejsza praca poświęcona będzie rzeźbie i reliefowi z Pergamonu w okresie hellenistycznym. Omówione zostaną kluczowe dzieła powstałe od ok. 2.poł. III w. p.n.e. do ok. 1. poł. II w. p.n.e., czyli na przestrzeni prawie 150. lat istnienia Państwa Pergamońskiego. Rozdział drugi poświęcony zostanie stanowi badań nad sztuką hellenistyczną powstałą w Pergamonie. Uwzględnione zostaną pierwsze badania archeologiczne mające miejsce na tym obszarze, a następnie przedstawione zostaną nowsze pozycje naukowe dotyczące danego zagadnienia. Rozdział przedstawi charakterystykę poszczególnych publikacji oraz oceni ich obszerność i stopień dokładności badań nad problemem pergamońskiej rzeźby i reliefu okresu hellenistycznego. W rozdziale trzecim scharakteryzowane zostanie tło historyczne i kulturowe państwa i miasta Pergamon. W rozdziale zarysowana będzie historia powstania Pergamonu oraz ukazany zostanie charakter państwa będącego pod rządami dynastii Attalidów. Pokazana tu zostanie charakterystyka Pergamonu jako ośrodka kultury i nauki okresu hellenistycznego. Na koniec rozdziału wymienione zostaną ogólne tendencje rzeźby i reliefu pergamońskiego. Rozdział czwarty poświęcony będzie nurtowi barokowemu w rzeźbie i reliefie pergamońskim. Dokonana zostanie analiza stylistyczno-ikonograficzna kluczowych dla tego nurtu dzieł, uwzględnionych pod względem chronologicznym. Będą to m.in. Grupa Galów, Grupa Laokoona oraz fryz przedstawiający Gigantomachię z Wielkiego Ołtarza Zeusa i Ateny. Rozdział piąty i szósty dotyczyć będą kolejno nurtu klasycyzującego oraz rokokowego w rzeźbie i reliefie pergamońskim. Przedstawione zostaną m.in. obiekty takie jak Atena Partenos z Biblioteki Pergamońskiej, czy Fryz Telefosa z Wielkiego Ołtarza Zeusa i Ateny dla nurtu klasycyzującego, a także Śpiący Satyr, jako kluczowy przykład rokoka w rzeźbie pergamońskiej. Rozdział siódmy zawierać będzie podsumowanie, sumujące dotychczas omówione kwestie. Uwzględnione będą w nim wnioski na podstawie wcześniej zanalizowanych przykładów. Koniec pracy obejmować będzie bibliografię oraz spis ilustracji wraz z wykazem źródeł, a następnie ilustracje do tekstu.
127. Dolina Królów – charakterystyka założeń grobowych władców egipskich okresu Nowego Państwa. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Nowe Państwo to okres największego rozwoju starożytnego Egiptu. Jahmes, pierwszy władca XVIII dynastii pokonał Hyksosów, którzy wówczas rządzili Egiptem Dolnym. Rozwinął się handel i podbito nowe tereny. Wiara w życie pozagrobowe była podstawą wierzeń starożytnych Egipcjan. Z tego też powodu bardzo ważne były dla nich rytuały pogrzebowe oraz kładziono ogromny nacisk na stworzenie godnego i bezpiecznego grobowca. Na przestrzeni dziejów poszukiwano nowych rozwiązań, aby zapewnić spokój pochowanemu władcy, aż wreszcie zdecydowano się na rozdzielenie świątyni od grobu i znaleziono nowe, trudno dostępne miejsce pochówków. Owym miejscem była Dolina Królów. W okresie panowania XVIII, XIX i XX dynastii rozróżnić można etapy zmian planu architektonicznego, dekoracji czy wyposażenia królewskich grobowców w Dolinie Królów.
128. Rzymski portret oficjalny okresu panowania dynastii Julijsko-Klaudyjskiej. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Tematem niniejszej pracy jest rzymski portret oficjalny okresu panowania dynastii Julijsko - Klaudyjskiej. W pracy przedstawione zostaną wizerunki cesarzy rzymskich oraz wybranych członków ich rodzin, bezpośrednio z nimi związanych. Uwaga skupiona zostanie tutaj przede wszystkim na reliefie i rzeźbie, ponieważ to właśnie te przykłady pokazują największe zmiany jakie przeszedł w tym czasie portret władcy czy portret kobiecy.
129. Greckie lustra pudełkowe. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Tematem pracy licencjackiej są brązowe greckie lustra pudełkowe, sposób ich produkcji oraz charakterystyka dekoracji reliefowych zdobiących pokrywy. Opisany został także sposób użycia oraz rola jaką greckie lustra pełniły w życiu codziennym i mitologii. Cezura czasowa obejmuje okres od V- III wieku p. n. e. Badania dotyczące greckich luster pudełkowych przeprowadzone zostały w oparciu o dostępną literaturę, pochodzącą głównie z biuletynów światowych muzeów, przeważnie amerykańskich. Opis luster pudełkowych umieszczony został w kontekście pozostałych dwóch rodzajów luster greckich.
130. Krytytyka kapitalizmu w sztuce w kontekście kryzysu ekonomicznego po 2008 roku. prof. dr hab. Anna Kutaj-Markowska prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Głównym zagadnieniem poruszanym w niniejszej pracy są te przejawy kreatywności po kryzysie ekonomicznym w 2008 roku, które mają na celu krytykę systemu kapitalistycznego, jak i wytyczenie drogi do ukształtowania nowej, utopijnej rzeczywistości. Jednocześnie te nietradycyjne pomysły, głównie wynikające z działalności ruchu Occupy Wall Street, zestawione zostaną z twórczością i działalnością artystyczną Damiena Hirsta, którego twórczość wyraźnie powiązana jest z kapitalizmem. Przedmiotem badań będzie zatem sztuka osadzona w neolewicowej retoryce oceny systemu ekonomiczno-politycznego, jej język i problemy, które owa sztuka napotyka w starciu z prestiżową sztuką z przestrzeni galerii.
131. Śmierć, ewolucja, absolut. Kolor niebieski w twórczości artystów XX i XXI wieku. prof. dr hab. Anna Kutaj-Markowska prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Praca analizuje problem wykorzystywania koloru niebieskiego w różnych kontekstach, w sztuce XX i XXI wieku. Poprzez zestawienie prac wybranych artystów, pokazano jak zmieniało się i ewoluowało, znaczenie i symbolika barwy niebieskiej. W pierwszym rozdziale omówiono prace Andrzeja Wróblewskiego oraz film Dereka Jarmana, posłużyły jako przykład analizy barwy błękitnej w kontekście śmierci. Prace Wróblewskiego z okresu końca lat 40. XX wieku, są przykładem ekspresyjnego ukazania okrucieństwa wojny. Film Jarmana oparty o jednolity kolor ultramaryny jest nie tylko filmowym eksperymentem, ale także próba przygotowania się na śmierć. Drugi rozdział poświęcony jest znaczeniu koloru niebieskiego w kontekście jego przynależności do strefy sacrum w klasycznej ikonografii i ewolucji tego znaczenia. Obrazy Wojciecha Fangor stanowiły przykłada zmiany symboliki barwy w obrębie twórczości jednego autora. Yves Klein jako wirtuoz barwy niebieskiej, widział w niej namiastkę absolutu na Ziemi. Wszystkie jego działania były powodowane chęcią przybliżenia ludziom idei wolności. Opatentowany przez niego kolor IKB, wykorzystywał tworząc dzieła w różnych mediach ze świata sztuk plastycznych. Ostatni rozdział poświęcony jest dziełom Edward Dwurnika i Jarosława Modzelewskiego, którzy w swej twórczości czerpią z dorobku historii malarstwa, z szczególnym uwzględnieniem koloru niebieskiego. Praca zakończona podsumowaniem, w którym zawarto wnioski dotyczące koloru niebieskiego w twórczości artystów XX i XXI wieku.
132. Meet Factory Davida Cernego i finkcjonowanie sztuki w oparciu o przedsiębiorstwo artystyczne. prof. dr hab. Anna Kutaj-Markowska prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
133. Recykling i krytyka modernizmu w twórczości polskich artystów. prof. dr hab. Anna Kutaj-Markowska prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Modernizm, jako ostatnia usankcjonowana epoka, jest ważnym punktem odniesienia w dzisiejszej debacie dotyczącej genezy nowoczesności. Zdaje się nie być jednak zamkniętym rozdziałem, zakończonym projektem, lecz przedmiotem nieustających dyskusji, których wzmożoną ilość możemy zaobserwować szczególnie po 2000 roku. Celem niniejszej pracy jest prześledzenie fragmentu najnowszego dyskurs naukowego dotyczącego sztuki modernistycznej oraz zjawiska recyklingu jej elementów w twórczości młodych polskich artystów.
134. Nowa apokalipsa i klasyczne techniki artystyczne. Twórczość Jakuba Różalskiego i Marcina Zawickiego. prof. dr hab. Anna Kutaj-Markowska prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
135. Recepcja kształtu domu rzymskiego w twórczości Leona Battisty Albertiego i jego naśladowców. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Niniejsza praca magisterska traktuje o recepcji kształtu i rozplanowania starożytnego domu rzymskiego, a przede wszystkim jego przestrzeni atrialnej w twórczości teoretycznej oraz praktycznej Leona Battisty Albertiego oraz jego ideologicznych i warsztatowych naśladowców. Głównym celem pracy było określenie analogii między architekturą mieszkalną starożytnego Rzymu i architekturą rezydencjonalną renesansowych Włoszech, ze szczególnym uwzględnieniem dokonań Albertiego. Dzięki dokładnej analizie traktatu Witruwiusza, dysertacji Albertiego oraz innych twórców nowożytnych udało się nakreślić interesującą linię rozwoju architektury mieszkalnej mającą swój początek w okresie etruskim. Poszczególne rozdziały odnoszące się do starożytnego atrium, warunkującego całą przestrzeń domu rzymskiego, twórczości Albertiego, recepcji traktatu Witruwiusza przez włoskich humanistów oraz architektów okresu renesansu pomogły udowodnić słuszność tez zaproponowanych we wstępie przez autorkę.
136. Sztuka polska lat 80. XX wieku – pomiędzy "kompleksem Matejki" a anarchistyczną transawangardą. prof. dr hab. Waldemar Okoń Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Praca pt."Sztuka polska lat 80. XX wieku – pomiędzy "kompleksem Matejki" a anarchistyczną transawangardą" traktuje o specyficznej i bezprecedensowej sytuacji w jakiej znalazła się polska sztuka wspomnianej dekady odrzucając zwierzchnictwo władz i resortowych instytucji sztuki, sprzeciwiając się wszechobecnej cenzurze i obłudzie. Pierwsza część publikacji dotyczy tzw. "sztuki przykościelnej" (drugoobiegowej) - egzystującej w świątyniach, związanej z odrodzeniem ideologii katolickich i mecenatem duchowieństwa,(tworzonej zwłaszcza przez artystów aktywnych już w latach 70.)sprzymierzonej z Solidarnością i ideą "nowego mesjanizmu". Druga część pracy dotyczy działalności nowych grup i ruchów artystycznych - Gruppy, Luxusu,Kultury Zrzuty i Łodzi Kaliskiej, Totartu, Koła Klipsa, Pomarańczowej Alternatywy,(tzw. sztuki trzeciego obiegu)utworzonych przez młodych, debiutujących w latach 80. polskich artystów tworzących głównie w nurcie nowej ekspresji, nawiązujących do "dzikiego malarstwa" zachodnioeuropejskiego,przedstawicieli rzeźby "postmalarskiej" itp. Opisane są tutaj również działania takie jak happening, performance, przeróżne akcje artystyczne, a także wydawanie przez artystów drugoobiegowych pism nawiązujących do tzw. art zinów ("Magazyn Luxus", "Tango" itp.). - scharakteryzowane zostały tutaj wszystkie najważniejsze ośrodki sztuki w Polsce dekady lat 80. Trzecia część pracy traktuje o przełomowych wystawach dotyczących sztuki opisywanej dekady - ekspozycjach, które miały miejsce w latach 80. oraz tych retrospektywnych, które po latach "odświeżyły" niejako sztukę polskiej transawangardy. Ostatni rozdział publikacji dotyczy związków sztuki współczesnej (a zwłaszcza trzecioobiegowej, tworzonej przez najmłodsze wówczas pokolenie artystów) z popularnymi subkulturami - głównie subkulturą punk (w tej części pracy opisane jest szczegółowo środowisko wrocławskie jako przykład scalenia sztuk plastycznych z muzyką i innymi dziedzinami).
137. WOLNOŚĆ LUB ŚMIERĆ - przedstawienia "Wielkiego Terroru" Maximiliena Robespierre'a na wybranych przykładach grafiki doby Rewolucji Francuskiej 1792-1795 dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
Wolność lub Śmierć - tragiczny rewolucyjny konflikt, który za sprawą Wielkiego Terroru Maximiliena Robespierre’a stał się codziennością rewolucyjnej Francji. Przemoc polityczna od początku towarzyszyła Rewolucji Francuskiej, wyznaczając jej kolejne etapy od zdobycia Bastylii, mordów więźniów, księży i arystokracji, aż do egzekucji samego Ludwika XVI. Jednak w sytuacji skrajnej przemoc pełniła funkcję założycielską i sposób radyklany stanowiła nowy porządek społeczny. W okresie zinstytucjonalizowania Terroru nie będącego jednakowo sprecyzowanym zjawiskiem, opierającym swoje działania na ciągłym poczuciu zagrożenia oraz quasi-religijnego kultu gilotyny oraz absorbowała umysły artystów tego okresu doprowadzając do skodyfikowania symboliki propagującej nowe idee poprzez ryciny rewolucyjne. Przejście od Wolności do Terroru oraz ich wzajemne przenikanie się, połączone z ikonografią epok minionych i ikonografią terroru rewolucyjnego, oraz jego podstawowymi elementami: kultem gilotyny, jej sakralizacją podczas krwawej mszy, konfliktem podstawowych wartości rewolucyjnych czy karykaturą rzeczywistości rewolucyjnej, ukazuje pełny rozkwit sztuki tego okresu. Owe ryciny ciężko jest ująć w usystematyzowany kanon przedstawień. Pojawiały się w grupach dających się sprecyzować jako ryciny dokumentacyjne egzekucje przed i po opadnięciu gilotyny, czy portret głowy post mortem. Do pewnej systematyzacji można również zaliczyć ryciny agitacyjne prezentujące triadę rewolucyjną Wolność, Równość, Braterstwo, z dołączaną czwartą wartością Śmiercią. Inne połączone zostały ze sobą ze względu na temat, który najpełniej poruszały. Do tych grup zaliczamy przedstawienia Świętej Gilotyny i jej funkcji ochronnej, połączenie Wolności i Śmierci przez pryzmat rządów M. Robespierre’a i karykaturę rzeczywistość rewolucyjnej zawierającej krwawą ucztę rewolucyjną kończącą się na infernalnej ikonografii bram piekła.
138. Dialog z przeszłością we współczesnej sztuce chińskiej prof. dr hab. Anna Kutaj-Markowska prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Praca traktuje o dialogu z przeszłością jaki podejmują współcześni artyści chińscy wykorzystując w swojej twórczości nawiązania do tradycji, kultury i sztuki Chin. Wskazane i przeanalizowane w pracy przykłady zostały usystematyzowane w ramach trzech dziedzin sztuki chińskiej jakimi są: kaligrafia, malarstwo oraz ceramika z uwzględnieniem porcelany. Opisane w niniejszej pracy dzieła powstawały do połowy lat osiemdziesiątych XX wieku po 2014 rok. Odwołanie się poprzez sztukę do tradycji jest istotnym elementem budowania nowej tożsamości kulturowej współczesnych artystów chińskich. W swojej twórczości wykorzystują oni głównie wzorce pochodzące z okresu panowania dynastii Han, Song, Ming i Qing.
139. Kaplica Czaszek w Czermnej - przestroga śmierci. prof. dr hab. Jan Harasimowicz Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
Przedmiotem pracy jest opracowanie historii, ideologii i funkcji kaplicy czaszek w Czermnej. Zasadniczym celem pracy jest przedstawienie kaplicy na tle zmieniającego się na przestrzeni dziejów motywu śmierci, scharakteryzowanie i analiza obiektu oraz porównanie kaplicy do podobnych budowli w Europie Środkowej. Praca ma również na celu przedstawienie autora kaplicy – proboszcza Wentzela Tomaschka. Celem jest przedstawienie obiektu mało znanego w literaturze naukowej i marginalnie opisanego w literaturze popularnej. Pomimo wielowiekowej historii i dużej popularności turystycznej, kaplica czaszek w Czermnej nie wzbudziła większego zainteresowania w środowisku naukowym i nie doczekała się większego, naukowego opracowania. Kaplica czaszek w Czermnej jest uznanym sanktuarium, wypełnionym ludzkimi szczątkami, pełniącymi funkcję relikwii. Przeznaczona do sprawowania kultu, modlitwy i pamięci wszystkich zmarłych. Jest symbolem czynnej i zbawczej obecności Boga w całej historii człowieka. Przypomnieniem o wcieleniu, odkupieniu i zbawieniu. Jest pamiątką nadzwyczajnych wydarzeń zarówno historycznych jak i mistycznych. Stan badań nad Kaplicą Czaszek w Czermnej jest skromny i został włączony do grupy większych badań nad małą architekturą sakralną, którymi zajmuje się profesor nadzwyczajny doktor habilitowany ksiądz Tadeusz Fitych. Ksiądz Wentzel Tomaschek - autor kaplicy, odnalazł kilkadziesiąt tysięcy ludzkich szczątków i z obawy przed ich zbezczeszczeniem przez zwierzęta, zebrał wszystkie kości w jedno miejsce spoczynku, na wzór kaplic zwiedzanych w trakcie pielgrzymki. Z pomocą grabarza Pflegera, Langera i kościelnego Schmidta, proboszcz odkopał wszystkie szczątki, oczyścił je i wybielił. Były to kości ofiar wojen i zaraz jakie toczyły się na Ziemi Kłodzkiej. Kaplica Czaszek jest kaplicą cmentarną, wzniesioną dzięki finansowemu wsparciu miejscowego możnowładcy – hrabiego Antona von Leslie w 1776 roku w stylu barokowym. Wyraża popularną dla tego stylu fascynację makabrą, a jednocześnie służy w walce z oświeceniowymi ideami.
140. ELFMANBAU. Kamienica dochodowa przy ul. Dziennikarskiej 9-11 dr Łukasz Krzywka Historia Sztuki - wieczorowe I stopnia
Architektura modernizmu rozwijała się w Polsce w latach 20. XX wieku i trwała aż do lat 80. XX wieku. Była ona odpowiedzią na napływ ludności oraz jej zapotrzebowania. Jego podstawowymi założeniami było zapewnienie ludziom przestrzeni, światła oraz dostęp do zieleni. Przez wpływ regionu oraz ciągły rozwój miast na Dolnym Śląsku w latach 30. XX wieku powstał nowy odłam modernizmu zwany Neues Bauen, który wyraźnie podkreślił znaczący wpływ regionu. Do podstawowych cech modernizmu zostały dołączone dodatkowe postulaty takie jak: dobre połączenie z centrum miasta, czy też niski koszt wykupu lub najmu. Problematyka pracy polega na wykazaniu różnic między modernizmem, a Neues Bauen. Są one subtelne, ale maja znaczący wpływ na rozwój architektury na Dolnym Śląsku. Tematem niniejszej pracy jest budynek Elfmannbau w Legnicy (1930-1931). Który jest odpowiedzią na niniejsze postulaty. Zapewniał dużą przestrzeń mieszkalną, dzięki dość sporych rozmiarów oknom - dostęp do światła dziennego itd. Wiele wątków zostało zaczerpniętych z wystaw takich jak WUWA oraz GUGALA, dwóch najbardziej znanych i znaczących wystaw dotyczących architektury modernistycznej lat 30. XX wieku. W niniejszej pracy została również poruszona tematyka ówczesnej sytuacji politycznej oraz terytorialnej Legnicy, która w latach 1720-1945 znajdowała się poza polskimi granicami. Ciągłość polityczna na stanowisku burmistrza Legnicy(Ottomar Oertel – sprawował urząd burmistrza, a następnie nadburmistrza przez 40 lat, a następnie Hans Arno Charbonnier przez kolejne 22 lata) zapewniła również stabilność w dziale architektury miasta. Dzięki ówczesnemu architektowi miejskiemu Paulowi Oehlmanowi miasto po I wojnie światowej zaczęło rozkwitać. Powstało wiele nowych budynków użyteczności publicznej i nie tylko. Miasto zaczęło się rozrastać i przyciągać uwagę. Dokładny opis kamienicy dochodowej Elfmannbau, pozwolił wykazać podstawowe cechy modernizmu oraz Neues Bauen. Niestety nie udało mi się dostać do wnętrza klatki schodowej przy ul. Dziennikarskiej 9 co znacznie utrudniło jeszcze dokładniejszy opis budynku. Niestety autor projektu jest nieznany przez co nie można sprecyzować dokładnie, która ówczesna szkoła architektury ukształtowała jego poglądy oraz styl. Jednak dzięki przytoczonym wrocławskim oraz legnickim przykładom modernistycznej architektury lat 1925-1931 dostrzegamy jak mocno budynek był inspirowany ówczesnymi projektami znanych niemieckich architektów.
141. Fotografie Guillaume Duchenne'a pomiędzy sztuką a dokumentem prof. dr hab. Waldemar Okoń Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Praca magisterska pt. "Fotografie Guillaume Duchenne'a pomiędzy sztuką a dokumentem" jest próbą zebrania w jedną całość wiadomości na temat działalności twórczej i naukowej francuskiego neurologa Guillaume Duchenne'a. Przedstawia ona fotografie wykonywane przez lekarza do zilustrowania jego książki "Mechanizmy ludzkiej fizjonomii" wraz z opisami i badaniami na temat działania mięśni twarzy. Dodatkowo w pracy tej, ukazane są związki pomiędzy sztuką i nauką oraz fotografią medyczną, a także podstawowe wiadomości na temat historii fizjonomiki.
142. Fotografia inspirowana sztuką dr Łukasz Krzywka Historia Sztuki - wieczorowe I stopnia
Celem niniejszej pracy jest przedstawienie fotografii inspirowanych dziełami sztuki. Inspiracje autorów fotografii miały różne podłoże i ujawniały się w mniej lub bardziej oczywisty sposób. Ponadto proceder ten dokonywał się na dwóch płaszczyznach. Po pierwsze, z dorobku historii fotografii można wydobyć prace jedynie nawiązujące swą konwencją, specyficzną tematyką, eksponowaną barwą, czy sposobem kadrowania do malarstwa konkretnego okresu, obszaru powstawania, z którym kojarzony jest odpowiedni styl lub artysta. Po drugie, powstało wiele fotografii, do wykonania których sceneria i postacie zostały specjalnie zaaranżowane, aby dosłownie odtworzyć przedstawienie z konkretnego dzieła malarskiego. Cel, jaki przyświecał fotografom lub ich zleceniodawcom przy realizacji takich przedsięwzięć bywał odmienny i o różnym zasięgu. Powstawały pojedyncze fotografie inspirowane wybranym obrazem lub całe serie odtwarzające większą liczbę dzieł jednego artysty. W niektórych przypadkach chodziło o zwykłą fascynację artysty innym twórcą i jego działalnością, w innych o zorganizowaną akcję mającą na celu w ciekawy, niekonwencjonalny sposób, spopularyzować sztukę i przybliżyć tę część kultury szerszemu gronu odbiorców. Temat pracy jest ciekawy nie tylko ze względu na interesujące wyniki tego typu prób oraz niekiedy wysokie walory artystyczne i estetyczne powstałych w takich okolicznościach fotografii. Interesująca jest także sama historia fotografii na tle innych gałęzi sztuki. Na przestrzeni około 170 lat fotografia i sztuka, a zwłaszcza malarstwo, nieustannie się przenikały, na przemian tolerowały, sympatyzowały i darzyły niechęcią, a co dla niniejszej pracy najistotniejsze – wzajemnie inspirowały. Na początku pracy przedstawiono rys historyczny tej stosunkowo młodej dyscypliny, jaką jest fotografia, co jest nieodzowne aby lepiej zrozumieć pewne procesy jakie zachodziły na polu fotografia – sztuka. Następny rozdział poświęcony jest wspomnianym zależnościom rysującym się na przestrzeni kolejnych dziesięcioleci. Jest to tym samym próba analizy tego, w których okresach fotografia inspirowała się sztuką, a w których odwrotnie i dlaczego. W tym samym rozdziale znajduje się omówienie słuszności nadania fotografii miana sztuki, co również na przestrzeni lat budziło wiele wątpliwości i kontrowersji. Kolejne części pracy dotykają stricte jej tematu. Przedstawiona w nich została twórczość tych artystów, u których zauważono inspiracje innymi dziełami sztuki. Dla lepszej przejrzystości część ta została speriodyzowana. W odniesieniu do minionego pierwszego wieku od momentu narodzin fotografii, omówiono ogólne trendy w inspiracjach fotografów sztuką, jakie po ich prześledzeniu wybijają się na plan pierwszy. Osobne miejsce w pracy poświęcono szerokiemu zagadnieniu fotografii piktorialnej, która narodziła się na początku XX wieku, a która jest typowym przykładem inspiracji głęboko zakorzenionej w sztukach plastycznych, w tym przypadku malarstwem impresjonistycznym. Pojedync
143. Wyobrażenia Ewangelistów na miniaturach karolińskich. dr Jacek Witkowski Historia Sztuki - wieczorowe I stopnia
Praca dokonuje syntezy wiedzy na temat wyobrażeń Ewangelistów na miniaturach kodeksów karolińskich. Rozwój malarstwa książkowego w państwie Franków ma ścisły związek z reformami przeprowadzonymi przez Karola Wielkiego, żyjącego od schyłku pierwszej połowy VIII wieku do roku 814. Zmiany, jakie w życiu kulturalnym dokonały się w państwach zachodnioeuropejskich na skutek tych reform, nazywane renesansem karolińskim, wyznaczyły nowe trendy dla ówczesnych artystów. Następująca recepcja kultury starożytnej spowodowała, że na zbarbaryzowanym zachodzie kontynentu powrócono do sztuki przedstawieniowej wyraźnie nawiązującej do formy klasycznej. Rozpowszechnia się i podwyższa swój poziom artystyczny malarstwo książkowe. Rozległy obszar państwa frankońskiego i odmienny rozkład wpływów i inspiracji artystycznych spowodował wykształcenie się kilku szkół miniatorskich, które różniły się pomiędzy sobą stylem formy i poziomem wykonania. Celem pracy jest wskazanie tych różnic, ich pochodzenia oraz analiza ikonograficzna wybranych miniatur. Dotychczasowa literatura na temat malarstwa karolińskiego jest głównie w języku niemieckim. Brakuje pozycji książkowych skupiających się na szczegółowym omówieniu samych wizerunków Ewangelistów. Konieczne było zebranie istotnych informacji z licznych opracowań ogólnie traktujących o sztuce wczesnochrześcijańskiej. Na ich podstawie możliwe było pokazanie różnic pomiędzy kilkoma wiodącymi szkołami miniatorstwa karolińskiego. Dodatkowo dokonano próby analizy ikonograficznej omawianych dzieł, czego brak w literaturze przedmiotu. Ramy czasowe dla powstawania ksiąg z wizerunkami Ewangelistów można ustalić na lata od 781, kiedy zaczęto tworzyć najstarszy znany tego rodzaju ewangeliarz, do około roku 870, będącego schyłkiem malarstwa karolińskiego, występującego w tym czasie na terenie od Pirenejów do dzisiejszych zachodnich Niemiec i północnych Włoch. Średniowieczni wykonawcy sztuki i ich zleceniodawcy dążyli do tego, by treść dzieł sztuki adresować do jak największej liczby odbiorców, dlatego ilustracje ksiąg karolińskich stanowią nie tyle dekorację, co uzupełnienie tekstu i sugestie rozwiązania problemów teologicznych, pojawiających się w trakcie czytania ksiąg liturgicznych. Była to naczelna zasada malarstwa karolińskiego, jaką przyjęły wszystkie szkoły miniatorskie, bez względu na to czy inspiracje czerpały ze sztuki zachodniej Europy doby przedkarolińskiej, wzorów antycznych, bizantyjskich, czy sztuki celtyckiej. U podstaw wyżej wymienionych wzorców leżą przyczyny braku jednorodności malarstwa karolińskiego na całym obszarze jego występowania. Szczegółowe omówienie poszczególnych szkół i ich cech charakterystycznych prowadzi do wniosków przedstawionych w podsumowaniu pracy. Kultura europejska zawdzięcza sztuce karolińskiej ocalenie dziedzictwa rzymskiego antyku. Odnowa na polu sztuki zasadza się na powrocie do tradycji przedstawień postaci ludzkich, które najliczniej reprezentowane są przez wizerunki Ewangelistów. Ich znaczeni
144. Indywidualizm twórczości Franciszka Starowieyskiego, na tle polskiej szkoły plakatu prof. dr hab. Waldemar Okoń Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Praca "Indywidualizm twórczości Franciszka Starowieyskiego, na tle polskiej szkoły plakatu" jest syntetycznym studium historii polskiego plakatu, akcentującym przede wszystkim okoliczności jego rozwoju i niezwykłej popularności w czasach PRL, jego specyfikę na tle ogółu sztuki, główne ośrodki i przedstawicieli tego nurtu grafiki, a także jej znaczenie za granicą. Przede wszystkim jednak, praca uwypukla specyfikę plakatowej twórczości Franciszka Starowieyskiego pod względem plastyki, podejmowanej tematyki, symboliki oraz treści, porównując charakter jego artystycznej działalności z, nieoficjalnie przyjętym przez członków polskiej szkoły plakatu, formalnym wzorcem, obowiązującym dla tego rodzaju grafiki. Aby udowodnić, jak bardzo prace Starowieyskiego różniły się pod względem graficznym od ogólnego dorobku ówczesnych plakacistów, opracowanie zawiera analizę piętnastu wybranych, najpopularniejszych dzieł artysty z zakresu sztuki użytkowej, zestawionych w chronologicznym porządku, co z kolei pozwala na dokładną analizę ewolucji warsztatu artystycznego, a także osobowości twórczej Starowieyskiego. Każdy spośród opisanych plakatów zbadany został pod względem tematyki, plastyki, przekazu, użytych motywów i symboli.
145. Lech Twardowski. Zarys działalności artystycznej prof. dr hab. Waldemar Okoń Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Podzielona na cztery rozdziały praca pt. "Lech Twardowski. Zarys działalności artystycznej" poświęcona jest działalności artystycznej wrocławskiego artysty Lecha Twardowskiego. Ujmuje jego twórczość w zarysie – od momentu kształtowania się jego osobistej ścieżki artystycznej (koniec lat 70. i początek lat 80.) do czasów obecnych. Zawarty w pierwszym rozdziale życiorys ma na celu przedstawić czytelnikowi sylwetkę artysty i wprowadzić go w poruszane w kolejnych rozdziałach aspekty odnoszące się do jego sztuki. Charakterystyczna - dążąca do syntezy środków, kształtów i treści, pozornie abstrakcyjna sztuka Twardowskiego przedstawiona jest jako rezultat eksperymentów stylistyczno - formalnych. Artysta na przestrzeni lat, zaprezentował się zarówno jako akcjonista, performer, koordynator i współuczestnik zbiorowych akcji miejskich odbywających się na terenie Wrocławia ( akcje: Malowanie ulicy Świdnickiej, Spadochrony, Wieża malowana) jak i twórca, który za pomocą malarstwa potrafi w skrajnych jego formach zamknąć swe idee. Przywołane w pracy różnorodne przykłady działań scharakteryzowane są poprzez opisy i analizy wybranych dzieł – w sposób bardziej szczegółowy - w rozdziałach drugim i trzecim. Opisano tam wyżej wymienione, zbiorowe akcje plastyczne oraz solowe inicjatywy twórcze artysty. Zasadniczą część rozdziału trzeciego obejmuje cykl Generatory – który Twardowski realizował przez kilka lat. Spośród oryginalnych projektów instalacji - docelowo mających opanowywać wielkie przestrzenie wystawiennicze - przywołane zostały zarówno Generatory, których założenia wcielone zostały w życie, jak i te pozostające na etapie konceptualnym, czekające na późniejszą realizację. Ważny fragment dorobku artystycznego - opisany w dalszej części - stanowią nietuzinkowe pod względem organizacji przestrzeni, formy, a przede wszystkim rozmachu - realizacje powstałe po 2000 roku tj. obiekt Katedra (2001/2002 r.), instalacja Anaconda. Ślady miasta czyli jak nawzajem się zżeramy (2008 r.), monumentalne płótno Fukushima – Generator – Guernica (2011 r.) oraz rozbudowana instalacja Wewnątrz – Zewnątrz (2012 r.) . Pojawiające się w całej pracy aspekty intermedialności, różnorodności technik malarskich oraz stosowanych środków wyrazu jako głównych czynników twórczych – przeanalizowane są w ostatnim rozdziale, podkreślając ich znaczenie w kontekście dojrzałej, monumentalnej i totalnej sztuki Twardowskiego. Druga część rozdziału zawiera informacje o inspiracjach, źródłach twórczości artysty i warunkach powstawania jego sztuki w związku z pojęciem malarstwa. Pracę wzbogaca wykaz wystaw indywidualnych i zbiorowych ukazujący obszerny dorobek twórczy Twardowskiego.
146. Wpływ rosyjskiego konstruktywizmu na plakat polski w dwudziestoleciu międzywojennym. prof. dr hab. Waldemar Okoń Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Praca ta jest próbą określenia wpływu rosyjskiego konstruktywizmu na plakat polski w okresie dwudziestolecia międzywojennego (kiedy owe wpływy były najintensywniejsze) w warstwie ideologicznej, formalnej oraz związku między tymi elementami. Opracowanie ma charakter porównawczy. Opiera się na zestawieniu poruszanych kwestii w sztuce rosyjskiej i polskiej oraz prezentację wybranych dzieł. Plakat w konstruktywizmie rosyjskim (szczególnie w fazie utylitaryzmu i produktywizmu) traktowany był przez artystów jako usprawiedliwienie dla istnienia form wypracowanych przez nich w analitycznej fazie. Jej osiągnięcia były bezużyteczne dla bolszewików, z którymi awangardziści jako jedyni współpracowali. Plakat był zatem nośnikiem zarówno treści komunistycznych, jak i rozwiązań formalnych: struktury elementów dzieła oraz ich układu (opracowane w fazie analitycznej), typografii i fotomontażu (faza utylitaryzmu i produktywizmu). Stał się narzędziem oddziaływania oraz realizacją hasła „artyści do fabryk”, gdyż tradycyjnie rozumiana twórczość nie była akceptowana w nowym systemie. Artystę zastąpił „konstruktor społeczeństwa” służący mu sztuką utylitarną. Był nią plakat nie tylko polityczny, ale i filmowy, komercyjny, teatralny. Tworzyli go kluczowi dla kierunku artyści: Rodczenko, Lissitzky, Kłucis i in. Do Polski międzywojennej dotarły jednocześnie trzy fazy konstruktywizmu. Kształtował się on tutaj dwutorowo. Pierwszą „odmianą” była prezentowana przez Strzemińskiego i jego zwolenników koncepcja zbliżona ideom fazy analitycznej. Artyści wzorem Rodczenki i Lissitzkiego (kiedy czynili to jeszcze bez politycznych konotacji) skupiali się na rozpracowywaniu struktury dzieła. Polacy nie tworzyli w całkowitej izolacji od społeczeństwa- utylitarność sztuki była dla nich ważna, ale nie najważniejsza. Badania te doprowadziły do analizy rozmieszczenia elementów w obrazie oraz refleksji, szczególnie Strzemińskiego i Berlewiego, na temat typografii. Zaczęli skupiać się na funkcjonalności tekstu, z którego dopiero wynikała jego forma, co postulowali wcześniej Rodczenko i Lissitzky. Oba rozwiązania zobaczyć można w plakatach Berlewiego (wykorzystał w nich swą koncepcję mechanofaktury) czy Hillera. Druga gałąź kierunku prezentowana była przez Szczukę i Żarnowerównę. Opierali oni twórczość plakatową głównie na ideologii komunistycznej. Najmocniej wpłynął na nich produktywizm i utylitaryzm (szczególnie postulaty Rodczenki i Kłucisa), więc najchętniej stosowali fotomontaż, który umożliwiał kreowanie nowej rzeczywistości. Dzięki temu jeszcze intensywniej potrafili oddziaływać na psychikę mas. Stosowali go w plakatach również Berman i Kryński, chociaż nie ze względów politycznych, ale formalnych. Plakat konstruktywistyczny w Polsce międzywojennej stanowił ułamek ogromnej ilości dzieł tworzonych przez profesjonalnych plakacistów czy architektów Politechniki Warszawskiej. Niektórzy z nich (Mucharski, Trepkowski) stosowali awangardowe środki formalne bez głębszej refleksji nad ich pochod
147. Działalność artystyczna Katedry Projektowania Sprzętu PWSSP we Wrocławiu prof. dr hab. Waldemar Okoń Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Praca dyplomowa podejmuje temat opisania twórczości plastycznej pierwszych absolwentów przybyłego z Warszawy do Wrocławia po II wojnie światowej prof. Władysława Wincze. Prof. Wincze - kierownik powstałej w 1950 roku Katedry Projektowania Sprzętu Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych we Wrocławiu starał się przeszczepić tradycje warszawskiej Spółdzielni Artystów "Ład" na ziemie dolnośląskie, dlatego też w pracy zwrócono szczególną uwagę na jej tradycje. We wstępie pracy nakreślono rys historyczny tejże Spółdzielni, by w ten sposób zachować ciągłość historyczną. Ponadto Katedra Projektowania Sprzętu została założona po II wojnie światowej ze względu na zapotrzebowania w odradzającej się Polsce. Tym samym prof. Wincze dostrzegł szansę przeszczepienia swym wychowankom tego co jemu samemu zostało przekazane. Drugim poruszonym problemem w pracy jest ustrój polityczny i gospodarczy w okresie PRL-u oraz jego wpływ na sztukę użytkową. Dlatego też aspekt ten nie został pominięty w części gdzie została opisana historia Katedry w latach 50. XX wieku. Szczególnie zwrócono uwagę na panujący ówcześnie ustrój w kraju oraz rozwijający się przemysł meblarski ponieważ miało to niebagatelny wpływ na działalność projektową Józefa Chierowskiego oraz pozostałych projektantów. Sylwetki pierwszych absolwentów prof Wincze: Józefa Chierowskiego, Tadeusza Forowicza, Jana Kowalczyka, Zbigniewa Kaweckiego oraz Tadeusza Ciałowicza posłużyły do opisania tendencji projektowych z zakresu sztuki użytkowej. Józef Chierowski to projektant związany z przemysłem meblarskim. Dla niego bardzo ważny był aspekt ergonomii mebla oraz jego funkcjonalności, nie zapominając przy tym o ograniczeniach wynikających z panującego ustroju komunistycznego. Tadeusz Forowicz to projektant mebli,który poświęcił się w późniejszym czasie działalności dydaktycznej, dlatego nie był związany z żadną fabryką i w pracy zostały opisane jego projekty wystawiennicze. Dwaj kolejni projektanci byli metaloplastykami. Jan Kowalczyk bardzo wiele projektował - jego modele żyrandoli, lamp, krat oraz świeczników można było spotkać na niemalże całym Dolnym Śląsku. Przy czym znane są jego projekty tradycyjne jaki i nowatorskie gdzie widoczne są inspiracje pochodzące z Zachodu. Drugi metaloplastyk Zbigniew Kawecki znany jest z projektów wykonanych w srebrze i miedzi. Ale mimo to jego projekty żyrandoli i wywieszek sklepowych powstałych w żelazie również zostały opisane by tym samym nakreślić całą twórczość projektową tego artysty. Ostatni opisywany projektant - Tadeusz Ciałowicz to z kolei przykład twórczości wszechstronnej. W pracy zostało zasygnalizowane, że poza znanymi projektami plakatów i znaków graficznych tworzył także w dziedzinie meblarstwa, metaloplastyki oraz w tkaninie. Opisanie twórczości tych projektantów pozwoliło na zbadanie tendencji projektowych na Dolnym Śląsku w okresie powojennym w wielu dziedzinach sztuki użytkowej - meblarstwa, metaloplastyki oraz jubilerstwa. Poza tym pozwoliło na zbadanie
148. Kaplica zamkowa w Siedlisku prof. dr hab. Jan Harasimowicz Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Opracowanie prezentuje liczne aspekty budowanej w latach 1615-1618 kaplicy zamkowej w Siedlisku. Jej unikatowa architektura jest odzwierciedleniem czasu w jakim powstała, wypadającym na epokę stylistyczną zwaną manieryzmem oraz kręgów wyznaniowych, jakie prezentowała rodzina von Schoenach, będąca nieliczną grupą kalwinistów na Śląsku. Studium omawia w szczególności podłoże ideowe jej powstania jak również analizę architektury i bogatego detalu kamieniarskiego zdobiącego wnętrze.
149. "Mój program to nie być jednokierunkową" Heterogeniczność twórczości malarskiej Erny Rosestein prof. dr hab. Anna Kutaj-Markowska prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Twórczośc malarska Erny Rosenstein ukazana w konktekście wielu nurtów sztuki. Przegląd obrazów ukazujący różnorodność jej twórczości, wiele źródeł inspiracji oraz korzeni artystki, ale także rys realiów jej działań będących obok wewnętrznych motywacji podłożem jej artystycznych poczynań.
150. "Gra historii i współczesności w europejskim pejzażu urbanistycznym" dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Celem niniejszej pracy jest próba przedstawienia relacji architektury współczesnej z architekturą zabytkową w możliwie jak najpełniejszym kontekście. Temat ten do tej pory nie doczekał się samodzielnego opracowania. Będąc zagadnieniem konserwatorskim, pojawia się w publikacjach związanych z ochroną zabytków lub jest przedmiotem konferencji dotyczących rewitalizacji. Jako samodzielny temat stanowi treść artykułów, dyskusji i debat. Takie rozproszenie powoduje dezintegrację wątku i wprowadza chaos. Zgromadzone podczas badania tematu informacje, mają za zadanie uporządkować wiedzę dotyczącą zagadnienia.