Praca dotyczy rewitalizacji kościoła św. Małgorzaty w Šonovie (pod Broumovem w Czechach) oraz jego najbliższego otoczenia. Celem pracy jest przedstawienie wytycznych dotyczących ponownego zagospodarowania obiektu wraz z wytycznymi konserwatorskimi, podpierając się przykładami innych zrewitalizowanych obiektów. Ponadto nakreślając historię całego regionu broumovskiego umieszczono kościół w Šonovie w określonym kontekście kulturowym i historycznym. Dokonano również analizy architektury kościoła oraz umiejscowienia go w twórczości architekta Kiliana Ignaza Dientzenhofera.

Praca dotyczy przedstawienia wytycznych do rewitalizacji założenia pałacowo-ogrodowego w Kamionnej (woj. dolnośląskie). Celem pracy jest opisanie istniejących planów zagospodarowania pałacu w Kamionnej oraz opisanie własnych koncepcji rewitalizacyjnych. Ponadto zostaje omówiona historia miejscowości wraz z budową założenia pałacowego. W pracy zawarta została także analiza architektoniczna z wyszczególnieniem fazy barokowej. Wysnute też zostały propozycje atrybucyjne, co do architekta - Christopha Hacknera.

Praca skupia się na wskazaniu najcenniejszych części założenia pałacowo-ogrodowego w Krzyżowicach, aby stworzyć najlepszy plan jego rewitalizacji. Starano się odpowiedzieć na pytanie o historię miejsca, w jakim znajduje się pałac, jego rangę artystyczną i architektoniczną, wskazać ramy czasowe, w jakich dokonywano przebudów. Opisuje całość założenia pałacowo-ogrodowego, wskazując największe problemy związane z jego dotychczasowym użytkowaniem. Podejmuje też problem atrybucji pałacu, wskazując budowle analogiczne budowane w podobnym czasie. Program rewitalizacyjny został opracowany w sposób pozwalający na etapową realizację zadań. Nowy podział funkcji w założeniu ma zapobiec jego niszczeniu i podkreślić walory artystyczne pałacu.

Celem niniejszej pracy jest analiza architektoniczna założenia pałacowo-parkowego w Czachowie (woj. dolnośląskie, gmina Zawonia) i sporządzenie na jej podstawie wytycznych do rewitalizacji. Dokonano pierwszej analizy architektonicznej założenia w Czachowie, m.in. W oparciu o samodzielnie sporządzony rzut pałacu oraz własną retrospekcję budynku. Starano się znaleźć w okolicy budowle wykazujące pokrewieństwo formalne, znajdujące się w Zaprężynie, Boleścinie i Wiśniowej. Przedstawiono w niej historię wsi i powstania całego założenia. Ponadto praca zawiera także wytyczne do rewitalizacji obiektu.

Praca przedstawia stan badań, historię obiektu oraz wytyczne do rewitalizcjii ruin zamku w Miliczu. Autor skupił się na przedstawieniu, współczesnych metod konserwowania zabytków odnosząc się tym samym do obiektów które mogą stać się dobrym przykładem dla Milicza. Ponadto, poruszone zostały tematy stałej ruiny i ochrony zabytków w Polsce.

Praca ma na celu przedstawienie wytycznych do rewitalizacji zamku w Siedlisku. W pracy przybliżone zostały dzieje obiektu na tle historii całego regionu. Ponadto przeprowadzono analizę architektoniczną założenia wraz z jego rozwarstwieniem. Na podstawie zachowanych źródeł ikonograficznych dokonana została również rekonstrukcja zamku z roku 1944, w celu przedstawienia stanu całego kompleksu w jego ostatecznej formie. Następnie zobrazowano obecny stan obiektu, który w zestawieniu z poprzednim pokazał ogrom strat jak i posuwającą się dewastację. Głównym celem niniejszej pracy, jest zaprezentowanie autorskiego planu rewitalizacji założenia zamkowego w Siedlisku, który zakłada częściową obudowę obiektu z nadaniem nowych funkcji jego poszczególnym częściom. Omówiono przy tym trzy możliwe warianty rewitalizacji zamku oraz istniejące już plany obiektu. Nowa koncepcja rewitalizacji uwzględnia wytyczne Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków odnoszące się do założenia, oraz obecną sytuację powoli rozwijającej się turystyki regionu.

Tematem badań pracy są wpływy antyku na modę kobiecą końca XVIII wieku. Reprezentuje ją strój ukazany na portrecie Zofii Zamoyskiej autorstwa Giuseppe Grassiego z 1799 roku. Moda antykizująca, która pojawiła się pod koniec neoklasycyzmu, była krótkim i wyjątkowym epizodem w historii ubioru. Na tle bogato zdobionego stroju rokokowego, wyróżniała ją prostota i naturalność. Najważniejszymi czynnikami, dzięki którym nawiązywano wtedy do ubiorów antycznych było szerokie zainteresowanie starożytnością w II połowie XVIII wieku oraz Rewolucja Francuska. Wpływy sztuki i kultury starożytnej rozpowszechniły się za sprawą J. J. Winckelmanna a także G. B. Piranesiego, nie bez znaczenia pozostały również odkrycia archeologiczne Herkulanum i Pompejów. Jednak, chociaż w innych dziedzinach sztuki inspiracje antykiem pojawiły się szybko, w modzie nie od razu sięgnięto do wzorców antycznych. Dlatego drugim istotnym czynnikiem, który umożliwił noszenie przez kobiety swobodniejszego, białego stroju, była Rewolucja Francuska, która zmieniła obyczajowość epoki. Do Polski nowa moda, rozpoczęta we Francji w latach 90. XVIII wieku, dotarła szybko, o czym świadczy analizowany portret. Porównując strój Zofii z ubiorem ukazanym na różnych dziełach sztuki starożytnej, najwięcej podobieństw można zauważyć między nim, a ubiorem kobiecym okresu hellenistycznego. Należą do nich: podniesiony pod biust stan sukienki, prosta linia stroju wysmuklająca sylwetkę, wykonanie z cienkich przejrzystych materiałów podkreślających kształty ciała. Inspiracje ubiorem starożytnej Grecji widać również w okryciu trzymanym przez Zofię oraz płaskich, wiązanych sandałach. Wpływy antyku w coraz mniejszym stopniu utrzymywały się do lat 20. XIX wieku.

W swojej pracy licencjackiej skupiłam się na wzorach występujących na porcelanie z niewielkich manufaktur w Parowej. Rozdziały wstępne zostały poświęcone historii tych przedsiębiorstw i dostępnej literaturze. W dalszych rozdziałach skupiłam się na wzorach, występujących na tutejszych wytwórniach, w oparciu o materiał ilustracyjny i własne doświadczenie. Końcowa część niniejszego opracowania przedstawia pozycję parowskich manufaktur porcelany na tle innych śląskich fabryk.

W pracy omówiona została architektura rezydencjonalna w Polsce w XVI wieku i jej przemiany. Przedstawiono typy siedzib szlacheckich, jakie powstawały w czasie rozwijającego się u nas renesansu. Omówiono zmiany jakie dokonywały się w architekturze dworskiej pod wpływem zmieniających się wzorców i wymagań w stosunku do domu mieszkalnego szlachty w XVI wieku. Na podstawie wybranych dworów pokazano też jak duży wpływ na ich wygląd miały działające w pobliżu warsztaty budowlane. Pokazano kierunki przemian dokonujących się w budownictwie tego czasu, oraz tradycje decydujące ostatecznie o wyborze wzorca. Przybliżono wygląd wnętrz dworów szlacheckich, ich wyposażenie i otoczenie. Opisano życie codzienne mieszkańców, ich pracę rozrywki i upodobania. Pokazano jakie starania podejmowali by życie własne i rodziny było bezpieczne, pożyteczne i coraz wygodniejsze.

Temat niniejszej pracy to "Zaangażowanie i bezsilność. Fotografki wojenne a obrazy okrucieństwa." i jej głównym celem było przedstawienie czterech sposobów widzenia II wojny światowej przez fotografki - kobiety. Najważniejszym zagadnieniem było opisanie relacji fotografka - wojna, a tym samym przedstawienie reakcji na niewyobrażalną przemoc, której owocem są obrazy fotograficzne. Autorka wybrała dwie amerykańskie fotografki: Lee Miller i Margaret Bourke - White oraz dwie europejskie artystki żydowskiego pochodzenia: Julię Pirotte i Gerdę Taro. To zestawienie pozwoliło na przedstawienie dwóch sposobów widzenia, które w dużej mierze zależne są od pochodzenia danej artystki, dlatego też niezwykle ważne było przedstawienie życiorysu danej fotografki oraz prześledzenie rozwoju artystycznego. Na początku autorka prezentuje sylwetki dwóch amerykańskich fotografek i porównuje je ze sobą, najwięcej uwagi poświęcając relacji z wyzwolenia obozów koncentracyjnych. Następnie przedstawia dwie żydowskie artystki, również porównując je ze sobą, tym razem skupiając się na kadrach, na których uwiecznione zostało cierpienie najbardziej bezbronnych: matek, dzieci i starców. Ten podział pozwolił na opisanie nowego spojrzenia na wojenne kadry, które związane jest z tytułowym zaangażowaniem i bezsilnością. Autorka zwraca uwagę, że reakcje opisane w niniejszej pracy mają wymiar uniwersalny i mimo obecnego przesycenia obrazami przemocy, również, jako odbiorcy jesteśmy wobec nich bezsilni. Próba przedstawienia niniejszego spojrzenia została zrealizowana za pomocą dostępnej literatury, w tym biografii i osobistych dzienników oraz wojennych wspomnień artystek. Ponadto autorka korzystała ze zdigitalizowanych archiwów zdjęć oraz katalogów wystaw.

Praca skupia się na najważniejszym składniku zabudowy miasta, jakim jest dom mieszczański. Jest to próba rekonstrukcji kształtu zabudowy mieszkalnej miast późnośredniowiecznych i wczesnonowożytnych na terenie województwa śląskiego. Za cezurę czasową przyjęty został początek ery industrialnej, ze względu na silne przemiany charakteru tego rejonu, nagły rozrost tkanki miejskiej oraz zmianę jej wyglądu. Utrudnieniem w badaniach była niewielka ilość materiału ikonograficznego, źródłowego oraz zachowanych zabytków. Autorka przytacza w skrócie historię omawianych ziem, który był terenem granicznym, często zmieniającym przynależność administracyjną. Panowały tam ciężkie warunki dla rozwoju architektury, spowodowane licznymi wojnami, przemarszem wojsk, zarazami i pożarami. W kolejnym rozdziale dokonuje się opisu układu typowego miasta regionu oraz dzieli omawiane miasta na miasta-twierdze, miasta handlowe, górnicze, agro-miasta, miasta-rezydencje i sztetle. Główna część poświęcona jest charakterystycznym wątkom zabudowy miejskiej a kończy się propozycją pięciu typów domów, zarówno drewnianych jak i murowanych. Zaznaczony został moment transformacji miasta w epoce industrialnej. We wnioskach postuluje się o zintensyfikowanie badań archeologicznych oraz odpowiednią ochronę zabytkowych układów urbanistycznych wraz z domami.

Niniejsza praca powstała w ramach przygotowań do wystawy "Czyj sen miasto śni?" dotyczącej dziejów obszaru dzisiejszego Centrum Południowego we Wrocławiu od połowy XIX wieku po czasy dzisiejsze, tworzonej we współpracy z Muzeum Architektury we Wrocławiu oraz studentami Wydziału Architektury Politechniki Wrocławskiej. Trzonem pracy jest analiza stylowo - formalna zabudowy dzisiejszej ul. Powstańców Śląskich we Wrocławiu, obejmującej numery od 105 do 119. Poprzedzona jest ona opisem rozwoju przedmieść wrocławskich, ze szczególnym uwzględnieniem Przedmieścia Południowego. Druga część pracy, z wykorzystaniem analizy stylowo - formalnej i porównawczej, obejmuje zaś opis wyników kwerendy przeprowadzonej w czasopismach architektonicznych z przełomu XIX i XX wieku, której celem było odnalezienie podobieństw w architekturze kamienicy przy ul. Powstańców Śląskich 119 i budownictwa Prus przełomu XIX i XX wieku. Ze względu na nikły stan badań, praca ta jest pierwszą zawierającą tak wnikliwą analizę badanego obszaru.

Praca stanowi pierwsze kompleksowe omówienie ul. Powstańców Śląskich we Wrocławiu pod względem historycznym, architektoniczno-stylistycznym oraz umieszczeniu jej w kontekście planowania przedmieść w XIX-wiecznych miastach europejskich, ze szczególnym uwzględnieniem planu Hobrechta dla Berlina. W tym celu praca została podzielona na dwie części. W pierwszej z niech przedstawione zostały początki ul. Powstańców Śląskich oraz opis i analiza zabudowy jej zachodniej pierzei pomiędzy ulicami Szczęśliwą i Lwowską. Zbadana została również struktura społeczna kamienic czynszowych tworzących tę zabudowę. Druga część pracy skupia się natomiast na XIX-wiecznych koncepcjach planowanie przedmieść i analizie urbanistycznej Przedmieścia Południowego, którego trzonem była omawiana ul. Powstańców Śląskich. W tym celu plan Przedmieścia Południowego autorstwa Alexandra Kaumanna i Augusta Hoffmanna z 1882 roku zestawiony został z planem Jamesa Hobrechta dla Berlina z 1862 roku.

Celem pracy jest przybliżenie charakteru okolicy ul. Powstańców Śląskich u schyłku XIX wieku oraz przedstawienie mieszkańców przykładowych kamienic i porównanie tkanki społecznej tej części Wrocławia do miast takich jak Warszawa, Poznań czy Paryż. Praca jest pierwszym szczegółowym opracowaniem jednego z dziewiętnastowiecznych kwartałów kamienic znajdujących się przy ul. Powstańców Śląskich. Dodatkowo zawiera zarysowanie problemu warunków życia w kamienicy czynszowej.

Praca stanowi przygotowanie do wystawy “Czyj sen miasto śni?” opracowywanej z pomocą studentów Wydziału Architektury Politechniki Wrocławskiej, wspólnie z Muzeum Architektury we Wrocławiu. Wystawa dotyczy dziejów dzisiejszego Centrum Południowego Wrocławia od połowy XIX wieku po współczesność. W pierwszej części pracy znajdują się opisy oraz analiza planów XIX zabudowy pierzei ulicy Powstańców Śląskich nr 45-59. Druga część pracy dotyczy procesów defortyfikacyjnych jakie ówcześnie zachodziły w miastach europejskich.

Celem niniejszej pracy jest omówienie zagadnienia hellenizacji rzeźby rzymskiej okresu wczesnego Cesarstwa, czyli lat panowania Oktawiana Augusta, odpowiedź na pytania gdzie owa hellenizacja miała swoje początki, jak przebiegała oraz jaki wpływ wywarła na rzymską rzeźbę. Za przykład odwołujący się do tegoż zagadnienia posłuży mi posąg Augusta z Prima Porta. W stanie badań przytoczę dotychczasowy dorobek badaczy, zajmujących się tym tematem oraz ich ustalenia. Zarówno, jeśli chodzi o hellenizację jak i o samą rzeźbę Augusta z Prima Porta. Kolejny rozdział, będący tłem historyczno-kulturowym, zawierać będzie informację na temat hellenizacji sztuki i kultury rzymskiej w okresie Augusta. Opowie jakie były wydarzenia oraz przyczyny do niej doprowadzające. W okresie panowania Cesarza Oktawiana mamy bowiem do czynienia z najsilniejszymi wpływami greckimi. W rozdziale głównym zawrę dokładne opisy posągu, analizę ikonograficzną a także porównawczą. Za przykład porównawczy posłuży mi rzeźba Doryforosa dłuta Polikleta, która służyła jako wzór przy tworzeniu posągu Augusta. Następnie przyjrzę się działaniu warsztatów neoattyckich, szczególnie związanych z omawianym tematem oraz podam przykłady rzeźb z nich pochodzących. Omówię także tzw. posągi achillejskie, przy tworzeniu których rzeźbiarze również czerpali z dorobku starożytnych Greków. W następnej kolejności powiem o późniejszym trwaniu hellenizacji rzeźby rzymskiej, ponieważ nie skończyła się ona wraz z panowaniem Oktawiana Augusta, lecz trwała dalej, tyle że w innym stopniu. W ostatnim rozdziale, który będzie stanowił podsumowanie całej pracy, przytoczę moje wnioski i ustalenia.

Kanon egipski jest zjawiskiem nietypowym i unikatowym na skalę światową. Nie ma drugiej takiej cywilizacji, która na przestrzeni tysięcy lat zmieniłaby tak mało w sposobie oddawania ludzkiej postaci i była tak rygorystyczna w przestrzeganiu ustalonych zasad. Wyjątkiem od tej reguły będzie okres panowania Echnatona przypadający na lata 1353-1336 p.n.e. Celem niniejszej pracy będzie udowodnienie, że sztuka amarneńska, w tym statua Echnatona z Karnaku znajdująca się w Muzeum Egipskim w Kairze, odbiega od kanonu przedstawiania władcy utrwalonego w okresie Nowego Państwa. Po przytoczeniu stanu badań i nakreśleniu tła historyczno-kulturowego sztuki amarneńskiej przejdę do analizy ikonograficznej karnackiej statuy. Analiza ta wyłoni cechy charakterystyczne dla sztuki czasów panowania Echnatona, a analiza porównawcza z poprzednimi władcami okresu Nowego Państwa pozwoli na podkreślenie elementów sztuki amarneńskiej odbiegających od ustalonego kanonu ukazywania władcy. Dzięki analizie porównawczej z późniejszymi wizerunkami, która znajdzie się w kolejnym rozdziale, możliwe będzie prześledzenie powrotu do kanonu sprzed okresu Amarny, ale także umożliwi ona wyszczególnienie pozostałości sztuki amarneńskiej, które przetrwają pomimo śmierci Echnatona i powrotu do dawnej stolicy, religii czy sztuki. W kolejnym rozdziale chciałabym podjąć próbę wyjaśnienia inspiracji i możliwych intencji faraona, który wprowadził tak wiele zmian podczas swoich rządów. Rozdział ten będzie się skupiał na wprowadzonej przez Echnatona reformie religijnej oraz jej wpływom na sztukę, w tym na wizerunek władcy. W podsumowaniu postaram się wysunąć wnioski kształtowane we wcześniejszych rozdziałach i za ich sprawą potwierdzić postawioną przeze mnie tezę.

W odróżnieniu od przedstawień męskiej nagości w rzeźbie greckiej, kobieca nie była heroizowana, czy uwznioślana. Kiedy męskie akty odnajdujemy na każdym etapie jej rozwoju, to ewentualne przedstawienia kobiecej nagości pojawiały się tylko w drobnej plastyce i miały ukazywać kobiecą płodność. Wszystko zaczęło się zmieniać w końcu V wieku p.n.e., wówczas następuje przełom ukazywania kobiecej nagości. Rodzi się nowy styl, tak zwanych mokrych szat, który stanie się przyczynkiem do ukazania pierwszego, pełnoplastycznego posągu nagiej kobiety- Afrodyty Knidyjskiej dłuta Praksytelesa. Praksyteles rzeźbiąc Afrodytę w IV wieku p.n.e., wywarł decydujący wpływ na późniejszy rozkwit i fascynacje kobiecą nagością w epoce hellenistycznej. Co warte podkreślenia najczęstszą boginią ukazywaną nago była Afrodyta- bogini miłości erotycznej, patronka prostytutek i domów publicznych, dlatego też jej nagość miała bardziej podtekst erotyczny, niżeli miała ukazywać kobiecą płodność.

Zagadnienie magii jest dobrze rozpowszechnione w obecnej popkulturze, jednak w poprzednich stuleciach temat ten był ludziom wyraźnie bliższy. Jednocześnie motywy związane z nim nie były zbyt często wykorzystywane w sztuce. Z reguły, zdecydowanie więcej przedstawień tego typu znajdziemy w twórczości artystów na północy Europy. Jeśli mowa o samych badaniach historycznych, rzadko zgłębia się zdarzenia dotyczące polowania na czarownice. Przypuszcza się, iż na fali zainteresowania sztuką feministyczną oraz dziejami kobiet, na nowo odkrywa się te wydarzenia. Głównym celem pracy jest przedstawienie za pomocą jakich środków obrazowano zagadnienie magii w epoce renesansu na podstawie grafiki Sabat czarownic Hansa Baldunga Griena z 1510 roku oraz weryfikacja hipotezy, iż czerpał on inspiracje ze źródeł antycznych oraz ludowych. Na początku chciałabym sformułować definicje oraz podstawowe pojęcia, którymi będę się posługiwać w dalszych rozdziałach. Następnie bardzo ważnym elementem będzie nakreślenie kontekstu, prawdopodobnych przyczyn i przebiegu procesów ścigania i osądzania za uprawianie magii. Znaczące będzie wskazanie wykreowanego wzorca czarownicy, jej charakterystycznych cech i jak wizerunek ten został umieszczony w sztuce. Ze względu na pochodzenie artysty, jego otoczenie, wykształcenie, ale również wzorce, które także zostaną omówione, w swojej narracji skupię się na wydarzeniach z obszaru Niemiec. Jednocześnie zdając sobie sprawę, iż okres tak zwanych polowań na czarownice trwał kilka wieków, szczegółowo zostanie poruszony jedynie wiek XVI z naciskiem na jego początek, czyli czas powstania wspomnianej grafiki oraz ogólnie działalności Hansa Baldunga Griena.

Praca ma na celu opisanie przez lata niesłusznie marginalizowanego problemu obecności koloru w sztuce starożytnej Grecji, ze szczególnym uwzględnieniem rzeźby i dekoracji architektonicznej okresu archaicznego. Zachowane na wielu obiektach pozostałości oryginalnych substancji barwnych (pigmentów i barwników) stanowią niezbywalne świadectwo starożytnej praktyki malowania rzeźb. Rozpoznanie pierwotnych materiałów i technik zdobienia służy za punkt wyjścia dla badań nad ogólniejszym problemem poczucia estetyki oraz znaczenia i percepcji sztuki w świecie starożytnym. W pracy przedstawiony został również zarys historii problemu oraz współczesne metody prowadzenia badań.

Praca porusza zagadnienie ukazywania starości w rzeźbie hellenistycznej, przyjętą tezą badawczą jest to, że dzieło Stara Pijaczka jest typowym przedstawieniem tego problemu. Pierwsze dwa rozdziały to wstęp oraz dotychczasowy stan badań nad rzeźbą. W rozdziale trzecim opisane zostało pokrótce tło historyczne i kulturowe epoki hellenistycznej, które mogło mieć wpływ na artystów. Kolejny rozdział jest zasadniczą częścią pracy i zawiera analizę formalno – stylistyczną oraz ikonograficzną Starej Pijaczki, następnie porównana została do innych dzieł z epoki hellenistycznej. Pracę kończy podsumowanie oraz wnioski, które potwierdzają lub obalają założoną tezę.

Praca jest próbą przybliżenia dziejów pałacu w Świebodzicach, a także analizy architektury siedziby należącej pierwotnie do śląskich przemysłowców rodu Kramsta. W tekście postawiono również tezę dotyczącą autorstwa obiektu, wiążąc berlińskiego architekta Friedricha Hitziga ze śląskim projektem. Podstawą do tego założenia była analiza porównawcza w wyniku, której połączono pałac w Świebodzicach z udokumentowaną źródłowo pracą Hitziga w Göhren, a także, nierozpoznane dotychczas, dokumenty znajdujące się w Archiwum Hochbergów, we wrocławskim oddziale Archiwum Państwowego.

Praca licencjacka dotyczy założenia pałacowo – parkowego w Goszczu i porusza dwa aspekty związane z tym obiektem. Pierwsza część koncentruje się na architekturze rezydencjonalnej, dawnych ogrodach i parku w Goszczu. W pracy zaprezentowano źródła piśmiennicze i ikonograficzne oraz opracowania dotyczące wsi i rezydencji. Zreferowano historię Goszcza i założenia pałacowo – parkowego. Osobnym zagadnieniem byli właściciele pałacu, czyli rodzina von Reichenbach. W niniejszej pracy licencjackiej wykorzystano też rysunki F. B. Wernera do rekonstrukcji pierwszego założenia pałacowo – ogrodowego w Goszczu. Jeden z rozdział dotyczył samych terenów ogrodowych i parkowych w Goszczu. Opisano i zanalizowano architekturę obecnego założenia Reichenbachów. Sporo miejsca poświęcono prawdopodobnemu architektowi Karlowi Martinowi Frantzowi oraz rokokowym sztukateriom w pałacu. W pierwszej partii pracy zastosowano głównie analizę stylistyczno – porównawczą. Drugą część pracy poświęcono rewitalizacji zespołu pałacowo – parkowego w Goszczu. Opisano wcześniejsze i obecne działania mające na celu zagospodarowanie dawnej siedziby Reichenbachów. Podano też definicje związane z rewitalizacją takie jak np. rewaloryzacja i rewitalizacja. W tej pracy licencjackiej opisano i zanalizowano nie tylko unikatowe założenie pałacowo - parkowe na Dolnym Śląsku, ale zwrócono przy części rewitalizacyjnej uwagę na trudny współczesny los dawnych rezydencji śląskiej szlachty.

Praca powstała w celu zebrania istniejących źródeł, opisania i stworzenia wytycznych do koncepcji rewitalizacji barokowego pałacu w Piszkowicach. Podczas tworzenia publikacji wykorzystano metody badawcze formalno-porównawcze, kwerendę źródeł ikonograficznych i pracę w terenie.