W swojej pracy podjęłam problem kształtowania mowy dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Inspiracją do podjęcia tego tematu stały się obserwacje prowadzone w trakcie praktyk pedagogicznych odbywanych w rożnych placówkach przez cały okres trwania moich studiów, jak również osobiste, codzienne obserwacje dzieci w różnych sytuacjach społecznych. W czasie obserwacji zarówno pracy nauczycieli, jak i podczas rozmów prowadzonych ze specjalistami w placówkach zauważyłam, iż problem wad wymowy, niepoprawnej artykulacji rożnych głosek, seplenienia czy jąkanie jest coraz częstszy. Dla prawidłowego kształtowania sfery poznawczej, emocjonalnej, jak również społecznej procesu wychowania i edukacji dzieci, istotny jest prawidłowy rozwój i kształtowanie mowy. Poprawna artykulacja, jak również brak wad wymowy kształtują pewność siebie dzieci, mają wpływ na ich otwartość na świat i nowych ludzi. Zachęcają do wchodzenia w interakcje społeczne z rówieśnikami. Celem mojej pracy jest wspomaganie rozwoju mowy dziecka tak, aby miało ono świadomość łatwości i prostoty ćwiczeń artykulacyjnych, które może wykonywać w formie zabawy. Praca ma charakter projektowy. Składa się ze wstępu, trzech rozdziałów, zakończenia, bibliografii i aneksów. Pierwszy rozdział został poświęcony sylwetce rozwojowej dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Wyróżniłam w nim obszar fizyczny, poznawczy, emocjonalno-społeczny, moralny rozwoju dziecka, jak również, nawiązując do tematu mojej pracy rozwój mowy dzieci. Następnie zajęłam się wyjaśnieniem pojęć wiodących w mojej pracy: mowy i języka. Kończąc pierwszy rozdział nawiązuję do osoby nauczyciela jako wzorca wymowy dla dzieci i uczniów. Rozdział drugi poświęcony jest projektowi działań edukacyjnych „Język moim przyjacielem”. W tym rozdziale zawarłam definicję projektu edukacyjnego, jego cechy i etapy, następnie przedstawiłam swój autorski projekt edukacyjny dla uczniów klasy pierwszej. W kolejnym, ostatnim rozdziale, przedstawiłam pojęcie ewaluacji, jako istotnej części pracy każdego nauczyciela. Następnie szczegółowo opisałam przebieg zajęć w oparciu o autorskie scenariusze, co pozwoliło mi na poddanie go autoewaluacji. Zakończenie to podsumowanie całej pracy, przedstawienie refleksji nad moim działaniem edukacyjnym w roli nauczyciela.

Głównym zagadnieniem podejmowanym w mojej pracy licencjackiej były wybrane uwarunkowania problemowego korzystania z Internetu. Skupiłam się na przesłankach osobowościowych i społeczno-środowiskowych w kierunku podatności na zachowania ryzykowne internetowe. Celem mojej pracy i badań, przeprowadzonych pod tym kątem, było uzyskanie odpowiedzi na główny problem badawczy mojej pracy, który brzmiał tak: ,,Nasilenie jakich zmiennych warunkuje problemowe użytkowanie Internetu przez ludzi?" Na tej podstawie postawiłam stosowne hipotezy, które starałam się udowodnić w dalszej części swoich badań. Analiza uzyskanych wyników od respondentów, które przeprowadziłam wśród uczniów gimnazjów i liceów oraz pracowników tych placówek w wieku 16-33 lata, doprowadziła mnie do wielu ciekawych wniosków i spostrzeżeń w kontekście głównej problematyki mojej pracy. Z analizy moich badań między innymi wynikł , że osoby o wyższym poziomie ryzyka związanego z aktywnością w randkach internetowych charakteryzuje niższy poziom funkcjonalności rodziny od osób nieprzejawiających ryzykownych zachowań internetowych, co ujawnia zaniedbania ze strony rodziców względem prawidłowego wychowania swoich dzieci, które rzutują na ich późniejsze funkcjonowanie, a jak wiadomo środowisko rodzinne i wczesne lata dzieciństwa mają znaczący wpływ na prawidłowy rozwój społeczny, socjalizacyjny i psychiczny jednostek. Co więcej osoby deklarujące skłonności do zachowań ryzykownych w Internecie charakteryzują się większym nasileniem poziomu stymulacji i symptomów ADHD. Wynika z tego, że aktywność internetowa jest w stanie ich w bardzo dużym stopniu pobudzić przez, co później nie potrafią zaspokoić swoich potrzeb stymulacji w inny sposób, w przypadku niemożności ich zaspokojenia stają się bardziej agresywni i nerwowi. Takie osoby charakteryzuje również wysoki poziom presji ze strony środowiska rówieśniczego, w konsekwencji czynią tylko to, co jest odbierane pozytywnie w opinii społecznej, wszelkie inne aktywności schodzą na dalszy plan. W ten sposób udowodniłam, że największy wpływ na podatność jednostki na uzależnienie bądź ryzykowne korzystanie z komunikatorów internetowych ma funkcjonalność wychowawcza rodziny, poziom stymulacji, symptomy ADHD, presja rówieśnicza, pozytywna koncepcja siebie, samokontrola, kompetencja społeczna i prężność (RESIL). To właśnie od czynników osobowościowych i społeczno-środowiskowych w największym stopniu zależy czy przejawiające się u jednostki zachowanie ryzykowne przekształci się w uzależnienie.

W pracy analizowane są czynniki etiologiczne używania substancji psychoaktywnych. Badania zaplanowałam jako sondaż z wykorzystaniem testów i ankiety. Narzędzia badawcze zostały przygotowane przez mojego promotora z w​yjątkiem skali uważności SF-FFMQ w polskiej wersji opracowanej przez Radonia. ​ Badania przeprowadziłam na populacji 100 licealistów.. Hipotezy weryfikowałam statystycznie za pomocą analizy wariancji. W badaniach ustaliłam, że najistotniejszy związek z używaniem środków psychoaktywnych ma niski poziom resiliencji osobistej jednostki oraz niska funkcjonalność rodziny. Te same zmienne korelują z zamiarem zażycia narkotyku w przyszłości.

W pracy zajmuję się czynnikami etiologicznymi eksperymentowania młodzieży z narkotykami. W części teoretycznej zawarłam definicję narkotyków, narkomanii i uzależnienia. Opisałam i scharakteryzowałam wybrane środki odurzające. Wskazałam przyczyny indywidualne i środowiskowe sięgania po narkotyki oraz czynniki ryzyka i czynniki chroniące. Metodą moich badań był sondaż z wykorzystaniem testów psychologicznych i ankiety. Badania zostały przeprowadzone na grupie 359 osób w wieku 18-26 lat. Pozwoliły one ustalić, że największy znaczenie etiologiczne w odniesieniu do używania narkotyków przez młodzież ma presja rówieśnicza i potrzeba silnych wrażeń.

Praca opisuje funkcjonowanie rodziny z dzieckiem niesłyszącym począwszy od zdiagnozowania niepełnosprawności do dorosłości. Opisane zostały wszelakie problemy z jakimi zmagają się rodzice, rodzina jak i sami niesłyszący. Poruszona została także kwestia wczesnej interwencji oraz kształcenia osób niesłyszących na przestrzeni lat.

Praca dotyczy przede wszystkim starości i ludzi starych. Składa się z części teoretycznej i metodologicznej z badaniami. W pierwszej części omawiam historię starości i jej postrzegania przez środowisko i samych seniorów, biologiczne i psychospołeczne aspekty starości, rolę aktywizacji w wieku starczym oraz uwarunkowania prawne funkcjonowania seniorów. Natomiast kolejna część poświęcona jest badaniom nad organizacją czasu wolnego ludzi w podeszłym wieku, zamieszkujących placówkę całodobowej opieki w Koninie.

Przedmiotem i celem badań w niniejszej pracy jest przedstawienie opinii rodziców na temat roli wychowania zuchowego w rozwoju psychofizycznym i społecznym dzieci. Przeprowadzone badania dostarczyły informacji dotyczącej opinii rodziców na temat aktywności pozalekcyjnej, którą jest uczestnictwo w gromadzie zuchowej. Szczególna uwaga została poświęcona czynnikom wyróżniającym gromadę zuchową wśród innych form spędzania czasu pozalekcyjnego przez dzieci. Opisane zostały także formy i elementy metodyki zuchowej, przekładające się na zainteresowanie dzieci harcerstwem. Dodatkowo, studia literatury pozwoliły podkreślić wagę znaczenia sposobu spędzania czasu wolnego przez dzieci. Analizując przeprowadzone badania można stwierdzić, że w opiniach rodziców przynależenie do gromady zuchowej przez dzieci jest bardzo dobrym wyborem. Skala oddziaływania wychowania zuchowego jest na tyle duża, że można ją zauważyć przede wszystkim w trzech sferach życia: rówieśniczym, rodzinnym i społecznym.

Praca magisterska pod tytułem: „Rola Wspólnoty Ewangelizacyjno-Modlitewnej „Agalliasis” we wsparciu społecznym młodych ludzi”. Dotyczy ona udziału wspólnoty, jako grupy społecznej we wsparciu młodych ludzi, a także ich rozwoju na różnych płaszczyznach. Dlatego celem moich badań była próba określenia roli grupy społecznej, jaką jest Wspólnota Ewangelizacyjno-Modlitewna „Agalliasis”, w rozwoju oraz wsparciu społecznym młodych ludzi. W oparciu o cel został sformułowany problem badawczy w postaci pytania: Jaką rolę pełni Wspólnota w rozwoju i wsparciu społecznym młodych ludzi? Metodą wykorzystaną w niniejszej pracy jest matoda indywidualnych przypadków, ponieważ pozwala ona na analizę losów poszczególnych jednostek pod kątem danego zagadnienia. Natomiast zastosowaną techniką jest wywiad swobodny częściowo skategoryzowany, który przybrał charakter wywiadu jawnego, indywidualnego. Oprócz tego, wykorzystałam także obserwację. w odniesieniu do problemu głównego, sformułowałam problemy szczegółowe: 1. Czy i jak udział we wspólnocie oddziałuje na wsparcie społeczne młodych ludzi? 2. Jaka jest rola przynależenia do tej grupy społecznej w rozwoju młodych ludzi? 3. Jakie jest wsparcie wspólnoty w poszczególnych sferach rozwoju człowieka (intelektualnej, fizycznej, emocjonalnej, duchowej)? Z uwagi na jakościową strategię badań w pracy, zrezygnowałam z formułowania hipotez, zmiennych i wskaźników. Dzięki analizie wyników badań i ich interpretacji, postawione problemy badawcze zostały potwierdzone. Przeprowadzone wywiady potwierdzają, że wspólnota, jako grupa społeczna ma swój udział we wsparciu społecznym oraz rozwoju młodych ludzi, na różnych płaszczyznach.

Zachowania studentów pedagogiki w sytuacjach społecznych przedstawia studentów pedagogiki w interakcjach międzyludzkich w sytuacjach społecznych. Ukazane zostało przejawianie przez studentów zachowań prospołecznych i ingracjacyjnych. Praca pokazuje również stan wiedzy studentów pedagogiki na temat empatii oraz ich skłonności do realizowania celi pozaosobistych.

Tematem mojej pracy jest Profilaktyka szkolna, a świadomość uczniów w zakresie uzależnień. Podzieliłam ją na cztery części. W pierwszej z nich – teoretycznej – skoncentrowałam się na wybranych aspektach uzależnień. Najpierw przytoczyłam wiele różnych definicji uzależnienia. Następnie wymieniłam i opisałam rodzaje i fazy uzależnień przytaczane przez różnych autorów. Nakreśliłam czym różni się uzależnienie chemiczne od niechemicznego. W kolejnej części skoncentrowałam się na profilaktyce szkolnej. Najpierw podałam różne sposoby ujmowania profilaktyki oraz jej rodzaje. Dokładnie opisałam na czym polega profilaktyka pierwszorzędowa, drugorzędowa i trzeciorzędowa. Cały kolejny podrozdział poświęciłam profilaktyce uniwersalnej szkolnej. Następnie opisałam rekomendowane programy profilaktyki szkolnej. W trzeciej części – metodologicznej – opisałam przedmiot i cel moich badań, problemy badawcze, hipotezy, zmienne, wskaźniki, metody, techniki i narzędzia badawcze oraz organizację i obszar badań. Swoje hipotezy oparłam na raportach z ogólnopolskich badań ankietowych zrealizowanych w 2015 r. - ESPAD (European School Survey Project on Alcohol and Drugs). W podrozdziale zatytułowanym organizacja i obszar badań wymieniłam i opisałam fazy dobrze zorganizowanych badań. W tej części opisałam również obszar swoich badań, czyli szkoły, które udzieliły mi zgody na przeprowadzenie ankiet. Napisałam też pokrótce jak wyglądał ich przebieg. W ostatniej czwartej części mojej pracy przeanalizowałam ankiety i stworzyłam diagramy kołowe dla lepszego zobrazowania pewnych zjawisk. Dla porównania za pomocą tabel przedstawiłam też niektóre statystyki ESPAD. Sprawdzałam jak sytuacja dotycząca interesujących mnie zjawisk zmieniała się na przestrzeni lat i porównywałam je ze swoimi danymi. Na koniec na podstawie swoich badań potwierdziłam lub obaliłam każdą z wcześniej postawionych przeze mnie hipotez.

Niniejsza praca składa się ze wstępu, trzech rozdziałów i zakończenia. W pierwszym rozdziale owej pracy zawarto definicyjne przedstawienie pojęcia macierzyństwa. Skupiono się również na omówieniu jego elementów oraz trudności. Poruszono też aspekt młodych matek w ujęciu statystycznym. Na pierwszy plan pracy wysunięto chęć poznania sposobu przeżywania macierzyństwa, kształtowania się kobiet do roli młodych matek. Zebrane dane oraz analiza dotycząca doświadczania macierzyństwa została opisana w rozdziale trzecim.

W swojej pracy zdecydowałam się zatem przedstawić konkretne informacje, dotyczące zarówno samego aktu komunikowania jak i związanymi z nim problemami. Rozdział pierwszy ma na celu wprowadzić do tematu komunikacji, a więc zdefiniować to zjawisko w taki sposób, by zawrzeć wszystkie te informacje, które mają pozostać rozwinięte w dalszej części pracy. Będą to zatem definicje związane z komunikacją, różnice w porozumiewaniu się na płaszczyźnie płciowej oraz zestawienie cech dobrej komunikacji i zachowań ją utrudniających. W rozdziale drugim natomiast, zostaną omówione kwestie dotyczące miłości, co wydaje się istotne dla tematu pracy. Pojawią się definicje miłości jak i małżeństwa oraz cech przejawiającego się w nim uczucia. Emocje mają duże znaczenie dla procesu komunikacji, dlatego sądzę, że warto zwrócić uwagę na to, w jaki sposób wpływa na rozmowę oraz jak zmienia się komunikacja wraz z rozwojem miłości w czasie. Trzeci rozdział z kolei obejmować będzie wszystkie zjawiska, mogące zrodzić problemy na tle komunikacyjnym w związku małżeńskim. Na początku poruszę sam aspekt radzenia sobie z konfliktowymi sytuacjami komunikacyjnymi, by przejść do obszarów problemowych. Takowymi będą: komunikacja niewerbalna, poziom zaangażowania i intymności, podobieństwo partnerów, atrakcyjność fizyczna partnerów oraz posiadanie dziecka. Ostatni rozdział opisywać będzie definicje szkoleń i ich rodzaje, etapy cyklu szkoleniowego oraz cykl uczenia się według Davida Kolba. Owa teoria będzie swoistym wprowadzeniem do moich autorskich warsztatów, których celem jest poprawa jakości komunikowania się w związku małżeńskim. Warsztaty skierowane są ku małżeństwom z różnym stażem i zakładają lepsze wzajemne porozumienie w relacji oraz możliwość praktycznych ćwiczeń.

Tematem niniejszej pracy jest komunikacja w małżeństwie na przykładnie autorskiego projektu szkolenia pt. ,,Jak skutecznie porozumieć się w małżeństwie’’. Celem pracy jest przekazanie gruntownej wiedzy na temat skutecznego porozumiewania się, a przy tym spowodowanie zmian w myśleniu i podejściu małżonków do komunikacji. Praca składa się z pięciu rozdziałów. Rozdział pierwszy poświęcony jest komunikacji interpersonalnej, występujących w niej barier, a także komunikacji w ujęciu małżeństwa. Rozdział drugi dotyczy relacji i ról małżeńskich, pojęcia satysfakcji w małżeństwie i zmian dokonujących się na różnych etapach związku. W rozdziale trzecim poruszone są takie tematy jak konflikt małżeński, a także metoda ,,Porozumienia bez Przemocy’’ stworzona przez Marshalla Rosenberga. Rozdział czwarty i piąty to część szkoleniowa składająca się z teorii i autorskiego warsztatu dotyczącego skutecznej komunikacji w małżeństwie. Dzięki niemu małżonkowie otrzymają wiedzę oraz zdobędą umiejętności, które będę mogli później wykorzystać w swoim związku, aby poprawić swoje relacje.

Celem pracy jest omówienie istoty komunikacji oraz tego, na czym polega poprawne porozumiewanie się interpersonalne w odniesieniu do rodziny wielopokoleniowej. Cel ten został osiągnięty. Praca składa się z czterech rozdziałów. W pierwszym rozdziale opisana została istota komunikacji, jej cechy charakterystyczne. Przedstawione zostały etapy porozumiewania się, a także właściwości komunikacji interpersonalnej. Uwaga zwrócona została również na aktywne słuchanie i właściwe wyrażanie własnego zdania i uczuć. Dodatkowo opisana została komunikacja niewerbalna wraz z sygnałami niewerbalnymi oraz sposobami ich interpretacji. W dalszej części opisana została komunikacja w małej grupie. Drugi rozdział obejmuje analizę podstawowych zagadnień z zakresu rodziny. Przedstawione zostały modele współczesnej rodziny oraz funkcje, które pełni w życiu człowieka. Znalazła się analiza stylów wychowania. W dalszej części rozdziału opisany został proces transmisji, a także konflikt międzypokoleniowy w rodzinie, jego charakter i sposoby radzenia sobie z nim. Uwaga jest zwrócona również na komunikację dziadków z wnukami. Rozdział trzeci poświęcony został na zagadnienia z zakresu projektowania i prowadzenia szkoleń, które są wstępem do autorskiego projektu warsztatu. Opisana została istota i rodzaje szkoleń oraz przyczyny ich przeprowadzania. Przeanalizowane zostały etapy cyklu szkoleniowego i proces uczenia się wg Davida Kolba, na podstawie którego został opracowany autorski projekt warsztatu. W rozdziale czwartym znajduje się projekt warsztatu dla rodzin wielopokoleniowych pt. "Jak ze sobą rozmawiać w rodzinie wielopokoleniowej, by się porozumieć?" Składa się on z czterech, dokładnie opisanych sesji z zakresu aktywnego słuchania, komunikacji niewerbalnej, barier komunikacyjnych oraz prawidłowego wyrażania własnego zdania i uczuć. Zastosowanie ćwiczenia oraz gry na przełamanie lodów i podnoszące energię w grupie inspirowane są źródłami internetowymi bądź są opracowaniem własnym. Źródłem treści teoretycznych jest literatura przedmiotu.

W dzisiejszych czasach wizerunek odgrywa ogromną rolę w życiu człowieka. Dbałość o wizerunek można dostrzec wśród polityków, firm, miast oraz szarych ludzi. Każdy stara się jak najlepiej zaprezentować siebie, swój wygląd, zachowanie czy tworzyć dobre relacje z innymi ludźmi. Wizerunek nie jest nowym odkryciem, jednakże w ostatnich latach jego znaczenie przybrało na sile. Słowa, czynności, a także to, w jaki sposób prezentowana jest fizyczność człowieka, składa się na jego obraz. Pozytywny wizerunek niewątpliwie wpływa na pozycję społeczną, jak i zawodową człowieka. Szczególnie ważne jest to w pracy nauczyciela, pedagoga, wychowawcy. Jego wizerunek ma ogromne znaczenie w relacjach z uczniami. Postawa nauczyciela wpływa także na to, czy i w jaki sposób jego wychowankowie będą poszukiwali wiedzy, kształtowali swoje osobowości. To, jak uczniowie postrzegają nauczyciela, pedagoga, człowieka, widoczne jest przede wszystkim w ich zachowaniu. Pozytywny odbiór pozwala traktować belfra jako przewodnika, mentora w poszukiwaniu, doświadczaniu, kształtowaniu, selekcji. Dzięki temu uczniowie mają zaufanie do niego i nie muszą obawiać się odrzucenia. Czują, że wychowawca pomoże im na ścieżce do samorealizacji, uporaniu się z problemami, które staną na przeszkodzie do upragnionego celu. Celem mojej pracy licencjackiej jest zdefiniowanie terminów związanych z tematem pracy. Co więcej, wyjaśnię, dlaczego piszę o wizerunku nauczyciela w dwudziestym pierwszym wieku, przedstawię zadania, role i kompetencje nauczyciela, zarówno te medialne, jak i niemedialne. Dwa ostatnie rozdziały poświęcę na przedstawieniu znaczenia szkoleń, przyczyn ich zapotrzebowania, a także opiszę autorskie szkolenie dotyczące budowania pozytywnego wizerunku dla nauczycieli pt.: „Jak budować pozytywny wizerunek nauczyciela?” Na przestrzeni wieków znaczenie zawodu nauczyciela nieustannie się zmieniało, co zostało wielokrotnie podkreślane w mojej pracy licencjackiej. Od początku zadanie nauczyciela, pedagoga nie należało do najłatwiejszych. Nie uległo zmianie to, że wciąż na jego barkach pozostała odpowiedzialność wpojenia uczniom wiedzy. W obecnych czasach jego rola została poszerzona, przez co ów odpowiedzialność stała się jeszcze większa. Nauczyciel pracuje z ludźmi, stąd nie ulega wątpliwości stwierdzenie, że jego zawód jest wyjątkowy na tle innych. Wszystkie wymienione w mojej pracy cechy, kompetencje, zadania tworzą jego wizerunek, to jak uczniowie będą go widzieć. W wielu sytuacjach nauczyciel może odczuwać, że jego zawód jest najbardziej niewdzięcznym zawodem na świecie. Jeśli to przekonanie zostanie w nim utrwalone, zamknie się, ograniczy do roli wpajania wiedzy. A przecież pedagog to coś więcej niż tylko wyłożenie materiału z danej dziedziny, sprawdzenie wiedzy, stawianie ocen. W mojej pracy starałam się przedstawić nie tylko „złote zasady” nauczyciela, jaki powinien być, co robić, aby jego wizerunek mógł być odbierany pozytywnie przez innych, a zwłaszcza uczniów. Chciałam udowod

Rozwój kompetencji komunikacyjnej człowieka rozpoczyna się już w okresie prenatalnym. Wtedy powstają i zaczynają pracę odbiorcze i nadawcze narządy mowy. Dziecko przychodzi na świat wyposażone w percepcyjne i społeczne zdolności i preferencje. Dzięki temu jest w stanie wysyłać i odbierać bodźce już od pierwszych dni życia. Ponadto jest nastawione zwłaszcza na sygnały płynące od człowieka. Niemowlę potrafi komunikować się z otoczeniem wykorzystując do tego werbalne i niewerbalne sposoby porozumiewania się. W pierwszym roku życia stopniowo pojawiają się kolejne osiągnięcia w zakresie porozumiewania się z otoczeniem. I tak niemowlę na początku krzyczy i płacze, potem głuży i gaworzy, a pod koniec pierwszego roku życia zaczyna wypowiadać pierwsze słowa. Jednym z podstawowych sposobów wysyłania komunikatów przez dziecko w tym wieku są gesty, przede wszystkim wskazujące. Ponadto ważną rolę w nawiązywaniu więzi odgrywają dotyk i kontakt wzrokowy. O potrzebach i stanach w jakich znajduje się dziecko informują nas również jego reakcje somatyczne. Istnieją dwie podstawowe teorie dotyczące tego, w jaki sposób człowiek nabywa język i mowę. Teoria natywistyczna głosi, że jest to mechanizm wrodzony, a poszczególne umiejętności ujawniają się bez działania czynników zewnętrznych. Teoria uczenia się zaznacza niezwykle ważną rolę otoczenia niemowlęcia w przyswajaniu mowy. Różne badania i obserwacje pozwalają twierdzić, że pewne zdolności dziecka w zakresie komunikacji ujawniają się same w odpowiednim momencie jego dojrzewania. Jednak gdyby nie środowisko pobudzające do aktywności w obrębie odbioru i wysyłania bodźców, nie dochodziłoby do ich rozwoju. Mowa i zachowanie opiekunów podczas komunikacji z niemowlętami powinna rządzić się szczególnymi zasadami. Ich istotą jest pobudzanie dziecka do artykulacji na dostępnym mu poziomie, dostarczanie mu prawidłowych wzorów do naśladowania i pozostawianie mu przestrzeni na samodzielną naukę i zdobywanie doświadczenia.

Kreatywność to niewątpliwie jedna z najbardziej pożądanych umiejętności w dzisiejszych czasach. Należy rozumieć ją jako postawę i działanie twórcze, umożliwiające dochodzenie do nowych idei, rozwiązań, koncepcji, skojarzeń. Kreatywność jest cechą wrodzoną człowieka. Każde dziecko rodzi się z twórczym potencjałem. Ważne jest, by tej jego naturalnej twórczości nie zatracić. W tym celu należy stworzyć mu takie warunki do rozwoju, dzięki którym mogłoby ono zyskać możliwość swobodnego wyrażania siebie. Wrodzoną ciekawość powinno móc ono zaspakajać poprzez obserwację, zadawanie pytań i wszelkiego rodzaju działania. Pozbawiając je tego rodzaju sposobności „zabija się” w nim kreatywność. Dziecko jest ciekawe wszystkiego, z czasem jednak ta naturalna jego ciekawość maleje. Jest ona hamowana przez dorosłych, którzy poprzez swój pesymizm i niechęć do wychodzenia poza utarte schematy, skutecznie blokują jego twórcze działania. Dorośli, w przeciwieństwie do dzieci, są mało elastyczni, bronią się przed popełnianiem błędów, myślą schematycznie, mało korzystają z wyobraźni. Jednym słowem – tłumią w sobie kreatywność. Dzieci nie boją się błędów i negatywnej oceny. Nie czują się niczym ograniczone, chętnie eksperymentują. Rozważając problem kreatywności należy mieć na uwadze wszelkie procesy twórcze i przeszkody, które je utrudniają. Przeszkód tych jest bardzo wiele. Jedne przeciwdziałają podejmowaniu działań twórczych, inne odpowiadają za przedwczesne ich przerywanie, a jeszcze inne je zakłócają. Do szkolnych inhibitorów twórczości zaliczyć należy bariery związane z celami nauczania i wychowania, z postawami nauczycieli, metodami nauczania, postawami uczniów oraz przeszkody związane z wyposażeniem placówek oświatowych. W systemie nauczania nie ma miejsca na zróżnicowanie programowe, jest natomiast pośpiech i przedmiotowe traktowanie. Placówki oświatowe preferują człowieka będącego odtwórcą wartości, a nie ich twórcą. Pomoc w tej sytuacji niesie pedagogika twórczości, której celem nauczania jest kreatywność. Skoro zadaniem edukacji jest przygotowanie młodego pokolenia do zmieniającego się świata, oczywiste jest nauczanie twórczego myślenia. To, czy potencjał twórczy, który tkwi w człowieku, zostanie wykorzystany, czy nie, zależy od: zdolności kierunkowych, zdolności twórczych i motywacji wewnętrznej. Spośród modeli nauczania twórczości, na uwagę zasługują: specjalistyczne nauczanie twórczości i ogólne nauczanie twórczości. Modeli tych nie należy traktować jako przeciwstawnych, dobrze jest je łączyć i stosować razem. Źródłem metod dydaktyki twórczości jest heurystyka. Do najbardziej efektywnych metod należą metody stymulujące ciekawość poznawczą i myślenie pytajne, metody wykorzystujące techniki myślenia dywergencyjnego, metody oparte na analogiach i metaforach oraz metody oparte na dramie kreatywnej. Placówki edukacyjne dysponują potencjałem, który daje możliwość wspierania aktywności twórczej i rozwijania postaw twórczych. Poten

Tematem niniejszej pracy jest obraz kobiety samotnej w serialach telewizyjnych. Jej celem jest zanalizowanie tego w jaki sposób przestawiony jest ów obraz. Praca została podzielona na 4 rozdziały. Każdy z nich dotyka wybranej sfery zawartej w temacie. Pierwszy rozdział dotyczy samotności. Przedstawione zostały w nim definicje i ujęcia samotności w literaturze oraz jej klasyfikacje. W rozdziale drugim znajdują się rozważania na temat kultury popularnej, definicje serialu telewizyjnego oraz jego kluczowe cechy. Przedstawione tam są również statystyki dotyczące oglądalności seriali. Trzeci rozdział jest rozdziałem metodologicznym. Przedstawiony w nim został paradygmat, jakim się posługuję, cele i problemy badawcze. Zawarte w nim są także metody i narzędzia, jakimi posługiwałam się w mojej pracy. Ostatni rozdział zawiera analizę badań własnych. Przedstawione zostały w nim wnioski z przeprowadzonych badań jakościowych, odpowiedzi na postawione wcześniej problemy badawcze. Praca opierała się na analizie materiałów wizualnych.

W pierwszym rozdziale została opisana dysleksja i jej rodzaje. Zostało scharakteryzowane czytanie jak i pisanie ponieważ właśnie tych trudności dotyczy dysleksja. Aby móc lepiej poznać te trudności rodzice poznali, na jakie dwie kategorie dzielą się trudności w czytaniu i pisaniu. Zapoznali się z pojęciem ryzyka dysleksji i w jaki sposób obserwować swoje dziecko. W kolejnym rozdziale opisane były cztery typy dysleksji, czyli jak powstaje dany typ i czym się charakteryzuje. Zostały wymienione i przedstawione przyczyny niepowodzeń w nauce czytania i pisania, a także ukazany patomechanizm, czyli mechanizm powstawania dysleksji, na który składają się różnorodne koncepcje i hipotezy. Mogli zapoznać się szczegółowo z symptomami ryzyka dysleksji i objawów dysleksji, które można zauważyć w poszczególnych okresach życia (w wieku niemowlęcym, poniemowlęcym, przedszkolnym, klasie 0, nauczaniu początkowym, starszych klasach szkoły podstawowej, szkołach ponadgimnazjalnych). W trzecim rozdziale „Diagnoza dysleksji” zostały przedstawione założenia i kryteria diagnostyczne. Opisane było powstawanie diagnozy dysleksji, czyli diagnozy pedagogicznej i psychologicznej, a także ukazane zostaną etapy tych diagnoz. Został scharakteryzowany aspekt diagnozy pedagogicznej, czyli co pedagog w trakcie badania dziecka sprawdza i jakimi metodami się posługuje oraz opisany proces wydawania opinii i co powinna ona zawierać. W następnym rozdziale „Teoretyczne podstawy prowadzenia warsztatów” przedstawione zostały definicje szkolenia, rodzaje szkoleń oraz ich zapotrzebowanie,a także zdefiniowana i scharakteryzowana grupa. Opisany był cykl Davida Kolba jako koncepcja uczenia się przez doświadczenie oraz przedstawione będą metody dydaktyczne, które można wykorzystać podczas szkolenia. W ostatnim rozdziale były opisane cele i założenia projektu szkolenia, a także przedstawiony został konspekt warsztatów pt. „Jak pomóc dziecku dyslektycznemu w domu?”.

Coraz bardziej powszechnym staje się problem używania przez młode osoby substancji psychoaktywnych. Młodzież, która uczęszcza do klas gimnazjalnych jest w wieku dojrzewania, którego cechami jest ciekawość i eksperymentowanie. Pierwsze kontakty z używkami przypadają właśnie na ten okres ich życia. Na to, że temat sięgania po substancje psychoaktywne jest wciąż aktualny, wskazuje mnóstwo istniejących i wciąż powstających raportów i badań. W niniejszej pracy również podjęto ten temat. Badania zostały jednak przeprowadzone w nieco innej formie, gdyż porównano w nich problem używania substancji psychoaktywnych przez młodzież z dużego i małego miasta. Wśród ciekawych aspektów badanych w niniejszej pracy są między innymi przyczyny sięgania po substancje psychoaktywne, ich rodzaje, jakie wybiera młodzież, znajomość poszczególnych grup substancji psychoaktywnych a także skutków zdrowotnych ich zażywania. W związku z tym zasadnicze treści pracy zostały opracowane w formie trzech rozdziałów, w których: scharakteryzowane zostały wybrane substancje psychoaktywne, ich działanie oraz skutki ich zażywania, poruszony został temat uzależnienia a także opisane zostało zjawisko używania substancji psychoaktywnych przez młodzież. Niniejsza praca oparta jest na metodzie sondażu diagnostycznego a przeprowadzone wśród młodzieży badania oparte zostały na technice ankietowej, z zastosowaniem kwestionariusza ankiety. Celem pracy jest ukazanie skali zjawiska używania substancji psychoaktywnych przez młodzież a co za tym idzie – poznanie i wskazanie konkretnych działań, które mogą zapobiec zjawisku uzależnień w tak młodym wieku. Badania przeprowadzone na potrzeby niniejszej pracy mogą być także użyteczne dla szkolnych pedagogów oraz rodziców, którym mogą pomóc poznać zjawisko używania substancji psychoaktywnych przez młodzież, jego trendy i rozwój, co może przyczynić się do skuteczniejszego zapobiegania temu zjawisku. Wyniki badań przedstawione zostały w formie wykresów z podziałem na odpowiedzi młodzieży z dużego i małego miasta, co pozwala porównać zgromadzone odpowiedzi. Okazało się, że mimo tego samego przedziału wiekowego badanych, wyniki badań różnią się w zależności od miejsca zamieszkania młodzieży. Poznanie wyników badań tych samych grup wiekowych mieszkających w innych pod względem wielkości miejscowościach daje możliwość porównania ich a co za tym idzie pozwala na skuteczniejsze rozwiązanie problemu używania substancji psychoaktywnych w obrębie tych grup. Ważne jest rozpoznanie i ciągłe pogłębianie wiedzy na temat zjawiska używania substancji psychoaktywnych przez młodzież a także wprowadzanie działań zapobiegawczych, co może pomóc w skuteczniejszym zapobieganiu zjawisku uzależnień wśród społeczeństwa.

Adaptacja trzylatków do środowiska przedszkolnego jest zjawiskiem, które dotyka każde dziecko i stanowi dla niego niełatwe wyzwanie. Istnieje wiele literatury, w której autorzy opisują czym jest adaptacja do nowego otoczenia oraz podkreślają jej znaczenie dla dalszego funkcjonowania oraz rozwijania się człowieka. Co więcej, w literaturze można spotkać się z rozdziałami, które są w pełni poświęcone osobom wspomagającym rozwój dzieci – rodzicom i nauczycielom. Zaadaptowanie się do przedszkola stanowi dla malucha nowy etap w jego życiu oraz wiąże się z dość radykalnymi zmianami. Kilkulatki rozpoczynając edukację przedszkolną, uczą się funkcjonowania w nowym otoczeniu. Początkowo przedszkole jest miejscem, w którym mogą doświadczyć wielu negatywnych emocji. Dzieje się tak, ponieważ przeważa nad nimi tęsknota za mamą i tatą. Trzylatki różnie reagują na nowe otoczenie oraz na przedszkolaków, z którymi tworzą grupę. Reakcje maluchów są zróżnicowane, stąd określenie czasu trwania zaklimatyzowania się do przedszkola przez dziecko, nie jest niestety możliwe. Zmiana miejsca oraz przystosowanie się do niego jest kwestią indywidualną, dlatego tak ważne jest odmienne podejście do kilkulatków oraz wsparcie ze strony bliskich. Opierając się na różnorodnych źródłach, chciałabym jak najgłębiej poznać zjawisko adaptacji oraz to, jakie znaczenie odgrywa dla dzieci na etapie edukacji przedszkolnej. Myślę, że prawidłowe przejście przez proces adaptacji ma duże znaczenie na dalsze funkcjonowanie dzieci. Zapoznając się z treścią, jaką proponują autorzy, mogę spojrzeć na proces przystosowania z różnych perspektyw. Przy doborze tematu pracy licencjackiej, zależało mi, abym mogła zapoznać się z jak największą ilością źródeł, a także mogła zaznajomić się z problematyką z punktu widzenia dziecka i osób dorosłych. Dla rodziców rozpoczęcie edukacji przedszkolnej jest także nowym i niełatwym momentem. Zależy mi, abym zdobyła jak najbardziej obszerną wiedzę z zakresu edukacji przedszkolnej, żebym jako przyszły pedagog oraz rodzic wspomagała dzieci w przystosowaniu się do nowego miejsca i kreowała jak najlepszą atmosferę dla ich prawidłowego rozwoju.

Uzależnienia, które mogą dotknąć każdego człowieka bez wyjątku, są obecnie narastającym i niebezpiecznym problemem tym bardziej, że prowadzą one nie tylko do poważnych dla zdrowia skutków w wielu sferach życia człowieka. Obecnie w grupie osób uzależnionych coraz częściej pojawiają się osoby młode i dzieci. W XXI wieku uzależnienia coraz częściej obejmują nie tylko znany wszystkim alkoholizm, narkomanię oraz nikotynizm, ale również uzależnienia behawioralne, od czynności, to znaczy między innymi od Internetu, telefonu komórkowego, patologicznego hazardu, seksu czy też zakupoholizmu. Celem niniejszej pracy jest porównanie zjawiska uzależnień XX wieku do tych, które występują obecnie w wieku XXI, czyli na przełomie stulecia. Aby podjąć próbę zrozumienia obszernego tematu uzależnień, w pracy przedstawiono definicje uzależnienia według różnych autorów oraz źródeł, opisano rodzaje i objawy uzależnień, a także przyczyny i teorie uzależnień oraz sposoby przeciwdziałania temu zjawisku. W pracy opisano charakterystyczne uzależnienia dla wieku XX oraz te, które pojawiły się dopiero w wieku XXI. Następnie przedstawiono wyniki badań oparte na analizie dokumentów oraz wypowiedziach specjalistów, którzy zajmują się terapią uzależnień. Na koniec ukazano ustalenia z badań. Analiza zagadnień związanych z tematem uzależnień w połączeniu z analizą dokumentów i wywiadami przeprowadzonymi ze specjalistami, stały się podstawą do zrealizowania podstawowego celu pracy, jakim było poznanie i porównanie uzależnień które występowały w Polsce na przełomie stulecia. W niniejszej pracy niezbędne było wykorzystanie dwóch metod badawczych: metodę analizy dokumentów oraz metodę sondażu z zastosowaniem techniki sondażu z użyciem wywiadu skategoryzowanego. Wyniki badań z niniejszej pracy wskazują na to, że uzależnienia XX wieku różnią się od tych, które są charakterystyczne dla wieku XXI. W przypadku poprzedniego stulecia, typowymi uzależnieniami, które się wtedy pojawiały był alkoholizm, narkomania oraz nikotynizm. Obecnie, oprócz tychże uzależnień, pojawiły się dodatkowo uzależnienia behawioralne, które wiąże się z dużym przeskokiem cywilizacyjnym, który miał miejsce na przełomie XX i XXI wieku. Na początku obecnego stulecia pojawiło się również uzależnienie od dopalaczy, które określa się mianem „nowych narkotyków”. Nowe uzależnienia są tym bardziej niebezpieczne, że obecnie coraz częściej w grupie ryzyka pojawiają się osoby coraz młodsze, młodzież oraz dzieci. Problem uzależnień jest problemem, który jest wciąż aktualny. Mimo tego, że obecnie występujące uzależnienia różnią się od tych, które pojawiały się kiedyś – uzależnienia niosą ze sobą poważne i groźne skutki dla zdrowia i życia osoby uzależnionej. Dlatego tak ważne jest, by poznać zjawisko uzależnień od podstaw, co pozwoli nie tylko na zrozumienie tego tematu, ale także pomoże w organizacji odpowiedniej i skutecznej pomocy dla osób uzależnionych i tych, które są narażone na uzależnienie się. Zjawisko uzależnień,

Praca dotyczy zjawiska agresji u dzieci w wieku przedszkolnym. Dziecko wraz z przyjściem na świat, ma już w sobie pewne wrodzone reakcje, a w ciągu swojego życia ma ono szansę na nabycie innych. Pójście do przedszkola wiąże się z poznaniem szerokiej gamy zachowań agresywnych, którym rodzice powinni umiejętnie przeciwdziałać. W innym wypadku mogą przemienić się one w wyuczony schemat postępowania. Praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwsza część ma charakter teoretyczny, przedstawione są w niej definicje, pojęcia oraz klasyfikacje związane z tematyką pracy, wybrane teorie wyjaśniające powstanie agresji, a także jej ewolucja na przestrzeni okresów rozwojowych dziecka. Rozdział drugi poświęcony jest zachowaniom negatywnym w życiu przedszkolaka, ich przejawom i przyczynom, a także możliwościom pomocy, sposobom radzenia sobie z dziecięcą agresją. Trzeci rozdział jest projektem warsztatu skierowanego do rodziców, którzy pragną przeciwdziałać agresji w wychowaniu dziecka.

Tematem mojej pracy jest obraz osób poszukujących zleceń prezentowany na profilach portali społecznościowych. W pierwszym rozdziale omówiłam najważniejsze terminy przydatne w mojej pracy, w drugim opisałam część metodologiczną a w trzecim zawarłam swoje badania i dokonałam wnikliwej analizy. W terminologii tłumaczyłam definicję Internetu, komunikowania się i komunikacji, nowych mediów, social mediów, pracy i pracownika, zlecenia i zleceniobiorcy, profilu w social mediach, e-marketingu, czyli marketingu internetowego i networkingu. Podczas badań przeprowadziłam wywiady z osobami zajmującymi się rekrutacją internetową na portalach społecznościowych jak również z osobami najczęściej korzystającymi z rekrutacji na tych stronach. Dokonałam również analizy profili w social mediach trzech typów użytkowników: osób z zawodów wizerunkowych, którzy szukają zleceń przez Facebook.com, osób, które zatrudniają na pojedyncze zlecenia oraz neutralnych posiadaczy kont. Przedmiotem moich badań jest profil osoby poszukującej pracy prezentowany na portalach społecznościowych. Celem - analiza, poznanie i przedstawienie profilu osoby poszukującej pracy na portalach społecznościowych. Problemem głównym z kolei jest pytanie: „W jaki sposób prezentuje się osoba poszukująca pracy przez portale społecznościowe na swoim profilu i jakie występują różnice w profilach osób poszukujących pracy na portalach społecznościowych i tych nieposzukujących?”. Problematyka ta jest często poruszana w aktualnej literaturze nieprzekraczającej dziesięciu lat od wydania, głównie posiłkowałam się pozycją B. Danowskiego „Facebook Włącz się do gry. Facebook, czy już tam jesteś?” wyd. Helion z Gliwic z 2016 roku oraz T. Bonka i M. Smagi „Biznes na facebooku i nie tylko : praktyczny poradnik o promocji w mediach społecznościowych” wyd. Wolters Kluwer z Warszawy z 2015 roku. Problem była jedynie literatura dotycząca najświeższych informacji, była ona ciężko dostępna lub w formie papierowej nie było jej wcale, więc często korzystałam z Internetu by uzyskać dostęp do najświeższych badań, które w wielu przypadkach potrzebnych w mojej pracy aktualizowane są średnio raz na pół roku. Rezultatami, jakie osiągnęłam były niewątpliwie wypowiedzi osób z branży, będącymi dla mnie autorytetami zawodowymi i życiowymi, które bardzo wzbogaciły moją pracę merytorycznie. Pozwoliło mi to wysnuć wnioski dotyczące osób korzystających z portali społecznościowych w celach zawodowych. Analiza profili pozwoliła mi dojść do wniosku, że w zależności od rezultatu, jaki chcemy swoim profilem przekazać wygląda on inaczej i może on stać się źródłem radości z jego posiadania i tworzenia, a nie jedynie częścią Internetowego ja.

Niniejsza praca ma na celu sprawdzenie jakie umiejętności i strategie radzenia sobie w trudnych sytuacjach mają osoby dorosłe z autyzmem. Praca bazuje na badaniach jakościowych. Metoda badawcza wykorzystana w pracy to studium przypadku. Natomiast techniką badawczą jest wywiad częściowo skategoryzowany. Badaniem zostało objętych pięć osób, u których w wieku dziecięcym został zdiagnozowany autyzm. W pierwszej części pracy, bazując na stosownej literaturze, wyjaśnione są najważniejsze kwestie związane z tematem. W drugiej części umieszczony został opis metodologiczny, natomiast w trzeciej części analiza i interpretacja wywiadów.

Bajka jest jednym z pierwszych utworów z jakim mają styczność dzieci w swoim życiu. Jednocześnie to rodzice są często pierwszymi osobami, które zaznajamiają swoje dzieci ze światem bajek, które odgrywają znaczącą role w ich rozwoju. Czytanie dziecku bajek wspiera jego rozwój w wielu aspektach. Wpływa na jego rozwój m.in. psychiczny, emocjonalny, społeczny. Bajka może także pełnić funkcje terapeutyczne, dlatego też niniejsza praca koncentruje się na możliwościach ich wykorzystania w redukowaniu lęku u dzieci. Rodzice mogą tworzyć bajki terapeutyczne dla swoich dzieci, po odpowiednim zaznajomieniu się z zasadami, konstrukcją, schematem tworzenia tego rodzaju bajek. Dlatego też celem mojej pracy jest nie tylko opisanie specyfiki dziecięcych lęków, ale też zaprojektowanie warsztatu dla rodziców, dzięki któremu mogliby nauczyć się wykorzystywania bajki, jako pomocy dla własnych dzieci. Praca składa się trzech rozdziałów. W pierwszym rozdziale pt. Lęk w świetle literatury zostały omówione różne sposoby jego definiowania, przyczyny, objawy i skutki występowania lęku. Rodzaje lęków zostały opisane ze szczególnym uwzględnieniem wieku przedszkolnego i wczesnego wieku szkolnego. W końcowej części tego rozdziału przedstawione zostały konkretne sposoby pomocne w redukcji lęku. W drugim rozdziale pt. Bajkoterapia jako metoda redukcji lęku u dzieci omówione zostało znaczenie bajek w życiu człowieka oraz różne sposoby definiowania bajki i baśni. Również w tym rozdziale została scharakteryzowana bajkoterapia, mechanizmy stosowane w bajkoterapii oraz różne rodzaje bajek terapeutycznych. W podsumowaniu tego rozdziału omówiono konstrukcje bajki terapeutycznej. Trzeci rozdział pt. Bajka terapeutyczna jako skuteczna forma redukowania lęku – warsztat dla rodziców, składa się z części teoretycznej i warsztatowej. Część teoretyczna dotyczy podstaw metodyki projektowania warsztatów. W tej części przedstawione zostały różne sposoby definiowania szkolenia i warsztatów, rodzaje szkoleń oraz zestawienie szkolenia z innymi formami doskonalenia. Następnie zdefiniowano grupę oraz przedstawiono różne role grupowe jakie mogą pełnić jej członkowie. Kolejno omówiono cykl uczenia się według Davida Kolba, style uczenia się oraz metody szkoleniowe. W części warsztatowej powyższego rozdziału omówiono ogólne cele i założenia warsztatu oraz przedstawiono grupę warsztatową. Następnie został przedstawiony projekt warsztatu.