wyszukiwanie/filtrowanie
Lp. Temat pracy Promotor Program studiów
91. Nagrobek księcia Jana Podiebrada i Krystyny Szydłowieckiej w kościele zamkowym pw. św. Jana Ewangelisty w Oleśnicy prof. dr hab. Jan Harasimowicz Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Praca stanowi monograficzne opracowanie nagrobka księcia Jana Podiebrada i księżnej Krystyny Szydłowieckiej w kościele zamkowym w Oleśnicy oraz wpisuje go w szerszy krąg tradycji funeralnej XVI wieku na terenie Rzeszy, Śląska i Polski. Została w niej zebrana i usystematyzowana dotychczasowa wiedza dotycząca nagrobka oraz dokonano jego analizy – zarówno stylistycznej, jak i ikonograficzno-ikonologicznej. Praca została podzielona na cztery główne części. Poprzedza je stan badań, który podsumowuje aktualną wiedzę na temat omawianego dzieła. Pierwsza część została podzielona na cztery rozdziały omawiające kolejno: krótką historię wyodrębnienia się księstwa oleśnickiego w 1312 roku oraz władztwa Piastów na tych terenach, następnie dzieje przejęcia władzy przez ród Podiebradów i ich rządy, aż do wygaśnięcia rodu. W trzecim rozdziale autorka skupia się głównie na omówieniu postaci ojca Jana, Karola I Podiebrada, natomiast ostatni, czwarty rozdział został całkowicie poświęcony sylwetce fundatora nagrobka oraz omówieniu jego wkładu w rozwój księstwa oleśnickiego i jego stolicy. Część druga składa się z dwóch rozdziałów: opisu formalnego i analizy stylistycznej nagrobka. W kolejnej części pracy zaprezentowane zostały treści ideowe oraz symbolika. Ostatnia, czwarta część, traktuje o twórcy nagrobka oleśnickiego. Zebrany w niej został obecny stan wiedzy na jego temat.
92. Analiza obrazu IMIENINY BABUNI Olgi Boznańskiej. dr Andrzej Jarosz Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
93. Transpozycja malarskich arcydzieł w fotografii Eugenio Recuenco dr Andrzej Jarosz Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
94. WĄTKI ANGELOLOGICZNE W TWÓRCZOŚCI JACKA MALCZEWSKIEGO dr Andrzej Jarosz Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
95. Nadrealizm i ekspresja w działach Franciszka Starowieyskiego na przykładzie obrazu Cudowne odnalezienie głowy św. Jana po komunistycznej zagładzie. dr Andrzej Jarosz Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Praca dotyczy polskiego artysty - Franciszka Starowieyskiego (1930-2009) badany okres zamyka się w latach 1950 – 2000. Twórca zajmował się przede wszystkim projektowaniem plakatów (był przedstawicielem Polskiej Szkoły Plakatu) ale także tworzeniem obrazów sztalugowych, projektów scenografii i kostiumów. W pracach Starowieyskiego badacze doszukują się wątków surrealistyczno – barokowych. Celem pracy jest próba stworzenia monografii - nakreślenie sylwetki Starowieyskiego oraz specyfiki twórczości artystycznej. W rozdziale pierwszym zostanie zawarty stan badań dotyczący ogólnych zagadnień związanych z surrealizmem oraz jego odmianą występującą na terenie Polski. Natomiast zasadnicza część rozdziału skupiona będzie na tekstach odnoszących się do twórcy i jego wielorakich działań artystycznych w dziedzinie plakatu, grafiki i Teatrów Rysowania. W kolejnej części omówiona zostanie geneza, specyfika i problematyka nurtu surrealistycznego oraz jego recepcja w Polsce.Rozdział trzeci zostanie poświęcony przedstawieniu sylwetki Franciszka Starowieyskiego, poprzez zaprezentowanie jego biogramu i scharakteryzowanie cech stylu charakterystycznego dlań. Omówienie będą technik twórcze, którymi się posługiwał, język artystyczny i zindywidualizowane zabiegi stylistyczne. W rozdziale czwartym będzie mowa o dziele głównym. Zostanie ono dokładnie opisane i przeanalizowane w przedstawionych wcześniej kontekstach wraz z próbą interpretacji treściowej obrazu. W kolejnym z podrozdziałów będzie także mowa o genezie powstania, inspiracjach, schemacie i ogólnym funkcjonowaniu formy, jakimi były Teatry Rysowania.Następny rozdział, to część poszerzająca konteksty dla dzieła głównego, poprzez omówienie wybranych dzieł Starowieyskiego oraz nakreślenie pozycji artysty i jego twórczości na tle działań artystów polskich oraz międzynarodowych.Tekst zamknie podsumowanie pracy i przedstawienie wyników podjętych badań dotyczących artysty, dzieła głównego i jego sztuki. Będzie to jednocześnie refleksja nad stopniem realizacji podjętego tematu.
96. PISARZ FRANCUSKI ODKRYŁ WOJTKIEWICZA DLA POLSKI, I TO ODKRYŁ W BERLINIE... WITOLD WOJTKIEWICZ A ANDRE GIDE. dr Andrzej Jarosz Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
97. Surrealistyczna groteska w sztuce Jerzego Dudy-Gracza. dr Andrzej Jarosz Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
W pracy pt. Surrealistyczna groteska w sztuce Jerzego Dudy-Gracza, na podstawie przykładów malarskich, autorka dowodzi występowania w twórczości częstochowskiego malarza cech groteski. Zasadniczą część rozpoczyna rozdział zawierający stan badań, w który poświęcony jest rozpoznaniu artysty, jego tendencji oraz dzieł na podstawie publikacji użytych w pracy. Następnie, w rozdziale odnośnie prezentacji artysty zawarty jest biogram, opis orientacji artystycznej, a także analiza stylu własnego Dudy-Gracza. Rozdział ten kończy tekst poświęcony interpretacji groteski przez malarza w duchu realistycznym, a także swoiście pojętego karykaturalnego surrealizmu. Kolejna część pracy poświęcona jest obrazowi Babie lato, a także analizie porównawczej z obrazem Józefa Chełmońskiego o analogicznym tytule. Następny rozdział odnosi się do pozostałych pracą malarza, w których wskazane zostały motywy groteski. Zawarte zostały tu opisy i analizy dzieł. Zasadniczą część pracy kończą opinie o artyście, głosy przyjaciół artysty, konkurentów, krytyków, a także nauczycieli z lat młodości. Pracę zamykają: spis ilustracji, bibliografia, aneks ze spisem wystaw i plenerów Jerzego Dudy-Gracza oraz ilustracje.
98. Porwanie Europy. Surrealistyczne przestrzenie i formy w malarstwie Jerzego Tchórzewskiego. dr Andrzej Jarosz Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
W pracy pt.: „Porwanie Europy. Surrealistyczne przestrzenie i formy w malarstwie Jerzego Tchórzewskiego” autorka dowodzi istnienia nadrealistycznych elementów w twórczości wybitnego malarza na podstawie wybranych dzieł oraz w syntetyczny sposób próbuje ukazać ewolucję, zachodzącą przez ponad 40 lat w jego sposobie malowania i poruszanej tematyce. Zasadniczą część pracy poprzedza stan badań i rozdział o poświęcony przykładom przestrzeni i form stosowanych w klasycznym surrealizmie, np. twórczości Salvadora Dalego czy Yves Tanguya. W rozdziale „Jerzy Tchórzewski” prezentowany jest biogram oraz rozpoznanie stylu, jakim posługiwał się artysta. Rozdział „Porwanie Europy (1957)” bezpośrednio odnosi się do tytułu pracy i jej założeń. Opisany jest w nim wspomniany obraz, przestrzenie oraz formy w nim zawarte. Analiza odniesiona jest do twórczości wcześniej wspominanych klasyków. Kolejny rozdział dotyczy ewolucji twórczości artysty na przestrzeni dekad. Zawarte w nim opisy i analizy wybranych dzieł ukazują, jakie zmiany w sposobie malowania następowały w twórczości malarza w ciągu ponad 40 lat. Pracę zamykają: bibliografia, spis ilustracji oraz ilustracje.
99. " Jaclyn Smith, DeBeers Diamonds" (1973). Surrealistyczne deformacje ciała w twórczości Ryszarda Horowitza dr Andrzej Jarosz Historia Sztuki - wieczorowe I stopnia
Celem pracy jest omówienie twórczości Ryszarda Horowitza pod kątem motywu surrealistycznych deformacji ciała. Fotograf mimo znaczących sukcesów w dalszym ciągu jest artystą, którego wkład w rozwój fotografii nie jest doceniany. Badania nad tym zagadnieniem poparte są analizą formalną i porównawczą dzieł oraz literatury, ze szczególnym uwzględnieniem archiwalnych wypowiedzi samego artysty. Pierwszy rozdział jest poświęcony omówieniu twórczości Horowitza w kontekście fundamentalnych założeń surrealizmu oraz analizie motywów pojawiających się w sztuce głównych przedstawicieli tego nurtu. Drugi rozdział stanowi jego kontynuację. Jest poszerzony o analizę ikonograficzną innych dzieł Horowitza, tj. Anię, Apollonię, Extasy, Revlon. Kolejny rozdział zawiera analizę motywu deformacji ludzkiego ciała i dzieli się na dwa podrozdziały. Pierwsze modyfikacje ciała pojawiły się w okresie manieryzmu – to treść część pierwsza, z kolei część druga poświęcona jest temu tematowi w twórczości Horowitza. Dopełnieniem pracy jest bibliografia, spis ilustracji oraz ilustracje.
100. RYCERZ W ZAKONIE SZTUKI. "AUTOPORTRET W BIAŁYM STROJU" ORAZ AUTOPORTRETY W STROJACH KOBIECYCH JACKA MALCZEWSKIEGO dr Andrzej Jarosz Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
101. "MELANCHOLIK" (1898) WOJCIECHA WEISSA A "TOTENMESSE" STANISŁAWA PRZYBYSZEWSKIEGO - ANALIZA INTERTEKSTUALNA, KONTEKSTY EPOKI dr Andrzej Jarosz Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
102. ŚWIĘTA POLSKIE W OBRAZACH MALARZY MŁODEJ POLSKI. dr Andrzej Jarosz Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
103. Motyw kobiety sfinksa w sztuce europejskiej i młodopolskie przykłady realizacji tego wątku. dr Andrzej Jarosz Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
104. Wątki infernalne i motywy stanistyczne w malarstwie polskiego meodernizmu. dr Andrzej Jarosz Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
105. INSPIRACJE SZTUKĄ PAULA GAUGUINA W TWÓRCZOŚCI WŁADYSLAWA ŚLEWIŃSKIEGO. dr Andrzej Jarosz Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
106. Maturzyści (1962). Neorenesans, surrealizm i metafora w twórczości Anny Güntner. dr Andrzej Jarosz Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
Streszczenie Praca poświęcona jest Annie Güntner (ur. 1933), artystce tworzącej w latach 1959–1983, związanej z krakowskim środowiskiem artystycznym, której twórczość łączyła w sobie motywy późnego gotyku, renesansu włoskiego i niderlandzkiego, malarstwa surrealizmu i metafory. Celem pracy jest przedstawienie sylwetki malarki, której popularność wygasła po okresie aktywności twórczej. Jej prace nadal znajdują się w muzeach całej Polski, a także w zbiorach prywatnych poza granicami kraju. Pierwszy rozdział stanowi prezentację kierunków w sztuce odnośnego okresu. Zestawiono w nim najważniejsze wystawy oraz sylwetki artystów, konfrontowanych w literaturze ze stylem artystki, m.in. Kazimierza Mikulskiego. Drugi rozdział poświęcony jest wyjaśnieniu kwestii terminologicznych, poczynając od analogii związanych z malarstwem renesansu i jego „neorenesansową” recepcją. Kolejno rozpatrywany jest kontekst recepcji surrealizmu w powojennej Polsce. Güntner posługiwała się ogólnymi założeniami treściowymi nadrealizmu, oscylując wokół problemów charakterystycznej przestrzeni i wykorzystywanych celowo rekwizytów. Trzecim kluczowym terminem jest „malarstwo metafory”, kojarzone z nurtem romantyzmu, symbolizmu oraz fantastycznymi przedstawieniami. Na gruncie krajowym najistotniejsza była wystawa pt. „Metafory” z 1962 roku, na której znalazły się dzieła Güntner. Trzeci rozdział pracy to uszczegółowiona biografia artystki. Zawiera także omówienie kluczowych dla jej twórczości wystaw. Poprzedza on zawarty w rozdziale czwartym stan badań wskazujący na brak opracowań monograficznych oraz luki w rozpoznaniu osoby artystki. Podstawę badań w tym zakresie stanowią artykuły prasowe z lat 1962–1965. Istotny jest tekst Bożeny Kowalskiej w „Przeglądzie artystycznym” z 1967 roku. Do najważniejszych źródeł pisanych należą też teksty zamieszczane w katalogach wystaw. Centralną część pracy zajmuje analiza prac Güntner, na podstawie wybranych obrazów. Charakterystyczne są kompozycje figuralne o charakterze onirycznym, oscylujące wokół motywów astronomicznych, geograficznych, botanicznych i muzycznych. Rozpoznawalne są dwa typu ujęć: akty i maszyny wpisane w rozległą przestrzeń krajobrazową. Analizowane są obrazy takie jak: Maturzyści (1962), Weekend z Arnolfinim, 1967), czy Nieśmiały narzeczony (1963). Sumą analiz jest stwierdzenie, że artystka wypracowała swój kanon ujęcia postaci. Uwagę zwracają dzieła oparte na wątkach muzycznych, jak Uwertura (1963), a zwłaszcza dzieła reinterpretujące dawne malarstwo – np. Weekend z Arnolfinim przywołujące dawne kompozycje, figury czy ujęcia pejzaży. W podsumowaniu malarstwo Anny Güntner jawi się jako enigmatyczne, podobnie jak osoba artystki. Wyjątkowość jej prac jest związana ze szczególną estetyką dzieł oraz dekoracyjnością. Swoją niegdysiejszą popularność zawdzięczała twórczej kompilacji malarstwa renesansu, surrealizmu i metafory. Tekst główny uzupełniony jest o cztery an
107. „Wieczorami słychać gwizd odjeżdżających pociągów” (1948). Figury surrealistyczne w malarstwie Kazimierza Mikulskiego. dr Andrzej Jarosz Historia Sztuki - stacjonarne I stopnia
W pracy pt.: „Wieczorami słychać gwizd odjeżdżających pociągów (1948). Figury surrealistyczne w malarstwie Kazimierza Mikulskiego” autorka dowodzi występowania figur surrealistycznych w obrazach Kazimierza Mikulskiego na podstawie wybranych dzieł. Tekst przedstawia też ewolucję stylu w jego pracach na przestrzeni lat. Zasadniczą część poprzedza rozdział poświęcony życiorysowi artysty. Następnie w rozdziale odnoszącym się do stylu przedstawiono podstawowe środki malarskie, jakie artysta stosował oraz porównano jego twórczość do innych artystów, takich jak: René Magritte, Paul Delvaux czy Joan Miró. Następnie zawarto w pracy opis dzieła głównego, oraz jego analizę. W rozdziale na temat ewolucji postawy artysty autorka wybrała przykłady prac z różnych okresów. Zawarte w nim opisy i analizy ukazują zmiany zachodzące w sposobie tworzenia artysty. Prace zamykają: spis ilustracji, bibliografia oraz ilustracje.
108. PIES I PASJA. ZNACZENIE OWEGO ZWIERZĘCIA W MALARSKICH PRZEDSTAWIENIACH MĘKI CHRYSTUSA Z CZASÓW ŚREDNIOWIECZA dr hab. Romuald Kaczmarek prof. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
109. PÓŹNOGOTYCKIE PIETY NA ŚLĄSKU ( 2 ćwierć XV - 1 tercja XVI wieku ). dr hab. Romuald Kaczmarek prof. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
110. Zespół czterech gotyckich figur tronujących świętych z kościoła Bożego Ciała we Wrocławiu. dr hab. Romuald Kaczmarek prof. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Sztuka późnego gotyku na Śląsku zachowała do dzisiejszych czasów wiele cennych obiektów artystycznych, które w wyniku różnych czynników zewnętrznych, straciły swoją dotychczasową strukturę, a tym samym nadany im pierwotnie przekaz ideowy. Jednymi z takich prac są cztery gotyckie rzeźby tronujących świętych z kościoła Bożego Ciała we Wrocławiu. Dzieła te o bardzo interesującym i rzadkim typie przedstawienia są jednocześnie przykładami dwubiegunowości stylowej. Poza tym także ich do końca nie znana historia, potwierdzona źródłami od końca XIX w. po II Wojnie Światowej zaczyna być pisana na nowo w układzie dwóch kolekcje sztuki średniowiecznej w Polsce w Muzeum Narodowym we Wrocławiu oraz Muzeum UJ "Collegium Maius" w Krakowie. Przedstawiona praca jest pierwszą próbą scalenia gotyckiego układu kompozycyjnego w ujęciu historyczno-sztucznym, dokonaniem pełnej analizy stylistyczno-formalnej oraz ikonograficznej obiektów, z próbą identyfikacji jednej z postaci świętych, której struktura materiałowa została najbardziej zniszczona. Jest także próbą wskazania związku opisywanych zabytków z innymi stylowo powiązanymi obiektami, niegdyś będącymi jednym dziełem artystycznym o tych samych cechach i będącym jednym późnogotyckim retabulum ołtarzowym.
111. INDYJSKA ARCHITEKTURA SKALNA ( III wiek p.n.e. - XII wiek n.e.). EWOLUCJA FORMY I DEKORACJI. ANALIZA NA PODSTAWIE WYBRANYCH PRZYKŁADÓW. dr hab. Romuald Kaczmarek prof. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
112. Figury Matki Boskiej z Dzieciątkiem i Chrystusa jako Vir Dolorum z kościoła św. Doroty we Wrocławiu. dr hab. Romuald Kaczmarek prof. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Celem niniejszej pracy jest stworzenie pełnej monografii dwóch gotyckich figur, przedstawiających Matkę Boską z Dzieciątkiem oraz Chrystusa jako Vir Dolorum. Rzeźby te pierwotne pochodziły z kościoła pw. św. Stanisława, św. Doroty i św. Wacława we Wrocławiu, obecnie zaś znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie. Figury te stanowiły dotychczas temat kilku jedynie artykułów, które nie wyjaśniły jednak wszystkich związanych z nimi problemów. Obie wrocławskie rzeźby datuje się najczęściej na ok. 1430 rok i uznaje za dzieło jednego artysty. Pełnoplastyczne figury Madonny i Chrystusa wykonano z piaskowca, a następnie polichromowano i złocono. Rzeźby aż do 1937 roku stały w niszach filarów kościoła św. Doroty. Około 1940 roku zostały zabrane z kościoła, najpewniej wskutek działań mających na celu uchronienie ich przed zniszczeniem w czasie II wojny światowej. W 1946 roku obie rzeźby, w wyniku tzw. akcji rewindykacyjnej, zostały przywiezione do Muzeum Narodowego w Warszawie. Figury do czasów obecnych przetrwały w dobrym stanie. Potwierdzone są ich konserwacje w XIX wieku (miała ona na celu usunięcie wcześniejszej barokizacji) oraz w 1937 roku. Figura Chrystusa konserwowana była również w 2014 roku. Zarówno figura Madonny jak i Chrystusa jest bardzo interesująca pod względem ikonografii. Atrybut Matki Boskiej ma formę krzewu–drzewka, mięsistej łodygi o wydłużonej koronie. Najczęściej uznawany jest on za przedstawienie Drzewa Życia pod postacią pędu winnej latorośli, rzadziej zaś za Drzewo Jessego lub Drzewo Krzyża Świętego. Niekiedy na podstawie analogii z dziełami grupy tzw. Madonn Winnego Krzewu uznaje się, iż na atrybucie Madonny umieszczony był krucyfiks. Brak jednak dowodów, które ostatecznie potwierdziłyby lub zaprzeczyły tej teorii. Równie interesującym symbolem są bestie znajdujące się zarówno pod stopami Madonny jak i Jezusa. Chrystus z tej pary figur przedstawiony został jako Vir Dolorum, który to typ ikonograficzny wywieść można z XII wiecznej sztuki wschodniej. Motyw ten szybko spopularyzował się w sztuce zachodu, a sam wizerunek Jezusa często łączony był z przedstawieniem Matki Boskiej. Świadczyć o tym mogą m.in. liczne zachowane na Śląsku rewersy skrzydeł ołtarzowych. Na figury Madonny i Chrystusa z kościoła św. Doroty oddziaływały wpływy sztuki niemieckiej, austriackiej i czeskiej. Doskonale widoczne jest to w postaci Vir Dolorum, bardzo często porównywanej do Chrystusa z katedry z Ulm, autorstwa Hana Multschera. Przedstawienie Matki Boskiej natomiast, niejednokrotnie łączone z grupą nadreńskich Madonn Winnego Krzewu, bez wątpienia nosi w sobie również echo przedstawień czeskich Pięknych Madonn. Obie figury związane są też z tradycją rzeźby dewocyjnej, której celem było bezpośrednie zwrócenie się ku wiernemu oraz wezwanie do współodczuwania w modlitwie. Uwidacznia się to nie tylko w pasyjnej symbolice obu dzieł, lecz również w czysto formalnym zwróceniu się figur w kierunku wiernego. Badania nad rzeźbami Chrystusa i Mad
113. Drewniana figura św. Krzysztofa z kościoła św. Krzysztofa we Wrocławiu. Monografia zabytku dr hab. Romuald Kaczmarek prof. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
114. PÓŹNOGOTYCKIE KONWISARSTWO CECHOWE NA ŚLĄSKU. FASETOWANE KONWIE Z PRZEDSTAWIENIAMI FIGURALNYMI Z LAT 1491-1564. dr hab. Romuald Kaczmarek prof. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
115. Zielniki średniowieczne i wczesnonowożytne. Funkcje i zagadnienia formalno-stylowe dr hab. Romuald Kaczmarek prof. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Celem pracy jest analiza porównawcza roślin z zielników z lat 1440-1613 w zestawieniu gatunkowym. Praca ta jest próbą wykazania zmian i ewolucji, jakie następowały w tym okresie w obrębie materiału ilustracyjnego w ręcznie pisanych i drukowanych zielnikach. W jej ramach zawarte są podstawowe informacje dotyczące każdego z omawianych zielników, krótki opis początków powstawania pierwszych opracowań dotyczących roślin leczniczych oraz najistotniejszych elementów zawartości zielników.
116. Obramienie architektoniczne jako kontekst przestrzenny dla przedstawień figuralnych w malarstwie i rzeźbie średniowiecznej (okno-arkada-balkon). Studium wybranych przykładów dr hab. Romuald Kaczmarek prof. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Obramienia architektoniczne, jak okna, arkady, balkony były wykorzystywane w sztuce średniowiecznej jako kontekst przestrzenny dla przedstawień figuralnych, zarówno w rzeźbie, jak i w malarstwie. W części tego typu kompozycji można dopatrywać się przejawów iluzji zacierającej granice między przedstawieniem a rzeczywistością. Rzeźbione popiersia mogły być wkomponowane w rzeczywiste okna lub balustrady balkonów, empor. Rzeźby umieszczano również we wnękach, które swoim kształtem naśladowały otwory okienne. Motyw okna, parapetu występował także w piętnastowiecznym malarstwie portretowym oraz religijnym, przybliżając odbiorcę do świata przedstawionego, zarazem jednak tworząc między nimi barierę. Podobną funkcję pełniły w malowanych retabulach arkady, które przede wszystkimi stanowiły ramę otwierającą widok na ukazaną w głębi scenę. Wspólnym mianownikiem analizowanych przedstawień jest to, że ich iluzjonistyczność opiera się w znacznej mierze na realistycznie przedstawionej architekturze oraz relacji pomiędzy nią a ukazywanymi postaciami.
117. Architektura kościołów chrześcijańskich w średniowiecznej Nubii (VI - XIV w.). Analiza typologiczna. dr hab. Romuald Kaczmarek prof. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
Praca przedstawia przegląd oraz porównanie opracowań na temat typologii architektury kościołów chrześcijańskich średniowiecznej Nubii (VI - XIV w.). Przeprowadzona analiza ewolucji form architektonicznych budowli sakralnych pochodzących z terenów trzech państw chrześcijańskich - Nobadii, Makurii oraz Alodii opisuje poszczególne etapy rozwoju form architektonicznych nubijskich obiektów sakralnych. Klasyfikacja oraz systematyzacja odkrytych obiektów jest ściśle związana z czasem powstania kościołów oraz uwzględnia kolejne przebudowy. Opracowanie opiera się na analizie komparatystycznej podstawowych prac typologicznych autorstwa Wiliama Adamsa oraz Przemysława Gartkiewicza, uwzględniając różne poglądy badaczy na znaczenie budowli sakralnych na planie podłużnym i centralnym w historii kościołów nubijskich. Geneza wpływów obecnych w architekturze kościołów nubijskich wskazuje na zapożyczenia przeniesione z ówczesnych centrów życia chrześcijańskiego. Formy niektórych elementów architektonicznych zostały zaczerpnięte z architektury bizantyjskiej. Rozwiązanie wschodniej partii kościoła w postaci zablokowanej absydy wyciągniętej do środka budowli pochodzi z terenów palestyńsko-syryjskich. Osobną kwestią poruszoną w pracy pozostaje rola wpływów lokalnych. Kształtowanie układu przestrzennego klasycznego rozwiązania kościoła nubijskiego polegało na połączeniu planu budowli podłużnej z centralną z charakterystycznym ukształtowaniem przestrzeni liturgicznej w części wschodniej. Późne wpływy architektury arabskiej oraz bliskowschodniej, w szczególności martyriów, przejawiały się w planach kościołów pielgrzymkowych. Praca również zawiera analizę typologiczną rozplanowania kościołów według funkcji, którą pełniły (na przykład, kościoły królewskie, klasztorne, katedry, pielgrzymkowe, kommemoratywne). Krótki rys historyczny regionu zawarty w pracy przedstawia dzieje Nubii od wczesnych okresów po upadek królestw średniowiecznych.
118. Nimb w sztuce średniowiecznej. Geneza-formy-funkcje dr hab. Romuald Kaczmarek prof. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia
W niniejszej pracy omawiam genezę, formę i treść nimbu oraz analizuję motyw na wybranych przykładach sztuki śląskiej. Odwołuję się głównie do opracowań Jerzego Miziołka, Webera Waltera, Halla Edwina i Uhra Horsta. Naświetlam, jak bardzo ważnym elementem przy przeprowadzeniu dogłębnej analizy warstwy ikonograficznej świętych jest nimb. A też jak mało temat był badany szczególnie na terenie Polski. W drugim rozdziale zostały omówione terminy bliskie za znaczeniem, w brzmieniu lub wizualności, takie jak nimb, aureola, aurea, halo, gloria. Sprecyzowano definicje oraz udokumentowano ewolucję znaczeniową i interpretacyjną odwołując się do słowników, leksykonów, encyklopedii i innych opracowań. Na potrzebę pracy stworzyłam tabelę "Interpretacja formy graficznej oraz znaczenia", w której graficznie przedstawiłam typy nimbu oraz aureoli za opracowaniami umieszczonymi w rozdziale 5. W rozdziale trzecim omówiony został motyw w kontekście historyczno-sztucznym, zaczynając od początków wizualizacji motywu, jako sublimacja postaci świętych. Kult solarny oraz walka kościoła z kultem miała ogromne znaczenie w kształtowaniu się nimbu w sztuce chrześcijańskiej. W tym rozdziale omówiłam typy nimbu. W czwartym rozdziale omówione zostały formy nimbu na wybranych przykładach sztuki śląskiej: fragment obrazu Tronu Łaski, Fragment nastawy ołtarzowej z przedstawieniami świętych i scenami z Ewangelii ukazujący św. Elżbietę, dwa fragmenty obrazu z ołtarza św. Barbary ukazujące świętą, fragment obrazu ołtarzowego ukazującego Madonnę w komnacie, fragment obrazu Matki Boskiej z Dzieciątkiem, fragment kwatery skrzydła poliptyku (rewers) przedstawiający Zaśnięcie Marii, fragment malowanej kwatery skrzydła poliptyku Marii Boskiej, św. Augustyna i Jadwigi ze sceną Biczowania, fragment poliptyku Zaśnięcia Marii ukazujący Jana Ewangelistę, fragment obrazu ołtarzowego Madonna w komnacie ukazujący Dzieciątko, fragment epitafium Johannesa Pretwitcza z przedstawienie Przeniesienia Pańskiego, fragment obrazu z epitafium Baltazara Bregela z przedstawieniem wskrzeszenia Łazarza ukazujący Jezusa i fragment skrzydła poliptyku z przedstawieniami świętych ukazujący św. Sebastiana oraz Andrzeja.
119. KOŚCIÓL FILIALNY P.W. ŚW.ŚW. PIOTRA I PAWŁA W DOBROCINIE (GM.DZIERŻONIÓW) JAKO TYPOWY PRZYKŁAD ŚREDNIOWIECZNEJ FUNDACJI RYCERSKIEJ. dr hab. Romuald Kaczmarek prof. UWr
120. Przedstawienia elit władzy w sztuce bizantyjskiej (VI-XI wiek) dr hab. Romuald Kaczmarek prof. UWr Historia Sztuki - stacjonarne II stopnia