wyszukiwanie/filtrowanie
Lp. Temat pracy Promotor Program studiów
91. Panteon w Rzymie jako przykład architektury antyklasycznej okresu Hadriana. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Rzymski Panteon jest znakomitym przykładem antyklasycznej architektury okresu Hadriana. Omawiane będą losy owej budowli od 125 roku n. e., kiedy ów cesarz wybudował ją na miejscu wcześniejszej świątyni Agrypy ze schyłku I wieku p. n. e. Zakres chronologiczny zamknie się na roku 1883, w którym rozebrano wieżyczki, dodane w XVII wieku. Na antyklasyczny charakter architektury za czasów panowania Hadrian wpływ miały zainteresowania cesarza wschodnią częścią cesarstwa, zarówno polityczne jak i osobiste. Przejawem antyklasycznej architektury jest willa w Tivoli, świątynia Wenus, mauzoleum Hadriana oraz Panteon. Bazylika rzymsko-katolicka Santa Maria ad Martyres znajduje się na Polu Marsowym w Rzymie i była niegdyś świątynią wszystkich bogów. Architektem był prawdopodobnie Apollodoros z Damaszku. Ściana rotundy, człon pośredni oraz portyk są murowane z cegieł. Detal architektoniczny i tympanon wykonane są z marmuru. Kopuła w całości zbudowana jest z betonu (opus caementicum). Kościół na rzucie centralnym z portykiem kolumnowym i członem pośrednim, które są dłuższym bokiem dostawione do rotundy. Na osi głównej zewnętrzna ściana posiada niewielki pseudoryzalit na rzucie prostokątnym. Ściana celli wewnątrz ozdobiona jest wielobarwną okładziną marmurową. Podzielona została na dwie kondygnacje rozdzielone belkowaniem złożonym z białego profilowanego architrawu, bordowego fryzu i białego, mocno wysuniętego gzymsu, pod którym występuje ornament kostkowy. Na zwartą bryłę świątyni składa się okrągła cella kryta kopułą z dostawionym portykiem połączone prostopadłościennym członem pośrednim. Kopuła otoczona została sześcioma schodkowo ułożonymi pierścieniami, które tworzą pozorny tambur, co powoduje jej optyczne spłaszczenie. Kopuła nawiązuje do Domus Aurea Nerona. Nowatorski nie jest sam kształt celli, ale przekrycie tak ogromnej przestrzeni na planie koła. Na antyklasyczność wskazują nowoczesna konstrukcja i nowe metody budowlane. Nietradycyjne jest zestawienie w Panteonie greckiego pronaosu z rzymską rotundą celli. W czasach antyku kopuła oraz cylindryczny kształt świątyni nie były widoczne z zewnątrz. Widz oglądając tradycyjny portyk był zaskakiwany centralnym planem wnętrza i ogromną kopułą. Wnętrze jest też o wiele bardziej dekoracyjne. Całość jest antygrecka, ale także nie tradycyjna dla sztuki rzymskiej. Historia Panteonu jest burzliwa. Mimo iż jest dobrze zachowany, był wielokrotnie niszczony, a cenne materiały, z jakich został zbudowany rozkradane. Najpoważniejsze zmiany zaszły w Panteonie w wieku XVII, kiedy dążono do monumentalnych efektów w sztukach plastycznych. Na kształt La Rotonda miał wpływ prawdopodobnie Bernini, który na prośbę Urbana VIII Barberini zastąpił pojedynczą dzwonnicę dwiema osadzonymi na członie pośrednim. Panteon jest jedną z najczęściej naśladowanych budowli starożytności. Artyści wielokrotnie próbowali odtworzyć pierwotny wygląd Panteonu, więc często architekci inspirowali się domniemanym jego wizerunkiem. Najczęściej n
92. Projekty tarcz strzelniczych w Kronice Bractwa Kurkowego w Brzegu i ich pierwowzory. dr hab. Andrzej Kozieł prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Praca opisowo porównawcza skupiająca się na wybranych 13 kartach z Kroniki Bractwa Kurkowego w Brzegu. Wraz z historią tego bractwa, opisem i analizą znalezionych przez autora pierwowzorów.
93. Rola biegłych i ekspertów w ocenie autentyczności dzieła sztuki dr Sylwia Świsłocka-Karwot Historia Sztuki - wieczorowe I stopnia
Utwory i obiekty będące odzwierciedleniem sposobu postrzegania świata przez artystę, są elementami współtworzącymi wspólne dziedzictwo kulturowe. Z tego tytułu, wymagają szczególnych regulacji prawnych zapewniających możliwość ich zabezpieczenia na potrzeby przyszłych pokoleń. Organizacja prawidłowo działających mechanizmów ochrony spoczywa na ustawodawcy. Jego zadaniem jest kreowanie ram prawnych, umożliwiających swobodne działanie ekspertów decydujących, które dzieła współtworzyć mają materialny i duchowy dorobek kulturowy. Zarówno biegli sądowi jak i eksperci działający w obszarze rynku sztuki, służąc swoją wiedzą, niejednokrotnie determinują „być albo nie być” danego obiektu artystycznego. Ich opiniotwórcza rola, w bezpośredni sposób wpływa na popyt i ceny, regulując tym samym dynamikę rynku sztuki. Ponadto opinie biegłych sądowych mają niebagatelny wpływ na ostateczne rozstrzygnięcia spraw sądowych, których przedmiotem są artefakty i sprawy z nimi powiązane. Rola jaką spełniają biegli w obiegu dzieł sztuki jest dziś niepodważalna. Fałszowanie dzieł malarskich, rzeźbiarskich czy też rzemiosła artystycznego nie jest zjawiskiem nowym. Proceder ten istnieje tak długo, jak długo istnieje sama twórczość artystyczna. Można zaryzykować stwierdzenie, że sama historia sztuki opiera się w dużej mierze na powtórzeniach motywów, technik, kompozycji oraz konwencji przedstawień. Inspirowanie się dziełami innych twórców, czy to współczesnych czy z przeszłości, nie jest zabroniona tak długo, jak nie wypełnia przesłanek fałszerstwa. Zadaniem biegłych i ekspertów jest wykrycie i ujawnienie manipulowania odbiorcą, rozpoznanie działań wpływających na jego błędne postrzeganie obiektu. Organizacja oraz efekty pracy specjalistów są tematem niniejszej pracy. Na podstawie obecnie obowiązujących przepisów prawa, dostępnej literatury i opisanej praktyki, staram się w niniejszej pracy przybliżyć zarówno rolę biegłego w procesie karnym jak i specjalistów wystawiających ekspertyzy pozasądowe. W Polsce nie istnieje homogeniczna grupa ekspertów. W niniejszej pracy, przywołuję osoby z grona profesjonalistów legitymujących się wieloletnią praktyką lub dokumentem potwierdzającym zdobyte wykształcenie: rzeczoznawców MKiDN, muzealników, historyków sztuki, antykwariuszy oraz konserwatorów. W Rozdziale III koncentruję się na sposobach badania dzieła wykorzystywanych przez ekspertów. Współczesne metody sa wypadkową analiz historyczno-stylistycznych oraz badań fizykochemicznych, angażujących szerokie grono specjalistów z różnych gałęzi nauk. Ich współpraca oraz mnogość stosowanych narzędzi determinują kształt modelowej ekspertyzy. Zarysowane jedynie w niniejszym opracowaniu zagadnienie metod kryminalistycznych szerzej opisuje D. Wilk w monografii Fałszerstwa dzieł sztuki. Aspekty prawne i kryminalistyczne, Warszawa 2015. Zagadnieniem końcowym jest odpowiedzialność podmiotów wystawiających ekspertyzy. Budzące się zainteresowanie sztuką wynika nie tylko z walorów estetycznych dz
94. Art banking w Polsce.Rola banków w upowszechnianiu wiedzy o rynku sztuki dr Sylwia Świsłocka-Karwot Historia Sztuki - wieczorowe I stopnia
Art banking jest usługą obejmującą profesjonalne doradztwo przy zakupie dzieł sztuki, które coraz częściej traktowane są jako aktywa inwestycyjne. Podczas gdy rynek art bankingu na świecie osiągnął już stabilną pozycję, jego polski odpowiednik wciąż walczy o uznanie i utworzenie stałych ram współpracy między światem sztuki a światem finansów. Na podstawie przeprowadzonych ankiet dokonano analizy działalności polskich banków na rynku sztuki oraz ich roli w upowszechnianiu wiedzy o rynku sztuki.
95. Twórczość Honoré Daumiera na przykładzie cyklu „Les Gens de Justice”. prof. dr hab. Waldemar Okoń Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Francja jest krajem, dla którego grafika satyryczna jest ważna od setek lat aż do teraz. Tworzyli ją w XIX wieku tacy artyści jak choćby Gavarni, Grandville i Charlet. Głównym wydawcą gazet satyrycznych był Philipon, z którym bardzo blisko współpracował Honoré Daumier, tworząc dla takich jego gazet jak Le Charivari czy La Caricature. W pierwszym rozdziale pracy, po wstępie i stanie badań, omówiona jest prasa (nie tylko satyryczna) w XIX wieku. Zwrócona została także uwaga na przemiany polityczne we Francji. Były to czasy, w których często zmieniał się w tamtym kraju ustrój polityczny. Silne były ruchy republikańskie, w które swoimi litografiami włączał się Daumier. Następnie omówione zostały gazety, dla których tworzył tytułowy artysta – wszystkie, bez względu na to, ile prac powstało dla danego tytułu. Honoré Daumier jest jednym z najwybitniejszych i najbardziej znanym twórcą ilustracji prasowych z XIX wieku. Posługiwał się przede wszystkim litografią, ale tworzył także między innymi oleje na płótnie czy desce, rysunki, drzeworyty, a nawet rzeźby. Tych pierwszych stworzył jednak zdecydowanie najwięcej, bo aż 4000. Praca służyła przybliżeniu jego sylwetki twórczej. Najpierw jest to zrobione ogólnie, omówiona jest pokrótce cała jego twórczość litograficzna. Wskazany został podział na grafiki obyczajowe i polityczne, które to tematy były charakterystyczne dla tego artysty, zwracającego w swojej sztuce uwagę na człowieka. Następną część stanowi zawężenie do jednego cyklu – Les Gens de Justice, który ukazywał się na łamach pisma Le Charivari. Jest to seria przedstawiająca ludzi prawa – przede wszystkim adwokatów i sędziów – oraz ich klientów. Większość scen rozgrywa się na salach i w kuluarach Pałacu Sprawiedliwości (Palais de Justice). Celem pracy było również przedstawienie Daumiera jako twórcy osobnego, który jednak doskonale wpisywał się w swoją epokę. Wskazane zostało, że wyprzedzał takie kierunki w sztuce jak realizm Courbeta i Milleta (uznawany jest za jednego z trzech największych realistów, ale cechy tego kierunku widać w jego sztuce przed 1848 rokiem) i impresjonizm. Mimo to jednak Daumier zawarł w swojej sztuce wszystkie cechy i przemiany czasów, w których tworzył.
96. Parateatralność w twórczości Władysława Hasiora. prof. dr hab. Waldemar Okoń Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Praca poświęcona jest wybranej działalności Władysława Hasiora, w której artysta zawarł cechy o charakterze parateatralnym. Wśród omówionych prac znalazły się jego projekty scenograficzne, kilka realizacji rzeźbiarskich z wykorzystaniem ognia oraz wybrane akcje efemeryczne. W celu lepszego zrozumienia czym była parateatralność, w pracy wyjaśnione zostały między innymi takie zjawiska jak: parateatr, performans, historia ruchu polskich teatrów studenckich.
97. Świadomość transpersonalna w sztuce Andrzeja Dudka-Dürera. prof. dr hab. Waldemar Okoń Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Niniejsza praca magisterska przedstawia twórczość wrocławskiego performera Andrzeja Dudka-Dürera, z zaznaczeniem jednego z charakterystycznych jej wątków jakim jest świadomość transpersonalna. Jego działalność artystyczna dzieli się na główne działanie performatywne i jego produkty uboczne jakimi są: fotografia, grafika, malarstwo, instalacje, instalacje interaktywne czy wideo, muzyka i antypoezja. Głównymi impulsami do powstania Sztuki Andrzeja Dudka-Dürera są jego przeszłość, która została przedstawiona w biografii artysty, oraz ciągła próba kierowania się w życiu filozofią Wschodu, na którą składają się: wegetarianizm, medytacja, telepatia, joga czy same zasady oddychania i moralność. Innym zagadnieniem jest dezintegracja pozytywna, która miała ogromny wpływ na zmianę światopoglądu artysty i jego skierowanie się ku szerszym pojęciom jakimi są kwestie religii, śmierci czy miłości. Psychologia transpersonalna jest bazą, od której można zacząć dyskutować o świadomości transpersonalnej. Ważne jest również by skontrastować to zagadnienie z szeroko pojętą sztuką współczesną. Wątek ten nie jest szeroko omawiany w polskich publikacjach, więc tym bardziej powinno się podjąć jego szerszej analizy.
98. Maturzyści (1962). Neorenesans, surrealizm i metafora w twórczości Anny Güntner. dr Andrzej Jarosz Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Streszczenie Praca poświęcona jest Annie Güntner (ur. 1933), artystce tworzącej w latach 1959–1983, związanej z krakowskim środowiskiem artystycznym, której twórczość łączyła w sobie motywy późnego gotyku, renesansu włoskiego i niderlandzkiego, malarstwa surrealizmu i metafory. Celem pracy jest przedstawienie sylwetki malarki, której popularność wygasła po okresie aktywności twórczej. Jej prace nadal znajdują się w muzeach całej Polski, a także w zbiorach prywatnych poza granicami kraju. Pierwszy rozdział stanowi prezentację kierunków w sztuce odnośnego okresu. Zestawiono w nim najważniejsze wystawy oraz sylwetki artystów, konfrontowanych w literaturze ze stylem artystki, m.in. Kazimierza Mikulskiego. Drugi rozdział poświęcony jest wyjaśnieniu kwestii terminologicznych, poczynając od analogii związanych z malarstwem renesansu i jego „neorenesansową” recepcją. Kolejno rozpatrywany jest kontekst recepcji surrealizmu w powojennej Polsce. Güntner posługiwała się ogólnymi założeniami treściowymi nadrealizmu, oscylując wokół problemów charakterystycznej przestrzeni i wykorzystywanych celowo rekwizytów. Trzecim kluczowym terminem jest „malarstwo metafory”, kojarzone z nurtem romantyzmu, symbolizmu oraz fantastycznymi przedstawieniami. Na gruncie krajowym najistotniejsza była wystawa pt. „Metafory” z 1962 roku, na której znalazły się dzieła Güntner. Trzeci rozdział pracy to uszczegółowiona biografia artystki. Zawiera także omówienie kluczowych dla jej twórczości wystaw. Poprzedza on zawarty w rozdziale czwartym stan badań wskazujący na brak opracowań monograficznych oraz luki w rozpoznaniu osoby artystki. Podstawę badań w tym zakresie stanowią artykuły prasowe z lat 1962–1965. Istotny jest tekst Bożeny Kowalskiej w „Przeglądzie artystycznym” z 1967 roku. Do najważniejszych źródeł pisanych należą też teksty zamieszczane w katalogach wystaw. Centralną część pracy zajmuje analiza prac Güntner, na podstawie wybranych obrazów. Charakterystyczne są kompozycje figuralne o charakterze onirycznym, oscylujące wokół motywów astronomicznych, geograficznych, botanicznych i muzycznych. Rozpoznawalne są dwa typu ujęć: akty i maszyny wpisane w rozległą przestrzeń krajobrazową. Analizowane są obrazy takie jak: Maturzyści (1962), Weekend z Arnolfinim, 1967), czy Nieśmiały narzeczony (1963). Sumą analiz jest stwierdzenie, że artystka wypracowała swój kanon ujęcia postaci. Uwagę zwracają dzieła oparte na wątkach muzycznych, jak Uwertura (1963), a zwłaszcza dzieła reinterpretujące dawne malarstwo – np. Weekend z Arnolfinim przywołujące dawne kompozycje, figury czy ujęcia pejzaży. W podsumowaniu malarstwo Anny Güntner jawi się jako enigmatyczne, podobnie jak osoba artystki. Wyjątkowość jej prac jest związana ze szczególną estetyką dzieł oraz dekoracyjnością. Swoją niegdysiejszą popularność zawdzięczała twórczej kompilacji malarstwa renesansu, surrealizmu i metafory. Tekst główny uzupełniony jest o cztery an
99. Między horrorem a humorem. Nonsens i groteska w zbiorach "Osobliwy gość" oraz "Pamiętna Wizyta" Edwarda Goreya. prof. dr hab. Anna Kutaj-Markowska prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Tematem pracy magisterskiej są ilustracje książkowe amerykańskiego artysty Edwarda Goreya opublikowane w zbiorach "Osobliwy gość i inne utwory" z 2011 roku oraz "Pamiętna wizyta i inne utwory" z 2012. Tekst zawiera dotychczasowy stan badań na temat działalności twórcy, próby zanalizowania relacji między słowem a obrazem zawartej w jego książkach, uporządkowanie możliwych źródeł inspiracji płynących ze sztuki dawnej oraz wpływu jaki Gorey wywarł na pewne aspekty kultury współczesnej.
100. Pozorna obojętność - wrocławski budynek sztabu projektu Otto Rudolfa Salvisberga przy ul. Gajowickiej 122-126. dr hab. Agnieszka Zabłocka-Kos prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Tematem pracy jest pochodzący z lat 1927-29 gmach sztabu przy ulicy Gajowickiej 122-126 we Wrocławiu, zaprojektowany przez Otto Rudolfa Salvisberga, a także szeroko ujęty kontekst historyczny jego powstania. Podstawowym celem pracy jest opisanie historii budowy oraz analiza architektury tego budynku. Uznano także za konieczne przedstawienie skutków wybudowania sztabu i przeniesienia się wojska ze Starego Miasta na Przedmieście Południowe, czyli zmian architektonicznych, urbanistycznych oraz ideowych związanych z budynkiem Generalnej Komendy przy ulicy Świdnickiej oraz z placem Wolności.
101. Trwanie w tradycji i dążenie do nowoczesności. Krakowski miesięcznik "Architekt" w latach 1909-1914. dr hab. Agnieszka Zabłocka-Kos prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Praca opisująca krakowski miesięcznik "Architekt" w latach 1909-1914, jego teść, formę, prezentowane poglądy i znaczenie dla architektów polskich.
102. Adaptacja średniowiecznych kamienic do współczesnych potrzeb. dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
Tematem niniejszej pracy jest „Adaptacja średniowiecznych kamienic do współczesnych potrzeb”. Praca jest analizą powojennej sytuacji średniowiecznych kamienic mieszczańskich na podstawie przykładów ze zwróceniem szczególnej uwagi na problemy związane z ich adaptacją. Praca składa się z trzech części. Część pierwsza odnosi się do historii średniowiecznej kamienicy europejskiej, opisując zmiany jakie w niej zaszły na przestrzeni wieków. Część druga skupia się na teorii konserwatorskiej i jej wpływie na adaptację zabytków, a jednocześnie na znaczeniu adaptacji w tkance miejskiej. W tej części pracy poruszyłam też prawne aspekty adaptacji kamienic. Trzecia część zawiera opis przykładów wraz z ich analizą i podsumowaniem. Adaptacja średniowiecznych kamienic to niezwykle ważny proces, którego celem jest ratowanie zabytkowych obiektów i przywracanie im ich świetności. W przeważającej części przypadków mamy do czynienia z budynkami nawarstwionymi, które często pod niezbyt atrakcyjną, zaniedbaną czy zniszczoną powłoką skrywają średniowieczną substancję i niesamowitą historię. Zabytkowe kamienice to część naszego dziedzictwa, tylko od nas samych zależy w jakim stanie przekażemy tę wartość następnym pokoleniom.
103. Barokowe interpretacje motywów antycznych w architekturze Franciszkanów Reformatorów na Śląsku. dr Agata Kubala Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Celem pracy jest prezentacja i analiza elementów architektonicznych współtworzących założenia klasztorne franciszkanów reformatów czeskiej prowincji św. Wacława na Śląsku, które mając proweniencję antyczną, w dobie baroku poddane zostały przekształceniom i reinterpretacjom. Analizie poddano kościoły i klasztory reformackie z 10 śląskich miast, uwzględniając historyczno-kulturowy kontekst ich powstania oraz wynikającą z zakonnego ustawodawstwa i lokalnych standardów budowlanych specyfikę architektoniczną.
104. Andrzej Starmach - kolekcjoner przełomu XX i XXI wieku . prof. dr hab. Waldemar Okoń Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
Pierwszy rozdział tego opracowania jest swoistym wstępem do pracy, w którym scharakteryzuję stan badań nad zjawiskiem kolekcjonerstwa w Polsce. W drugim rozdziale niniejszej pracy przedstawię zarys historii kolekcjonerstwa w Polsce i na świecie. Rozdział trzeci to zarys dziejów kolekcjonerstwa po czasy współczesne ze szczególnym uwzględnieniem pobudek, dzięki którym powstawały niegdyś kolekcje i powstają do dziś. W rozdziale czwartym omówię sylwetkę kolekcjonera, mecenat jaki sprawuje nad artystami i prześledzę poczynania Galerii Starmach. W rozdziale piątym opiszę trzon stworzonej przez niego kolekcji procesy i ekspozycje jakie miały miejsce w czasie 25 letniej działalności. Rozdział szósty będzie zawierał charakterystykę postaci Jerzego Nowosielskiego, a także opis współpracy z artystą od roku 1973 do jego śmierci.
105. Tadeusz Kuduk.Czy w zbiorach muzealnych polskiej sztuki XX w.jest miejsce dla artysty, który stworzył indywidualny styl? dr hab. Piotr Oszczanowski prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
Niniejsza praca magisterska opowiada historię skromnego i wrażliwego na losy człowieka i natury artysty. Tadeusz Kuduk, bo o nim mowa, jest artystą nietypowym. Długo malował chowając swe prace w pracowni w Lublinie, przypadek sprawił, że znalazłem się tam wspólnie z artystą i poczułem się jak w muzeum polskiej sztuki XX wieku. W warsztacie artysty znajdują się prace z przekroju jego całej twórczości, od lat ’60, kiedy to (dokładnie w roku 1969) został członkiem ZPAP, aż po prace malowane w XXI wieku. Jego twórczość plastyczną ciężko sklasyfikować i przyporządkować, zarówno pod względem stylu, formy jak i przedstawianych treści. Podjąłem w tej pracy próbę umiejscowienia Tadeusza Kuduka w historii sztuki polskiej, jednak głównym celem pracy było przybliżenie twórczości artysty znanego do tej pory we wschodnich regionach Polski oraz znalezienie genezy stylu i formy powstawania wybranych prac w nietypowych kompozycjach powiązanych z wątkami teatralnymi. W pracy opisałem bogaty życiorys artysty, skupiając swą uwagę na kontaktach Kuduka ze sztuką plastyczną i teatrem począwszy od najmłodszych lat aż do czasu świadomego działania artysty w życiu kulturalnym. W pracy znajdziemy biografię artysty, opis miejsc w których się wychowywał, i które miały bezpośredni wpływ na jego późniejszą twórczość. Opisałem również tło historyczne w Polsce, sytuację polityczną kraju po roku 1960 i sytuację artystów w panującym ustroju politycznym, począwszy od przemian w teatrach powojennych, przez wielkich reżyserów reformatorów, aż do nurtów teatrów alternatywnych, co miało wpływ na karierę i życie Tadeusza Kuduka. Opisuję również zmiany w dziedzinie sztuk plastycznych towarzyszące zjawiskom społecznym opisywanego okresu. Najważniejszy okres politycznych przemian, który miał wpływ na życie i twórczość Tadeusza Kuduka przypada na wczesne lata ’80. W pracy przyjrzałem się po krótce technikom i formom malarskim, z których korzysta w swej pracy Kuduk, oraz scharakteryzowałem twórczość artysty. Podjąłem również próbę udowodnienia wpływu teatru i wykształcenia aktorskiego twórcy na prace plastyczne powstające w warsztacie malarskim od lat ’60. Pod tym kątem preanalizowałem w szczególności cykl „Dramatu ciąg dalszy…”, którego wystawa w roku 1982 w foyer Teatru im. J. Osterwy była przełomowym momentem w życiu zawodowym Tadeusza Kuduka. Analiza i interpretacja cyklu nasunęła wnioski potwierdzające wpływ pracy w teatrze na ukształtowanie stylu malarskiego artysty. Scenograficzne układanie form w obrazach, używanie świateł znanych tylko ze scen teatralnych czy teatralne komponowanie przestrzeni na płótnie to cechy, które tworzą indywidualny i niepowtarzalny styl Kuduka i zasługują na bliższe przyjrzenie się jego twórczości. Wniosek, do którego doszedłem jest taki, że prace artysty stanowią ważny pierwiastek polskiej sztuki XX wieku, wzbogacają ją o indywidualny i niepowtarzalny styl, który ma dużą wartość zarówno w formie, kolorystyce jak i treści. Dziełami tymi powinniśmy się chw
106. ANALIZA KOSTIUMOLOGICZNA WYBRANYCH PORTRETÓW Z DAWNEJ GALERII BALLIWÓW I KOMENDANTÓW ZAKONU JOANITÓW NA ZAMKU W SŁOŃKU ( SONNENSBURG) dr hab. Piotr Oszczanowski prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
Niniejsza praca magisterska podejmuje problematykę analizy kostiumologicznej na wybranych portretach z dawnej galerii Balliwów i komendantów zakonu joannitów na zamku w Słońsku (dawny Sonnensburg). Opisywane w pracy portrety znajdują się obecnie w zbiorach Muzeum Miejskiego we Wrocławiu. W pracy tej mowa jest także o historii Kawalerów Maltańskich i początkach zakonu datowanego na w drugą połowę XVIII wieku oraz budowie zamku w Słońsku. Głównym zagadnieniem są jednak kostiumy i odznaczenia na portretach Joannitów. W rozdziale poświęconym kostiumom dowiedzieć się można także o fryzurach czy obuwiu jakie noszone było w ówczesnych czasach, ale także o dodatkach deseniach czy ewolucji fasonu szustokoru męskiego. Poniższa praca magisterska pokazuje także kim byli Kawalerowie Maltańscy portretowani na obrazach, ich życiorysy, osiągnięcia wojskowe ale także rodzinne i prywatne.
107. Próba wyróżnienia nurtu nowego surrealizmu w twórczości polskich artystów młodego pokolenia. prof. dr hab. Waldemar Okoń Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Praca stanowi próbę odpowiedzi na pytanie, czy we współczesnej historii sztuki rodzi się nowy nurt, jakim miałby być nowy surrealizm. Interesuje mnie to zjawisko szczególnie na gruncie polskim, wśród malarzy młodego pokolenia, urodzonych po roku 1980: Dawida Czycza, Pawła Olszczyńskiego, Marcina Zawickiego i Jakuba Juliana Ziółkowskiego
108. Bo nie wtedy jest klęska kiedy człowiek przegrał,ale kiedy da za wygraną. Jan Cybis.Charakterystyka twórczości na podstawie wybranych dzieł. prof. dr hab. Waldemar Okoń Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
Praca przedstawia historię życia i dorobku artystycznego, jednego z głównych kolorystów w Polsce - Jana Cybisa (1897-1972). Pokazuję na wybranych przykładach ewolucję drogi twórczej od lat 1921-1972. Na podstawie dokładnej biografii i katalogu wystaw, można prześledzić kluczowe momenty w dziejach sztuki w Polsce i na świecie, od postimpresjonizmu po socrealizm.
109. Współcześni Medyceusze czyli prywatne kolekcje w Polsce po 1980 roku prof. dr hab. Waldemar Okoń Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Celem niniejszej pracy dyplomowej była analiza działalności korporacji i prywatnych kolekcjonerów na rzecz sztuki, opis tworzonych przez nich zbiorów, a także przedstawienie różnych postaw kolekcjonerskich na terenie Rzeczpospolitej Polskiej po 1980 roku. Za punkt wyjścia do zrozumienia problemu obrałam historię świadomego gromadzenia precjozów, odmiennie definiowanych na przestrzeni dziejów oraz stopniowy rozwój mecenatu sztuki. Na przykładzie publicznie dostępnych, największych polskich zbiorów korporacyjnych, podjęłam próbę ich scharakteryzowania, ustalenia dyscyplin sztuk plastycznych i nazwisk artystów najbardziej pożądanych, wreszcie – przedstawiłam motywy oraz korzyści koalicji biznesu ze sztuką. Dopiero rodzące się zjawisko korporacyjnego kolekcjonerstwa w Rzeczpospolitej Polsce, zderzyłam z jego amerykańskim, a także brytyjskim odpowiednikiem. Szczegółowej analizie poddałam ponadto sylwetki prywatnych polskich kolekcjonerów i budowane przez nich zbiory. Mając na celu odzwierciedlenie ich różnorodnego charakteru, wyselekcjonowałam grupę trzech postaci reprezentujących odmienne podejście do gromadzenia dzieł sztuki. Zaproponowana przeze mnie tematyka, umożliwiła znalezienie odpowiedzi na pytanie o wpływ prywatnych kolekcjonerów oraz korporacji na sektor kultury polskiej, a także przyczyny stopniowego zastępowania przez nie funkcji mecenatu państwowego. Pomimo trudności związanych z anonimowością właścicieli zbiorów sztuki oraz nieczęstym ich udostępnianiem, pragnęłam dokonać obiektywnej, rzeczowej analizy postawionego przez siebie problemu.
110. Karykatura w propagandzie komunistycznej na przykładzie tygodnika satyrycznego "Szpilki". Porównanie lat 1949 i 1953. prof. dr hab. Anna Kutaj-Markowska prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Celem pracy pt. 'Karykatura w propagandzie komunistycznej na przykładzie tygodnika satyrycznego "Szpilki". Porównanie lat 1949 i 1953' jest zbadanie przemian zachodzących w karykaturze propagandowej Polski Ludowej okresu stalinizmu, wynikających z trwającej debaty i stawianych przed nią ideologicznych zadań. Obiektami badań są ilustracje tygodnika satyrycznego Szpilki z lat 1949 i 1953 oraz teksty źródłowe z lat 1947 - 1953, stanowiące głos w dyskusji nad misją satyry i kultury w latach powojennych. Praca składa się z trzech rozdziałów opatrzonych wstępem i zakończeniem. Pierwszy rozdział poświęcony został karykaturze – przedstawia jej definicje, typologię, zarys historyczny oraz sylwetki wybranych twórców polskiej karykatury związanych za Szpilkami. Drugi rozdział omawia ogólną teorię propagandy, jej definicje oraz rodzaje, podejmuje także temat propagandy Polski Ludowej – przybliża jej zadania, esencjonalnie opisuje strukturę aparatu propagandowego, a także jego środki i metody. Rozdział trzeci jest miejscem zasadniczej analizy materiału badawczego – karykatur Szpilek z lat 1949 i 1953 oraz tekstów źródłowych, podejmujących temat roli satyry w Polsce Ludowej. Z przeprowadzonych badań wynika, że satyra Szpilek omawianych lat w pewnym stopniu uległa zmianie - zwrócono się ku masom pracującym i podjęto temat wsi, dało się zauważyć przejawy samokrytyki, a w walce ze schematyzmem miał pomóc swobodny humor poruszający tematy związane z codziennością. Widoczny jest także większy optymizm oraz częstsze operowanie komizmem wynikającym ze sprzeczności i kontrastów dualistycznie przedstawionego świata. Porównując omawiane lata, karykatura 1949 roku, ze swoją krytyką podżegaczy wojennych, wytykaniem ułomności przywódców oraz dyskredytacją całego zachodniego świat była dużo bardziej bojowa i drapieżna niż poświęcona życiu w mieście i na wsi satyra roku 1953. W karykaturze Szpilek 1953 roku dużo łatwiej odnaleźć wpływy panującej ówcześnie metody twórczej socrealizmu - programowy optymizm, oddanie tematyce robotniczo-chłopskiej oraz przedstawienie rzeczywistości 'w jej rewolucyjnym rozwoju' dużo pełniej reprezentowały realizm socjalistyczny, niż skupiona na krytyce Zachodu satyra roku 1949. Poddanie karykatury ramom obowiązującego stylu było jednak bardziej widoczne w sferze treści niż formy. Stylistyka socrealistyczna w karykaturze pojawiała się głównie w przedstawieniach mas – pracujących lub dumnie maszerującej młodzieży. W większości przedstawień artyści ze swobodą i wirtuozerią posługiwali się własnymi, często finezyjnymi i unikalnymi stylami (jak Jan Lenica, Maja Berezowska czy Ha-Ga). W wielu przypadkach nieskrępowana, płynna linia lub zamierzona deformacja służyły wprowadzeniu ironii, często wręcz szyderstwa, toteż stanowiły główne źródło humoru. W krytyce ludzkich przywar oraz postaw odnaleźć można swoistą kontynuację moralizatorskiej misji karykatury średniowiecznej oraz oświeceniowy dydaktyzm. System komunistyczny stał na straży wszelkich (zgodny
111. Queer,trash,camp. O sztuce Johna Watersa. prof. dr hab. Anna Kutaj-Markowska prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
112. Założenie pałacowo-parkowe w Piszkowicach i wytyczne do jego realizacji. dr Małgorzata Wyrzykowska Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Praca powstała w celu zebrania istniejących źródeł, opisania i stworzenia wytycznych do koncepcji rewitalizacji barokowego pałacu w Piszkowicach. Podczas tworzenia publikacji wykorzystano metody badawcze formalno-porównawcze, kwerendę źródeł ikonograficznych i pracę w terenie.
113. Pawilon ogrodowy w Gorzanowie, jego architektura oraz wytyczne do rewitalizacji. dr Małgorzata Wyrzykowska Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
W pracy skupiono się przede wszystkim na analizie architektury pawilonu ogrodowego, starano się zrekonstruować pierwotny wygląd budowli i określić jej miejsce w ogrodzie. Informacje te są punktem wyjścia do analizy historii, datowania obiektu oraz próby przypisania jego autorstwa. Ważnym aspektem poruszanym w pracy jest wskazanie właściwej funkcji budowli w oparciu o jej formę, zachowane fragmenty wystroju i wyposażenia, a także dostępne materiały ikonograficzne. Ponadto w opracowaniu zawarto charakterystykę ogrodu barokowego, ale także próbę wskazania konkretnych wzorców i impulsów artystycznych, które mogły mieć wpływ nie tylko na powstanie pawilonu, ale też całego założenia ogrodowego. Na końcu pracy ujęte zostały główne wytyczne do rewitalizacji pawilonu ogrodowego.
114. Porównanie kształtowania się systemów ochrony zabytków architektury w Polsce i Anglii w świetle ustawodawstwa. dr Małgorzata Wyrzykowska Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Ochrona zabytków jest niezwykle trudnym zagadnieniem w ramach którego konieczne jest wykorzystanie wiedzy z wielu dziedzin, takich jak historia sztuki, umiejętności konserwatorskie oraz przepisy prawa. Jest to również temat bardzo obszerny, ze zróżnicowaną specyfiką dla różnych typów zabytków, na przykład zabytków architektury. Praca ma na celu porównanie sytemu ochrony zabytków architektury w Polsce i Anglii na podstawie ustawodawstwa. Poprzez analizę aktów prawnych wskazuje podobieństwa i różnice w obu systemach i stara się wskazać elementy których wzajemna implementacja mogłaby przyczynić się do polepszenia procedur ochrony zabytków zarówno w Polsce, jak i w Anglii.
115. Założenie pałacowo-parkowe w Goszczu i wytyczne do jego rewitalizacji. dr Małgorzata Wyrzykowska Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Praca licencjacka dotyczy założenia pałacowo – parkowego w Goszczu i porusza dwa aspekty związane z tym obiektem. Pierwsza część koncentruje się na architekturze rezydencjonalnej, dawnych ogrodach i parku w Goszczu. W pracy zaprezentowano źródła piśmiennicze i ikonograficzne oraz opracowania dotyczące wsi i rezydencji. Zreferowano historię Goszcza i założenia pałacowo – parkowego. Osobnym zagadnieniem byli właściciele pałacu, czyli rodzina von Reichenbach. W niniejszej pracy licencjackiej wykorzystano też rysunki F. B. Wernera do rekonstrukcji pierwszego założenia pałacowo – ogrodowego w Goszczu. Jeden z rozdział dotyczył samych terenów ogrodowych i parkowych w Goszczu. Opisano i zanalizowano architekturę obecnego założenia Reichenbachów. Sporo miejsca poświęcono prawdopodobnemu architektowi Karlowi Martinowi Frantzowi oraz rokokowym sztukateriom w pałacu. W pierwszej partii pracy zastosowano głównie analizę stylistyczno – porównawczą. Drugą część pracy poświęcono rewitalizacji zespołu pałacowo – parkowego w Goszczu. Opisano wcześniejsze i obecne działania mające na celu zagospodarowanie dawnej siedziby Reichenbachów. Podano też definicje związane z rewitalizacją takie jak np. rewaloryzacja i rewitalizacja. W tej pracy licencjackiej opisano i zanalizowano nie tylko unikatowe założenie pałacowo - parkowe na Dolnym Śląsku, ale zwrócono przy części rewitalizacyjnej uwagę na trudny współczesny los dawnych rezydencji śląskiej szlachty.
116. Komiks polski XXI wieku prof. dr hab. Waldemar Okoń Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Celem niniejszej pracy jest próba przyjrzenia się polskiemu współczesnemu komiksowi, cieszącemu się obecnie coraz większym zainteresowaniem. Dowodem tego są liczne badania naukowe, interpretacje i festiwale. Temat jest interesujący dla badaczy kultury, ponieważ stawia szczególne wymagania dotyczące różnorodnych obszarów twórczości i sytuuje się na pograniczu różnych form przekazu - ikonicznego i werbalnego. Próba konfrontacji ze współczesnym komiksem polskim nie jest łatwym zadaniem, gdyż nie istnieje jednolite „środowisko komiksowe”. Komiks Polski w XXI wieku jest bardzo różnorodny. Rozpoczynam od stanu badań, gdzie podaję źródła, stan wiedzy, materiały wydane do tej pory, związane z gatunkiem komiksu. Stanowią one niezbędny punkt wyjścia do moich dalszych analiz i wniosków. Następnie w rozdziale pierwszym pokrótce przedstawiam historię komiksu w ogóle. Wymieniam pozycję najbardziej zapamiętane przez historię oraz mające największy wpływ na dalszy rozwój tego gatunku. Skrótowo charakteryzuję omawiane utwory, uwzględniając ówczesne tło kulturowe oraz rynek sztuki. W rozdziale drugim próbuję przyjrzeć się zagranicznemu komiksowi XXI wieku. Najpierw w Stanach Zjednoczonych, następnie we Francji i Belgii, oraz Czechach oraz przechodzę do rodzimego dorobku w ramach tej dziedziny artystycznej. W kolejnym rozdziale koncentruję się na najważniejszych cechach polskiego komiksu. Badam jego historię, źródła zjawiska, które umownie można nazwać „współczesnym komiksem polskim” (lata 80., 90.) oraz okres rozkwitu, który przypada na lata 2000-2003. Następnie przechodzę do analizy komiksu XXI wieku, starając się przy tym uchwycić różnorodność obecnych w nim tematów. Szczególnie koncentruję się na tych, które dominują lub rozwinęły się w przeciągu ostatnich szesnastu lat na polskiej scenie komiksowej, czyli na komiksie historycznym i autobiograficznym. Tym samym nakreślam nurty, które są współcześnie podejmowane przez polskich twórców komiksu. Podejmuję też rozważania na temat technik i języka komiksu, który korzysta często z tych samych kodów co film, literatura i sztuki wizualne, będąc przy tym autonomicznym medium. Badam relacje, jakie zachodzą na rynku polskim między tymi sztukami. Następnie swoje badania przenoszę na nową formę, która „wykluła się” w polskim komiksie XXI wieku, a mianowicie na komiks internetowy. Wychodząc od stanu wiedzy w komiksie przeprowadzam analizę wybranych utworów, takich jak: "Przygody na bezludnej wyspie", Macieja Sieńczyka, "Profesora Anderwsa" Dominika Szcześniaka, i Grzegorza Pawlaka (na podstawie opowiadania Olgi Tokarczuk) i komiksu: "Podgląd", autorstwa Daniela Chmielewskiego i Marcina Podolca. Na podstawie tych komiksów chcę przedstawić różnorodność językową, stylistyczną i w zakresie technik kompozycyjnych, która powstała w Polsce na przestrzeni ostatnich szesnastu lat. Dzięki analizie współczesnych komiksów polskich XXI wieku ustalam również jakie są charakterystyczne cechy i problematyka rodzim
117. Zamek w Wojnowicach na tle europejskich podmiejskich rezydencji mieszczańskich. dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
118. Kamieniec Ząbkowicki - historia, przestrzeń, architektura. dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
W pracy została przedstawiona problematyka związana z poszczególnymi etapami rozwoju przestrzennego i architektonicznego Kamieńca Ząbkowickiego, w aspekcie historycznym i architektonicznym, począwszy od roku 1096 do czasów nam współczesnych. Dzieje miejscowości, do II wojny światowej, zostały podzielone na trzy okresy, w których dominującą rolę odgrywała budowla, wokół której skupiona była osada: warownia Brzetysława II, klasztor, najpierw augustiański a później cysterski i pałac Marianny Orańskiej. Po wojnie rozwój urbanistyczny Kamieńca Ząbkowickiego postępował, zachowując jednak średniowieczny układ przestrzenny. Analiza tych przemian nastąpiła w nawiązaniu do Trzebnicy jako miasta, rozwijającego się, podobnie jak Kamieniec Ząbkowicki, przy klasztorze cysterskim. W pracy zaprezentowane zostało szerokie spektrum literatury przedmiotu wzbogacone archiwaliami, materiałami ikonograficznymi i kartograficznymi
119. Rynki miast śląskich na pocztówce i fotografii sprzed 1914 roku. dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
Najważniejsze miejsce pośród tematów podjętych w pracy pełni fotografia w jej początkowym okresie istnienia, która została tutaj najobszerniej zaprezentowana. Miasto, jego zabudowa, a ściślej jego rynek są drugim z kluczowych tematów tej pracy. Jednym z ważniejszych rozdziałów rozpatrywanych tutaj stanowi działanie istniejące jeszcze zanim fotografia powstała. Opiera się ono na działaniu fotografów nakierowanym na zmianę rzeczywistości ukazanej na fotografii na sposób zamierzony przez wykonawcę zdjęcia w celu wywołania określonego efektu. Jest nim obrazowanie, które jak dotąd nie znalazło szerszego zainteresowania i jest mniej znane. Po zbadaniu zjawiska okazało się, że na tych wczesnych obrazach fotograficznych zjawisko było popularne i dosyć licznie występujące. W pracy tej zaprezentowane zostały ponadto wybrane fragmenty dziejów rozwoju fotografii na świecie oraz wkład polaków żyjących wówczas na terenach nieistniejącej Polski oraz poza jej dawnymi granicami w doskonalenie fotografii. Proces rozchodzenia się fali fotografii profesjonalnej lokalnie, na Śląsku, uszeregowanej chronologicznie został zaprezentowany w osobnym rozdziale. W pracy tej podjęta została również próba ukazania cech charakterystycznych fotografii ulicznej w początkowym okresie jej rozwoju, które związane są z aspektami technicznymi oraz artystycznymi. Fotografia uliczna jest dziedziną na tyle pobliską fotografii miejskiej, że wytwory obu odmian fotografii zostały wykorzystane w pracy jako materiał badawczy. Kolejną i ostatnią częścią pracy jest badanie głównego placu miejskiego, rynku, którego obraz wykonany w początkach istnienia fotografii stanowić może w dniu dzisiejszym źródło pomocne w porównaniu z obrazem współczesnym. Precyzyjne zestawienie obrazów poszczególnych części rynku z początku istnienia fotografii z obrazem współczesnym stwarza możliwość ustalenia stopnia niezachowania budowli tworzących pierzeje rynkowe miast wybranych na przestrzeni wieku z okładem. A tym samym oceny utraty jego dawnego architektonicznego klimatu i historycznej wartości. Dokonana jest tutaj również ocena jakie wydarzenia miały największy wpływ na taki właśnie stan rzeczy. Okres czasu rozpatrywany w pracy został ograniczony z jednej strony momentem wynalezienia fotografii, z drugiej zaś – wyjściem fotografii z etapu pionierskiego i jej umasowieniem, którego umowną granicę pełni początek pierwszej wojny światowej. Obszar geograficzny z kolei ogranicza się do domyślnie przyjętego terenu ziem przynależnych do Śląska. Wybór badanych rynków miejskich z terenu Śląska został podyktowany dostępnością materiału fotograficznego z okresu wczesnej fotografii.
120. Meblarstwo francuskie doby baroku,rokoka i empiru w malarstwie francuskim XVII, XVIII i XIX wieku dr hab. Rafał Eysymontt prof. nadzw. UWr Historia Sztuki - wieczorowe II stopnia
Głównym tematem pracy jest ikonografia mebli barokowych, rokokowych i empirowych, która stała się źródłem ukazania ewolucji jaką przeszły meble od XVII do początków XIX wieku. W celu uzupełnienia wiadomości i wskazania początków niektórych popularnych później sprzętów, praca rozpoczyna się krótką historią meblarstwa obejmującą czasy od starożytności do renesansu. Epoki, które stanowią główny temat pracy obejmują osobne rozdziały w których znajduje się opis najpopularniejszych wówczas mebli z uwzględnieniem ich konstrukcji, materiałów oraz technik zdobniczych wśród których znajduje się m.in. markieteria i laka europejska. W każdej epoce znalazło się również miejsce na omówienie kilku z najwybitniejszych ebenistów, który mieli znaczący wpływ na rozwój meblarstwa poprzez zastosowanie nowych technik lub form. Pojawiają się takie nazwiska jak Andre Charles Boulle, Charles Cressent czy Jean Henri Riesener Główną część pracy stanowią podrozdziały poświęcone ikonografii. Znajdują się tam obrazy, grafiki i rysunki z przedstawieniami mebli ułożonymi w miarę możliwości chronologicznie i tematycznie, w taki sposób, aby wyraźnie zaprezentować różnice zachodzące w poszczególnych meblach. Analiza ikonografii mebli pozwoliła nie tylko na zaobserwowanie ewolucji mebli, ale dostarczyła również kilku ciekawych wniosków odnośnie roli jaką meble pełniły we wnętrzach oraz w malarstwie, a zwłaszcza w portretach.