wyszukiwanie/filtrowanie
Lp. Temat pracy Promotor Program studiów
61. Karykatura w propagandzie komunistycznej na przykładzie tygodnika satyrycznego "Szpilki". Porównanie lat 1949 i 1953. prof. dr hab. Anna Kutaj-Markowska prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Celem pracy pt. 'Karykatura w propagandzie komunistycznej na przykładzie tygodnika satyrycznego "Szpilki". Porównanie lat 1949 i 1953' jest zbadanie przemian zachodzących w karykaturze propagandowej Polski Ludowej okresu stalinizmu, wynikających z trwającej debaty i stawianych przed nią ideologicznych zadań. Obiektami badań są ilustracje tygodnika satyrycznego Szpilki z lat 1949 i 1953 oraz teksty źródłowe z lat 1947 - 1953, stanowiące głos w dyskusji nad misją satyry i kultury w latach powojennych. Praca składa się z trzech rozdziałów opatrzonych wstępem i zakończeniem. Pierwszy rozdział poświęcony został karykaturze – przedstawia jej definicje, typologię, zarys historyczny oraz sylwetki wybranych twórców polskiej karykatury związanych za Szpilkami. Drugi rozdział omawia ogólną teorię propagandy, jej definicje oraz rodzaje, podejmuje także temat propagandy Polski Ludowej – przybliża jej zadania, esencjonalnie opisuje strukturę aparatu propagandowego, a także jego środki i metody. Rozdział trzeci jest miejscem zasadniczej analizy materiału badawczego – karykatur Szpilek z lat 1949 i 1953 oraz tekstów źródłowych, podejmujących temat roli satyry w Polsce Ludowej. Z przeprowadzonych badań wynika, że satyra Szpilek omawianych lat w pewnym stopniu uległa zmianie - zwrócono się ku masom pracującym i podjęto temat wsi, dało się zauważyć przejawy samokrytyki, a w walce ze schematyzmem miał pomóc swobodny humor poruszający tematy związane z codziennością. Widoczny jest także większy optymizm oraz częstsze operowanie komizmem wynikającym ze sprzeczności i kontrastów dualistycznie przedstawionego świata. Porównując omawiane lata, karykatura 1949 roku, ze swoją krytyką podżegaczy wojennych, wytykaniem ułomności przywódców oraz dyskredytacją całego zachodniego świat była dużo bardziej bojowa i drapieżna niż poświęcona życiu w mieście i na wsi satyra roku 1953. W karykaturze Szpilek 1953 roku dużo łatwiej odnaleźć wpływy panującej ówcześnie metody twórczej socrealizmu - programowy optymizm, oddanie tematyce robotniczo-chłopskiej oraz przedstawienie rzeczywistości 'w jej rewolucyjnym rozwoju' dużo pełniej reprezentowały realizm socjalistyczny, niż skupiona na krytyce Zachodu satyra roku 1949. Poddanie karykatury ramom obowiązującego stylu było jednak bardziej widoczne w sferze treści niż formy. Stylistyka socrealistyczna w karykaturze pojawiała się głównie w przedstawieniach mas – pracujących lub dumnie maszerującej młodzieży. W większości przedstawień artyści ze swobodą i wirtuozerią posługiwali się własnymi, często finezyjnymi i unikalnymi stylami (jak Jan Lenica, Maja Berezowska czy Ha-Ga). W wielu przypadkach nieskrępowana, płynna linia lub zamierzona deformacja służyły wprowadzeniu ironii, często wręcz szyderstwa, toteż stanowiły główne źródło humoru. W krytyce ludzkich przywar oraz postaw odnaleźć można swoistą kontynuację moralizatorskiej misji karykatury średniowiecznej oraz oświeceniowy dydaktyzm. System komunistyczny stał na straży wszelkich (zgodny
62. Queer,trash,camp. O sztuce Johna Watersa. prof. dr hab. Anna Kutaj-Markowska prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
63. Założenie pałacowo-parkowe w Piszkowicach i wytyczne do jego realizacji. dr Małgorzata Wyrzykowska Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Praca powstała w celu zebrania istniejących źródeł, opisania i stworzenia wytycznych do koncepcji rewitalizacji barokowego pałacu w Piszkowicach. Podczas tworzenia publikacji wykorzystano metody badawcze formalno-porównawcze, kwerendę źródeł ikonograficznych i pracę w terenie.
64. Pawilon ogrodowy w Gorzanowie, jego architektura oraz wytyczne do rewitalizacji. dr Małgorzata Wyrzykowska Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
W pracy skupiono się przede wszystkim na analizie architektury pawilonu ogrodowego, starano się zrekonstruować pierwotny wygląd budowli i określić jej miejsce w ogrodzie. Informacje te są punktem wyjścia do analizy historii, datowania obiektu oraz próby przypisania jego autorstwa. Ważnym aspektem poruszanym w pracy jest wskazanie właściwej funkcji budowli w oparciu o jej formę, zachowane fragmenty wystroju i wyposażenia, a także dostępne materiały ikonograficzne. Ponadto w opracowaniu zawarto charakterystykę ogrodu barokowego, ale także próbę wskazania konkretnych wzorców i impulsów artystycznych, które mogły mieć wpływ nie tylko na powstanie pawilonu, ale też całego założenia ogrodowego. Na końcu pracy ujęte zostały główne wytyczne do rewitalizacji pawilonu ogrodowego.
65. Porównanie kształtowania się systemów ochrony zabytków architektury w Polsce i Anglii w świetle ustawodawstwa. dr Małgorzata Wyrzykowska Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Ochrona zabytków jest niezwykle trudnym zagadnieniem w ramach którego konieczne jest wykorzystanie wiedzy z wielu dziedzin, takich jak historia sztuki, umiejętności konserwatorskie oraz przepisy prawa. Jest to również temat bardzo obszerny, ze zróżnicowaną specyfiką dla różnych typów zabytków, na przykład zabytków architektury. Praca ma na celu porównanie sytemu ochrony zabytków architektury w Polsce i Anglii na podstawie ustawodawstwa. Poprzez analizę aktów prawnych wskazuje podobieństwa i różnice w obu systemach i stara się wskazać elementy których wzajemna implementacja mogłaby przyczynić się do polepszenia procedur ochrony zabytków zarówno w Polsce, jak i w Anglii.
66. Założenie pałacowo-parkowe w Goszczu i wytyczne do jego rewitalizacji. dr Małgorzata Wyrzykowska Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Praca licencjacka dotyczy założenia pałacowo – parkowego w Goszczu i porusza dwa aspekty związane z tym obiektem. Pierwsza część koncentruje się na architekturze rezydencjonalnej, dawnych ogrodach i parku w Goszczu. W pracy zaprezentowano źródła piśmiennicze i ikonograficzne oraz opracowania dotyczące wsi i rezydencji. Zreferowano historię Goszcza i założenia pałacowo – parkowego. Osobnym zagadnieniem byli właściciele pałacu, czyli rodzina von Reichenbach. W niniejszej pracy licencjackiej wykorzystano też rysunki F. B. Wernera do rekonstrukcji pierwszego założenia pałacowo – ogrodowego w Goszczu. Jeden z rozdział dotyczył samych terenów ogrodowych i parkowych w Goszczu. Opisano i zanalizowano architekturę obecnego założenia Reichenbachów. Sporo miejsca poświęcono prawdopodobnemu architektowi Karlowi Martinowi Frantzowi oraz rokokowym sztukateriom w pałacu. W pierwszej partii pracy zastosowano głównie analizę stylistyczno – porównawczą. Drugą część pracy poświęcono rewitalizacji zespołu pałacowo – parkowego w Goszczu. Opisano wcześniejsze i obecne działania mające na celu zagospodarowanie dawnej siedziby Reichenbachów. Podano też definicje związane z rewitalizacją takie jak np. rewaloryzacja i rewitalizacja. W tej pracy licencjackiej opisano i zanalizowano nie tylko unikatowe założenie pałacowo - parkowe na Dolnym Śląsku, ale zwrócono przy części rewitalizacyjnej uwagę na trudny współczesny los dawnych rezydencji śląskiej szlachty.
67. Komiks polski XXI wieku prof. dr hab. Waldemar Okoń Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Celem niniejszej pracy jest próba przyjrzenia się polskiemu współczesnemu komiksowi, cieszącemu się obecnie coraz większym zainteresowaniem. Dowodem tego są liczne badania naukowe, interpretacje i festiwale. Temat jest interesujący dla badaczy kultury, ponieważ stawia szczególne wymagania dotyczące różnorodnych obszarów twórczości i sytuuje się na pograniczu różnych form przekazu - ikonicznego i werbalnego. Próba konfrontacji ze współczesnym komiksem polskim nie jest łatwym zadaniem, gdyż nie istnieje jednolite „środowisko komiksowe”. Komiks Polski w XXI wieku jest bardzo różnorodny. Rozpoczynam od stanu badań, gdzie podaję źródła, stan wiedzy, materiały wydane do tej pory, związane z gatunkiem komiksu. Stanowią one niezbędny punkt wyjścia do moich dalszych analiz i wniosków. Następnie w rozdziale pierwszym pokrótce przedstawiam historię komiksu w ogóle. Wymieniam pozycję najbardziej zapamiętane przez historię oraz mające największy wpływ na dalszy rozwój tego gatunku. Skrótowo charakteryzuję omawiane utwory, uwzględniając ówczesne tło kulturowe oraz rynek sztuki. W rozdziale drugim próbuję przyjrzeć się zagranicznemu komiksowi XXI wieku. Najpierw w Stanach Zjednoczonych, następnie we Francji i Belgii, oraz Czechach oraz przechodzę do rodzimego dorobku w ramach tej dziedziny artystycznej. W kolejnym rozdziale koncentruję się na najważniejszych cechach polskiego komiksu. Badam jego historię, źródła zjawiska, które umownie można nazwać „współczesnym komiksem polskim” (lata 80., 90.) oraz okres rozkwitu, który przypada na lata 2000-2003. Następnie przechodzę do analizy komiksu XXI wieku, starając się przy tym uchwycić różnorodność obecnych w nim tematów. Szczególnie koncentruję się na tych, które dominują lub rozwinęły się w przeciągu ostatnich szesnastu lat na polskiej scenie komiksowej, czyli na komiksie historycznym i autobiograficznym. Tym samym nakreślam nurty, które są współcześnie podejmowane przez polskich twórców komiksu. Podejmuję też rozważania na temat technik i języka komiksu, który korzysta często z tych samych kodów co film, literatura i sztuki wizualne, będąc przy tym autonomicznym medium. Badam relacje, jakie zachodzą na rynku polskim między tymi sztukami. Następnie swoje badania przenoszę na nową formę, która „wykluła się” w polskim komiksie XXI wieku, a mianowicie na komiks internetowy. Wychodząc od stanu wiedzy w komiksie przeprowadzam analizę wybranych utworów, takich jak: "Przygody na bezludnej wyspie", Macieja Sieńczyka, "Profesora Anderwsa" Dominika Szcześniaka, i Grzegorza Pawlaka (na podstawie opowiadania Olgi Tokarczuk) i komiksu: "Podgląd", autorstwa Daniela Chmielewskiego i Marcina Podolca. Na podstawie tych komiksów chcę przedstawić różnorodność językową, stylistyczną i w zakresie technik kompozycyjnych, która powstała w Polsce na przestrzeni ostatnich szesnastu lat. Dzięki analizie współczesnych komiksów polskich XXI wieku ustalam również jakie są charakterystyczne cechy i problematyka rodzim
68. Zamek w Wojnowicach na tle europejskich podmiejskich rezydencji mieszczańskich. dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
69. Kamieniec Ząbkowicki - historia, przestrzeń,architektura. dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
70. Rynki miast śląskich - fotografie sprzed 1900 roku. dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
71. Próba rekonstrukcji wyglądu wnętrza pałacowego przełomu XVII i XVIII wieku na Śląsku. dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
72. Meblarstwo francuskie doby baroku,rokoka i empiru w malarstwie francuskim XVII,XVIII i XIX wieku dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
73. Monografia miasta i pałacu w Chocianowie dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
Celem mojej pracy była próba ustalenia czy miasto Chocianów jest miastem średniowiecznym czy nowożytnym? Hipoteza zakładała, że może być to miasto nowożytne. Postawiłam również inne pytania badawcze np.Czy powstanie osady ma związek z budową średniowiecznego zamku? Dlaczego to miasto jest tak wyjątkowe? Co odróżnia go od innych miast? Jakie czynniki wpłynęły na jego architekturę? Na początku zgromadziłam literaturę i z badałam historię miasta oraz pałacu w Chocianowie. Opisałam mapy począwszy od najstarszej na której znajduje się miejscowość, a kończąc na I połowie XX wieku. Dzięki temu pozyskałam istotne informacje m. in. o kształtowaniu się tego terenu i miasta na przestrzeni wieków, czasu pojawienia się wsi i miasta pierwszy raz na mapach, strukturze przestrzennej. To samo zrobiłam z ikonografią. Opisałam również historię miasta, kościoła, pałacu wraz z zabudowaniami i ogrodem. Przedstawiłam pochodzenie nazewnictwa miejscowości oraz przemiany zamku, a później pałacu jakie nastąpiły na przestrzeni dziejów. Aby uzyskać odpowiedzi na wyżej postawione pytania przeprowadziłam badania, które polegały na zastosowaniu metody porównawczej miasta Chocianów z miastem średniowiecznym Górą Śląską oraz z miastem nowożytnym Rawiczem na podstawie zgromadzonego materiału kartograficznego, ikonograficznego oraz źródeł i literatury. Porównanie to miało na celu wyłapanie, najistotniejszych cech typowego miasta średniowiecznego oraz nowożytnego i porównanie ich z cechami jakie posiada Chocianów. Przeprowadziłam także badania terenowe, które polegały na penetracji piwnic kamienic, mieszczących się w rynku. Ich celem było znalezienie najstarszych fundamentów. W oparciu o te badania ustalono z jakiego okresu pochodzi obecna zabudowa rynku i kiedy nastąpiła lokacja miasta. Na końcu przedstawiłam swoje wyniki badań i wnioski.
74. Wrocławska dzielnica żydowska i jej recepcja w kulturze współczesnej. dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
75. Styl międzynarodowy na terenie prowincji dolnośląskiej - stan zachowania i konserwacja. dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
76. Sztuka społecznie zaangażowana a twórczość Joanny Rajkowskiej. prof. dr hab. Waldemar Okoń Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Tematem pracy magisterskiej jest aspekt społecznego zaangażowania w twórczości Joanny Rajkowskiej, artystki, której działania mają swoją genezę w krytycznym nurcie sztuki polskiej. Projekty artystki są silnie powiązane z życiem i społecznymi problemami jednostki, a jej działania artystyczne czerpią inspirację bezpośrednio z ludzkiego współistnienia, sytuacji politycznej i gospodarczej polskiego społeczeństwa. Odbiorca tejże sztuki, jest w stanie zauważyć liczne, bezpośrednie związki z rzeczywistością, która go otacza, a także sytuacją polityczno-społeczną. Prowadząc działania w przestrzeniach publicznych artystka rezygnuje z informacyjnej roli sztuki oraz z dążenia do ukazywania zintensyfikowanych treści na rzecz przejrzystej i prawdziwej relacji, a także ukazania niektórych sytuacji, układów czy wydarzeń życiowych. Sztuka stała się narzędziem pertraktowania i renegocjowania przemian w społecznej rzeczywistości. Inspirowana ruchami społecznymi w sposób umowny otrzymała rasę, płeć, wyznanie religijne i orientację seksualną. Wszystkie te założenia pozwalają nazwać Joannę Rajkowską nazwać „artystką zaangażowaną”. Jej postawa jest być może jedną najbardziej konsekwentnych i spójnych w dzisiejszej sztuce polskiej. Od samego początku jej celem było wyjście w przestrzeń publiczną, w świat. Główną koncepcją Rajkowskiej jest przeświadczenie o tym, że zarówno kultura jak i sztuka, są w mocy realnie wpływać na życie mieszkańców, a także stać się mechanizmem społecznych i ideologicznych transformacji. Niniejsza praca jest owocem moich zainteresowań i prób odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób sztuka odpowiada na obecne w Polsce zmiany kulturowe oraz polityczne, jak demaskuje mechanizmy funkcjonowania kultury konsumpcyjnej, zaznacza miejsce jednostki w tejże kulturze, a także jak budowana jest w niej tożsamość . Konflikt związany z relacją sztuki i zmiany społecznej ma swoją długotrwałą historię. Przed zmianą ustroju sztukę zaangażowaną w Polsce często kojarzono głównie z silnie zideologizowaną sztuką okresu socrealizmu. Obciążona bezkompromisowymi i doktrynalnymi koncepcjami, pozornie zaangażowana politycznie, nie pociągała za sobą zmiany społecznej (rozumianej w kategoriach nowatorstwa czy rozwoju). Po przemianach 1989 roku sytuacja ta wyraźnie się zmieniła. Na polskiej arenie artystycznej pojawili się artyści tacy jak Libera, Klaman czy Kozyra, odtąd określani mianem twórców polskiej sztuki krytycznej i zaangażowanej . Wśród nich odnaleźć możemy także Joannę Rajkowską, której w dużej mierze poświęcona jest praca.
77. Recepcja sztuki chrześcijańskiej Armenii w architekturze średniowiecznej Europy - wybrane aspekty dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
78. Osiedla wrocławskie wzniesione w latach 1960-1993 urbanistyka i architektura dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
79. Próba rekonstrukcji przemian kościoła p.w. NMP w Rybniku dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
Głównym celem pracy było przedstawienie historii kościoła pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Rybniku. Jest to jedna z najstarszych parafii w regionie, gdyż jej początki sięgają XII wieku. Praca składa się z czterech części. W pierwszym rozdziale omówiono dzieje rozwoju osadnictwa na terenach dzisiejszego Rybnika oraz przynależności terytorialnej i strukturalnej miasta w kontekście przemian historycznych zachodzących na terenie Górnego Śląska. Przedstawiono także historię przekształcania małej rybnickiej osady w ważny ośrodek grodowy, a następnie w wyróżniające się rangą miasto, zaznaczając w tym procesie działania i rolę kolejnych rybnickich włodarzy. Drugi rozdział zawiera treści dotyczące uwarunkowań geograficznych Rybnika mających wpływ na jego rozwój gospodarczy i handlowy. Przedstawia charakterystykę mieszkańców rybnickiej osady, trudniących się głównie rybołówstwem, co wynikało z naturalnego uwarunkowania tych ziem – licznych stawów i rzek, ale także pracujących w innych rozwijających się zawodach i branżach, tworzących nowe pracownicze społeczności. W tym rozdziale przedstawiono także proces rozbudowy i tworzenia nowej formy przestrzennej Rybnika, który uzyskał już prawa miejskie. Rozdział trzeci poświęcony został kwestii religii chrześcijańskiej i jej rozwoju w mieście. Odnosi się także bezpośrednio do powstania parafii pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Szczególne miejsce w tym rozdziale zajmuje opis kościoła, który powstał na terenie tejże parafii. Przedstawione są jego dzieje w poszczególnych epokach, aż do dnia dzisiejszego oraz jego architektura. W ostatnim, czwartym, rozdziale pokrótce opisano dwie podobne (pod względem architektury i historii) świątynie – kościół pod wezwaniem Świętych Apostołów Filipa i Jakuba w Żorach oraz kościół pod wezwaniem świętego Wawrzyńca w Rybniku – Ligocie.
80. Od reprezentacji do funkcji - wybrane przykłady architektury zdrojowej w Europie dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
Architektura uzdrowiskowa w Europie rozwijała się na terenach bogatych w tworzywa balneologiczne tj. wokół: leczniczych źródeł wód mineralnych, peloidów i gazów leczniczych i posiada swój odrębny, rozpoznawalny charakter. Elementem tej czytelnej rozpoznawalności są obiekty zabudowy balneologicznej i uzdrowiskowej, czyli obiekty związane z działalnością kuracyjną, takie jak: domy zdrojowe, zakłady przyrodolecznicze, łazienki borowinowe, pijalnie wód mineralnych, hale spacerowe, Rozwój architektury zdrojowej poszczególnych miejscowości determinowały także trendy w architekturze, przemiany społeczno-polityczne i odkrycia medyczne w Europie.Celem pracy była analiza procesu rozwoju i przemian architektury uzdrowiskowej w Europie. Zadano pytanie badawcze: w jakim stopniu przemiany były odzwierciedleniem ówczesnych trendów estetycznych, a w jakim przemiany te miały podłoże społeczne. Badania własne pokazały, że uzdrowiska przeszły drogę od leśnego źródła, przez elitarne letnie rezydencje dla szlachetnie urodzonych, aż do ośrodków służących wszystkim warstwom społecznym z dominującym budownictwem masowym. Architektura uzdrowiskowa tworzona była dla ludzi i zaspokajała ich potrzeby estetyczne i społeczne. Na przestrzeni lat budynki o przeznaczeniu terapeutycznym i towarzyskim przeznaczone dla wszystkich kuracjuszy, w przeciwieństwie do prywatnych obiektów dla wybranych, podkreślających status i wzorowanych na reprezentacyjnej architekturze dworskiej, stawały się powszechne, służąc „autoprezentacji” szeroko pojętej klasy mieszczańskiej, zyskując cechy funkcjonalne.
81. Między sztuką a manipulacją "Triumf woli" Leni Riefenstahl jako przykład kina propagandowego. prof. dr hab. Anna Kutaj-Markowska prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Intencją pracy licencjackiej jest analiza utworu filmowego Leni Riefenstahl „Triumf woli” i jego interpretacja w kontekście artystycznym i historycznym. Najważniejsze pytanie badawcze, na które starano się odpowiedzieć dotyczyły sklasyfikowania tego obrazu jako gatunku filmowego. Ponadto intencją było ukazanie „Triumfu woli” na tle kinematografii Trzeciej Rzeszy, a także udzielenie odpowiedzi na pytanie czy i w jaki sposób film ten pod względem artystycznym czerpał z dorobku niemieckiej kinematografii
82. Motyw roweru jako inspiracja dla sztuki XXI wieku. prof. dr hab. Waldemar Okoń Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Celem pracy magisterskiej jest przedstawienie motywu roweru jako źródła inspiracji dla sztuki XXI wieku. W pierwszej kolejności opracowania została opisana historia powstania rowerów, a także omówiono poszczególne przykłady malarskie oraz rzeźbiarskie znane z historii sztuki, które prezentują tematykę rowerową. Prace są świadectwem na to, że rower był inspiracją dla artystów na przestrzeni wieków. Pierwszy rozdział pracy dotyczy wpływu roweru na współczesną architekturę, opisane są przykłady architektoniczne, włączając wolnostojące budynki użyteczności publicznej, aranżację wnętrz, jak również małą architekturę oraz infrastrukturę, czy przykłady kształtowania przestrzeni publicznej pod kątem rowerzystów. Drugi rozdział poświęcony jest analizie dzieł współczesnych zarówno artystów polskich, jak i artystów pochodzących zza granicy, którzy inspirację twórczą czerpią z motywu roweru. Dzieła o paralelnym temacie zostały potraktowane wybiórczo i podzielone są ze względu na rodzaj przedstawienia: malarstwo, rysunek, grafikę, fotografikę oraz rzeźbę i instalację. Trzeci rozdział odnosi się do szeroko pojętej kultury, czerpiącej natchnienie z motywu roweru, szczególnie skoncentrowano się na sztuce ulicznej, ekologicznej jak też użytkowej. W przedostatnim rozdziale wyodrębniony został osobny podrozdział związany z wydarzeniami kulturalnymi skupionymi wokół roweru. W kolejnym fragmencie pracy zostały opisane poszczególne wydarzenia kulturalne i wystawy wyłącznie organizowane w Polsce oraz dzieła polskich artystów, traktujące o tematyce związanej z rowerem. Współcześni artyści przedstawiają, nawiązują i korespondują z tematem rowerowym, posługując się wieloma technikami sztuk wizualnych. Praca przedstawia ogromny wpływ i inspirację motywem roweru na współczesne dzieła sztuki, a wybrane dzieła reprezentują wiele sfer oraz dziedzin sztuki w celu podkreślenia inspiracji motywem roweru na wielu płaszczyznach na wielką skalę.
83. Symbolika koloru w filmach Davida Lyncha. prof. dr hab. Waldemar Okoń Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Praca magisterska poświęcona jest symbolice koloru w filmach Davida Lyncha. Celem niniejszej pracy jest analiza symboliki kolorów w wybranych dziełach. Reżyser ma dość specyficzne podejście do wizualnego układu swoich filmów. David Lynch zwraca wiele uwagi na szczegóły wizualne, ponieważ każdy film zawiera w sobie zaszyfrowaną informację, podaną przez symbolikę. Główna hipoteza: David Lynch stosuje podobne palety kolorów, żeby stworzyć unikalny i rozpoznawalny styl reżyserski. Teza ta obejmuje elementy wizualne kompozycji i paletę kolorystyczną. Zapewnia spojrzenie na to, jak reżyser wykorzystuje kolor w celu opowiedzenia historii. Wybrane dzieła Davida Lyncha (Blue Velvet, Twin Peaks: Ogniu krocz ze mną, Zagubiona Autostrada, Mulholland Drive, INLAND EMPIRE) powinny ujawnić, jak wybór palety kolorów tworzy nie tylko uznany rozpoznawalny styl reżysera, ale także pomaga odbiorcy zrozumieć treść filmu. Wymienione powyżej filmy zostały zanalizowane pod względem palety kolorystycznej, kompozycji, kontrastu i symbolizmu. Praca składa się z V rozdziałów. Każdy rozdział odnosi się do konkretnego filmu. Głównym źródłem informacji był internet. Większość materiałów wykorzystanych w niniejszej pracy powstała w języku angielskim. Niestety ilość i jakość materiałów w języku polskim na temat reżysera i jego twórczości nie jest imponująca. Lwia część tekstów akademickich związanych z interpretacją filmów Lyncha próbuje odnieść się do psychoanalizy Zygmunta Freuda i Jacquesa Lacana, co nie jest przydatnym dla niniejszej pracy. Ogólnie rzecz biorąc istnieje dużo literatury, dotyczącej twórczości Davida Lyncha, ale żaden tekst nie obejmuje problematyki znaczenia kolorów w filmach reżysera i wykraczają poza zakres danej tematyki. Ważnym problemem dla badaczy twórczości Lyncha stanowi fakt, że reżyser unika wszelkich komentarzy na temat swoich filmów. Z tego powodu praca magisterska powstała w oparciu o założenie Rolanda Barthesa, że autor jest tylko narzędziem dla powstania dzieła, i nie jest interpretatorem swojego utworu. Każdy film Lyncha można odczytać z własnego punktu widzenia, nie uwzględniając przy tym opinii autora.
84. Reklama w twórczości Andrzeja Pągowskiego. prof. dr hab. Waldemar Okoń Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Tematem pracy jest reklama w twórczości Andrzeja Pągowskiego. Choć pozornie zagadnienie to wydaje się nie mieć zbyt wiele wspólnego z kulturą i sztuką, to w chwili zagłębienia się nieco w problem zdefiniowania reklamy i próbie sprecyzowania jej historii, może pojawić się wiele pytań i wątpliwości. Biorąc pod uwagę fakt, że dzieje się to w oparciu o twórczość artysty znanego przede wszystkim z projektowania plakatów, czyni to sprawę jeszcze ciekawszą. We współczesnym świecie żyjemy w kulturze skupionej na słowie i abstrakcyjnym znaku. Może się więc okazać, że reklama i plakat to zjawiska, żyjące ze sobą w pewnym nierozerwalnym związku. Jedno nie zaistniałoby bez drugiego. Wykorzystują wzajemnie siebie dla własnych potrzeb. Plakat staje się pewnego rodzaju obrazem-znakiem, a reklama czymś na kształt komunikatu-znaku. W obu przypadkach sprawa dotyczy wyłącznie znaku, który i tak w ostateczności dociera do odbiorcy. Zarówno plakat jak i reklama dokonują pewnej jego dekonstrukcji. Każdy z tych komunikatów w pierwszej fazie odbierany jest bardziej przez zmysły i emocje, aniżeli poprzez intelekt. Wszystkie użyte znaki, symbole, alegorie i obrazy zostają pozbawione swoich pierwotnych znaczeń. To pewnego rodzaju wyrzucenie tych obiektów z ich pól semantycznych i zestawienie z zupełnie innymi skojarzeniami. To korespondowanie z dziełami sztuki, wydarzeniami, tematami, a przede wszystkim z treścią. Dochodzi wtedy to ukazania się nowych motywów, wieloznaczności i niespodziewanych rozwiązań. W rozdziale pierwszym mowa jest o Andrzeju Pągowskim, który jako spadkobierca tradycji polskiego plakatu artystycznego, kontynuuje swoją artystyczną drogę w oparciu o nowe technologie. Uczeń Waldemara Świerzego, bezustannie poszukujący nowych rozwiązań plastycznych, świetnie odnalazł się na rynku reklamy. Dzięki temu, że przeszedł do niej jako znany artysta grafik, wciąż pozostaje projektantem z pewną wolnością twórczą. Autor ponad 1000 plakatów wydanych drukiem od 1977 roku, nie porzuca rysunku odręcznego i grafiki warsztatowej. Wciąż kreuje plakaty filmowe, przy czym zajmuje się sze¬roko poj-mowaną działalnością reklamową. Jest to zatem pewne wskazanie na artystyczną drogę Andrzeja Pągowskiego i udowodnienie, że jego projekty od początku były pracami o charakterze promocyjnym. To próba ukazania twórcy, który na polu dwóch ustrojów politycznych nie zaprzestał pracy z reklamą. Zmiany dotyczą jedynie sposobu realizacji i wykorzystywania nowych technologii przy wykonywaniu plakatów. Być może to dowód na to, że zarówno plakat jak i reklama zewnętrzna, to wciąż to samo. Zmienia się jedynie forma, a treść, wykorzystywane mechanizmy i środki wciąż pozostają te same. Pewnego rodzaju potwierdzeniem myśli zawartej w pierwszym rozdziale zdaje się być rozdział drugi. Pojawia się tam omówienie twórczości artysty poprzez ukazanie wybranych dzieł w oparciu o kryteria, jakie musi spełniać zarówno plakat jak i reklama, by zostać nimi nazwane. Jest to swego rodzaju próba wskazania cech
85. Murale wrocławskie. prof. dr hab. Waldemar Okoń Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Praca magisterska "Murale wrocławskie" zawiera informacje na temat współczesnych, monumentalnych malowideł ściennych, które współtworzą krajobraz miejski Wrocławia. Niniejsze opracowanie jest próbą przybliżenia i zaprezentowania tego wciąż rozwijającego się zjawiska w sztuce. W pierwszej części zdefiniowano termin "mural" w odniesieniu do street artu. Scharakteryzowano sztukę malowania na ścianach i poddano analizie jej rozwój w ujęciu historycznym. Zaprezentowano metody i techniki tworzenia tej formy ekspresji. Dalszą część pracy poświęcono sztuce tworzenia murali w stolicy Dolnego Śląska. Przybliżono pokrótce genezę tej formy ekspresji w obrębie miasta na przestrzeni lat, z uwzględnieniem konkursów, akcji kulturalnych i tworzenia w celach komercyjnych. Następnie skupiono się na analizie wybranych murali i scharakteryzowaniu osób tworzących je. Dokonano subiektywnego wyrobu, skupiając się przede wszystkich na muralach o charakterze artystycznym, bowiem celem pracy jest zaprezentowanie Wrocławia, jako miasta, w którym większość malowideł ściennych stanowią dzieła o charakterze artystycznym, a nie czysto dekoracyjnym.
86. Wybrane zagadnienia związane z Akademią Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu na przełomie XX/XXI wieku. prof. dr hab. Waldemar Okoń Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
nie
87. Przez sport do nowego społeczeństwa. Niemiecka architektura sportowa na Dolnym Śląsku do 1939 roku. dr hab. Agnieszka Zabłocka-Kos prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Praca poświęcona jest dziejom kultury sportowej na terenach Dolnego Śląska przed rokiem 1939. Stanowi ponadto zbiór i analizę, pod względem historyczno artystycznym, przykładów architektury sportowej na tym terenie. Eksponuje specyfikę zagadnienia oraz przedstawia mnogość problemów oddziałujących na kulturę sportową regionu, które znajdowały swoje odzwierciedlenie w realizowanych budowlach sportowych. Tekst przedstawia obiekty sportowe w podziale typologicznym, które oddają zróżnicowanie tego typu budownictwa na terenie ówczesnego Dolnego Śląska.
88. Architektura na ziemiach polskich w długim XIX wieku - próba odczytania znaczeń. dr hab. Agnieszka Zabłocka-Kos prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Architektura jest dziedziną sztuki, która bezpośrednio wpływa na kształt oraz formę otaczającej nas przestrzeni. Wraz z nią wytwarza określone wrażenia i odczucia, opowiada historię danego miejsca, będąc jej namacalnym świadkiem oraz nośnikiem znaczeń, nie zawsze jednak czytelnych dla swoich odbiorców. Architektura „mówi” za pomocą określonych środków. Każdy element budynku niesie ze sobą jakąś treść, informację, składając się w całości obiektu w spójny komunikat. Rozpatrując go w kontekście, w jakim się znajduje, otrzymujemy pełny przekaz, który może odnosić się do różnorodnych kwestii i tematów. Na podstawie analizy poszczególnych przykładów oraz badań prowadzonych nad znaczeniem w architekturze, można wyróżnić podstawowe elementy architektoniczne, tworzące swoisty język, dzięki któremu powstaje „architektoniczne wyrażenie”. Do tej kategorii należą: kostium stylowy, element architektoniczny, rzeźba, detal i heraldyka oraz malowidła. Każde z nich jest tropem, pojedynczym śladem na drodze do odkrywania znaczenia danego obiektu, a tym samym wskazówką dla obserwatora, gdzie może rozpocząć swoje poszukiwania. Ostatnim krokiem, weryfikującym wnioski płynące z „językowej analizy” budynku oraz wzbogacającym architektoniczny przekaz o dodatkowe informacje, jest spojrzenie z szerszej perspektywy na budynek, wykraczające poza analizę poszczególnych elementów. Należy wtedy przyjrzeć się jego formie i charakterowi, zwrócić uwagę na kontekst historyczny oraz okoliczności powstania, a przede wszystkim zanalizować przestrzeń otaczającą budynek, jak również zbadać jego funkcjonowanie z punktu widzenia całego miasta. Wtedy otrzymujemy kompletny zestaw informacji związanych z danym obiektem i możemy odczytać „architektoniczną mowę”. W okresie zaborów architektura stała się szczególnie użytecznym narzędziem walki o zachowanie tożsamości z jednej strony i wprowadzenia nowych porządków z drugiej. Dało to przyczynek do konstruowania w przestrzeni miejskiej całych konwersacji architektonicznych, toczących się nie tylko między zaborcą a ludnością zamieszkującą ziemie polskie przed rozbiorami. Tego rodzaju napięcia występowały także między poszczególnymi grupami etnicznymi, których w XIX wieku na ziemiach polskich było wiele. Spojrzenie na tę architekturę jako na środek komunikacji, który posługuje się określonym językiem i mową, ma na celu zbadanie poszczególnych obiektów i założeń z nieco innej perspektywy, szerszej niż czysto historyczno-artystyczna analiza stylowa. Ma ono zwrócić uwagę na ogromne możliwości architektury jako sposobie na porozumiewanie się, wyrażanie idei i emocji, a tym samym refleksję nad jej rolą w kreowaniu nie tylko otaczającej nas przestrzeni, ale również całego społeczeństwa.
89. Stacja benzynowa jako obiekt kulturowy. Stacje paliw, ich historia i adaptacja. dr hab. Agnieszka Zabłocka-Kos prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Stacje paliw, dzięki cechującym je kategoriom efektywności i funkcjonalności, wydają się przynależeć do porządku ludzkiego uniwersum jakim jest cywilizacja. Przyporządkowanie stacji paliw do tej sfery niełatwo jest zakwestionować, jeszcze trudniej zaś wykazać przynależność tych obiektów do porządku opartej na nieutylitarnych wartościach kultury. Próba przedstawienia społeczno-kulturowego znaczenia stacji paliw, która nie ma na celu przekreślenia cywilizacyjnego pojmowania tych obiektów, a jedynie poszerzenie sposobu ich postrzegania, jest głównym zadaniem niniejszej pracy magisterskiej. Wykazanie społeczno-kulturowego znaczenia stacji benzynowych, które jawią się jako budynki niepozbawione walorów estetycznych czy oddziaływania na korzystającą z nich wspólnotę, oparte zostało przede wszystkim na przybliżeniu historii tych budowli zaplecza samochodowego oraz zmian jakie dokonały się w ich formie architektonicznej. Praca badawcza objęła także analizę sposobu postrzegania stacji paliw przez przedstawicieli różnych zbiorowości społecznych oraz omówienie udziału wpływowych projektantów XX wieku w planowaniu formy architektonicznej tych obiektów. Rozważania zwieńczone zostały opracowaniem problemu adaptacji pawilonów stacji serwisowych oraz opisaniem przykładów przystosowania tych budynków do nowych funkcji.
90. Rewaloryzacja architektury powojennego modernizmu na wybranych przykładach. dr hab. Agnieszka Zabłocka-Kos prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia