Tematem mojej pracy jest „Kształtowanie umiejętności wyrażania własnego zdania i przyjmowania krytyki wśród uczniów klas 4-6.” Moim celem było wykształtowanie wśród uczniów postaw asertywnych takich jak: wyrażanie własnego zdania i przyjmowania krytyki, a także uświadomienie im swoich praw i zrozumienie emocji, potrzeb oraz wrażliwości na potrzeby innych, a poprzez to zwiększenie pewności siebie. Prowadzone przeze mnie zajęcia miały na celu także ułatwienie kontaktów międzyludzkich, a co za tym idzie polepszenie wzajemnych relacji nie tylko między rówieśnikami, ale także na poziomie nauczyciel- uczeń. Wybrałam ten temat, ponieważ uważam, ze coraz więcej uczniów ma problem z asertywnym wyrażaniem swoich potrzeb, a także bronieniem swojego zdania. W rozdziale pierwszym zawarłam teoretyczne założenia pracy tj. Tożsamość, a wychowanie, podmiotowość w wychowaniu, ocenianie dziecka w szkole, samoocena, systemy oceniania w szkołach, dojrzałość społeczna, a procesy wychowawcze, prawa dziecka, oraz informacja zwrotna, a krytyka. W rozdziale drugim przedstawiłam specyfikę rozwoju dzieci w okresie wczesnej adolescencji, uwzględniając rozwój fizyczny, społeczny, poznawczy oraz tożsamościowy. Natomiast rozdział 3 przedstawia metody i techniki wykorzystane przeze mnie w realizacji scenariuszy, takie jak metody problemowe, aktywizujące, asymilacji wiedzy, zadaniowe, oddziaływań grupowych oraz techniki wymiany opinii, wzmacniania pozytywnego, oparte na dramatyzacji, hierarchizacji, diamentowego rankingu. W rozdziale tym uwzględniłam także konspekty, które realizowałam, aby osiągnąć zamierzone cele. W rozdziale 3 umieściłam refleksje pedagogiczne nad zrealizowanym projektem. Z kolei na końcu pracy zawarłam bibliografię wraz z netografią, w której znajduje się ponad 40 pozycji. Zajęcia prowadziłam we wrześniu w ramach praktyk, w Szkole Podstawowej im. Kazimierza Górskiego w Drzemlikowicach. Był to cykl pięciu zajęć poświęconych kolejno: ogólnemu zapoznaniu uczniów z pojęciem asertywności, uświadomieniu uczniom swoich praw i zwiększeniu świadomości własnych emocji, przedstawieniu technik odmawiania oraz umiejętnego przyjmowania krytyki. Scenariusze udało poprowadzić mi się tak jak tego oczekiwałam, jedynie drobne trudności sprawiły mi ćwiczenia, które wymagały bardziej dynamicznych form aktywności, wystąpienia przed grupą, co było prawdopodobnie spowodowane wstydliwością niektórych wychowanków tej placówki. Uważam jednak, ze poprzez swoje zajęcia osiągnęłam cele zamierzone w projekcie, ponieważ zauważyłam znaczna zmianę w zachowaniu uczniów, wzrost ich pewności siebie, poprawienie relacji klasowych czy tez przyswojenie i stosowanie technik odmawiania i przyjmowania krytyki. Poprzez rozmowę z uczniami wywnioskowałam, ze są bardziej świadomi swoich praw i wrażliwsi na potrzeby i uczucia innych. Moje zajęcia skłoniły wychowanków do refleksji nad swoim zachowaniem, a poprzez to uświadomili sobie jak ważną rolę odgrywa w naszym życiu prawidłowa asertywna komunikac

Celem mojej pracy jest uświadomienie dzieci w tym, że żywienie i nawyki żywieniowe mają wpływ na ich życie i zdrowie. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ w czasie praktyk czy stażu w szkołach podstawowych, zaobserwowałam, że bardzo duża liczba dzieci zmaga się z otyłością, a na przerwach dzieci jedzą dużą ilość niezdrowych produktów spożywczych. Dzieje się tak, ponieważ rodzice nie zawsze są w stanie skontrolować co dziecko je w szkole, a dzieci dokonują samodzielnych wyborów podczas zakupów w sklepiku szkolnym. W związku z powyższym w mojej pracy skupiłam się na edukacji zdrowotnej w szkołach podstawowych, jak jest realizowana i jakie instytucje wspierają szkoły w jej realizowaniu. Opisałam również najczęściej występujące zaburzenia odżywiania ich przyczyny, symptomy oraz jak wygląda terapia osób z zaburzeniami odżywiania oraz jak powinno wyglądać żywienie dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Przeanalizowałam rozwój emocjonalny, fizyczny, poznawczy i społeczno-moralny. Głównie skupiłam się na rozwoju fizycznym dziecka, ponieważ niedożywienie lub nadwaga w okresie wczesnego lub środkowego dzieciństwa powoduje trwałe zmiany w procesie rozwoju fizycznego. W kolejnej części przedstawiłam opis Szkoły Podstawowej im. Wincentego Witosa w Nowym Nakwasinie. W opisie zawarłam zadania i cele placówki. W oparciu o różne metody i techniki pracy z dziećmi stworzyłam cztery konspekty zajęć, do przeprowadzenia na godzinach wychowawczych. Są to zajęcia po których dzieci wyszły z wiedzą praktyczną i teoretyczną, na temat zdrowego odżywiania. W konspektach ułożyłam zajęcia tak aby były ciekawe, ruchowe i aktywizujące. W czasie przeprowadzania zajęć nie miałam większych problemów z grupą czy z zadaniami które ułożyłam.

Celem mojej pracy było redukowanie agresywności werbalnej poprzez eliminowanie stereotypów. Wybrałam ten temat ze względu na to, iż stereotyp jest obecny w codziennym życiu, pomimo tego że często bywa on powodem agresji werbalnej i pojawiających się uprzedzeń, co w obecnej sytuacji politycznej, napływem do Polski osób o bardzo różnej narodowości, kulturze czy wyznaniu, może być problematyczne i utrudniać kontakt z innymi ludźmi. W związku z tym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 13 lat. Dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu agresywności, agresji, stereotypu. Wybrałam ten wiek, ponieważ w tym wieku dzieci są zdolne do współodczuwania, dodatkowo znajdują się na przełomie dzieciństwa a adolescencji i są bardzo podatni na wpływy środowiska. Opierając się na metodach modelowania, informacyjno- perswazyjnych, bezpośrednich, zadaniowych, organizacji działalności zespołowej oraz na technikach socjodramy, burzy mózgów, decyzji grupowej i wzmocnienia pozytywnego i negatywnego, przeprowadziłam zajęcia na godzinach wychowawczych w Niepublicznej Szkole Podstawowej Sióstr Salezjanek im. Jana Pawła II we Wrocławiu, raz w tygodniu realizowanych w marcu i kwietniu 2018r. Po przeprowadzonych zajęciach mogę stwierdzić, że u dzieci poziom używania agresji werbalnej zmalał. Zauważyłam, że dzieci zaczęły dostrzegać stereotypy, które ich otaczają, a także zwracać sobie nawzajem uwagę, gdy któryś z uczniów użyje agresji werbalnej bądź stereotypu. W pracy osiągnęłam zamierzone cele pomimo problemów z zachowaniem uczniów podczas pracy w grupie. Zajęcia te polecam przeprowadzać w szkołach podstawowych w klasie siódmej, ale również w innych placówkach gdzie przebywają dzieci 13 letnie.

Praca licencjacka skupia się na temacie kształtowania poprawnych relacji społecznych u dzieci w wieku 10-12 lat. Składa się z czterech głównych rozdziałów zaczynając od teoretycznych aspektów realizowanego projektu, następnie przechodząc do rozwoju wychowanków w wieku 10-12 lat. Kolejnym już trzecim rozdziałem są metody i techniki wykorzystane w pracy z uczniami oraz zawarte w nim konspekty przeprowadzonych zajęć. Ostatnim z rozdziałów są refleksje nad zrealizowanym projektem. Poprawne relacje społeczne są istotne w życiu każdego człowieka. Wiele czynników wpływa na budowanie pozytywnych bądź negatywnych kontaktów ze społeczeństwem. To jak dziecko będzie funkcjonowało w życiu dorosłym w społeczeństwie w dużej mierze zależy jak do tego zostanie przygotowane w dzieciństwie oraz jakie doświadczenia za nim idą. Dlatego istotnym jest aby uczyć dzieci poprawnych relacji z innymi, wiedzieć jakie czynniki mogły wpłynąć na ich dotychczasową postawę oraz zdawać sobie sprawę na jakim etapie rozwoju się znajdują i co on za sobą niesie. . Czynnikami, które pomagają w budowaniu poprawnych relacji i na których się skupiłam w praktycznych działaniach z dziećmi jest komunikacja, trening umiejętności społecznych, współpraca oraz istota bycia sobą czyli zwiększenie poczucia własnej wartości.

Praca licencjacka na temat rozpoznawania i rozładowywania emocji i napięć emocjonalnych u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Praca dyplomowa składa się z czterech obszernych rozdziałów, począwszy od teoretycznych aspektów pracy związanych z głównym zagadnieniem, którym są emocje, przez część rozwojową, w której opisane są uwarunkowania rozwojowe przypisane dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym, następnie pojawia się rozdział metodyczny wraz z technikami pracy oraz konspektami zajęć przeprowadzonych w świetlicy szkolnej wśród dzieci w wieku 7-9 lat. Rozdziałem zamykającym pracę są osobiste refleksje pedagogiczne po przeprowadzeniu zajęć z dziećmi, w którym opisane są wykonane działania z dziećmi, a także trudności, które podczas prowadzenia zajęć wystąpiły. Jest to analiza sukcesów i niepowodzeń w pracy pedagogicznej z grupą wychowanków. Zagadnienie związane z emocjami jest bardzo obszerne, co można zauważyć czytając rozdział teoretyczny, ponieważ jest tam zawartych wiele aspektów związanych z tym tematem. Nawet definicja wyjaśniająca pojęcie emocji nie jest jednoznaczna, ponieważ składa się ona z różnych aspektów tego stanu. Pojęcie emocji towarzyszy człowiekowi przez całe życie, a warto zauważyć, że człowiek rozwija się pod względem emocjonalnym jeszcze przed przyjściem na świat, ponieważ dzieje się to już w okresie prenatalnym. To, w jakim stopniu rozwiniemy swoje umiejętności rozpoznawania i wyrażania stanów emocjonalnych, wpłynie na życie w społeczeństwie i komunikację międzyludzką.

Tematem pracy są techniki, które mają za zadanie ułatwić uczniom przyswajanie wiedzy oraz usprawnić proces uczenia się. Głównym wątkiem, który poruszyłam, jest przekazanie uczniom umiejętności uczenia się, zapamiętywania, koncentracji. Zdolności te są niezwykle ważne, zarówno w procesie edukacyjnym, jak i w dalszych etapach życia. Uczniowie w trakcie edukacji szkolnej powinni być zapoznawani z metodami, dzięki którym nauka może stać się dla nich bardziej przystępna oraz zdawać sobie sprawę z tego, jak ważne jest ćwiczenie pamięci oraz zdolność skupiania uwagi. Nauczyciel prócz przekazania uczniowi materiału, powinien przede wszystkim wyposażyć w umiejętność uczenia się.

Praca licencjacka pod tytułem "Rozbudzanie aktywności twórczej dzieci w okresie wczesnoszkolnym" została napisana w celu zgłębienia tematu rozwoju twórczości w tym stadium życia. Podjęto próbę zdefiniowania twórczości, znalezienia efektywnych sposobów pomiaru, czy też metod i technik wspierających jej rozwój. Praca składa się z dwóch segmentów. Pierwszy porusza zagadnienia teoretyczne, pozwala czytającemu zrozumieć idee twórczości, poznać jej charakter i naturę, jak również zwraca uwagę na konieczność edukowania w tyjm zakresie ludzkiej działalności. Jednym z głównych celów pracy jest podniesienie świadomości pozytywnych skutków rozwijania twórczości, jak i podkreślenie negatywnych konsekwencji płynących z zaniedbania tegoż tematu. W drugiej części znajdują się autorskie projekty zajęć twórczych, które zostały przeprowadzone w młodszej grupie szkolnej. Konspekty mogą stanowić inspirację do podjęcia własnych działań. Praca zawiera ponadto opis przebiegu zaprojektowanych zajęć, wnioski i przemyślenia, jak również sugestie i rady na co warto zwrócić uwagę przy twórczej pracy z dzieckiem.

W pracy poruszony zostaje temat znaczenia tolerancji w procesie wychowania. Rozpoczyna się ona od przedstawienia istoty tolerancji jako wartości, której zaszczepianie dzieciom od najmłodszych lat jest szczególnie ważne dla ich późniejszego, prawidłowego rozwoju głównie na płaszczyźnie społecznej, oraz emocjonalnej. Przedstawione zostaje również jej szczególne znaczenie we współczesnej pedagogice, która musi odpowiadać szybko rozwijającemu się i przekształcającemu społeczeństwu. Opisane zostaje w jaki sposób wychowanie wychodzi na przeciw takim zjawiskom jak globalizacja, czy wielokulturowość. W kolejnych rozdziałach opisany jest rozwój fizyczny, społeczny, osobowościowy oraz poznawczy w okresie adolescencji. Dalej przedstawione zostają również konspekty przeprowadzonych zajęć, użyte podczas ich przebiegu metody i techniki pracy z grupą, oraz bazująca na nich refleksja pedagogiczna z uwzględnieniem mocnych i słabych stron projektu.

Swoją pracę seminaryjną poświęciłam zagadnieniu dotyczącemu motywacji uczniów do nauki. Do zainteresowania tym tematem skłoniły mnie praktyki w szkole podstawowej. Podczas pracy zauważyłam, że stopień skupienia u dzieci jest bardzo zróżnicowany, a motywacja często zanika. Celem mojego projektu było przedstawienie sposobów, które przyczyniają się do wzmocnienia motywacji do nauki. Przede wszystkim zależało mi na tym, aby poprzez dobór nieszablonowych zadań wpłynąć na aktywność uczniów. Jestem przekonana bowiem, że kluczowe jest, by zdobywanie i pogłębianie wiedzy odbywało się w sposób ciekawy dla dzieci. Przedstawienie wiedzy podręcznikowej w sposób kreatywny i przestępny działa pozytywnie na podtrzymywanie motywacji u dzieci. W pierwszym rozdziale przedstawiam problem korzystając ze źródeł literatury. Opisuję teorię poznawczą, teorię społecznego uczenia się oraz teorię wzmocnień, których celem jest wpływanie na motywację człowieka. Ponadto zwracam uwagę na osobę pedagoga, jego pracę, techniki i metody, którymi się posługuje aby pozytywnie wpłynąć na chęci uczniów. Aby nawiązać do rzeczywistości szkolnej przytoczyłam badania obrazujące działania, które podejmują nauczyciele. Dodatkowo dużo uwagi poświęciłam metodzie projektów oraz temu w jaki sposób, jej zastosowanie pozwala na osiąganie zadań edukacyjnych. W pierwszym rozdziale umieściłam również podrozdział dotyczący zadań kompensacyjnych szkoły oraz terapii pedagogicznej. Zwróciłam uwagę na zadania kompensacyjne zawarte w obowiązującej ustawie. W tym rozdziale poruszyłam również problem oceniania, który jest powszechnie stosowany jako motywator do działania. W swojej pracy ujęłam refleksję nad tym co i kiedy powinno być ocenione przez nauczyciela. W tym przypadku również dotarłam do badań obrazujących czynniki, które mają wpływ na ocenę. W kolejnym rozdziale opisuję rozwój dzieci będących w okresie edukacji wczesnoszkolnej. Znajdują się tam opisy rozwoju fizycznego, społecznego, osobowościowego oraz poznawczego. Do ich przedstawienia czerpałam wiedzę przede wszystkim z książek z dziedziny psychologii. Trzeci rozdział poświęciłam metodom i technikom, którymi posługiwałam się realizując projekt. Opisałam metody takie jak: zadaniowa, perswazji, nagradzania, organizowanie działalności zespołowej oraz współudział uczniów w organizowaniu lekcji. Z kolei technikami, które wykorzystałam w pracy z dziećmi były: burza mózgów, rekreacji twórczej, zabawowa oraz „płaszcz eksperta”. Ponadto w rozdziale umieściłam również konspekty przeprowadzonych zajęć. W czwartym rozdziale przedstawiłam placówkę, w której realizowałam projekt. Jej specyfikę oraz cechy grupy, z którą miałam okazję pracować. Opisałam również swoje refleksje dotyczące realizacji projektu, które elementy się udały, a które wymagały modyfikacji. Na końcu pracy znajduję się zakończenie, które jest podsumowaniem mającym na celu analizę czy założenia, które postawiłam na początku projektu, zostały zrealizowane.

Praca podejmuje zagadnienie radzenia sobie ze stresem poprzez użycie technik relaksacyjnych. W rozdziale pierwszym zawarte zostało teoretyczne ujęcie stresu na płaszczyźnie pedagogicznej oraz psychologicznej. Znajduje się tu także analiza teorii naukowych dotyczących stresu, stresorów i reakcji na stres, przytoczenie badań dotyczących stresu. Przeanalizowano także stresory i rodzaje reakcji na bodźce stresowe. Następnie w rozdziale zawarte są informacje dotyczące relaksacji i jej rozdziałów. Przybliżono także sytuacje w życiu młodej osoby, które mają bezpośredni wpływ na odczuwanie stresu. Istotnym elementem jest także grupa rówieśnicza, i jej wpływ na odczuwanie stresu przez adolescentów. W rozdziale drugim znajduje się analiza rozwoju fizycznego, psychicznego, moralnego, społecznego oraz rozwój osobowości. Następny rozdział dotyczy metod i technik prowadzenia zajęć w ujęciu teoretycznym. W tym rozdziale znajdują się także konspekty do cyku zajęć dotyczących stresu. Ostatnimi elementami pracy jest analiza podstaw prawnych bursy, oraz analiza konkretnej placówki jaką jest Państwowa Bursa Szkół Artystycznych.

Tematem mojej pracy jest "Kształtowanie umiejętności współpracy poprzez aktywizację grupową, w trakcie zajęć świetlicowych". Praca ukazuje wartość umiejętności współpracy między dziećmi, jaki ma ona wpływ na wzajemne relacje między dziećmi i jakie może przynieść efekty. Praca składa się z czterech rozdziałów. W pierwszym rozdziale opisane zostały zagadnienia o współpracy w zespole, dziecka jako jednostki w grupie rówieśniczej, etapy rozwoju grupy, role jakie pełnią dzieci będąc w grupie, a także statusy grupowe. Rozdział drugi mojej pracy poświeciłam na przybliżenie rozwoju dzieci w tym konkretnym przedziale wiekowym od 6 do 11 roku życia. Trzeci rozdział opisuje metody jakie wykorzystałam w tworzeniu scenariuszy zajęć, które później realizowałam pracując z dziećmi w świetlicy szkolnej. W rozdziale czwartym przedstawiłam opis placówki, w której przeprowadzałam zajęcia, a także refleksje pedagogiczne nad zrealizowanym projektem, a także wnioski wykonanej pracy z dziećmi, pozwalające stwierdzić, że współpraca ma niezwykle dużą wartość, której efekty można zauważyć, dlatego też praca takimi metodami jest efektywna.

Tematem mojej pracy było kształtowanie postaw prospołecznych wobec grupy rówieśniczej, w trakcie zajęć świetlicowych. Celem mojego projektu edukacyjnego było kształtowanie u dzieci postaw prospołecznych poprzez: ukazanie im korzyści wynikających z posiadania i bycia dla kogoś innego przyjacielem, uwrażliwienia ich na potrzeby drugiego człowieka, rozwijanie umiejętności dobrego słuchacza oraz postawy tolerancyjnej wobec drugiego człowieka. Do wyboru tego tematu skłoniło mnie to, iż uważam że w dzisiejszych czasach jest niezwykle ważną kwestią kształtowanie u młodych ludzi tego typu zachowań, gdyż tylko one pozwolą nam żyć w zgodzie ze samym sobą, oraz innymi ludźmi. W pierwszej części rozdziału pierwszego przedstawiłam problematykę procesu uspołeczniania dzieci w szkole i tu zajęłam się edukacją i wychowaniem ku tolerancji jako zadanie pedagogiczne, socjalizacją do grupy rówieśniczej ucznia, znaczeniem grupy rówieśniczej w pracy pedagogicznej i rozwoju społecznym, oraz wpływem nauczyciela na kształtowanie się postaw prospołecznych u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. W drugiej części rozdziału pierwszego przedstawiłam specyfikę rozwoju dzieci w wieku wczesnoszkolnym uwzględniając tutaj rozwój fizyczny,społeczny, osobowości i poznawczy. W pierwszej części rozdziału drugiego przedstawiłam metody i techniki, które zostały przeze mnie wykorzystane w trakcie realizowania projektu. Opisałam tutaj metody takie jak: zadaniowa, organizowanie działalności zespołowej,modelowania, zabawowa, oraz techniki takie jak: burza mózgów, drama, kontakty międzyludzkie, swobodna ekspresja plastyczna, kłębek a także graffiti. Natomiast w drugiej części tego rozdziału zamieściłam opracowane przeze mnie scenariusze zajęć z, których korzystałam realizując projekt. W ostatnim trzecim rozdziale opisałam swoje refleksje po zrealizowanym przeze mnie projekcie, przedstawiłam specyfikę placówkę w której realizowałam swój projekt. Na końcu pracy znajduje się zakończenie, które jest podsumowaniem czy założone przeze mnie na początku pracy założenia zostały zrealizowane. Uważam, że cel jaki postawiłam sobie na początku pracy został zrealizowany i w jakimś stopniu udało mi się wpłynąć na kształtowanie się postaw prospołecznych u dzieci z którymi miałam przyjemność pracować.

Praca pt. "Minimalizowanie poziomu lęku za pomocą bajek terapeutycznych u dzieci w wieku przedszkolnym" składa się z dwóch części: teoretycznej i projektowej. Pierwsza z nich- część teoretyczna zawiera pięć rozdziałów. W pierwszym z nich opisuje rozwój dziecka w wieku przedszkolnym, skupiając się głównie na rozwoju emocjonalnym, ponieważ kluczowym problemem postawionym przeze mnie jest lęk. Następnie próbuję go zdefiniować, podaje jego rodzaje, przyczyny powstawania oraz role jaką może pełnić w życiu człowieka. Potem skupiam uwagę na sposobie jego minimalizowania poprzez bajki terapeutyczne, opisuję ich charakterystykę oraz funkcję. W rozdziale trzecim opisuję działalności pedagogiczną przedszkola, regulacje prawne funkcjonowania placówek przedszkolnych, ich cele, funkcje oraz zadania. Rozdział czwarty to opis wybranej przeze mnie placówki- Punktu Przedszkolnego Lutomia I. Na koniec charakteryzuję cele wychowania oraz metody i techniki, po czym podaje własną operacjonalizację celów oraz metodykę projektu własnego. Części druga- projektowa skupią się głównie na konspektach zajęć, w których realizowane są założone w rozdziale piątym cele wychowania oraz sposób ich realizacji poprzez metody i techniki wychowawcze.

Tematem niniejszej pracy jest wzmacnianie samooceny dzieci w szkole wiejskiej w Miączynie. Praca składa się z dwóch części – teoretycznej i projektowej. Pierwsza część pracy opiera się na analizie literatury, związanej z tematem pracy. W pierwszej części rozdziału skupiono się na wieloaspektowym rozwoju dzieci w wieku szkolnym. W drugiej część rozdziału poruszono wiele treści związanych ze wzmacnianiem samooceny, między innymi czynniki determinujące i wpływające na jej rozwój. Zwrócono uwagę na zależności między wychowaniem rodziców, wpływem grupy rówieśniczej, rozwojem emocjonalnym i społecznym, które stanowią integralną część rozwoju samooceny u dzieci. W pracy znajduję się również autorski warsztat, składający się z 4 scenariuszy zajęć, których głównym celem jest wzmacnianie samooceny u dzieci, odbywa się to po przez redukowanie nieśmiałości, budowanie własnej wartości, pracy w grupie, poznaniu siebie i samoświadomości. Użyte techniki i metody, prowadzą do tego, że dzieci otrzymują pozytywne wzmocnienia od swoich rówieśników, integrują się z grupą, ośmielają się. Warsztat skierowany jest do dzieci w wieku 9 – 10 lat, ponieważ jest to wiek, w którym możemy zaobserwować istotne zmiany związane z samooceną u dzieci. Ostatnią część pracy stanowi refleksja po przeprowadzonych zajęciach, w której zawarte są wnioski z prowadzonych zajęć, jak również uwagi, co można ulepszyć i poprawić, aby praca nad wzmacnianiem samooceny u dzieci była bardziej efektywniejsza, zostały również opisane wszelkie trudności, jakie pojawiły się podczas warsztatów.

„ Uczenie rozpoznawania emocji i ich wyrażania wśród uczniów klas I-II” to praca licencjacka, która ma charakter projektowy. Składa się z czterech rozdziałów: dwóch teoretycznych, metodycznego oraz refleksyjnego a jej celem jest nauka rozpoznawania emocji towarzyszących dzieciom w ich codziennym życiu, a także ich wyrażania. Uczniowie podczas cyklu warsztatów poznają emocje, dowiadują się jak je rozpoznawać u siebie a także u innych, oraz uczą się wyrażać je tak, aby nie krzywdzić przy tym rówieśników. W części teoretycznej pracy opisane zostały teorie potrzebne do zrozumienia tematu. Zawiera ona m.in. teorię napięć Roberta Agnewa, definicje asertywności oraz jej rodzaje, a także definicję inteligencji emocjonalnej. Przytoczone zostały również badania dotyczące wpływu kar cielesnych na impulsywność dzieci. Rozdział drugi to część teoretyczna, która opisuje fazy rozwojowe człowieka oraz zmiany, które zachodzą u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Człowiek w tej fazie rozwija się na wielu płaszczyznach, dlatego opisany został rozwój emocjonalny, fizyczny, poznawczy jak i również umiejętności komunikacyjne. Część metodyczna to opis metod i technik stosowanych podczas cyklu warsztatów dotyczących emocji. Na końcu tego rozdziału można zapoznać się z pięcioma scenariuszami zajęć, które zostały przeprowadzone podczas praktyk studenckich. Ostatni rozdział umieszczony w pracy to refleksja pedagogiczna po przeprowadzeniu warsztatów , która zawiera opis placówki w której zostały one zrealizowane i refleksję pedagogiczną dotyczącą całości warsztatów.

Celem mojej pracy jest pomoc, wsparcie dzieci z przedszkola w kwestii edukacji umiejętności językowych oraz komunikacyjnych za pomocą gier i zabaw. W związku z powyższym dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu nauczania dzieci za pomocą udziału fantazji, wyobraźni, czyli pedagogiki zabawy. Podczas tworzenia warsztatów przeanalizowałam fazy rozwoju podopiecznych oraz skupiłam się na najważniejszych aspektach placówki. Zauważyłam, że uczniowie posiadają braki w kwestii językowej, w związku z tym zaplanowałam zajęcia w taki sposób, aby zniwelować te konkretne braki. Opierałam się na metodach pracy we współpracy oraz twórczego myślenia, które idealnie sprawdzały się podczas zajęć. Zajęcia zrealizowałam w kwietniu oraz maju. Po przeprowadzonych zajęciach mogę zauważyć, że podopieczni poznali nowe słownictwo i stosowali je w codziennym życiu. Problemy sprawiły zajęcia podczas, których uczniowie mieli samodzielnie przeczytać bajkę, jednakże nawet ta sytuacja nie wykluczyła realizacji warsztatów. Zajęcia, które stworzyłam mogę zaproponować pedagogom, którzy pragną uczyć za pomocą gier i zabaw z pomocą aktywności uczniów.

Tematem pracy jest motywowanie w procesie doskonalenia kompetencji pracowników. Celem pracy jest analiza znaczenia procesu motywowania poprzez rozwój potencjału pracowniczego oraz doskonalenie kompetencji. W pracy zostaje podkreślona podmiotowość i możliwość rozwoju pracownika jako wyznacznik zadowolenia, satysfakcji i efektywniejszej pracy. Praca omawia temat w różnych aspektach. W pierwszym rozdziale zostały opisane różne znaczenia i podejścia do motywowania pracowników. Dokonano również szczegółowej analizy systemu motywacyjnego oraz czynników motywacyjnych jako niezbędnych elementów procesu motywowania. Drugi rozdział porusza tematykę doskonalenia kompetencji jako aspektu edukacyjnego. Możliwość rozwoju zawodowego w organizacji została przedstawiona poprzez opisanie różnorodnych form doskonalenia kompetencji. Ostatni rozdział pracy jest opisem uwarunkowań skutecznego motywowania. Rozdział zostaje podsumowany ze względu na aspekty edukacyjne, których doświadcza pracownik jak i motywator w procesie motywowania. Praca w całości podkreśla znaczenie motywowania pracowników jako ważny element funkcjonowania organizacji. Miejsce pracy zostaje przedstawione nie tylko jako miejsce pełniące funkcję zarobkową, ale również jako miejsce odpowiednie do rozwijania kompetencji i potencjału pracownika.

Tematem pracy jest rozwijanie twórczego myślenia poprzez zajęcia arteterapeutyczne u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. W pierwszym rozdziale został objaśniony proces twórczego myślenia oraz pojęcia bliskoznaczne twórczości, takie jak kreatywność i innowacyjność. Ostatni z wymienionych terminów został szerzej omówiony w kontekście innowacji pedagogicznych, czego dobrym przykładem są uniwersytety dziecięce. Głównym celem tego rodzaju placówek jest rozwijanie twórczego potencjału dzieci. Uczniowie pragnący działać na rzecz rozwoju swej twórczości i kreatywności mają również możliwość udziału w programie edukacyjnym Odyseja Umysłu, który realizowany jest w formie konkursu i ma na celu uczenie myślenia kreatywnego oraz krytycznego, jak również rozwijanie zdolności twórczych poprzez angażowanie uczniów do procesu twórczego rozwiązywania problemów. Ważne zadanie stawiane jest także przed pedagogami twórczości, którzy wspierając twórcze uzdolnienia swych uczniów powinni mieć na uwadze przede wszystkim potrzeby i możliwości dzieci oraz ich motywacje. Istotne są także warunki zewnętrzne sprzyjające rozwijaniu twórczości uczniów oraz odpowiedni dobór metod, form i środków dydaktycznych. Istotną kwestią w kształceniu ku twórczości jest wyposażenie uczniów w tworzywo twórcze. Popularna, w owym kształceniu, jest grupowa forma uczenia się określana mianem treningu twórczości, mającego na celu nauczanie twórczych postaw oraz technik myślenia twórczego, jak również wzmacnianie zdolności twórczych poprzez ćwiczenia. W opisywanym rozdziale wskazane są także różnice między myśleniem kreatywnym, krytycznym a komputacyjnym. Na zakończenie tej części przedstawione są metody pracy arteterapeutycznej, takie jak Metoda Malowania Dziesięcioma Palcami czy Life/Art Process, które również sprzyjają rozwijaniu twórczego myślenia. Drugi rozdział to rozważania nad rozwojem dzieci w młodszym wieku szkolnym, gdyż tej grupy wiekowej dotyczy owa praca. W kolejnym rozdziale przedstawione zostały metody oraz techniki pracy projektowej. Szerzej opisano metody asymilacji wiedzy oraz metody waloryzacyjne. Wśród technik wyróżniono natomiast techniki oddziaływań niewerbalnych oraz elementy takich technik arteterapii jak: muzykoterapia, choreoterapia i filmoterapia. Powyższa metodologia została zastosowana podczas zajęć arteterapeutycznych przy realizacji scenariuszy zaproponowanych w czwartym rozdziale. Praca zakończona jest refleksjami pedagogicznymi, które narodziły się podczas prowadzenia zajęć z wykorzystaniem elementów arteterapii z dziećmi w wieku wczesnoszkolnym w Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży "Miś" we Wrocławiu.

Tematem niniejszej pracy jest „Rozwijanie wyobraźni u dzieci 6-letnich poprzez literaturę dziecięcą”. Celem było zagłębienie się w tematykę wpływu literatury na dziecięcą kreatywność i rozwijanie myślenia twórczego dzieci, a także wykorzystanie w atrakcyjny sposób dzieł literackich w scenariuszach zajęć. Ze względu na coraz to prędzej rozwijającą się technologię, która zastępuje dziecięcą rozrywkę od najmłodszych lat, bardzo istotne jest rozbudzanie w naszych pociechach zainteresowania literaturą, która zbawiennie oddziałuje na rozkwit i wzmacnianie inwencji twórczej czy abstrakcyjnego rozumowania. Są to cechy, których posiadanie rzutuje zdecydowanie pozytywnie na życie każdego człowieka. Praca dzieli się na trzy części. Pierwsza z nich to część teoretyczna, w której zawarte są tematy ściśle związane z przedmiotem pracy jak: rola dziecięcej zabawy oraz jej wpływ na późniejsze prosperowanie człowieka, czy bajkoterapia jako zamierzone działanie oparte na stosowaniu bajek lub baśni w rozwijaniu kreatywności. Inny temat dotyczy pedagogiki twórczości posiłkującej się możliwościami twórczymi człowieka. W części tej można znaleźć opis sylwetki kreatywnego pedagoga i informacje jakie cechy powinien owy pedagog posiadać, a także informacje dotyczące metod i technik aktywizujących, które są mocno zespolone i pomocne w rozbudzaniu pokładów twórczości podopiecznych. Rozdział drugi części pierwszej uwzględnia aspekt rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym na wszelkich możliwych płaszczyznach, m.in. na tle rozwoju fizycznego, poznawczego, społecznego czy emocjonalnego. W kolejnej części – metodycznej, opisane zostały wszelkie metody i techniki użyte w dołączonych do pracy scenariuszach zajęć. Cykl zajęć nakierunkowany jest na rozwijanie wyobraźni oraz pobudzanie zamiłowania dzieci do literatury. W części końcowej uwzględniony został krótki opis placówki, w której zostały przeprowadzone scenariusze zajęć, a także osobista refleksja pedagogiczna z przebiegu mojej pracy.

Niniejsza praca nosi tytuł „Rozwijanie umiejętności pracy w grupie poprzez zabawy integracyjne”. Jej celem jest rozwinięcie powyższej zdolności u dzieci w wieku od 7 do 10 lat, które są na różnym poziomie rozwoju w sferze poznawczej, ruchowej i emocjonalno- społecznej. Praca składa się z kilku rozdziałów. Pierwszy rozdział ma charakter teoretyczny. Przedstawiono w nim między innymi problematykę roli wychowawców i rodziców w rozwijaniu kompetencji społecznych u dzieci, znaczenie grupy rówieśniczej w pracy pedagogicznej czy rodzinę jako środowisko kształtowania poczucia własnej wartości u dzieci. Drugi rozdział także posiada charakter teoretyczny. Dokonano w nim analizę rozwoju motorycznego, poznawczego, społecznego, moralnego, fizycznego, emocjonalnego a także osobowościowego u dzieci w wieku od 7 do 10 lat. Trzeci rozdział natomiast przedstawia metody nauczania oraz techniki obecne w projekcie, a także cztery scenariusze zajęć. Wspomniane konspekty miały na celu głównie rozwinięcie umiejętności obecnej w tytule pracy. W ostatnim rozdziale opisano jakie warunki panowały w świetlicy szkolnej znajdującej się w Szkole Podstawowej numer 63 we Wrocławiu w której zostały przeprowadzone zajęcia a także przeanalizowano w tym rozdziale poszczególne zabawy obecne w scenariuszach. Ponadto przedstawiono co się udało zrealizować a co zostało zastąpione innymi zabawami oraz jak reagowali uczniowie na określone ćwiczenia.

Celem mojej pracy jest wsparcie rozwoju emocjonalnego dzieci z klas 1-3 szkoły podstawowej. Do osiągnięcia zamierzonego efektu, postanowiłam wykorzystać zajęcia muzyczne, które są pomocne w aktywizowaniu dzieci, usprawniają i stymulują procesy poznawcze. Ponadto muzyka uczy refleksyjności, ma wpływ na ekspresję i uwrażliwia człowieka na bodźce, które do niego docierają. To wszystko łączy się z celami zajęć, opisanymi w niniejszej pracy, wśród których można wyróżnić: uwrażliwienie dzieci na otaczający świat, ludzi, na to, co przeżywają nie tylko oni sami, ale i osoby, z którymi się spotykają oraz zapoznanie ze społecznie akceptowanymi sposobami wyrażania własnych emocji. Wyposażeni w nową wiedzę, dotyczącą własnych stanów, ich różnorodności, sposobów ich wyrażania, a także rozpoznawania, ma im być łatwiej funkcjonować w społeczności, lepiej rozumiejąc innych i będąc lepiej rozumianym. Dokonałam dokładnej analizy zagadnień związanych z tematyką pracy, postanawiając skoncentrować się na najważniejszych dla mnie aspektach. Poruszyłam kwestię napięć, jakich doświadczają i z jakimi zmagają się młodzi ludzie. Opisałam mechanizm ich powstawania, który, moim zdaniem, powinni znać zarówno wychowawcy, jak i rodzice czy opiekunowie. Postanowiłam też poruszyć kwestię wpływu wychowania na ekspresję dziecka oraz jego funkcjonowanie w przyszłości. Za istotne uznałam również opisanie tego jak muzyka może wpłynąć na kształtowanie sfery uczuć, ze względu na wykorzystanie jej przeze mnie podczas zajęć oraz poczucie, że jest ona silnie związana z tym tematem. Wybierając grupę docelową i decydując się na placówkę, jaką jest świetlica szkolna, nie mogło również zabraknąć odniesienia do wpływu wychowawczego szkoły na sferę emocjonalną, a także tego czy i w jaki sposób wykorzystuje do tego zajęcia muzyczne. Opisałam najważniejsze kwestie dotyczące rozwoju dzieci na tym etapie i na podstawie prawidłowości rozwojowych, dostosowałam metody i techniki, jakie wykorzystywałam podczas realizacji zajęć z grupą. Opierając się głównie na metodach działań praktycznych, ekspresyjnych i gier dydaktycznych, zrealizowałam zajęcia w Szkole Podstawowej im. Jerzego Badury w Międzyborzu. Z wychowankami świetlicy szkolnej spotkałam się pięć razy w maju. Zajęcia odbywały się przez trzy tygodnie, po jednej godzinie dydaktycznej w wybrane dni. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że wzrosła świadomość emocji przeżywanych przez uczestników. Wychowankowie wykształcili umiejętność nazywania, rozpoznawania i ekspresji emocji. Problem sprawiły zajęcia mające wykorzystać umiejętności radzenia sobie w sytuacjach problemowych uczestników. Nie udało się zrealizować scenek, ze względu na ograniczony czas zajęć oraz nieśmiałość uczestników, zauważalną podczas ćwiczenia poprzedzającego. Cele tych zajęć zostały jednak osiągnięte, dzięki zmianie przebiegu ćwiczenia. Siedząc w kręgu, dzieci udzielały odpowiedzi, dotyczących rozwiązania sytuacji problemowych, w jakich każdy z nich mógłby się znaleźć. Odp

Okres adolescencji jest to czas, kiedy dochodzi do wielu zmian w zakresie rozwoju emocjonalnym u młodego człowieka. Młodzież odczuwa wówczas wiele emocji, co spowodowane jest zmianami biologicznymi i hormonalnymi. Labilność emocjonalna charakterystyczna dla tego okresu oznacza łatwe przechodzenie do stanów skrajnych emocjonalnie i nie ułatwia funkcjonowanie w życiu adolescenta. Praca nosi tytuł: „Stymulowanie rozwoju emocjonalnego u młodzieży w Ośrodku Socjoterapii” i można w niej znaleźć wskazania oparte na literaturze naukowej, które przedstawiają negatywny wpływ nieprawidłowego rozwoju emocjonalnego u młodzieży. Wszelkie zakłócenia w życiu rówieśniczym i rodzinnym wpływają na rozwój jednostki. Smutek, złość, gniew, odrzucenie i niechęć są tylko częścią spośród regularnie odczuwanych emocji podczas okresu dorastania. Mogą one wywoływać agresje fizyczną i słowną, brak samoakceptacji, zakłócenia w funkcjonowaniu w społeczeństwie, samookaleczanie, nieprzestrzeganie ogólnie przyjętych norm i zasad. Celem pracy jest udowodnienie, jak bardzo ważną rolę odgrywa odpowiednie stymulowanie rozwoju w okresie dorastania. Pierwsza część pracy to rozdział poświęcony wyjaśnieniu problematyki wzmożonej emocjonalności wśród młodzieży w nawiązaniu do czynników patogennych. Opisane są w niej zaburzenia emocjonalne, które mogą wpływać na nieodpowiednie zachowanie, błędne myślenie, depresyjność, opóźnienia w rozwoju społecznym i dojrzałości. Ta część poświęcona jest również wychowawczej funkcji rodziny w kształtowaniu się emocjonalności dziecka oraz przestępczości młodzieży w odniesieniu do relacji społecznych. Drugi rozdział skupia się na analizie rozwojowej, a w szczególności rozwoju emocjonalnym, który powiązany jest z rozwojem społecznym, fizycznym, umysłowym, moralnym i światopoglądu. Różnorodność przeżywanych stanów emocjonalnych często jest niezrozumiała dla młodzieży oraz może stanowić dla nich zagrożenie w momencie nawarstwiania różnych emocji. Trzecia część zawiera opis metod i technik kształcenia, które wykorzystywane są w stworzonych i przeprowadzonych zajęciach oraz zestaw scenariuszy. Pogadanka, metoda przypadków, giełda pomysłów metoda ekspresyjna oraz zabawa to metody, które są opisane w tej części w celu wyjaśnienia na czym polegają i po co zostały zastosowane. Techniki, czyli sposoby oddziaływań wychowawczych, które zostały zawarte w scenariuszach to: technika wymiany opinii, techniki dramy, techniki wsobnej ekspresji plastycznej. Ostatni rozdział składa się z opisu placówki, czyli Ośrodka Socjoterapii i analizy przeprowadzonych zajęć oraz wniosków na temat ich sensu. Każde zajęcia zostały opisane dokładnie z wyróżnieniem zajęć najbardziej istotnych. Na końcu tej części znajduję się podsumowanie przeprowadzonych zajęć z dołączeniem oceny uczestników. Analiza literatury oraz przeprowadzone zajęcia z klasą VII w Ośrodku Socjoterapii udowadniają, jak bardzo ważnym tematem są emocje wśród młodzieży oraz odpowiednie stymulowanie rozwojem emocj

Celem mojej pracy jest wsparcie wychowanków z Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży w kwestii tolerancji. Problem ten zainteresował mnie ponieważ obserwując zmiany współczesnego świata zauważyłam, że brak tej cechy jest dużym problemem w polskim społeczeństwie. W związku z tym przeanalizowałam rozwój dzieci w środkowym wieku szkolnym, oraz dokonałam teoretycznej analizy z zakresu edukacji wielokulturowej. Szczególnie dokładnie przeanalizowałam działalność Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży Stowarzyszenie Pomocy „Iskierka”, wśród wychowanków zauważyłam deficytu w zakresie tolerancji, zaplanowałam projekt, który pozytywnie wpłynie na ich rozwój w tej dziedzinie. Zajęcia realizowałam od ósmego do dwudziestego maja, był to cykl pięciu warsztatów. Po przeprowadzonych zajęciach mogę stwierdzić, że mój cel został zrealizowany, a u wychowanków wzrósł poziom tolerancji. Cykl zajęć mogę polecić nie tylko wychowankom Centrum Rozwoju i Aktywności, ale wszystkim dzieciom, u których można zdiagnozować deficyty tolerancji lub zagrożenie takim deficytem.

Tematem niniejszej pracy, jest „Podtrzymanie tożsamości kulturowej u dzieci ukraińskiego pochodzenia mieszkających w Polsce”. Temat ten, został poruszony, ponieważ w polskich szkoła pojawia się coraz więcej ukraińskich dzieci. Celem tejże pracy, jest przeprowadzenie z dziećmi zajęć, które miały przybliżyć im ich kulturę, tradycję oraz język. Warsztaty przeprowadzono w szkole podstawowej z punktem z ukraińskim językiem nauczania. Pierwsza część pracy, to opis funkcjonowania mniejszości ukraińskiej w Polsce. Przedstawiono aktywność: społeczną, kulturową oraz edukacyjną. Opisano ukraińskie szkoły oraz punkty z ukraińskim językiem nauczania, które są obecne w Polsce. Zwrócono również uwagę, na wartość edukacji wielokulturowej oraz międzykulturowej w szkolnictwie ukraińskim. Druga część pracy zawiera analizę rozwojową dziecka w wieku 8-10 lat. Jest to wiek dzieci, z którymi przeprowadzono zajęcia. Następna część, to metody oraz techniki pracy z dziećmi, które zostały opisane na podstawie literatury pedagogicznej. Każdy opis, posiada odniesienie do tego, jak dana metoda i technika będą wykorzystane w praktyce. Do tej części, zamieszczono również cztery konspekty o tematach sprzyjających przybliżaniu dzieciom ich kultury, tradycji oraz języka. Zadania i ćwiczenia zostały tak skonstruowane, aby dzieci z przyjemnością przyswajały wykładaną wiedzę. Ostatnią częścią pracy, jest przedstawienie placówki, w której przeprowadzono zajęcia, a także analiza pedagogiczna po przeprowadzeniu warsztatu. Opisano ewaluację, która przedstawia refleksję z zrealizowanych zajęć.

Praca licencjacka pod tytułem „Wzrost orientacji zawodowej wśród uczniów klasy 3 gimnazjum poprzez warsztaty autoprezentacji” porusza kwestię wyborów zawodowych młodzieży. Dotyczy sytuacji z którą musi się zmierzyć każdy młody człowiek, wybierając szkołę średnia. Jest to temat żywo adolescentów dotyczący, wymagający poświęcenia mu uwagi. W opracowaniu tym znajdziemy informację na temat zwiększenia orientacji zawodowej uczniów, dzięki budowaniu przez nich pozytywnego obrazu siebie. Podczas prowadzonych warsztatów nastolatki stają się bardziej samoświadomi, co wpływa na ich dalsze decyzje zawodowe. Praca podzielona jest na dwie części : teoretyczna i projektowa. W pierwszej z nich scharakteryzowana jest orientacja zawodowa, doradztwo oraz autoprezentacja i jej aspekty . Uwzględniony jest także profilaktyczny charakter projektu pedagogicznego. Możemy też uzyskać wiele informacji na temat rozwoju nastolatków, ze szczególnym uwzględnieniem piętnastego i szesnastego roku życia. Praca dostarcza także wskazań wychowawczych w pracy z młodzieżą. Część ta w dużej mierze opiera się na literaturze przedmiotu, korzystając między innymi z dorobku psychologii rozwojowej. Część druga zawiera opis pięciu scenariuszy wraz z charakterystyka metod i technik wykorzystywanych do przeprowadzenia ich. Zajęcia ukierunkowane są na poznanie siebie poprzez odkrycie swoich mocnych stron, typu osobowości oraz rodzajów i kierunków szkół średnich. Wiedza ta pozwoli uczniom na podjęcie decyzji w zgodzie ze sobą, uwzględniając ich zdolności i stan zdrowia. Uczestniczy uczą się także prawidłowych relacji interpersonalnych oraz współpracy w grupie. Ćwiczenia dają okazję do integracji i zbudowania dobrej atmosfery. Scenariusze skonstruowane są w taki sposób, aby tworzyły spójny cykl. Na każdych zajęciach uczestnicy zdobywają nową wiedzę, którą ostatecznie wykorzystują podczas ostatnich zajęć. Młodzież została przeprowadzona przez poszczególne ćwiczenia tak, aby umożliwić im zdobycie informacji potrzebnych do stworzenia własnej ścieżki kariery. Informacje zdobyte na swój temat, pozwolą im nie tylko na podjęcie decyzji wyboru szkoły średniej, ale stają się dla nich cenna wiedzą która może przydać im się niezliczonej ilości okazji. Tę część pracy zakańcza refleksja pedagogiczna po przeprowadzonych warsztatach, opis placówki w której się one odbyły oraz przedstawione są wnioski końcowe.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci świetlicy szkolnej nr 80 im. „Tysiąclecia Wrocławia” we Wrocławiu w kwestii rozwoju percepcji słuchowej. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ jest to ważny element rozwoju dzieci we współczesnych czasach. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu trudności współpracy, problemu słuchania i doświadczania dźwięku wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkoły nr 80 im. „Tysiąclecia Wrocławia”,ponieważ wychowankowie wykazywali nieumiejętność w zakresie odbioru dźwięku i niski poziom współpracy w grupie. Zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich rozwój. Opierając się głównie na metodach oddziaływań w grupie i techniki pracy w grupie, zajęcia zrealizowałam na przełomie kwietnia i maja na zajęciach świetlicowych. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u podopiecznych wzrosła zdolność współdziałania, koncentracja na dźwięku oraz wrażliwość słuchowa. Problemy sprawiły zajęcia dotyczące analizy i syntezy głoskowej. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane.

Tematem pracy jest: „Rozwijanie komunikacji werbalnej i niewerbalnej poprzez gry i zabawy wśród uczniów z klas I-III”. Celem pracy jest zapoznanie dzieci z podstawowymi pojęciami związanymi z komunikacją, zarówno werbalną jak i niewerbalną. Praca ma również na celu kształtowanie u dzieci prawidłowych postaw komunikacyjnych. Wprowadzenie komunikacji niewerbalnej ma za zadanie przybliżyć uczniom wiedzę na temat uczuć i emocji, ale także ukazać im jak mają sobie z owymi emocjami i uczuciami radzić. Praca składa się z czterech rozdziałów. Dwa pierwsze rozdziały składają się z części teoretycznej, kolejny z części metodycznej, a ostatni z części refleksyjnej. W pierwszym rozdziale podjęty jest temat komunikacji, wyjaśnione są w nim pojęcia związane z komunikacją oraz opisane cechy i funkcje, które pełni komunikacja. Kolejny temat w tym rozdziale mówi o roli pedagoga w kształtowaniu nawyków komunikacyjnych u dzieci, opisane jest w nim pojęcie kompetencji komunikacyjnych, ale również można w nim znaleźć zadania nauczyciela, które mają się przyczynić do rozwoju kompetencji komunikacyjnych u dzieci. Ostatnim tematem poruszonym w tym rozdziale jest rola zabawy w rozwoju dziecka. Opisane są w nim cechy zabawy, jej funkcje oraz korzyści jakie niesie za sobą zabawa. W drugim rozdziale przedstawiona jest charakterystyka rozwoju dziecka w okresie późnego dzieciństwa – młodszego wieku szkolnego pod kątem rozwoju: fizycznego, motorycznego, poznawczego, społecznego, emocjonalnego, moralnego oraz pod kątem rozwoju osobowości i sprawności językowych i komunikacyjnych. W trzecim rozdziale są zawarte cztery scenariusze zajęć, które zostały przeprowadzone na potrzeby pracy oraz opis metod dydaktycznych i technik nauczania, które zostały wykorzystane podczas prowadzenia zajęć. W czwartym rozdziale znajduje się opis placówki, w której zostały przeprowadzone zajęcia oraz opisana jest w nim refleksja z przeprowadzonych zajęć.

Tematem pracy jest: wzmacnianie dojrzałości emocjonalnej dzieci 6 – letnich poprzez zabawy kreatywne. W pracy przedstawiono problem, który jest związany z nazywaniem i rozpoznawaniem wszelakich emocji, szczególnie tych negatywnych, przez dzieci w wieku przedszkolnym. Emocje towarzyszą każdemu od urodzenia, dlatego prawidłowy przebieg rozwoju emocjonalnego jest bardzo ważny, ponieważ wpływa on na późniejsze okresy życia. Praca ta składa się z czterech głównych rozdziałów. W pierwszym z nich została zawarta problematyka dojrzałości emocjonalnej dziecka na podstawie literatury. Opisano w niej jakie działania rodziców i nauczyli, a także jakie zabawy przyczynią się do wzmocnienia rozwoju emocjonalnego, jak samoświadomość i asertywność wpływa na człowieka oraz jak ważne jest kształtowanie samooceny dziecka w rodzinie. W drugim rozdziale został scharakteryzowany rozwój dzieci w wieku 6 lat pod względem fizycznym, motorycznym, emocjonalnym, poznawczym, społeczno – moralnym oraz sprawności językowych i komunikacyjnych. W trzecim rozdziale znajdują się cztery konspekty, które zostały przeprowadzone w celu wzmocnienia u dzieci umiejętności nazywania i rozpoznawania emocji. W rozdziale tym opisane są również metody i techniki zastosowane podczas realizacji tych konspektów. W ostatnim rozdziale, czyli czwartym została scharakteryzowana placówka – Publiczne Przedszkole nr 2 im. Kubusia Puchatka w Zdzieszowicach, w której zostały przeprowadzone powyższe konspekty. Znajduje się tutaj także dokładna analiza po zakończonych zajęciach, która uwzględnia jakie cele zostały osiągnięte oraz czego nie udało się zrealizować.

Niniejsza praca dyplomowa koncentruje się na ujętym kompleksowo zagadnieniu kształtowania aktywności fizycznej u wychowanków w wieku 8-12 lat uczęszczających do świetlicy środowiskowej. Głównym elementem pracy jest prezentacja autorskiego projektu wychowawczego, który dostosowany jest do szczególnych potrzeb podopiecznych placówki w której projekt był realizowany. Praca zawiera prezentację i analizę scenariuszy zajęć, które zostały zrealizowane. Praca zawiera również rzetelną ocenę realizacji założeń jakie autor określił we wstępnej części pracy.

Tematem pracy jest redukowanie nieśmiałości w relacjach interpersonalnych przy pomocy warsztatów teatroterapii. Praca składa się z części teoretycznej i metodycznej. Teoria zawiera opis założeń teatroterapii oraz związek pomiędzy warsztatami teatroterapii a nieśmiałością. Teatroterapia powstała jeszcze w Starożytności i do naszych czasów stopniowo się rozwija. Teraz nacisk kładzie się na wdrażanie zajęć z elementami teatroterapii do programu szkolnego oraz w ramach zajęć rozwijających. Następnym poruszonym wątkiem jest analiza poszczególnych etapów rozwoju jednostki. Na rzecz pracy została opisana III era rozwoju według Daniela Levinsoana – dzieci w wieku 10-25 lat. Głębsze zapoznanie się z rozwojem społecznym, emocjonalnym, moralnym, a także rozwojem tożsamości jednostki pozwala na zrozumienie zachowania dzieci w konkretnych sytuacjach. Psychologiczne aspekty dają wgląd do przyczyn powstania tejże nieśmiałości. W kolejnym rozdziale zostały opisane metody i techniki, które się przydadzą przy konstruowaniu konspektów i prowadzeniu warsztatów. W teatroterapii stosuje się dużo metod pobudzających do działania ruchem lub słowem oraz elementy dramowe. Praktyczna część polega na refleksji nad przeprowadzonymi wcześniej warsztatami. Większość ćwiczeń została zrealizowana bez większych mankamentów. Jednak prawie przy wszystkich zadaniach dałoby się coś zmienić, ulepszyć lub nakierować kogoś innego w jaki sposób prowadzi się takie warsztaty.