Praca dotyczy zagadnień z zakresu współdziałania, a konkretnie rozwinięcia kompetencji w tej sferze, ale nie tylko w tej. Poza rozwijaniem kompetencji realizowania wspólnie zadań, skupiłam się także na pracy nad komunikacją oraz budowaniem, czy też wzmacnianiem wzajemnego zaufania członków grupy do siebie. Grupą docelową projektu pedagogicznego i pracy w całości są dzieci w wieku 7-10 lat, zatem dzieci uczęszczające do klas I-III szkoły podstawowej. Poruszyłam w niej główne problemy wchodzące w skład wspólnej realizacji zadań przez członków grupy. Najważniejsze z nich to: pojęcie grupy, współdziałania, wychowania zespołowego, a także roli pedagoga w integracji grupy. Praca zawiera także charakterystykę najważniejszych sfer rozwoju człowieka w wieku szkolnym, z których kluczową jest sfera rozwoju społecznego, a także moralnego. Bardzo ważną jej częścią jest rozdział dotyczący problematyki realizacji zadań zespołowych- to w nim wyjaśniona jest istota współdziałania w wychowaniu. Znajduje się w niej także opis placówki, której dotyczy projekt, czyli ogniska wychowawczego, jak również charakterystyka konkretnej placówki, w której zostały zrealizowane zajęcia w ramach konspektów. Placówką tą było Ognisko Wychowawcze nr 3 we Wrocławiu- z nową nazwą Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży, filia nr 3. Dalszą część pracy stanowi projekt pedagogiczny, który zawiera metody pracy z dziećmi w ramach przeprowadzonych zajęć, jak również jej formy. W części pracy, którą jest projekt znajduje się podrozdział dotyczący praktycznych działań, czyli konspektów, w oparciu, o które zostały przeprowadzone zajęcia z dziećmi. Opracowałam cztery konspekty, których ogólnym celem było rozwijanie kompetencji realizacji zadań zespołowych dzieci. W tej części pracy można odnaleźć także charakterystykę tej konkretnej grupy dzieci. Na końcu pracy utworzyłam refleksję pedagogiczną po przeprowadzonych zajęciach. Opisałam w niej przebieg wszystkich zajęć, a także swoje subiektywne wrażenia dotyczące spotkań z dziećmi w ramach projektu.

Tytuł mojej pracy, to: "Uczenie dobrych manier dzieci w wieku 10-12". We wstępie zaznaczam dlaczego uczenie dobrych manier jest ważne w naszym życiu codziennym, jak wprowadzenie tego tematu do zajęć może efektywnie wpłynąć na funkcjonowanie dzieci w społeczeństwie. Znajdują się tam również informacje gdzie oraz jak można wykorzystać opracowany przeze mnie projekt w praktyce. W pierwszym rozdziale wyjaśniam pewne pojęcia związane z tematem dobrych manier, takie jak np.: takt, kultura, kultura osobista, komunikacja interpersonalna, współżycie społeczne, moralność... Kolejny rozdział porusza tematykę rozwoju uczniów, który jest bardzo ważnym aspektem w działaniach wychowawczych. W tym rozdziale skupiam się na tym, jakie charakterystyczne zmiany zachodzą w zachowaniu, myśleniu oraz funkcjonowaniu dzieci w wieku 10-12 lat. Dzieci w tym wieku znajdują się wedle psychologii rozwojowej na etapie młodszego wieku szkolnego. Charakterystycznymi zmianami w tym okresie są między innymi: przejście od niewymuszonej aktywności do wykonywania nowych zadań, obowiązków; dostosowanie się do norm panujących w społeczeństwie oraz oczywiście rozpoczęcie nauki w szkole, które wiąże się z wieloma trudnościami i wyzwaniami. Na rozwój całościowy uczniów mają wpływ następujące komponenty, które opisuję szczegółowo w pracy: rozwój procesów poznawczych, rozwój rozumowania wartości moralnych, rozwój społeczny, rozwój osobowości. Kolejny rozdział ukazuje aspekt pedagogiczny uczenia dobrych manier. W nim opisane jest, jak poznanie zasad savoir vivre ułatwi dzieciom funkcjonowanie w społeczeństwie, jak ważne jest nauka o wartości w procesie socjalizacji. W rozdziale tym poruszany jest również temat komunikacji interpersonalnej, która ma szansę zostać rozwinięta i ułatwić komunikowanie się z rówieśnikami i nie tylko, dzięki umiejętności wykorzystywania zasad savoir vivre w życiu codziennym. Od komunikacji interpersonalnej bardzo blisko jest do współżycia społecznego, które również dzięki wiedzy i wykorzystywaniu dobrych manier przynosi efektywną współpracę. W rozdziale nr IV opisane są metody pracy z dziećmi, są one opisane szczegółowo, niektóre metody wybrane przeze mnie, to: metody asymilacji wiedzy, metody samodzielnego dochodzenia do wiedzy, metody praktyczne, metody oddziaływań grupowych. Wybrałam również techniki oddziaływań grupowych, takie jak: techniki wymiany opinii, techniki oparte na dramatyzacji. Wszystkie metody i techniki dobierane były przeze mnie w taki sposób, aby ich zadaniem była aktywizacja, odprężenie ale też nauka poprzez zabawę. W dalszej części rozdziału charakteryzuję szkołę oraz klasę, w której przeprowadziłam zajęcia. Była to klasa V i liczyła ok 25 dzieci (które brały udział w zajęciach). W kolejnym podrozdziale znajdują się szczegółowe konspekty zajęć. Kolejnym rozdziałem jest moja refleksja pedagogiczna nad przeprowadzonymi zajęciami - opisuję tam, co udało mi się zrealizować, co mogłabym poprawić w swoim projekcie, aby przyniósł on jeszcze lepsze ef

Tematem pracy jest: Rozwijanie umiejętności współpracy i zaufania do drugiej osoby poprzez ruch, taniec oraz choreografię taneczną. Umiejętność współpracy oraz zaufania pomiędzy ludźmi w życiu każdego człowieka jest bardzo ważna, dlatego należy ją rozwijać u dzieci od najmłodszych lat. Ruch oraz aktywność fizyczna również powinny towarzyszyć każdemu człowiekowi przez całe życie, ponieważ dzięki nim możemy dbać o własne zdrowie oraz o kondycję fizyczną. W projekcie wybrałam ruch poprzez taniec oraz choreografię taneczną, ponieważ w obecnych czasach jest to bardzo popularna dyscyplina sportowa oraz można przy wykonywaniu zadań związanych z nią świetnie się bawić. Ja również posiadam kwalifikację instruktora tańca, więc moje doświadczenie na pewno pomogło mi w przeprowadzeniu moich zajęć dyplomowych. Projekt został przeprowadzony w Gminnym Ośrodku Kultury w małej wsi Przytoczna w czasie półkolonii, która była organizowana podczas ferii zimowych. W zajęciach wzięły udział same dziewczyny w wieku 7-9 lat. Półkolonia była zorganizowana bezpłatnie dla dzieci z gminy i okolic, dlatego uczestnicy pochodzili z rodzin o różnym statusie materialnym. Dziewczyny bardzo chętnie oraz z dużym zaangażowaniem uczestniczyły w zajęciach. Utrudnieniem stała się liczba osób, ponieważ projekt był przeznaczony dla 8 osób, zaś w grupie zajęciowej była 16 dzieci. Projekt trzeba było przystosować do większej ilości uczestników. Dzieci które przyszły na zajęcia nie znały się lub znały się powierzchownie, także na początku czuły się skrępowane i zawstydzone, lecz później to się odmieniło. Dzieci świetnie radziły sobie z wykonywaniem zajęć, oczywiście zdarzały się również takie zajęcia z którymi miały problem, ale wtedy modyfikowałam je w trakcie zadań, aby nie miały dużych kłopotów z jego zrealizowaniem. Z każdym dniem można było odczuć większą współpracę oraz większą sympatię pomiędzy dziewczynami. Pod koniec widziałam, że świetnie się ze sobą dogadują, nie było żadnych problemów związanych z komunikacją w grupie. W każdym zadaniu można było zaobserwować współpracę między uczestnikami, nauczyły się czynnego słuchania siebie nawzajem, ponieważ każdy miał możliwość wypowiedzenia się na dany temat czy też zaproponowania swojego pomysłu. Dziewczyny również zaczęły ufać sobie, do tego stopnia że powstały pomiędzy nimi więzi przyjaźni. Projekt pozytywnie wpłynął na ich relację między sobą. Zajęcia w dużej mierze polegały na zabawach w grupie, dzięki czemu uczestnicy uczyli się oraz rozwijali umiejętności w rzeczywistości niepostrzeżenie, ponieważ były one wynikiem właśnie wspomnianej wcześniej zabawy. Oceniam projekt dyplomowy który przeprowadziłam oraz efekty jakie udało mi się dzięki niemu uzyskać jako pozytywne. Zarówno uczestnicy zajęć mogli rozwinąć wiele umiejętności, ale również ja w pracy z nimi mogłam się wiele nauczyć.

Praca przedstawia bajkoterapię jako metodę kształtowania myślenia przyczynowo skutkowego. Projekt skupia się na wpływie myślenia logicznego na relacje międzyludzkie. Głównym celem jest umiejętność przewidywania skutków swoich działań czy też emocji towarzyszących ofiarom wykluczeń i agresji.Najważniejszą metoda jaką wykorzystałam w mojej pracy jest bajkoterapia. Dla celu pracy zostały stworzone przeze mnie dwie bajki. Miejscem w których toczy się akcja są najważniejsze środowiska dla dziecka a mianowicie szkoła, dom rodzinny a także podwórko. Każda z nich opowiada historię odrzuconego dziecka. W bajce nr 1 jest to wyśmiewany przez kolegów z klasy Adaś. Bohaterką drugiej bajki jest z kolei Martynka- nieakceptowana i odrzucana przez dzieci z podwórka. Każda bajka posiada dwa zakończenia: pozytywne i negatywne- do wyboru przez uczniów. Ukazuje to dzieciom jak zmieniając przyczynę, można w prosty sposób zmienić skutek. Obrazują odbiorcom w jasny sposób jakie skutki może nieść za sobą odrzucanie innych, negatywne zachowania względem drugiego człowieka. Zwykle dzieci przejawiające agresję nie znają skutków swoich zachowań ponieważ zwyczajnie się nad tym nie zastanawiają. Po przez identyfikację z Adasiem i Martynką, dziecko może poczuć jakie emocje towarzyszą dziecku w sytuacjach trudnych- przedstawionych w bajce, co zgodnie z moimi zamierzeniami ułatwi im słuszne postępowanie w sytuacjach wszelakiego rodzaju agresji rówieśniczej i wykluczenia. Jeśli jednak dziecko jest ofiarą tego typu przykrych sytuacji pozwoli mu zwalczyć lęk i poczucie odosobnienia. Praca docelowo została stworzona dla dzieci 8-9 letnich uczęszczających do świetlicy szkolnej. W pierwszej części projektu została przedstawiona ogólna charakterystyka młodszego wieku szkolnego, a następnie szczegółowy opis rozwoju społecznego oraz myślenia logicznego dla wyżej wymienionego wieku. W kolejnej części znajdują się główne założenia i cele biblioterapii oraz bajkoterapii. W końcowym rozdziale odnaleźć możemy cztery scenariusze zajęć, z dokładnym opisem każdego z przedstawionych ćwiczeń i gier dydaktycznych. Scenariusze poprzedzone są szczegółowym opisem zastosowanych w nich metod oraz technik. Cała praca kończy się opisem przeprowadzonych przeze mnie zajęć wraz z posumowaniem całego projektu.

Okres adolescencji to czas wielu zmian w życiu młodego człowieka. Przemiany te dotykają dziecko dość raptownie – nieprzygotowane na tak drastyczne zmiany może czuć się zagubione. Brak wsparcia oraz przygotowania do nowych doświadczeń może sprowadzić człowieka na nieodpowiednie tory. W wieku tym często po raz pierwszy pojawiają się problemy z używkami, alkoholem, różnego rodzaju uzależnieniami, jak np. od Internetu lub mediów cyfrowych. W swojej pracy poruszyłam problem świadomego korzystania z mediów cyfrowych – selektywny dobór informacji, wiedza na temat potęgi Internetu – tego jakie stwarza zagrożenia, ale również jakie daje nam możliwości. W dzisiejszych czasach nierzadko Internet oraz inne media cyfrowe stanowią ucieczkę od problemów życia codziennego w wirtualny świat. Celem planowanych przeze mnie zajęć było rozwijanie umiejętności świadomego korzystania z mediów cyfrowych u dzieci w wieku 13-14 lat w świetlicy środowiskowej. Podczas przeprowadzonych zajęć poruszyłam kwestię historii mediów cyfrowych, ukazałam różnicę w rozwoju technologii, a przede wszystkich pokazałam szanse i zagrożenia, które stwarza Internet, miejsca oraz ludzi, wśród których młodzi ludzie mogą szukać pomocy w sytuacjach alarmowych, a dodatkowo dyskutowałam z młodzieżą na temat życia „bez mediów cyfrowych” – rozmawialiśmy o alternatywnych formach spędzania czasu wolnego oraz jak ważne jest, aby nie zatracać się w wirtualnym świecie, lecz żyć świadomie i pielęgnować takie wartości jak miłość, przyjaźń, lojalność. Zajęcia zostały przeprowadzone w przeciągu dwóch dni w godzinach popołudniowych. Dzieci chętnie brały udział w zajęciach, co zapewne było spowodowane tym, iż temat nie kojarzył im się ściśle z zajęciami szkolnymi, lecz był im bliski z życia pozaszkolnego. W mojej pracy opisałam rozwój człowieka na etapie adolescenta, miejsce docelowe projektu, problem pedagogiczny. Przedstawiłam scenariusze zajęć oraz moją refleksję pedagogiczną.

Praca dyplomowa projektowa dotyczy rozwijania inteligencji i kształtowania zachowań empatycznych u dzieci w trzeciej klasie szkoły podstawowej. Zajęcia zostały zrealizowane w Szkole Podstawowej w Wąsowie -oddział zamiejscowy w Kuślinie. W szkole zamiejscowej nie ma stacjonarnie pedagoga i psychologa szkolnego. Warto również podkreślić istotną cechę, iż dzieci wcześniej nie brały udziału w zajęciach związanych z edukacją emocjonalną. Celem projektu jest wprowadzenie w rozumienie emocji przez dzieci oraz utrwalanie zachowań i reakcji właściwych w określonych sytuacjach. Projekt pełni również funkcję profilaktyczną, tj. rozwijanie umiejętności współpracy i niwelowanie niepożądanej zaostrzonej rywalizacji, wyposaża w umiejętność rozwiązywania konfliktów, ułatwia nawiązywanie stosunków interpersonalnych oraz ma wpływ na zmniejszenie prawdopodobieństwa wystąpienia w przyszłości zaburzeń o charakterze emocjonalnym. Wskazane są również możliwości adaptacji projektu do następujących placówek: świetlice szkolne, świetlice środowiskowe, placówki opiekuńcze, klasy nauczania zintegrowanego - zajęcia wychowawcze. Pierwszy rozdział jest skoncentrowany wokół teorii dotyczącej głównych zagadnień - klasyfikacje, ujęcia pojęciowe, związki przyczynowo - skutkowe. Wyróżnione zostały dwa główne tematy. Pierwszy dotyczy emocji – nazwy, klasyfikacje, definicje, zasoby emocjonalne oraz potencjał edukacyjny w tym zakresie. Pokazane jest również rozróżnienie pojęcia emocji od pojęcia uczucia, które w życiu codziennym są stosowane zamiennie. W tym rozdziale zostały zaznaczone emocje, na bazie których będziemy pracować, tj. radość, smutek, złość, strach, zadowolenie, znudzenie, zdziwienie, zamyślenie. Są one wykorzystywane podczas zajęć z dziećmi. Drugi temat dotyczy podstawowych elementów empatii. Skupiamy tu uwagę na: ujmowaniu pojęcia empatii, mechanizmach jej powstawania oraz zależnością między rozwojem empatii a wiekiem rozwojowym, czy też rozwojem moralnym. Rozdział II odnosi się do różnych istotnych aspektów rozwoju dzieci w wieku 9-10 lat, tj. uczęszczających do trzeciej klasy szkoły podstawowej. Ukazane zostały następujące treści rozwojowe: rozwój procesów poznawczych, rozwój rozumowania moralnego, rozwój społeczny oraz rozwój osobowości. Każdy z tych etapów jest istotny w kontekście tematu projektu i każdy z nich ma znaczenie w podejmowanych działaniach. Rozdział trzeci został poświęcony metodyce pracy. W działaniach zostały wykorzystane następujące metody: zabawa inscenizacyjna, metoda ekspresyjna, metoda integracyjna oraz metoda organizowania działalności zespołowej. Również zostały opisane techniki pracy, które są istotne podczas rozwijania inteligencji emocjonalnej i kształtowania zachowań empatycznych. Rozdział ten oprócz metodyki uwzględnia scenariusze zajęć dla dzieci w 3 klasie szkoły podstawowej. Zostały w nich zaplanowane 4 zajęcia, które są ze sobą powiązane i dotyczą sfery emocjonalnej dziecka. Ostatni czwarty rozdział został poświęcony refleksji pe

Projekt dotyczący wspomagania motoryki małej u dzieci w wieku wczesnoszkolnym, rozpoczyna się krótkim wstępem, który wprowadza czytelnika w tematykę pracy. Pierwsze rozdziały zawierają opis rozwoju motoryki małej u dziecka w wieku wczesnoszkolnym oraz jej wpływ na rozwój poznawczy, społeczny oraz emocjonalny. Czytelnik dowiaduje się jaką rolę w życiu dziecka odgrywa dobrze rozwinięta motoryka mała, i co się może stać, w przypadku gdy dziecko nie będzie miało odpowiedniego poziomu sprawności manualnej. W kolejnych rozdziałach przedstawione są przyczyny oraz objawy zaburzeń motoryki małej oraz sposoby jej korygowania i wspomagania. W pracy występuję również krótki rozdział, dotyczący deficytów i opóźnień w rozwoju motoryki małej u dzieci z niepełnosprawnością. Projekt pedagogiczny zawiera 4 scenariusze zajęć, wspomagających rozwój motoryki małej, poprzez odpowiednio dobrane metody i techniki plastyczne. Głównymi celami projektu jest zachęcenie dzieci, do tego aby wykonywały różne prace plastyczne, które wpływają na rozwój sprawności manualnej. Ćwiczenia, które wychowankowie mieli za zadanie wykonać, były proste i szybko się je robiło. Na pierwszych zajęciach dzieci malowały przy użyciu 10 palców i dłoni. Na drugich zajęciach wychowankowie wyklejali rysunki konturowe różnymi ziarnami. Na przedostatnich zajęciach pokazałam dzieciom, w jaki sposób wykonuje się żabki z orgiami. Czwarte zajęcia dotyczyły wykonywania wełnianych myszek. Projekt został zrealizowany w świetlicy środowiskowej we Wrocławiu. Po jego zakończeniu, została napisana szczegółowa refleksja pedagogiczna, dotycząca przebiegu i efektywności zajęć.

Praca, którą napisałam, dotyczy adaptacji dziecka 3- letniego do przedszkola, poprzez wykorzystanie pracy z bajką. napisana została w oparciu o literaturę przedmiotu oraz placówkę, w której odbywałam praktyki studenckie.

Tematem mojej pracy licencjackiej jest „Kształtowanie pozytywnej samooceny wśród uczniów w Szkole Podstawowej w Tuszynie”. Zainteresowałam się tym zagadnieniem, ponieważ dostrzegłam w trakcie praktyk w tej szkole, że uczniowie często wypowiadają się negatywnie na swój temat. Młodzież nie wierzy w siebie co w przyszłości może utrudnić im osiągnięcie sukcesów edukacyjnych oraz zakłóci ich poczucie zadowolenia z siebie. Celem pracy jest pozytywne wzmocnienie opinii uczniów piątej klasy na swój temat. W pierwszym rozdziale została opisana faza rozwoju, którą przechodzą młodzi adolescenci. W wieku jedenastu, dwunastu lat wówczas zachodzą liczne zmiany w układzie hormonalnym, intensywnie przebiega proces dojrzewania płciowego. Uczniowie sami zauważają przemiany w swoim wyglądzie zewnętrznym. Kształtują się u nich nowe struktury poznawcze. Rozwijający się poziom operacji formalnych wzmacnia ich myślenie abstrakcyjne, wzmacnia rozumienie i konstruowanie hipotez. Młodzież wkracza w okres buntu. Wiele osób nie radzi sobie z procesami jakie zachodzą w ich młodych organizmach, a ich tożsamość także ulega przemianie. Adolescenci poszukują poczucia bezpieczeństwa a zarazem oczekują od rodziców coraz to większych przyzwoleń, możliwości eksplorowania świata. Chłopcy jak i dziewczęta koncentrują się na sobie, chcą wzmacniać związki rówieśnicze. W drugim rozdziale ukazałam w swojej pracy jak ważna jest adekwatna samoocena, ponieważ gdy wizja swojej osoby jest zaburzona wówczas o wiele trudniej uczniom jest zaakceptować wszelkie przemiany fizyczne, emocjonalne oraz poznawcze. Dopiero dzięki pozytywnemu postrzeganiu siebie można w pełni rozwijać potencjał. Opisuje to zagadnienie oraz funkcjonowanie osób z różnymi jej wartościami: niską jak i wysoką miarą. W dalszej części pracy zostało przedstawione zagadnienie samowychowania, ponieważ samoocena jest jedną ze składowych owego procesu. W XXI wieku dziecko jest postrzegane jako osoba wyjątkowa, a najważniejsze jest jego dobro. Stąd zwróciłam uwagę na to jak istotne jest wdrażanie do rozwoju osobistego, ponieważ zagadnienie to stało się jednym z wiodących haseł w edukacji. Założeniem opracowanych przeze mnie konspektów poza kształtowaniem pozytywnej samooceny jest nauka autorefleksji, doceniania wartości projektowania celów życiowych, wzbogacania marzeń. Podstawą pracy licencjackiej jest zaplanowanie i zrealizowanie cyklu zajęć z wychowankami. Ja skoncentrowałam się na klasie szkolnej. Tworząc scenariusze korzystałam z różnych metod i technik pracy z dziećmi opracowanych m. in. przez Mieczysława Łobockiego, Marię Molicką, Krystynę Rau oraz Ewę Ziętkiewicz. Każdą z wybranych metod i technik opisałam oraz ukazałam ich związek z tematem pracy. Skoncentrowałam się na aktywnych formach pracy. Stworzyłam takie ćwiczenia, w których uczniowie sami mogą dostrzec zalety pozytywnego wypowiadania się na temat bliskich im osób. Piątoklasiści docenią także siebie, gdy usłyszą szczere i miłe opinie na swój temat. W ostatnim r

Głównym tematem poruszanym w pracy będzie kwestia kształtowania i wzmacniania postawy tolerancji wśród uczniów gimnazjum, poprzez którą należy rozumieć nie tylko zachowania charakteryzujące się przejawami akceptacji wobec innych uczestników rzeczywistości społecznej, ale również postawę akceptacji własnej osoby. W pracy został zaprezentowany cykl zajęć traktujących o tolerancji i samoakceptacji, których odbiorcami są uczniowie Gimnazjum w Pszennie. Zarys przeprowadzonych warsztatów ujętych w pracy został poprzedzony skrupulatną analizą szeregu aspektów rozwoju młodzieży w wieku gimnazjalnym, ukazaniem teoretycznych aspektów zagadnień związanych z tolerancją i kwestią kształtowania postaw, a także charakterystyką metod wykorzystanych w pracy z wychowankami, które stały się podstawą do stworzenia warsztatów o tematyce ujętej w tytule pracy. W pierwszej części pracy został zaprezentowany przekrój przemian rozwojowych przypadających na okres adolescencji, czyli na wiek potencjalnych uczestników zajęć. W rozdziale tym dokonana została ogólna analiza rozwoju wychowanków przypadająca na wiek trzynastu i czternastu lat począwszy od usytuowania wczesnej adolescencji w czasie, kończąc na różnych aspektach rozwoju adolescentów. Szczególna uwaga została poświęcona przemianom biologicznym dokonującym się w okresie pokwitania włączając w to przede wszystkim zmiany hormonalne, zmiany w wyglądzie oraz w funkcjonowaniu organizmu. Innym ważnym aspektem opisanym w tej części jest analiza rozwoju poznawczego przedstawiająca charakterystykę przemian, jakie zachodzą na gruncie procesów umysłowych. Kolejnymi ważnymi elementami są również analiza przemian emocjonalnych obejmująca ewolucje w sposobie przeżywania świata przez wychowanków, charakterystyka zmian przedstawiająca funkcjonowanie społeczne wychowanka, a także analiza przemian osobowości adolescentów związana przede wszystkim z kształtowaniem się samoświadomości i osiągnięciem osobistej tożsamości. Kolejna część pracy traktuje o problemie, czyli o szeroko rozumianej tolerancji. Obejmuje ona analizę zjawiska tolerancji począwszy od zdefiniowania powyższego pojęcia poprzez wyznaczenie jego granic, a kończąc na zestawieniu go z tak zwanym zachowaniem nietolerancyjnym lub pseudotolerancyjnym. Kolejnymi istotnymi elementami zawartymi w tej części jest rola, jaką pełni edukacja międzykulturowa i jakie ma ona znaczenie dla demokratycznych społeczeństw, a także analiza pojęcia samoakceptacji w ujęciu tolerancji własnej osoby, aż po proces kształtowania postaw, jako jednej z form oddziaływań pedagogicznych. W następnej części zawarta została charakterystyka warsztatu pracy wykorzystanego podczas realizacji zajęć z uczniami Gimnazjum w Pszennie. Rozdział ten pokrótce definiuje pojęcia metody dydaktycznej, wychowawczej oraz techniki wychowawczej uwzględniając ich klasyfikacje. Dokładnie opisuje on wszystkie metody i techniki wykorzystane przez osobę prowadzącą zajęcia w trakcie ich realizacji, a także prezentuje prze

Praca dyplomowa o tytule "Uczenie umiejętności reagowania wobec zagrożeń szkolnych w okresie wczesnej adolescencji zbudowana jest z pięciu rozdziałów. Pierwszy z nich opisuje okres dorastania zarówno w sensie fizycznym, jak i psychicznym. Jest to bardzo ważny okres w życiu człowieka. Zachodzą wtedy zmiany w cele człowieka, zwane dojrzewaniem płciowym. Nastolatkom zmieniają się priorytety, inne są upodobania, cele życiowe. Zniekształca się także obraz samego siebie, co powoduje obniżenie poczucia własnej wartości. To z kolei naraża nastolatków na wzrost podatności na manipulację ze strony otoczenia. Drugi rozdział mówi o skomplikowanej strukturze jaką jest środowisko szkolne uczniów. Opisuje interakcje, jakie w nim zachodzą, charakteryzuje jego funkcjonowanie, a przede wszystkim opisuje mechanizmy kierujące konfliktem. Następny rozdział to sedno pracy. Opisane są w nim cztery najczęściej spotykane w szkole zagrożenia: stres, agresja, wykluczenie i manipulacja. Stres jest negatywną reakcją na sytuacje, z którymi nie potrafimy sobie sami poradzić. Następnie poruszana agresja to celowe i świadome wyrządzanie komuś krzywdy bądź fizycznej, bądź psychicznej. Wykluczenie to niezdolność do funkcjonowania w środowisku społecznym, natomiast manipulacja to wywieranie na kogoś wpływu zgodnie z własnymi preferencjami. Następny rozdział jest metodyczny. Opisuje metody i techniki użyte w projekcie. Zawarte są w nim także konspekty zajęć warsztatowych o tytułach "Złość nie daje mi w kość", "Stres? Co to jest?", "Bezbłędnie mówię nie", "Wszyscy jesteśmy sobie bliscy". Ostatni rozdział to ewaluacja po realizacji projektu, a także refleksja pedagogiczna po przeprowadzonych warsztatach.

Tematem pracy licencjackiej jest uczenie sposobów wyrażania emocji i ich rozpoznawania u 10 -latków. Głównym założeniem projektu jest nauczenie dzieci wyrażania emocji i ich rozpoznawania. Wyrażania emocji zarówno pozytywnych, jak i negatywnych. Zajęcia zostały przeprowadzone na 10 -letnich dzieciach w Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży we Wrocławiu w filii nr 3. Przeprowadziłam tam cztery zajęcia, które dotyczyły takich emocji jak: radość, zazdrość, złość i stres. Zajęcia przeprowadziłam bez większych problemów, chociaż zdarzyły się pewne sytuacje wymagające mojej interwencji. W pracy skupiłam się na kilku aspektach rozwoju dzieci w młodszym wieku szkolnym takich jak: rozwój poznawczy, rozumowanie moralne, rozwój społeczny, dojrzałość emocjonalna oraz dziecko jako podmiot własnych działań. W pracy zajęłam się również definicją oraz charakterystyką emocji podstawowych. Przedstawiłam również podstawowe funkcje emocji, narzędzia służące do pomiaru emocji, ekspresję emocji, podejście psychofizjologiczne, poznawcze, międzykulturowe w definiowaniu emocji, proces emocjonalny i jego komponenty. Zwróciłam uwagę również na zaburzenia emocjonalne u dzieci takie jak: agresja, ADHD, zaburzenia lękowe. Podałam ich definicje, objawy, przyczyny i klasyfikacje. Przy opisie wybranych zaburzeń emocjonalnych zwróciłam również uwagę na pomoc udzielaną dzieciom na terenie szkoły z wyżej wymienionymi zaburzeniami. Karanie dzieci z zaburzeniami emocjonalnymi za ich niewłaściwe zachowanie nie jest dobrym rozwiązaniem. Przyczyną niewłaściwego zachowania u dzieci z zaburzeniami emocjonalnymi jest brak poczucia bezpieczeństwa i własnej wartości. W toku prowadzonych zajęć korzystałam z takich metod jak: pogadanka, metoda twórczego rozwiązywania problemów, drama, metoda tworzenia i definiowania pojęć oraz z technik takich jak: mapa pojęciowa , odgrywanie ról, asocjogram, piramida priorytetów oraz ćwiczenie relaksacyjne. Jestem zadowolona z tego, że udało mi się bez większych problemów przeprowadzić zajęcia. Cieszy mnie również to, iż udało mi się nawiązać z dziećmi dobry kontakt. Dobrze czułam się w roli osoby prowadzącej.

Praca dotyczy rozwoju wyobraźni u dzieci we wczesnym wieku szkolnym. Szczególny nacisk położony jest na dzieci, które zaczęły swoją edukację klasy pierwszej szkoły podstawowej. Można w niej znaleźć szeroko ujmowaną definicję wyobraźni a także teorie związane z jej pochodzeniem i funkcjonowaniem. Jest ona umiejscowiona w obszernym pojęciu twórczości, pośród czterech elementów: jej procesu, cech osobowości człowieka, uwarunkowań społecznych i powstałego wytworu. Mówi również o tym, jakich sfer życia człowieka dotyka owa dyspozycja psychiczna, jakie ma dla nas, ludzi, znaczenie i w jaki sposób możemy ją wykorzystywać. Opisane są różne rodzaje wyobraźni - rodzaje tworzenia obrazów i pojęć. Praca silnie skupia się na wpływie szkolnictwa na rozwój wyobraźni i wytworów jakie powstają u dzieci w danym wieku. Nawiązuje do takich elementów jak integracja grupy, odpowiednie środowisko i otoczenie. Projekt skierowany jest do wychowawców świetlic. Szeroko opisuje zadania i cele realizowane na świetlicy szkolnej z odniesieniem do tego, w jaki sposób, właśnie to miejsce można wykorzystać do rozwoju dziecięcej wyobraźni. Głównymi celami przeświecającymi przez projekt są między innymi: rozwój myślenia kreatywnego, kształtowanie ekspresji muzyczno-plastycznej, rozwój wyobraźni symbolicznej, pokonywanie schematów myślowych.

Rodzina jest pierwotnym środowiskiem rozwoju dziecka. W jej polu interakcji zachodzą istotne procesy kształtowania się wartości i potrzeb. Poprzez bardzo bliskie oddziaływania pomiędzy członkami rodziny jest ona w literaturze ujmowana w systemowym pojęciu. Przestrzeń egzystowania rodziny składa się ze wzajemnych relacji, którym podlega każdy z jej członków. W systemie rodzinnym każda zmiana dotycząca jednostki oddziałuje na wszystkich członków rodziny. Ta wzajemność interakcji opartych na sprzężeniach zwrotnych wymaga od instytucji rodziny spełniania funkcji: zapewnienie realizacji potrzeb życiowych oraz utrzymywanie struktury w ścisłym porządku, by móc realizować funkcje zapewniania wzajemnej troski, opieki i ochrony. Na rodzicach, którzy przyjmują role ojca i matki, ciąży odpowiedzialność kształtowania swoich dzieci, wychowywanie ich oraz zawiązywanie emocjonalnych więzi. W okresie dojrzewania najważniejszymi środowiskami rozwoju psychicznego, społecznego oraz kształtowania się tożsamości młodego człowieka jest system rodzinny i grupa rówieśnicza. Dysfunkcja rodziny zaburza ten proces. Wysokofunkcjonujący alkoholizm to tzw. alkoholizm ukryty. Osoby dotknięte jego działaniem funkcjonują prawidłowo, mają dobrą pracę i stałe zarobki i bogate życie towarzyskie, co wiąże się z dużą dawką stresu, który prowadzi do potrzeby sięgania po alkohol. Problem nie jest zauważany, a pomimo tego zaburza on podstawy prawidłowego funkcjonowania systemu rodziny. Stąd też wśród młodzieży dorastającej w takim środowisku powstaje problem świadomego odczuwania swoich emocji, nazywania ich i kontrolowania. Projekt zajęć wychowawczych dla uczniów gimnazjum zagrożonych działaniem ukrytego alkoholizmu ma na celu wykształcenie inteligencji emocjonalnej oraz zwiększenia poczucia wartości młodzieży.

Projekt jest skierowany do wychowanków placówki opiekuńczo- wychowawczej wsparcia dziennego w wieku 9- 12 lat (czyli IV- VI klasy szkoły podstawowej). Jego głównym celem jest wyposażenie dzieci w taką wiedzę i umiejętności z zakresu neurodydaktyki, które pomogą im dopasować proces uczenia się do własnych potrzeb i warunków. W projekcie przede wszystkim duży nacisk został położony na zapoznawanie wychowanków z nowymi sposobami uczenia się, które sprzyjają uczeniu się przez mózg. Bardzo ważne jest zagadnienie poznawania i odkrywania własnych preferencji sensorycznych, które pomogą w odkryciu indywidualnego dla każdego dziecka modelu uczenia się. Kolejną ważną częścią projektu jest stworzenie takich sytuacji i doświadczeń, w których wychowankowie odczują, że mają talenty i predyspozycje do tego, żeby samodzielnie (a także w grupie) osiągnąć sukces. Jednym z zadań projektu było także uzmysłowienie uczniom, że szkoła nie jest jedynym miejscem, w którym zachodzi proces uczenia się. Ewentualnie niepowodzenia nie są wyznacznikiem ich życiowej porażki, ponieważ ważniejsze od ocen jest uczenie się dla siebie, rozwijanie swoich zainteresowań i talentów. Nie każdy musi być dobry w matematyce, ale każdy powinien rozwijać to, co ma w sobie. Odkrywanie nowych, ciekawych sposobów uczenia się może pomóc, często zniechęconym i zestresowanym dzieciom, na nowo zmobilizować się do nauki i znaleźć w niej radość, która towarzyszy wszystkim odkrywcom. Zmiana nastawienia i sposobu uczenia się może być znaczącym zasobem w walce z niepowodzeniami szkolnymi, a także czynnikiem wspierającym rozwój i osiąganie sukcesów przez wychowanków.