wyszukiwanie/filtrowanie
Lp. Temat pracy Promotor Program studiów
181. Odlewy gipsowych rzeźb antycznych z kolekcji Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego - przedstawienia Apolla i Menelaosa dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Tematem niniejszej pracy licencjackiej są dwa odlewy gipsowe antycznych popiersi znajdujących się w kolekcji Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego: Popiersia Menelaosa oraz Popiersia Apolla Belwederskiego. Na podstawie bazy bibliograficznej opisanej w stanie badań zostały sformułowane pozostałe rozdziały. W tej części pracy zostały poruszone także problemy badawcze związane nie tylko z uzyskiwaniem informacji, ale także dotyczące treści zawartych w poszczególnych publikacjach. Kolejny rozdział został poświęcony opisowi historii kolekcji Muzeum Uniwersytetu Wrocławskiego, w którym zostały zawarte informacje dotyczące zmieniającej się formie instytucji, kolejnych dyrektorów oraz katalogów zawierających informacje o rozrastających się na przestrzeni lat zbiorach. Następna część pracy została poświęcona gipsowemu odlewowi popiersia Menelaosa oraz analizie zgodności z oryginałem, którym jest kopia rzymska znajdująca się w Loggia dei Lanzi we Florencji. Następnie, zachowując spójność treściową, znajduje się rozdział poświęcony rzeźbie hellenistycznej po czym następuje wyjaśnienie zagadnień związanych z kopią rzymską Grupy Pasquino. Część ta zawiera również podrozdział poświęcony ikonologii i ikonografii owej kopii, w którym został poruszony problem identyfikacji postaci do tej pory określanej jako Menelaos. Analogicznie została skonstruowana kolejna część pracy dotycząca odlewu popiersia Apolla Belwederskiego oraz okresu późnoklasycznego rzeźby greckiej. Następnie, w zakończeniu, zostały zawarte wnioski oraz postulaty badawcze, które podsumowują treść pracy. Na końcu został umieszczony spis bibliograficzny oraz ilustracje.
182. Motywy antyczne w tworczości rzeźbiarskiej Jacopa Sansovino dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Niniejsza praca podejmuje problem twórczości rzeźbiarskiej florenckiego artysty renesansowego- Jacopa Sansovina (1486- 1570). Jej celem jest wykazanie wpływów, jakie rzeźby antyczne wywarły na dzieła artysty stworzone we Florencji, Rzymie i Wenecji. Zostały tu zaprezentowane prace, które zdaniem badaczy zdradzają podobieństwa do rzeźb antycznych. Zebrano je i podzielono ze względu na tematykę i stopień, w jakim antyk wpłynął na formę dzieła renesansowego. Następnie zestawiono je z możliwymi pierwowzorami i poddano analizie porównawczej cech wspólnych jak i różnic, przy jednoczesnej próbie określenia jak duże znaczenie miały one na koncepcje Jacopa Sansovina. W przypadku dzieł, które nie nawiązują w formie, a jedynie w treści do antyku jest to zasygnalizowane poprzez wskazanie ewentualnych, literackich odniesień. Praca ma układ problemowy, w drugim rozdziale został przedstawiony stan badań z uwzględnieniem najważniejszych publikacji dotyczących omawianego zagadnienia. W trzecim rozdziale przytoczono krótki życiorys artysty ze zwróceniem uwagi na jego edukację i kontakty, które umożliwiły mu studia dzieł starożytnych, a także wpływ fundatorów na formę rzeźb. Czwarty rozdział podzielono na trzy podrozdziały odpowiadające przyjętej w niniejszej pracy klasyfikacji, gdzie dzieła J. Sansovina zostały zestawione z proponowanymi pierwowzorami, oraz dokonano ich porównania, w celu ustalenia stopnia podobieństwa. Autorka podejmuje próbę polemiki z niektórymi propozycjami badaczy, oraz prezentuje swoje własne spostrzeżenia dotyczące wzorów starożytnych.
183. Motywy mitologiczne w malarstwie Tycjana dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Tycjan, a dokładnie Tiziano Vecelli lub Vecellio jest niewątpliwie jednym z najbardziej znanych oraz docenianych malarzy włoskich doby renesansu. Uważany przez wielu badaczy za czołowego przedstawiciela i twórcę weneckiej szkoły malarskiej, stanowi przykład artysty wszechstronnie uzdolnionego i wykształconego, któremu dane było nie tylko długo żyć, jak również silna bezkompromisowa natura, podtrzymująca niegasnący płomień twórczej działalności podsycany ogromnymi ambicjami. Został on nadwornym malarzem wszystkich ważnych włoskich rodów magnackich. Jego zleceniodawcami oprócz wielkich dożów, były bractwa zakonne, bogaci kupcy niemieccy, tworzący prywatne kolekcje czy zakony. Osiągnął on również status nadwornego malarza cesarskiego, królewskiego i papieskiego. Jego malarstwo podnosiło blask potęgi władzy możnowładców, a obrazy przez nich zamówione dawały szanse na znalezienie się ich nazwisk z księdze wieczności. Artysta pozostawił po sobie dziesiątki prac. Obok niezwykłych, niemalże mistycznych obrazach sakralnych, przeznaczonych do głównych ołtarzy najważniejszych katolickich ośrodków kultowych oraz licznych portretów, w których dał się poznać jako wrażliwy i dociekliwy obserwator, tworzył obrazy na wskroś pogańskie, przedstawienia mitologiczne w których jak nikt inny potrafił oddać charakter minionej epoki wielkich bohaterów- herosów, bogiń i bogów olimpijskich. Celem niemniejszej pracy jest próba identyfikacji owych motywów mitologicznych w twórczości malarskiej artysty oraz reinterpretacji ich w kontekście życia, twórczości oraz zjawisk historycznych, społecznych i kulturowych doby XVI wieku (1508-1576). Pierwszy rozdział będzie próbą stworzenia definicji pojęcia ,,antyczności” w kontekście prac malarza oraz poszukiwaniem źródeł inspiracji do tworzenia wielkich kompozycji mitologicznych. Źródła te należy upatrywać szczególnie w bogatym życiorysie artysty, stąd w pierwszym rozdziale pojawi się rys biograficzny malarza, przy szczególnym uwzględnieniu pobytów w Rzymie, w przeszłości- stolicy świata antycznego, jak i krótka charakterystyka roli, jaką odgrywała ówcześnie Wenecja, której unikatowy wschodni charakter miał niewątpliwie wpływ na antyczną wizje świata w obrazach Tycjana. W dalszej części pierwszego rozdziału znajdzie się również próba identyfikacji źródeł inspiracji wypływających z tekstów kultury, takich jak literatura renesansowa, bazująca na myśli antycznej oraz wznawianych publikacjach tekstów starożytnych twórców. Również motywy zaczerpnięte bezpośrednio z antycznej sztuki, czy dzieł renesansowych rzeźbiarzy, którzy na owych antycznych przykładach oparli swoje renesansowe dzieła. Następne rozdziały zawierają szczegółową analizę kolejno powstałych przedstawień mitologicznych. Począwszy od młodzieńczych prac powstałych w nurcie ,,giorgionizmu”, a więc przy ogromnym wpływie postaci wielkiego artysty renesansowego- mistrza Tycjana, skończywszy na ostatnich pracach, powstałych tuż przed śmiercią malarza, będące świadectwem lęk
184. Inspiracje antykiem w architekturze sakralnej Andrei Palladia dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Tematem pracy jest sztuka sakralna Andrei Palladia, przebadana w kontekście widocznych w niej wpływów architektury antycznej, szczególnie rzymskiej. Był to szesnastowieczny artysta działający w okolicach Wenecji. Praca licencjacka zawiera uporządkowaną, dotychczasową wiedzę o wpływach starożytnych widocznych w palladiańskich kościołach. Dodatkowo krytycznie spojrzano w niej na teksty wcześniejszych publikacji, dogłębnie przebadano zagadnienie w ramach dostępnych źródeł, a także zanalizowano poszczególne zabytki.
185. Prekolumbijski kompleks sakralno-rezydencjonalny w Chichén Itzá dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Celem niniejszej pracy magisterskiej, której tytuł brzmi Prekolumbijski kompleks sakralno-rezydencjonalny w Chichen Itza, jest kompleksowe omówienie architektury i sztuki tego ośrodka oraz analiza ikonograficzna i stylistyczna poszczególnych budowli i ich zespołów znajdujących się na terenie miasta. W stanie badań przytoczono najważniejsze publikacje dotyczące, zarówno samej cywilizacji Majów, jak i stanowiska archeologicznego w Chichen Itza. Zawarto tam również istotne informacje na temat historii wykopalisk w omawianym mieście. Rozdział trzeci zatytułowany jest Majowie. Omówione w nim zostały takie kwestie jak podział chronologiczny i terytorialny ziem zamieszkiwanych przez Majów, a także poszczególne okresy w dziejach cywilizacji, czyli okres preklasyczny, klasyczny i postklasyczny. Opisano podstawowe elementy kultury Majów, a wśród nich kalendarz, pismo, kodeksy, rytualną grę w piłkę, a także wierzenia i niektóre rytuały, odprawiane przez starożytnych mieszkańców Mezoameryki. Rozdział czwarty zatytułowany Chichen Itza opowiada między innymi o historii samego miasta, jego organizacji politycznej oraz związkach między Chichen Itza a mitycznym Tollan i Tulą, stolicą państwa Tolteków. Główna część tego rozdziału, zatytułowana Kompleks sakralno-rezydencjonalny, poświęcona jest omówieniu i analizie poszczególnych grup architektonicznych tego kompleksu. Pierwsza z nich to Wielka Platforma Północna, w skład której wchodzą takie budowle jak El Castillo, Świątynia Wojowników wraz z przylegającą do niej Grupą Tysiąca Kolumn, Platforma Wenus, Platforma Orłów i Jaguarów, a także Wielkie Boisko wraz z jego strukturami dodatkowymi. Druga duża grupa architektoniczna omówiona w tym rozdziale to Grupa Osario przypominająca w układzie Wielką Platformę Północną. Trzecią z nich jest Grupa Południowa, zawierająca takie budowle jak El Caracol, Akab Dzib czy Las Monjas. Ostatnią opisaną w tym rozdziale grupą jest tak zwane Chichen Viejo. Znalazły się tam również informacje dotyczące upadku miasta oraz krótka charakterystyka Mayapan, który wówczas przejął hegemonię na Jukatanie. Rozdział piąty opowiada o przybyciu Hiszpanów do Ameryki Środkowej i podboju Jukatanu. Wspomina również o sytuacji ziem Majów w dobie kolonialnej, a także współczesnych Majów, wciąż zamieszkujących swoje dawne terytoria. Pracę kończy zbiór ilustracji, przedstawiających najważniejsze zespoły architektoniczne Chichen Itza, a także nieliczne rzeźby wolnostojące oraz malowidła ścienne.
186. Wątki feministyczne w twórczości Anny Baumgart prof. dr hab. Anna Kutaj-Markowska prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
187. Interpretacja symboli wizualnych - problem niejednoznaczności przekazu obrazowego we współczesnej reklamie dr Agnieszka Seidel-Grzesińska Historia Sztuki - wieczorowe I stopnia
Praca poświęcona jest analizie sytuacji, w których formułowany wizualnie komunikat reklamowy został odczytany przez odbiorców niezgodnie z zamierzeniami autorów. W pierwszej części pracy przedstawione zostały wybrane metody analizy i interpretacji obrazu: ikonologiczna, semiologiczna, wynikająca z założeń ikoniki. Następnie, w oparciu o teksty Gombricha, Wittkowera czy Arnheima rozpatrzone zostały kwestie sytuacji obrazu i jego roli komunikacyjnej we współczesnych społeczeństwach. W tym kontekście została scharakteryzowana reklama, jako dziedzina w której szczególnie istotne jest formułowanie jednoznacznego komunikatu oraz mechanizmy z tym związane. W ostatniej części pracy, przy zastosowaniu wyżej opisanych metod badawczych, zinterpretowane zostały wybrane przykłady reklam komercyjnych. Badane obrazy powstały po 1990 roku z przeznaczeniem do prezentacji na billboardach i w materiałach promocyjnych. Wyselekcjonowano je w oparciu o pozwalające się zaobserwować reakcje widzów: kierowanie pozwów do sądów, negatywne opinie prasowe i internetowe. Najpierw rozpatrywane są obrazy autorstwa Oliviera Toscaniego jako przykłady reklam, wpisujących się w nurt tzw. shockvertising, w których element zaskoczenia wynika z zamysłu twórcy. Następnie badane są reklamy, które zostały odebrane przez widzów, niezgodnie z intencjami autora, jako kontrowersyjne. Należą do nich fotografie domu mody Marithé and François Girbaud, skrytykowane za obrazę uczuć religijnych, kampania sieci Miu Miu, nie dopuszczona do obiegu, gdyż uznano, że przedstawia scenę samobójczą oraz reklamy firmy Dove i Intel, które zinterpretowano jako rasistowskie. Badania są próbą wskazania źródeł nieporozumień w komunikacji wizualnej. Zamierzenia autora przekazu wizualnego nie zawsze znajdują odbicie w interpretacji odbiorców, odczytujących obraz przez pryzmat własnych doświadczeń wizualnych. Zazwyczaj jest to wynikiem wpojonych im sposobów interpretowania symboli wizualnych.
188. Korespondencja sztuk w twórczości Arnolda Schoenberga - wybrane przykłady dr Agnieszka Seidel-Grzesińska Historia Sztuki - wieczorowe I stopnia
Praca podejmuje tematykę korespondencji między twórczością muzyczną, a malarską Arnolda Schönberga. Schönberg (1874 – 1951) był wszechstronnym artystą, reprezentującym nurt modernizmu, który żył i tworzył w Austrii, a następnie Stanach Zjednoczonych. Bezsprzecznie szerszej publiczności jest on znany przede wszystkim jako kompozytor – jeden z ojców dodekafonicznej szkoły kompozytorskiej i muzyki współczesnej w szerszym sensie. Jendak oprócz muzyki, Schönberg pozostawił j po sobie również znaczącą spuściznę malarską (w tym przede wszystkim portrety i autoportrety w stylu ekspresjonistycznym), a także projekty gier i sztuki użytkowej. Mimo, iż Schönberg jest jednym z bardzo nielicznych kompozytorów, którzy równocześnie parali się malarstwem, polska literatura w bardzo niewielkim stopniu analizuje związki między jego twórczością malarską i muzyczną. Zamierzeniem niniejszej pracy jest próba uzupełnienie tej luki. Struktura niniejszej pracy obejmuje opis stanu badań (Rozdział 1), refleksję teoretyczną nad związkami muzyki i malarstwa (Rozdział 2), przedstawienie biografii artysty (Rozdział 3) oraz jego twórczości muzycznej (Rozdział 4) i plastycznej (Rozdział 5). Na tej podbudowie, w Rozdziale 6 przedstawiona jest analiza związków między muzyką, a malarstwem w twórczości Schönberga. Pracę kończy Podsumowanie, a uzupełniają ją bibliografia, spis ilustracji oraz aneks graficzny. Związki między muzyką a malarstwem w twórczości Schönberga nie są oczywiste.W swoich dziełach plastycznych artysta nie stosował bezpośrednich odwołań do utworów muzycznych, zaś w wypowiedziach na ten temat podkreślał, że malarstwo było dla niego tym samym, czym kompozycja. Równocześnie za pomocą malarstwa Schönberg nie próbował stworzyć plastycznego odpowiednika swojej przełomowej działalności kompozytorskiej. Korespondencję między muzyką a malarstwem można zatem odnaleźć u Schönberga na poziomie na poziomie abstrakcyjnym, czy wręcz ideowym, nie zaś na zasadzie tematycznego i technicznego pokrewieństwa konkretnych utworów. Schönberg stosował natomiast muzyczne i plastyczne środki wyrazu do przekazania tych samych idei – istotnych dla niego jako artysty modernistycznego i ekspresjonistycznego.
189. Architektura letniego pałacu Lubomirskich w Rzeszowie dr Arkadiusz Wojtyła Historia Sztuki - wieczorowe I stopnia
W pracy licencjackiej pt. "Architektura Letniego Pałacu Lubomirskich w Rzeszowie" znalazł odzwierciedlenie przeprowadzony przegląd literatury przedmiotu, rozważona kwestia fundatora w oparciu o historię rodu Lubomirskich, jak również na podstawie analizy stylowo -formalnej i porównawczej, potwierdzono możliwość atrybucji zabytku Tylmanowi z Gameren. Praca zawiera opis obiektu i ogrodu w wersji pierwotnej i aktualnej.
190. Iluzja w malarstwie dawnym i współczesnym - barokowe malarstwo iluzjonistyczne a 3D Street Art Illusions dr Agnieszka Seidel-Grzesińska Historia Sztuki - wieczorowe I stopnia
191. Dziedzictwo kulturowe Rumunii w polskiej literaturze o sztuce i kulturze dr Agnieszka Seidel-Grzesińska Historia Sztuki - wieczorowe I stopnia
Opracowanie stanowi przegląd polskiego piśmiennictwa wybranych aspektów dziedzictwa kulturowego Rumunii i próbę jego oceny. Poszczególne rozdziały pracy poświęcone są zagadnieniom geografii oraz historii Rumunii, związkom kulturowym między Polską a Rumunią, przeglądowi zabytków Rumunii w kontekście listy światowego dziedzictwa UNESCO. Ocena polskiego piśmiennictwa objęła wydawnictwa z lat lat 1912–2014. Bibliografia objęła zarówno pozycje naukowe, w tym książki i artykuły, jak i wydawnictwa popularyzatorskie, przede wszystkim przewodniki. Podjęto próbę wskazania przyczyn zmieniającego się w czasie zainteresowania polskich badaczy kulturą i sztuką na obszarach współczesnej Rumunii.
192. Złoty i srebrny wiek ludzkości w obrazach Łukasza Cranacha St. dr Agnieszka Seidel-Grzesińska Historia Sztuki - wieczorowe I stopnia
193. Kościół św. Andrzeja w Prochowicach - historia, architektura, perspektywy zagospodarowania dr Agnieszka Seidel-Grzesińska Historia Sztuki - wieczorowe I stopnia
Niniejsza praca poświęcona jest możliwościom zagospodarowania kościoła św. Andrzeja w Prochowicach. Podstawą do adaptacji budynku stała się analiza historii kościoła na tle dziejów miasta oraz opis form jego architektury, wyposażenia i funkcji historycznych. Opracowany został stan badań nad zabytkiem. Przeanalizowane zostały źródła ikonograficzne. Zostały zaproponowane rozwiązania planu zagospodarowania dla kościoła i jego otoczenia w oparciu o istniejące przykłady wykorzystania dawnych budowli sakralnych, niepełniących obecnie pierwotnych funkcji.
194. Formy i treści ideowe epitafium Gerstmannów w kościele św. Piotra i Pawła w Legnicy dr Agnieszka Seidel-Grzesińska Historia Sztuki - wieczorowe I stopnia
Celem pracy jest analiza formalna i ideowa siedemnastowiecznego epitafium Gerstmannów, znajdującego się w kościele śś. Piotra i Pawła w Legnicy. W badaniach wykorzystano materiały źródłowe, zgromadzone w legnickim oddziale Archiwum Państwowego we Wrocławiu umożliwiające uzyskanie dodatkowych informacji o członkach rodziny Gerstmannów oraz literaturę i materiały ikonograficzne, dostępne między innymi w Bibliotece Uniwersyteckiej we Wrocławiu i w Herder Institut für historische Ostmitteleuropaforschung w Marburgu, które pozwoliły na rekonstrukcję formy pomnika na przełomie XIX i XX w. Epitafium posiada bardzo rozbudowaną strukturę i bogaty program ideowy, współtworzony przez motywy tekstowe, heraldyczne i emblematyczne oraz rzeźbę figuralną. Formy dzieła w dużym stopniu nawiązują do tradycji manieryzmu niderlandzkiego, ale równolegle do ornamentu okuciowego i rollwerkowego, pojawiają się w nim motywy małżowinowo-chrząstkowe. Forma epitafium Gerstmannów dowodzi też wysokiego kunsztu legnickiego środowiska rzeźbiarskiego. Przedstawiony pomnik należny do najbardziej monumentalnych w kościele, wyróżnia się także bogactwem zastosowanych materiałów. Jako autora dzieła wskazuje się miejscowego rzeźbiarza Georga Webera, którego twórczość również została krótko scharakteryzowana w pracy. Osobny rozdział został poświęcony zagadnieniu typologii na Śląsku, w tym zwłaszcza pomników heraldyczno-inskrypcyjnych i epitafiów emblematyczno-inskrypcyjnych, takich jak pomnik Gerstmannów. Program epitafium jest zorientowany chrystologicznie i eschatologiczne, a jego program oparty jest o konsekwentnie stosowane i rozwijane motywy i symbole, przede wszystkim motywy kolumny i drzewa. Epitafium jest śladem obecności w Legnicy początków XVII w. dojrzałej myśli humanistycznej, czego świadectwem jest między innymi wieloelementowa, osadzona w tradycji emblematycznej struktura warstwy ideowej działa, być może po raz pierwszy zastosowanej w tak szerokim zakresie w środowisku legnickim.
195. Inwestycje architektoniczne Kramstów w Chwalimierzu dr Agnieszka Seidel-Grzesińska Historia Sztuki - wieczorowe I stopnia
Przedmiotem pracy jest założenie pałacowo-folwarczno-parkowe w Chwalimierzu, wzniesione pod koniec XIX wieku z inicjatywy przedsiębiorcy Georga von Kramsta i jego żony Emmy. Celem opracowania jest opis i analiza stanu obiektów zabytkowych: pałacu (obecnie w ruinie); folwarku; zespołu stajni; domu ogrodnika; domu zarządcy i bramy parkowej, a także dawnej szkoły i domu opieki. Na podstawie materiału ikonograficznego i źródłowego, pozyskanego z archiwum Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków we Wrocławiu, oraz badań terenowych podjęto próbę rekonstrukcji pałacu. Formy pałacu w Chwalimierzu przeanalizowano pod kontem stylistycznym i porównano je z formami siedzib w Bożkowie, Kwietnie i Kopicach. Zaproponowano zasadnicze kierunki w zakresie zagospodarowania i zabezpieczenia obiektów zabytkowych i parku.
196. Rewitalizacja średniowiecznych zamków na terenie Polski po II wojnie światowej dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
Zostały podjęte badania grupy zamków polskich, których celem była analiza sytuacji dzieł architektury obronnej w kontekście prac budowlano-konserwatorskich jakie miały w nich miejsce po 1945 roku. Omawiane w pracy zamki są świadectwem wielowiekowej historii, a ich byt obejmuje setki lat funkcjonowania - w tym liczne przebudowy dokonane w całej gamie stylowej od gotyku przez renesans, barok po style historyczne w XIX wieku.
197. Szkieletowe domy mieszczańskie na terenie Dolnego Śląska i ich problematyka konserwatorska dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
198. Historia witryn sklepowych w Europie dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
„Historia witryn sklepowych w Europie” to praca, w której opisany został rozwój zewnętrznych opraw sklepów europejskich od czasów starożytnych do początków XX wieku. Porusza ona kwestie stylistyczne i estetyczne witryn sklepowych, a także przybliża okoliczności, mające wpływ na zmiany zachodzące w nich na przestrzeni wieków. Każdy rozdział poświęcony jest wybranemu przedziałowi czasu i poddaje analizie czynniki, takie jak sytuacja gospodarcza, możliwości technologiczne czy potrzeby społeczne ,by w rezultacie uzyskać obraz opraw sklepowych poszczególnych epok.
199. Geneza i formy średniowiecznych empor na terenie Europy Środkowej dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
200. XVI-wieczne dwory murowane w Polsce, ich architektura i codzienne życie mieszkańców. dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
W pracy omówiona została architektura rezydencjonalna w Polsce w XVI wieku i jej przemiany. Przedstawiono typy siedzib szlacheckich, jakie powstawały w czasie rozwijającego się u nas renesansu. Omówiono zmiany jakie dokonywały się w architekturze dworskiej pod wpływem zmieniających się wzorców i wymagań w stosunku do domu mieszkalnego szlachty w XVI wieku. Na podstawie wybranych dworów pokazano też jak duży wpływ na ich wygląd miały działające w pobliżu warsztaty budowlane. Pokazano kierunki przemian dokonujących się w budownictwie tego czasu, oraz tradycje decydujące ostatecznie o wyborze wzorca. Przybliżono wygląd wnętrz dworów szlacheckich, ich wyposażenie i otoczenie. Opisano życie codzienne mieszkańców, ich pracę rozrywki i upodobania. Pokazano jakie starania podejmowali by życie własne i rodziny było bezpieczne, pożyteczne i coraz wygodniejsze.
201. Obraz katedry gotyckiej jako ważny składnik świadomości społeczeństwa średniowiecznego dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
"Obraz katedry gotyckiej jako ważny składnik społeczeństwa średniowiecznego" to praca zawierająca szczegółowe analizy obrazów w treści których pojawia się wizerunek katedry gotyckiej oraz porusza temat społeczeństwa żyjącego w okresie średniowiecza. Zakres i problematyka pracy obejmuje epokę wieków średnich, zwłaszcza okres w którym wznoszono gotyckie katedry, od mniej więcej XIII wieku do XV wieku w Europie zachodniej. Analizy wiązały się ze zbadaniem ważnych aspektów życia człowieka doby średniowiecza. Nawiązano również do obrazów z katedrami gotyckimi stworzonymi w wieku XIX i XX aby pokazać zachwyt średniowiecznymi świątyniami gotyckimi u artystów tworzących w kolejnych stuleciach.
202. Procesy rewitalizacyjne ogrodów krajobrazowych w Kotlinie Jeleniogórskiej na tle wybranych przykładów angielskich dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
W pracy „Procesy rewitalizacyjne ogrodów krajobrazowych w Kotlinie Jeleniogórskiej na tle wybranych przykładów angielskich” podjęty został temat rewitalizacji założenia parkowego w Bukowcu. Całość ujęta została w analizie porównawczej pomiędzy zrewitalizowanym ogrodem angielskim w Stowe a ogrodem w Bukowcu. Analizie poddane zostały akty prawne, organizacje, sposoby finansowania oraz różnorakie aspekty prac rewitalizacyjnych.
203. Włoskie Carrozzeria. Analiza projektów samochodów osobowych z lat 50, 60 i 70. Omówienie wybranych przykładów. dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
Niniejsza praca magisterska jest analizą poszczególnych projektów nadwozi samochodowych. Dotyczy karoserii projektowanych przez włoskich twórców w latach 50, 60 i 70. Opisy zawierają charakterystykę wizualną z uwzględnieniem kompozycji, użytych form i dominujących elementów. Przeprowadzona została też analiza porównawcza wybranych przykładów włoskiej i niemieckiej estetyki nadwoziowej. Poruszono również stylistykę karoserii wytwarzanych na potrzeby rynku amerykańskiego. Literatura tematu jest nieliczna, gdyż dotyczy głównie ogólnego zarysu osiągnięć motoryzacji i nie skupia się na twórczości poszczególnych projektantów.
204. Dawny kościół graniczny w Biedrzychowicach (pow. Lubań). Architektura i wyposażenie prof. dr hab. Jan Harasimowicz Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
Praca poświęcona dawnemu kościołowi granicznemu w Biedrzychowicach (powiat lubański). Podzielona na siedem rozdziałów. W pierwszym z nich zostały omówione materiały o charakterze źródłowym oraz literatura dotycząca zabytku. Kolejny stanowi próbę opisania dziejów granicy na rzece Kwisie, która w czasach powstania kościoła miała charakter granicy państwowej. W rozdziale trzecim przedstawiono historię wsi Biedrzychowice. Kolejna część pracy została poświęcona przyczynom powstania grupy kościołów granicznych oraz okolicznościom podjęcia inicjatywy budowy biedrzychowickiej świątyni w latach 1654-1656. Rozdział piąty opisuje dzieje kościoła i parafii od 1654 r. do 1945 r. Historia wspólnoty jest podzielona na lata patronatu kolejnych właścicieli Biedrzychowic, od momentu kupna wsi do chwili sprzedaży dóbr bądź przekazania ich członkom rodziny. W następnej części niniejszej pracy opisano współczesny wygląd kościoła w Biedrzychowicach: architekturę oraz wyposażenie. W podrozdziale wymieniono również zaginione elementy wystroju świątyni. Kolejny rozdział stanowi analizę współczesnego stanu zachowania zabytku oraz jego otoczenia, której wynikiem jest prezentacja wniosków konserwatorskich dotyczących kościoła w Biedrzychowicach. Ponad to niniejsza praca zawiera część ilustracyjną obrazującą obecny stan budowli i elementy dawnego wyposażenia, które zachowały się do dzisiaj oraz te, które uważa się za zaginione bądź zniszczone.
205. Rzeźba Paula Schulza (1875-1945) z Wrocławia w przestrzeni publicznej dr hab. Piotr Oszczanowski prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Praca ma za zadanie przybliżyć sylwetkę rzeźbiarza działającego w stolicy Śląska w pierwszej połowie XX wieku. Znany i szanowany w całych Niemczech, nagrodzony złotym medalem na Wielkiej Wystawie Sztuki w Berlinie w 1907 r., zmarł w nędzy i zapomnieniu w powojennym, polskim Wrocławiu. Słynął z bardzo realistycznej rzeźby portretowej, uwieczniał władze, elitę kulturalną i naukową ówczesnego Śląska, a także najważniejsze osobistości Niemiec. Analiza jego bogatej twórczości została zawężona do mniej znanego aspektu, tj. rzeźb przeznaczonych do przestrzeni publicznej, takich jak pomniki, nagrobki, fontanny oraz dekoracja architektoniczna. Do zadań niniejszej pracy należy przedstawienie stanu badań na temat artysty oraz jego życiorysu, przybliżenie środowiska rzeźbiarskiego przełomu XIX i XX wieku, które umożliwia porównanie dorobku Schulza z innymi artystami działającymi w tym czasie we Wrocławiu, typologiczny podział prac rzeźbiarza, a także próba wskazania inspiracji i analogii dla jego twórczości. Najważniejszą częścią pracy jest katalog wszystkich dotychczas poznanych realizacji Paula Schulza w przestrzeni publicznej.
206. Zmiana funkcji obiektów historycznych a zachowanie ich pierwotnego wyglądu dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Praca opisuje wygląd współczesnej architektury na podstawie konwersji dokonanych na przestrzeni wieków. Zawiera wyjaśnienia terminologii dotyczącej tematu oraz opis okoliczności historyczno- społecznych, w których realizowano poszczególne przebudowy. Przedstawia czynniki składające się na wygląd dzisiejszych budowli, takie jak: fundamenty teoretyczne architektury, prawne podstawy do dokonania konwersji, funkcja budowli, kierunki w sztuce. Jest próbą rozważenia pytania jak funkcja architektury wpływa na jej ostateczny wygląd.
207. Zdroje europejskie od starożytności do 1800 roku, a śląskie miasta uzdrowiskowe dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Głównym celem pracy jest prześledzenie rozwoju układów przestrzennych oraz architektury wybranych miejscowości uzdrowiskowych w Europie i najstarszych zdrojów Śląskich, a następnie próba analizy porównawczej. Za ramy czasowe przyjęto okres od antyku do końca XVIII wieku, przy czym główny nacisk był kładziony przede wszystkim na czasy od XVI do XVIII wieku. Praca składa się z czterech rozdziałów. Pierwszy rozdział poświęcony jest rysowi historycznemu kultury uzdrowiskowej. Drugi rozdział opisuje wybrane miejscowości uzdrowiskowe w Europie. Trzeci rozdział jest katalogiem najstarszych zdrojów śląskich. W ostatnim rozdziale podjęto się próby porównania tych zdrojów, konfrontując ich układy przestrzenne i architekturę.
208. Nimb w sztuce średniowiecznej. Geneza-formy-funkcje dr hab. Romuald Kaczmarek prof. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
W niniejszej pracy omawiam genezę, formę i treść nimbu oraz analizuję motyw na wybranych przykładach sztuki śląskiej. Odwołuję się głównie do opracowań Jerzego Miziołka, Webera Waltera, Halla Edwina i Uhra Horsta. Naświetlam, jak bardzo ważnym elementem przy przeprowadzeniu dogłębnej analizy warstwy ikonograficznej świętych jest nimb. A też jak mało temat był badany szczególnie na terenie Polski. W drugim rozdziale zostały omówione terminy bliskie za znaczeniem, w brzmieniu lub wizualności, takie jak nimb, aureola, aurea, halo, gloria. Sprecyzowano definicje oraz udokumentowano ewolucję znaczeniową i interpretacyjną odwołując się do słowników, leksykonów, encyklopedii i innych opracowań. Na potrzebę pracy stworzyłam tabelę "Interpretacja formy graficznej oraz znaczenia", w której graficznie przedstawiłam typy nimbu oraz aureoli za opracowaniami umieszczonymi w rozdziale 5. W rozdziale trzecim omówiony został motyw w kontekście historyczno-sztucznym, zaczynając od początków wizualizacji motywu, jako sublimacja postaci świętych. Kult solarny oraz walka kościoła z kultem miała ogromne znaczenie w kształtowaniu się nimbu w sztuce chrześcijańskiej. W tym rozdziale omówiłam typy nimbu. W czwartym rozdziale omówione zostały formy nimbu na wybranych przykładach sztuki śląskiej: fragment obrazu Tronu Łaski, Fragment nastawy ołtarzowej z przedstawieniami świętych i scenami z Ewangelii ukazujący św. Elżbietę, dwa fragmenty obrazu z ołtarza św. Barbary ukazujące świętą, fragment obrazu ołtarzowego ukazującego Madonnę w komnacie, fragment obrazu Matki Boskiej z Dzieciątkiem, fragment kwatery skrzydła poliptyku (rewers) przedstawiający Zaśnięcie Marii, fragment malowanej kwatery skrzydła poliptyku Marii Boskiej, św. Augustyna i Jadwigi ze sceną Biczowania, fragment poliptyku Zaśnięcia Marii ukazujący Jana Ewangelistę, fragment obrazu ołtarzowego Madonna w komnacie ukazujący Dzieciątko, fragment epitafium Johannesa Pretwitcza z przedstawienie Przeniesienia Pańskiego, fragment obrazu z epitafium Baltazara Bregela z przedstawieniem wskrzeszenia Łazarza ukazujący Jezusa i fragment skrzydła poliptyku z przedstawieniami świętych ukazujący św. Sebastiana oraz Andrzeja.
209. Obramienie architektoniczne jako kontekst przestrzenny dla przedstawień figuralnych w malarstwie i rzeźbie średniowiecznej (okno-arkada-balkon). Studium wybranych przykładów dr hab. Romuald Kaczmarek prof. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Obramienia architektoniczne, jak okna, arkady, balkony były wykorzystywane w sztuce średniowiecznej jako kontekst przestrzenny dla przedstawień figuralnych, zarówno w rzeźbie, jak i w malarstwie. W części tego typu kompozycji można dopatrywać się przejawów iluzji zacierającej granice między przedstawieniem a rzeczywistością. Rzeźbione popiersia mogły być wkomponowane w rzeczywiste okna lub balustrady balkonów, empor. Rzeźby umieszczano również we wnękach, które swoim kształtem naśladowały otwory okienne. Motyw okna, parapetu występował także w piętnastowiecznym malarstwie portretowym oraz religijnym, przybliżając odbiorcę do świata przedstawionego, zarazem jednak tworząc między nimi barierę. Podobną funkcję pełniły w malowanych retabulach arkady, które przede wszystkimi stanowiły ramę otwierającą widok na ukazaną w głębi scenę. Wspólnym mianownikiem analizowanych przedstawień jest to, że ich iluzjonistyczność opiera się w znacznej mierze na realistycznie przedstawionej architekturze oraz relacji pomiędzy nią a ukazywanymi postaciami.
210. Zielniki średniowieczne i wczesnonowożytne. Funkcje i zagadnienia formalno-stylowe dr hab. Romuald Kaczmarek prof. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Celem pracy jest analiza porównawcza roślin z zielników z lat 1440-1613 w zestawieniu gatunkowym. Praca ta jest próbą wykazania zmian i ewolucji, jakie następowały w tym okresie w obrębie materiału ilustracyjnego w ręcznie pisanych i drukowanych zielnikach. W jej ramach zawarte są podstawowe informacje dotyczące każdego z omawianych zielników, krótki opis początków powstawania pierwszych opracowań dotyczących roślin leczniczych oraz najistotniejszych elementów zawartości zielników.