wyszukiwanie/filtrowanie
Lp. Temat pracy Promotor Program studiów
151. Puste jest pełne. Twórczość Jana Berdyszaka ok. 1970 r. dr Sylwia Świsłocka-Karwot Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
152. Między malarstwem a instalacją: analiza problemu na przykładzie wybranych prac Piotra Łakomego. dr Sylwia Świsłocka-Karwot Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Tematem pracy dyplomowej pod tytułem "Między malarstwem a instalacją: analiza problemu na przykładzie wybranych prac Piotra Łakomego" jest analiza wybranych dzieł Piotra Łakomego (ur. 1985), ze szczególnym uwzględnieniem charakterystyki gatunkowej. Celem pracy jest odpowiedź na pytanie, czy prace Łakomego są dziełami malarstwa, czy instalacjami. W związku z zagadnieniem kategorii gatunkowych i formalnych, autorka pracy przywołuje kontekst sztuki amerykańskiej lat 60. ubiegłego wieku i polskiej neoawangardy (Tadeusz Kantor, Henryk Stażewski, Andrzej Pawłowski i inni). Amerykański nurt minimal art dał zdaniem badaczy początek instalacji jako nowej dyscyplinie sztuki; minimal art, ale również postminimalizm, stał się istotnym punktem odniesienia do porównań formalnych i gatunkowych w kontekście twórczości Piotra Łakomego. Na drugim biegunie sytuują się malarskie eksperymenty polskiej neoawangardy: przywołując jej kontekst, autorka dokonuje analizy podobieństw formalnych między pracami Piotra Łakomego a dziełami reprezentującymi eksperymentalne nurty polskiego malarstwa powojennego. Osobne miejsce zostało poświęcone porównaniu twórczości Piotra Łakomego z pracami Bartosza Kokosińskiego, innego przedstawiciela pokolenia artystów urodzonych w latach 80.
153. Teoria formy otwartej Oskara Hansena. dr Sylwia Świsłocka-Karwot Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
154. Koncepcja działania neutralnego Jerzego Rosołowicza. dr Sylwia Świsłocka-Karwot Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
W pracach i działaniach artysty Jerzego Rosołowicza interesuje mnie koncepcja działania neutralnego, która zaczęła się kształtować w jego twórczości od 1964 roku, jak wynika z jego życiorysu. Należy zauważyć, że pierwsze powstały dzieła plastyczne, dopiero później wykształciła się teoria działania neutralnego. Chcę zbadać, czy teoria ta miała realny wpływ na działalność twórczą artysty. Jeśli tak, to w czym się to objawiało. Jakie relacje zachodziły między teorią, a dziełami plastycznymi. Jeśli nie, to w których momentach następują od niej odstępstwa i dlaczego tak się dzieje. Celem uchwycenia tych zależności posłużę się w pracy klasycznymi metodami badawczymi, takimi jak opracowanie stanu badań, opisy i analiza wybranych dzieł z uwzględnieniem tekstów artysty i stanu badań oraz próba sformułowania wniosków uwzględniających tezy zawarte w tekstach artysty oraz wiedzy zgromadzonej w literaturze dotyczącej twórczości Jerzego Rosołowicza. W pierwszej części pracy zawarłam stan badań ograniczony do publikacji zawierających informacje bezpośrednio dotyczące tematu mojej pracy. Mam jednak świadomość, że literatura związana z osobą Jerzego Rosołowicza jest bardzo obszerna, a temat jego twórczości pełen jest wątków jeszcze nieodkrytych i wciąż pozostających do zbadania. W kolejnym rozdziale umieściłam analizę twórczości Rosołowicza z okresu po 1964 roku. Podzieliłam ten czas na cztery większe etapy odpowiadające seriom prac. Nie biorę pod uwagę dzieł z ostatnich lat jego twórczości, czyli Radiografów i Telehydrografów, ze względu na całkowicie już odmienny ich charakter. Jego twórczość dotyczącą koncepcji neutralnej ograniczyłam do dzieł z czterech serii: Neutrony (1964–1966) , Reliefy dwustronne (sferyczne) (1967–1968), Neutronikony (1969–1977) i Fotoneutronikony (1971–1974). W tekście umieściłam ilustracje wybranych prac artysty, które opisuję i poddaję analizie. Podjęłam próbę ustalenia, czy tezy zawarte w publikacjach Rosołowicza odnajdą paralelę w jego twórczości. W rozdziale końcowym przedstawiłam wnioski wyciągnięte z przeprowadzonego badania, analizy dzieł i opinii zgromadzonych w literaturze dotyczącej osoby artysty. Pracę wzbogaciłam o stenopis wywiadu przeprowadzonego przeze mnie z synem artysty – Aleksandrem Rosołowiczem.
155. Metaweryzm Piotra Szmitke. dr Sylwia Świsłocka-Karwot Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Temat mojej pracy licencjackiej dotyczy osoby śląskiego artysty, Piotra Szmitke, który pod koniec lat 80 zaistniał w obszarze sztuk wizualnych wprowadzając nowy nurt w sztuce jakim jest metaweryzm. Główna myśl metaweryzmu uznaję, że tworem artystycznym jest recepcja rzeczywistości. Definicja metaweryzmu neguje przyjęte dotąd postrzeganie sztuki, głosząc iż to nie sztuka naśladuje rzeczywistość lecz na odwrót, rzeczywistość naśladuje sztukę. W swojej pracy opisałam życiorys oraz postawę jaką przejawiał artysta od wczesnych prób malarskich, aż po tą w duchu dojrzałego metaweryzmu, którą artysta wyrażał licznymi manifestami. Głównym celem mojej pracy było wyjaśnić na czym polega termin „metaweryzm” i czym objawia się on w pracach artysty. Mimo, iż doktrynę metawerystyczną sformułowano dość dawno temu, nie jest ona jednak szeroko pojęta na gruncie sztuki współczesnej. Literatura dosyć oszczędnie opisuje zjawisko jakim jest metaweryzm, stąd moje podjęcie się tego tematu było również po to by wiedza i twórczość artysty nie uległy zapomnieniu.
156. Dekoracja kaplicy pw. św. Jerzego w pałacu w Gorzanowie. dr hab. Andrzej Kozieł prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Praca jest próbą stworzenia pierwszego monograficznego opracowania kaplicy pw. św. Jerzego, mieszczącej się w pałacu w Gorzanowie. Porusza zagadnienie historii powstania arystokratycznej rezydencji, opisuje jej przebudowę, jak i okoliczności fundacji kaplicy przez Johanna Friedricha von Herbersteina. Zawiera opis dekoracji sztukatorsko-malarskich znajdujących się w kaplicy, próbuje odtworzyć ich pierwotny wygląd, wskazać źródła inspiracji i artystyczne analogie, a także odczytać program ikonograficzny. Porusza również problem autorstwa i datowania przedstawiając nową koncepcję opartą na powiązaniu z dekoracjami w kościele parafialnym pw. św. Marii Magdaleny w Gorzanowie. Praca stanowi zbiór materiałów, które mogą posłużyć do zrekonstruowania opisywanego obiektu. Dopełnieniem opracowania są ilustracje przedstawiające między innymi archiwalne fotografie, a także współczesne zdjęcia obrazujące aktualny stan kaplicy pałacowej.
157. Budynek dawnej strzelnicy w parku w Gorzanowie. dr hab. Andrzej Kozieł prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Niniejsza praca jest pierwszym monograficznym opracowaniem budynku dawnej strzelnicy w parku pałacowym w Gorzanowie. Składa się ona z kilku części, a więc ze stanu badań dotyczącego strzelnicy, opisu obecnego wyglądu budynku oraz dwóch rozdziałów poświęconych historii zarówno Gorzanowa, jak i samego założenia pałacowo – parkowego. Następnie autorka próbowała zrekonstruować wygląd strzelnicy podczas kolejnych przebudów oraz przybliżyć prawdopodobne wzorce dla tych przemian. Ostatni, czwarty rozdział, poświęcono rewitalizacji dawnego budynku strzelnicy w Gorzanowie i jego przeobrażeniu w pijalnię wody źródlanej.
158. Recepcja motywów staroegipskich w sztuce polskiej od końca XVIII do połowy XX wieku. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Zainteresowanie kulturą Egiptu istotnie wpływało na sztukę europejską już od czasów starożytnych. Na terenie Polski natomiast recepcja motywów staroegipskich zaznaczyła się w ograniczonym stopniu, przede wszystkim od końca XVIII do połowy XX wieku. Praca poświęcona została prześledzeniu etapów tej recepcji i ich charakterystyce, co umożliwiła analiza poszczególnych obiektów egiptyzujących powstałych w ramach polskiej kultury artystycznej. Celem pracy jest próba wyodrębnienia zmian, jakie zachodziły w ramach tego zjawiska oraz próba kompleksowego podjęcia tematu poprzez zbadanie przyczyn, efektów i stopnia zainteresowania kulturą staroegipską w sztuce polskiej w podanym zakresie czasowym. Rozdział wprowadzający zarysowuje etapy recepcji sztuki staroegipskiej w Zachodniej Europie. Cztery główne rozdziały pracy poświęcone są sztuce egiptyzującej na terenie Polski w podziale tematycznym oraz w dalszej kolejności chronologicznym. Poszczególne obiekty, będące zarówno istniejącymi zabytkami, jak i projektami, podzielone zostały ze względu na obszar i kontekst ich występowania. W pierwszym z głównych rozdziałów omówione zostały obiekty występujące w założeniach pałacowo-ogrodowych, w dalszych kolejno: egiptyzujące obiekty w sztuce pomnikowej, funeralnej i miejskiej. We wszystkich tych przestrzeniach semantycznych kopiowano i adaptowano pojedyncze motywy staroegipskie a także łączono je w kompilacje mające wywoływać wrażenie starożytnych. Egipska ikonografia z biegiem czasu straciła swoją komunikatywność i pierwotną wieloznaczność semantyczną, będąc efektem błędnych interpretacji, nieporozumień oraz efektem inwencji wyobraźni. Jej adaptacja w sztuce polskiej stanowiła dalekie echo egiptomanii europejskiej, brak jest tu bowiem wyraźnej linii rozwojowej zjawiska, które można by nazwać nurtem egiptyzującym. Motywy inspirowane Egiptem to jedynie sporadycznie występujące akcenty, które wpisywały się w modę na orientalizmy i fascynację egzotycznymi krajami. O ich wyborze decydowały najczęściej: indywidualna inicjatywa i chęć podkreślenia kosmopolityczności fundatora, poszukiwania nowych wzorów przez architektów a także utrwalone w tradycji ikonograficznej archetypy. Obiekty inspirowane sztuką staroegipską na terenie Polski cechują się, z uwagi na małą skalę występowania zjawiska, zróżnicowanym poziomem artystycznym a wiele obiektów pozostało w fazie projektowej i nie zostało zrealizowanych. Praca zwiera omówienie kilkunastu obiektów, które do tej pory nie zostały zauważone i opracowane w tym kontekście oraz stanowi syntezę i uzupełnienie wyników istniejących do tej pory, skromnych badań na temat recepcji sztuki egipskiej w Polsce.
159. Rzymska architektura ogrodowa. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Przedmiotem niniejszej pracy dyplomowej jest rzymska architektura ogrodowa. Temat ten nie był dotąd poruszany w monograficznym opracowaniu. Ogrody miały ogromne znaczenie w życiu codziennym Rzymian. Z przydomowych ogródków o charakterze ściśle użytkowym ewoluowały w eleganckie miejsca poświęcone zadumie i rekreacji, a ich wygląd i rozmiar świadczyły o statusie społecznym właścicieli. Ogrody aranżowane były tak, by płynnie przenikały się z architekturą pomieszczeń mieszkalnych i wzajemnie na siebie oddziaływały. W pierwszej części pracy autorka omawia zagadnienie genezy architektury ogrodowej charakteryzując architekturę i sztukę ogrodów w starożytnym Egipcie, Mezopotamii i Grecji. Następnie opisuje rozwój ogrodów rzymskich, a także rolę, jaką pełniła w nich architektura. W głównej części wskazuje poszczególne elementy architektoniczne i dekoracyjne składające się na całość założeń ogrodowych, takie jak świątynie, pawilony, nimfea, kolumnady, baseny czy rzeźby i fontanny oraz przedstawia klasyfikację typów ogrodów rzymskich, zakładanych zarówno na terenach wiejskich, jak i miejskich, przez zwykłych obywateli, dostojników i władców. Autorka nie tylko wskazuje ogólne cechy charakterystyczne dla poszczególnych założeń, ale i ilustruje je szczegółowo opisanymi przykładami, które pozwalają w pełni nakreślić obraz rzymskich założeń ogrodowych pod kątem tworzącej je architektury. W ostatniej części pracy prezentuje ogrody, które powstawały w prowincjach Państwa Rzymskiego oraz sposób, w jaki dostosowano architekturę ogrodów do zastałych warunków terenowych i atmosferycznych. Omówiony został również wpływ, jaki wywarła rzymska architektura ogrodowa na rozwój dziedziny w późniejszych epokach, od średniowiecza po współczesność. Treść pracy wzbogacona jest o kolorowe ilustracje obrazujące zachowane ogrody i elementy dekoracyjne.
160. Architektura Palmyry w okresie rzymskim. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
161. Portrety fajumskie z polskich kolekcji muzealnych. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
162. Motywy erotyczne w malarstwie pompejańskim. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
163. Grób II (tzw. Grób Filipa) na nekropoli w Werginie. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Praca dotyczy problematyki związanej ze znaleziskiem Grobu II na obszarze Wielkiego Tumulusa w Werginie. Analizie zostały poddane elementy architektoniczne, malarskie i wyposażenie grobowca. Została także podjęta próba datowania i atrybucji znalezionych dóbr.
164. Minojska architektura pałacowa na podstawie zachowanych pozostałości w Knossos, Malia i Fajstos. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Celem pracy jest przedstawienie architektury pałacowej jednej najstarszych cywilizacji, czyli kultury minojskiej w oparciu o trzy najbardziej znane i najlepiej zachowane kompleksy, zlokalizowane w Knossos, Malia, Fajstos. Dla tematu pracy ważny jest okres pałacowo- miejski, tak zwany średniominojski. Kształtowanie tego stylu rozpoczyna się w III tysiącleciu p.n.e. Rozkwit kultury minojskiej nastąpił w około 2000- 1600 lat p.n.e., w wyniku sprzyjającej sytuacji ekonomicznej. W kolejnych rozdziałach, na podstawie wybranych trzech przykładów ukazany zostanie główny plan pałaców, cechy charakterystyczne budowli oraz różnice pomiędzy nimi. Przedstawione będą również dekoracje malarskie tych budowli. Zachowane fragmenty tych dzieł pozwalają poznać życie codzienne Minojczyków. Stanowią pewien rodzaj dowodów na wiele tworzonych teorii archeologicznych, historycznych. W Knossos znajduje się pałac, który był przebudowywany wielokrotnie, ze względu na liczne zniszczenia. Pierwotny plan tej budowli dzisiaj jest praktycznie nie do uchwycenia. Dla ostatniej fazy prac budowlanych charakterystyczny jest labiryntowy układ pomieszczeń, który zostanie opisany w głównym rozdziale szerzej. Stanowi on jeden z najlepiej zachowanych przykładów budowli pałacowych okresu minojskiego. Pałac w Knossos był pierwowzorem dla pałaców w Malia i Fajstos, mimo wielu dzielących ich różnic architektonicznych. Pałac w Malia jest trzecim z opisywanych obiektów, co do wielkości. Bardzo ważnym elementem będzie opis położenia pałacu dla zrozumienia całokształtu jego rozplanowania. Pałac w Fajstos, tak jak pałac w Knossos został zbudowany według tych samych zasad, podobnie rozplanowany, jest jednak mniejszy. Pałace to budowle, których parterowe pomieszczenia są ułożone wokół obszernego, wydłużonego dziedzińca, okolonego częściowo portykiem filarowo- kolumnowym. W kompleksie pałacowym występowały też inne, mniejsze dziedzińce, na przykład o układzie perystylowym jak ten w Fajstos. W pałacach minojskich powtarzalne są małe izby, o pięknych wnętrzach, często ze ścianami ażurowo- filarowymi oraz komnaty kolumnowe z widokiem na ogród wewnętrzny. Ściany dekorowano alabastrem, często też barwiono, ozdabiano. Występowały w tych kompleksach takie pomieszczenia, jak łaźnie z basenami wodnymi. Bardzo charakterystyczny i oryginalny dla pałaców minojskich był brak murów obronnych. Malarstwo ścienne jest bardzo ważnym przykładem sztuki dworskiej Minojczyków. Tematyka fresków jest różnorodna, na ogół na ścianach pałaców odtwarzano otaczający krajobraz, sceny z życia codziennego oraz uroczystości religijne. Należy zwrócić uwagę na nazewnictwo miejscowości, w których znajdują się pałace. Nazwy Malia i Knossos w literaturze polsko- i obcojęzycznej pisane są zazwyczaj tak samo, Malia pojawia się też, jako Mallia. Natomiast nazwę trzeciego pałacu w Fajstos stosuje się odmiennie, w literaturze obcojęzycznej występuje jako Phaistos lub Faistos. W niniejszej pracy wykorzystywane będ
165. Sceny z życia codziennego w malarstwie grobowym starożytnego Egiptu. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Tematem pracy jest malarstwo grobowego w starożytnym Egipcie, którego tematyka dotyczy scen z życia codziennego. W pracy zostały opisane typy scen występujące w grobach egipskich dostojników, w czasach Starego, Średniego, oraz Nowego Państwa. w każdym z rozdziałów wymienione zostały najbardziej charakterystyczne dla danego okresu typy przedstawień, wraz z ich charakterystyką i porównaniem. Ponadto zawarte zostały informacje dotyczące genezy malarstwa ściennego, funkcji przedstawień, techniki wykonywania malowideł, oraz stosowanych przez Egipcjan barwników.
166. Odlewy gipsowe rzeźb antycznych ze zbiorów Muzeum Uniwersyteckiego (odlewy rzymskich kopii greckich rzeźb z IV w. p.n.e: Apoksjomenosa oraz Chłopca z dzbankiem . dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Niniejsza praca licencjacka dotyczy dwóch odlewów gipsowych, Apoksjomenosa oraz Chłopca z Dzbankiem z kolekcji Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego. Celem pracy było przede wszystkim zebranie informacji o odlewach i ich pierwowzorach. W kolejnym rozdziale omówiona została historia kolekcji Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego. Następnie przybliżona została historia zaginionego oryginału Apoksjomenosa oraz rzymskiej kopii Apoksjomenosa z Muzeum Watykańskiego. W kolejnych trzech podrozdziałach opisane zostały zachowane do dzisiejszych czasów posągi przedstawiające atletów czyszczących swoje ciało za pomocą skrobaczki, bądź też czyszczących samą skrobaczkę. Rozdział czwarty został poświęcony gipsowemu odlewowi z Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego, a rozdział piąty jego porównaniu z oryginałem. Rozdział siódmy rozpoczął się przywołaniem mitów o Narcyzie, Ganimedesie i Antinousie w celu porównania przedstawienia oraz atrybucji postaci do Chłopca z Dzbankiem, ponieważ badacze wciąż nie potrafią ustalić, kogo tak naprawdę przedstawia. W następnych rozdziałach opisany został kolejno oryginał z Muzeum Watykańskiego, odlew z Muzeum Uniwersyteckiego i w podsumowaniu, tak jak w przypadku Apoksjomenosa, przedstawione zostały podobieństwa i różnice pomiędzy tymi dwiema rzeźbami. Na końcu pracy znalazło się ogólne podsumowanie zebranych wiadomości oraz wnioski.
167. Świątynie greckie w porządku jońskim w świetle zachowanych przykładów. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Praca licencjacka jest poświęcona greckim świątyniom w porządku jońskim, powstającym pomiędzy VI a IV wiekiem p.n.e. Autorka omawia budowle w porządku jońskim, zlokalizowane na wyspach jońskich oraz w koloniach greckich w Azji Mniejszej, gdzie ich koncentracja jest największa, a także opisuje wymiary architektoniczne poszczególnych świątyń oraz ich dekorację rzeźbiarską. Świątynie w porządku jońskim są ważne nie tylko ze względu na matematyczną dokładność proporcji oraz bogatą figuralną i ornamentalną dekorację, ale również przez nowe oryginalne tendencje w architekturze.
168. Inspiracje antykiem w twórczości Williama Chambersa (samodzielne realizacje z terenu wielkiej Brytanii). dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
W XVIII wieku praktycznie we wszystkich sztukach plastycznych nastąpił wzrot ku klasycznej sztuce starożytnej. Powstawło wówczas wiele teoretycznych dzieł opisujących nie tylko sztukę starożytną, lecz skrupulatnie analizujących poszczególne aspekty dziejów antycznych. Wielu architektów wykorzystywało idee antyczne w swych projektach; zarówno w konstrukcji,układzie wnętrz jak i dekoracji. W owym czasie w Anglii wciąż silnie oddziałujący Palladianizm wykształcił dwa pokolenia artystów,którzy chętnie sięgali do wzorców antycznych. Wśród architektów drugiego pokolenia neopalladiańczyków należy wyszczególnić osobę Sir Williama Chambersa, członka Akademii Królewskiej i Naczelnego Zarządcy Robót Budowlanych. W trakcie swojej długiej i owocnej kariery wydał rzetelną publikację zatytuowaną „Treatise on Civil Architecture“ i liczne reedycje 3, a także szereg publikacji dotyczących planowania ogrodów. O zasługach i dokonaniach Sir Williama możnaby napisać niezliczoną ilość publikacji; praca została poświęcona badaniom nad wzorcami antycznymi w twórczości Chambersa. Założeniem pracy jest analiza wybranych obiektów w celu wskazania bezpośrednich i pośrednich inspiracji sztuką starożytnych. Wśród analizowanych przykładów znajdują się tylko świeckie realizacje na terenie Wielkiej Brytanii, wybór ten należy poprzeć małą ilością obiektów sztuki sakralnej wykonanych przez Sir Williama oraz jego udokumentowanym zamiłowaniem do rzymskiej architektury użyteczności publicznej.
169. Rzymska architektura triumfalna okresu Cesarstwa. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Tematem pracy jest rzymska architektura triumfalna okresu Cesarstwa. W omawianym czasie, w związku ze zmianą ustroju politycznego, sztuka zaczęła służyć władcom jako narzędzie propagandowe, co doprowadziło do wykształcenia się nowych typów budowli. W pracy zostały przeanalizowane pomniki zwycięstwa: łuki triumfalne, kolumny oraz trofea. Znalazły się tam informacje dotyczące genezy, wyglądu oraz zastosowanej ornamentyki. Budowle należące do architektury triumfalnej nie były dotąd omawiane jako osobny problem badawczy.
170. Rzeźba hellenistyczna w nurcie rokoko. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Celem niniejszej pracy licencjackiej jest omówienie zagadnień związanych z rzeźbą hellenistyczną w nurcie rokoko na przykładzie wybranych dzieł sztuki. Nurt ten został wyodrębniony w periodyzacji okresu hellenistycznego na podstawie innowacyjnych tematów i sposobów ich przedstawiania w rzeźbie. Najsilniej zaznaczył się w okresie hellenistycznym od początków III stulecia p.n.e. do podbicia ostatniego państwa hellenistycznego, Egiptu, przez Rzymian. W drugim rozdziale zarysowany zostanie stan badań nad rzeźbą hellenistyczną na podstawie zgromadzonej literatury powstałej już w latach 20. XX wieku aż do tej powstałej zaledwie kilka lat temu. Przedstawione zostaną zawiłe początki związane z nazewnictwem nurtu, a zwłaszcza z wprowadzeniem określenia rokoko hellenistyczne, pierwszymi badaniami nad nim oraz stan ich zaawansowania. Rozdział trzeci stanowić będzie charakterystykę epoki hellenistycznej na tle dziejów antycznego świata Opisany zostanie zasięg geograficzny imperium stworzonego przez Aleksandra Wielkiego i określone zostaną jego ramy czasowe. Naszkicowana zostanie ówczesna sytuacja polityczna oraz sposób funkcjonowania życia społecznego. Jest to ważne ze względu na wpływ tychże czynników na rozwój sztuki, ukształtowanie się jej najważniejszych ośrodków oraz sposób jej rozwoju, a zwłaszcza nurtu rokoko w plastyce. Czwarty rozdział, najobszerniejszy ze wszystkich będzie stanowił analizę ikonograficzno-stylistyczną wybranych dzieł rzeźbiarskich, co pozwoli przyjrzeć się bliżej prądowi rokoko w sztuce hellenistycznej i dokonać charakterystyki jego głównych wyróżników. Rozdział ten podzielony zostanie na siedem podrozdziałów, z których każdy dotyczyć będzie innego tematu przedstawionego w rzeźbie hellenistycznej w tymże nurcie. Pierwszy podrozdział dotyczyć będzie krótkiego opisu Afrodyty jako bogini i jej przedstawień, drugi dzieł ukazujących dzieci, trzeci przedstawień ludzi starszych, czwarty sposobów obrazowania ludzkich ułomności i niepełnosprawności. W części piątej opisane zostaną dzieła przedstawiające postaci podczas snu. Części szósta i siódma traktować będą o przedstawieniach , kolejno tematyki związanej z szeroko pojętą rozrywką- teatr, sport etc. oraz tych o zabarwieniu erotycznym. W rozdziale piątym stanowiącym podsumowanie niniejszej pracy, autorka podejmie próbę dokonania oceny zaawansowania stanu wiedzy w badaniach nad nurtem rokoko w rzeźbie hellenistycznej a także sformułowania wniosków powstałych w czasie pracy, między innymi o trudnościach powstałych już przy próbie usystematyzowania dzieł rzeźbiarskich w podgrupy w celu większej przejrzystości podczas ich analizy. Na końcu pracy umieszczone zostaną bibliografia, spis ilustracji oraz same ilustracje omawianych rzeźb.
171. Wizerunek kobiety w rzeźbie greckiej. Analiza oparta na wybranych przykładach. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Analizując poszczególne przykłady wizerunków kobiecych, począwszy od najwcześniejszych przykładów z okresu protogeometrycznego a kończąc na rzeźbach z okresu hellenistycznego, w pracy opisana została ewolucja obrazu kobiety w rzeźbie greckiej. W pierwszych rozdziałach przedstawione zostały niewielkie figurki kobiece osiągające najwyżej kilkadziesiąt centymetrów długości – nie zachowały się żadne monumentalne przykłady pochodzące z najwcześniejszych okresów rozwoju rzeźby greckiej. W rozdziale dotyczącym okresu archaicznego opisane zostały początki monumentalizmu w rzeźbie oraz rozwój typu kory, który zdominował wizerunki kobiece aż do pierwszej ćwierci V wieku p.n.e. W tym czasie pojawiły się pierwsze sygnały nowego sposobu myślenia i odejścia od kanonu kory. Kory archaiczne stanowiły wyidealizowany obraz kobiet ziemskich w rzeźbie. W V wieku p.n.e. w wizerunkach kobiecych zaczęły dominować przedstawienia bogiń, rozpoczął się nowy okres w sztuce greckiej, nazwany klasycznym. W pracy opisane zostały liczne zmiany, jakie nastąpiły w sposobie przedstawiania kobiet w tym okresie – między innymi nowy układ ciała, sposób uczesania, inny wyraz twarzy. Następnie wyjaśnione zostało stopniowe skłanianie się rzeźbiarzy ku wprowadzeniu aktu do wizerunków kobiecych oraz ostateczne dokonanie tego przełomu w późnym okresie klasycznym. Ostatnie rozdziały pracy tłumaczą jak bardzo różnorodna staje się rzeźba grecka w okresie hellenistycznym, przedstawione zostały zmiany w kreowaniu postaci kobiecej oraz nowe typy wizerunków. W podsumowaniu skupiono się na scharakteryzowaniu ogólnej linii rozwoju przedstawień kobiecych w rzeźbie greckiej - artyści przez wieki skupiali się na dążeniu do realizmu przedstawień, podlegały jednak one idealizacji. Opisano także jak najpóźniejsze przykłady rzeźby greckiej zrywają z kanonem obecnym przez wieki w sztuce greckiej.
172. Rzeźba i relief z Pergamonu. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Niniejsza praca poświęcona będzie rzeźbie i reliefowi z Pergamonu w okresie hellenistycznym. Omówione zostaną kluczowe dzieła powstałe od ok. 2.poł. III w. p.n.e. do ok. 1. poł. II w. p.n.e., czyli na przestrzeni prawie 150. lat istnienia Państwa Pergamońskiego. Rozdział drugi poświęcony zostanie stanowi badań nad sztuką hellenistyczną powstałą w Pergamonie. Uwzględnione zostaną pierwsze badania archeologiczne mające miejsce na tym obszarze, a następnie przedstawione zostaną nowsze pozycje naukowe dotyczące danego zagadnienia. Rozdział przedstawi charakterystykę poszczególnych publikacji oraz oceni ich obszerność i stopień dokładności badań nad problemem pergamońskiej rzeźby i reliefu okresu hellenistycznego. W rozdziale trzecim scharakteryzowane zostanie tło historyczne i kulturowe państwa i miasta Pergamon. W rozdziale zarysowana będzie historia powstania Pergamonu oraz ukazany zostanie charakter państwa będącego pod rządami dynastii Attalidów. Pokazana tu zostanie charakterystyka Pergamonu jako ośrodka kultury i nauki okresu hellenistycznego. Na koniec rozdziału wymienione zostaną ogólne tendencje rzeźby i reliefu pergamońskiego. Rozdział czwarty poświęcony będzie nurtowi barokowemu w rzeźbie i reliefie pergamońskim. Dokonana zostanie analiza stylistyczno-ikonograficzna kluczowych dla tego nurtu dzieł, uwzględnionych pod względem chronologicznym. Będą to m.in. Grupa Galów, Grupa Laokoona oraz fryz przedstawiający Gigantomachię z Wielkiego Ołtarza Zeusa i Ateny. Rozdział piąty i szósty dotyczyć będą kolejno nurtu klasycyzującego oraz rokokowego w rzeźbie i reliefie pergamońskim. Przedstawione zostaną m.in. obiekty takie jak Atena Partenos z Biblioteki Pergamońskiej, czy Fryz Telefosa z Wielkiego Ołtarza Zeusa i Ateny dla nurtu klasycyzującego, a także Śpiący Satyr, jako kluczowy przykład rokoka w rzeźbie pergamońskiej. Rozdział siódmy zawierać będzie podsumowanie, sumujące dotychczas omówione kwestie. Uwzględnione będą w nim wnioski na podstawie wcześniej zanalizowanych przykładów. Koniec pracy obejmować będzie bibliografię oraz spis ilustracji wraz z wykazem źródeł, a następnie ilustracje do tekstu.
173. Dolina Królów – charakterystyka założeń grobowych władców egipskich okresu Nowego Państwa. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Nowe Państwo to okres największego rozwoju starożytnego Egiptu. Jahmes, pierwszy władca XVIII dynastii pokonał Hyksosów, którzy wówczas rządzili Egiptem Dolnym. Rozwinął się handel i podbito nowe tereny. Wiara w życie pozagrobowe była podstawą wierzeń starożytnych Egipcjan. Z tego też powodu bardzo ważne były dla nich rytuały pogrzebowe oraz kładziono ogromny nacisk na stworzenie godnego i bezpiecznego grobowca. Na przestrzeni dziejów poszukiwano nowych rozwiązań, aby zapewnić spokój pochowanemu władcy, aż wreszcie zdecydowano się na rozdzielenie świątyni od grobu i znaleziono nowe, trudno dostępne miejsce pochówków. Owym miejscem była Dolina Królów. W okresie panowania XVIII, XIX i XX dynastii rozróżnić można etapy zmian planu architektonicznego, dekoracji czy wyposażenia królewskich grobowców w Dolinie Królów.
174. Rzymski portret oficjalny okresu panowania dynastii Julijsko-Klaudyjskiej. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Tematem niniejszej pracy jest rzymski portret oficjalny okresu panowania dynastii Julijsko - Klaudyjskiej. W pracy przedstawione zostaną wizerunki cesarzy rzymskich oraz wybranych członków ich rodzin, bezpośrednio z nimi związanych. Uwaga skupiona zostanie tutaj przede wszystkim na reliefie i rzeźbie, ponieważ to właśnie te przykłady pokazują największe zmiany jakie przeszedł w tym czasie portret władcy czy portret kobiecy.
175. Greckie lustra pudełkowe. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Tematem pracy licencjackiej są brązowe greckie lustra pudełkowe, sposób ich produkcji oraz charakterystyka dekoracji reliefowych zdobiących pokrywy. Opisany został także sposób użycia oraz rola jaką greckie lustra pełniły w życiu codziennym i mitologii. Cezura czasowa obejmuje okres od V- III wieku p. n. e. Badania dotyczące greckich luster pudełkowych przeprowadzone zostały w oparciu o dostępną literaturę, pochodzącą głównie z biuletynów światowych muzeów, przeważnie amerykańskich. Opis luster pudełkowych umieszczony został w kontekście pozostałych dwóch rodzajów luster greckich.
176. Krytytyka kapitalizmu w sztuce w kontekście kryzysu ekonomicznego po 2008 roku. prof. dr hab. Anna Kutaj-Markowska prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Głównym zagadnieniem poruszanym w niniejszej pracy są te przejawy kreatywności po kryzysie ekonomicznym w 2008 roku, które mają na celu krytykę systemu kapitalistycznego, jak i wytyczenie drogi do ukształtowania nowej, utopijnej rzeczywistości. Jednocześnie te nietradycyjne pomysły, głównie wynikające z działalności ruchu Occupy Wall Street, zestawione zostaną z twórczością i działalnością artystyczną Damiena Hirsta, którego twórczość wyraźnie powiązana jest z kapitalizmem. Przedmiotem badań będzie zatem sztuka osadzona w neolewicowej retoryce oceny systemu ekonomiczno-politycznego, jej język i problemy, które owa sztuka napotyka w starciu z prestiżową sztuką z przestrzeni galerii.
177. Śmierć, ewolucja, absolut. Kolor niebieski w twórczości artystów XX i XXI wieku. prof. dr hab. Anna Kutaj-Markowska prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Praca analizuje problem wykorzystywania koloru niebieskiego w różnych kontekstach, w sztuce XX i XXI wieku. Poprzez zestawienie prac wybranych artystów, pokazano jak zmieniało się i ewoluowało, znaczenie i symbolika barwy niebieskiej. W pierwszym rozdziale omówiono prace Andrzeja Wróblewskiego oraz film Dereka Jarmana, posłużyły jako przykład analizy barwy błękitnej w kontekście śmierci. Prace Wróblewskiego z okresu końca lat 40. XX wieku, są przykładem ekspresyjnego ukazania okrucieństwa wojny. Film Jarmana oparty o jednolity kolor ultramaryny jest nie tylko filmowym eksperymentem, ale także próba przygotowania się na śmierć. Drugi rozdział poświęcony jest znaczeniu koloru niebieskiego w kontekście jego przynależności do strefy sacrum w klasycznej ikonografii i ewolucji tego znaczenia. Obrazy Wojciecha Fangor stanowiły przykłada zmiany symboliki barwy w obrębie twórczości jednego autora. Yves Klein jako wirtuoz barwy niebieskiej, widział w niej namiastkę absolutu na Ziemi. Wszystkie jego działania były powodowane chęcią przybliżenia ludziom idei wolności. Opatentowany przez niego kolor IKB, wykorzystywał tworząc dzieła w różnych mediach ze świata sztuk plastycznych. Ostatni rozdział poświęcony jest dziełom Edward Dwurnika i Jarosława Modzelewskiego, którzy w swej twórczości czerpią z dorobku historii malarstwa, z szczególnym uwzględnieniem koloru niebieskiego. Praca zakończona podsumowaniem, w którym zawarto wnioski dotyczące koloru niebieskiego w twórczości artystów XX i XXI wieku.
178. Meet Factory Davida Cernego i finkcjonowanie sztuki w oparciu o przedsiębiorstwo artystyczne. prof. dr hab. Anna Kutaj-Markowska prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
179. Recykling i krytyka modernizmu w twórczości polskich artystów. prof. dr hab. Anna Kutaj-Markowska prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Modernizm, jako ostatnia usankcjonowana epoka, jest ważnym punktem odniesienia w dzisiejszej debacie dotyczącej genezy nowoczesności. Zdaje się nie być jednak zamkniętym rozdziałem, zakończonym projektem, lecz przedmiotem nieustających dyskusji, których wzmożoną ilość możemy zaobserwować szczególnie po 2000 roku. Celem niniejszej pracy jest prześledzenie fragmentu najnowszego dyskurs naukowego dotyczącego sztuki modernistycznej oraz zjawiska recyklingu jej elementów w twórczości młodych polskich artystów.
180. Nowa apokalipsa i klasyczne techniki artystyczne. Twórczość Jakuba Różalskiego i Marcina Zawickiego. prof. dr hab. Anna Kutaj-Markowska prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia