Podjęcie tej problematyki wydało mi się ciekawym wyzwaniem ze względu na stosunkowo niewielką liczbę rzetelnych i ogólnodostępnych publikacji na ten temat. Niniejsza praca została podzielona na trzy rozdziały. W pierwszym rozdziale przytaczam kilka definicji hipoterapii oraz jej najważniejsze cele. Następnie przechodzę do omówienia form hipoterapii. W rozdziale drugim opisuję rolę konia oraz instruktora w procesie rehabilitacji dzieci z niepełnosprawnością intelektualną i ruchową. W tym rozdziale będą także przybliżone przeciwwskazania do stosowania hipoterapii oraz środki ostrożności. Zasadniczym celem podjętych badań było dokonanie analizy skuteczności formy rehabilitacji dzieci z niepełnosprawnością intelektualną i ruchową. Zatem przedmiotem badań w mojej pracy są formy rehabilitacji dzieci z niepełnosprawnością intelektualną i ruchową ujmowane z punktu widzenia hipoterapeutów z całej Polski. Główny problem badawczy brzmi następująco: Czy hipoterapia jest skuteczną formą rehabilitacji dzieci z niepełnosprawnością intelektualną i ruchową? Opierałam się na paradygmacie pozytywistycznym. Chcąc przedstawić określony stan problematyki badawczej, zastosowałam metodę sondażu diagnostycznego za pomocą ankiety internetowej.

Niniejsza praca licencjacka ma na celu ukazanie korzyści stosowania hipoterapii u dzieci z zaburzeniami oraz spopularyzowanie tej metody jako formy rehabilitacji. Przeprowadzony warsztat ma pokazać rodzicom dzieci z niepełnosprawnością, jak wygląda rehabilitacja poprzez hipoterapię. W pierwszym rozdziale zajęłam się pojęciem niepełnosprawności. Wyjaśniłam stopnie niepełnosprawności oraz jej rodzaje. Również w pierwszym rozdziale zawarłam również krótki wstęp o animaloterapii. W drugim rozdziale skupiłam się na hipoterapii jako formie rehabilitacji. Nakreśliłam również, jakie są wskazania oraz przeciwskazania do stosowania hipoterapii. By dobrze zrozumieć istotę całego procesu terapeutycznego i rehabilitacyjnego, postanowiłam scharakteryzować role hipoterapeuty oraz konia. W rozdziale trzecim opisałam główne elementy i rodzaje szkolenia. Zaznaczyłam również jego główne cele. W tym fragmencie pracy wyjaśniłam, na czym polega cykl uczenia się według Davida A. Kolba oraz opisałam metody, które wykorzystywane są w projektowaniu szkolenia. W czwartym rozdziale przedstawiłam mój autorski pomysł na przeprowadzenie warsztatu dla rodziców/ dzieci niepełnosprawnych które jeszcze nie uczestniczyły w zajęciach hipoterapii, zatytułowany Hipoterapia jako forma rehabilitacji dzieci niepełnosprawnych. Warsztat uświadamiający korzyści stosowania hipoterapii dla rodziców i opiekunów. Poprzez ten projekt, starałam się uświadomić i rozwiać wątpliwości opiekunów dzieci przed zajęciami z koniem. W tym rozdziale między innymi opisałam główny cel oraz cele szczegółowe mojego warsztatu. W tym fragmencie pracy przedstawiłam poszczególne sesje mojego szkolenia.

Praca opisuje rozwój andragogiki od XVIII do XXI wieku, najważniejszych badaczy zajmujących się tą dziedziną oraz wybrane aspekty edukacji dorosłych. W pierwszym rozdziale omówiony zostaje rozwój nauki do XX wieku, zaczynając od pierwszego użycia samego terminu “andragogika” przez Aleksandra Kappa, a następnie skupiając się na ogólnym rozwoju owej dziedziny w pracach polskich i zagranicznych badaczy. Rozdział ten jest ogólnym zarysem warunków, w jakich powstała andragogika, a nie dokładnym opisem każdego z etapów jej rozwoju. W jego skład wchodzą takie podrozdziały jak: “Andragogika jako dyscyplina naukowa”, “Andragogika na przełomie XVIII i XIX wieku”, “Andragogika w XX wieku” oraz “Polska myśl andragogiczna”. Rozdział drugi zawiera bardziej kompleksowe opisy najważniejszych andragogów, ich badań oraz wpływu, jaki mieli oni na rozwój tej nauki. Podobnie jak w poprzednim rozdziale, omówieni zostają andragodzy zarówno z Polski, jak i innych krajów, a są nimi: Mikołaj Fryderyk Seweryn Grundtvig, Malcolm S. Knowles, Halina Szwarc, Aleksander Kamiński i Mieczysław Malewski. Ostatni rozdział traktuje o obecnym statusie andragogiki oraz o jej teoretycznej stronie w XXI wieku zarówno w Polsce, jak i na świecie. W przeciwieństwie do poprzednich części pracy zostaje tutaj również poruszony aspekt edukacji dorosłych, co związane jest z tym, że to właśnie w obszarze praktycznym, przy braku znaczących, przełomowych prac teoretycznych, należałoby doszukiwać się przyszłego rozwoju andragogiki.

Tematem pracy są losy Sobieszowa jego historii na przestrzeni dziejów, od powstania miasta do czasów obecnych, w poszczególnych rozdziałach zawarte są kalendaria, opis miasta, opis poszczególnych instytucji, budowli, zabytków oraz imprez kulturalnych.

Moja praca jest osobistą historią życia mojej Babci Anny Ząbek, organizatorki szkolnictwa na Dolnym Śląsku. Składa się z siedmiu rozdziałów z czego każdy z nich jest częścią historii życia Babci zamieszczoną na tle wydarzeń historii Polski. W pracy starałam się ukazać historię Babci, która w swoim życiu była obserwatorem wielu przemian historycznych, geograficznych, politycznych i społecznych Polski, uczestniczyła w organizowaniu i budowaniu szkolnictwa na Ziemiach Zachodnich po II wojnie światowej. Pierwszy rozdział "Biogram Anny Ząbek" jest to życiorys zawierający podstawowe informacje o życiu, czasie w którym żyła i wydarzeniach związanych bezpośrednio z jej postacią. Drugi rozdział zatytułowany "Miejscowości związane z życiem Anny Ząbek" jest próbą ukazania miejsc, w których to najpierw narodziła się, uczyła się, rozpoczęła swoją nauczycielską pasję i karierę. Rozdział trzeci "Czasy galicyjskie" to rozdział gdzie ukazana została historyczna kraina Polski z czasów zaborów – Galicja w okresie autonomii, a także rys historyczny zakładów kształcenia nauczycieli, tj. seminaria nauczycielskie. Tytuł rozdziału czwartego mówi sam za siebie "Okres stabilizacji zawodowej i rodzinnej" ulokowany na tle wydarzeń gdzie Polska po I wojnie światowej odzyskała niepodległość, to także czas kształtowania się myśli pedagogicznej nowych czasów. Piaty rozdział "Lata II wojny światowej" to opowiadanie o najtrudniejszych chwilach w życiu bohaterki, czasach zsyłki, straty syna i męża. To także powrót z Kazachstanu do Polski i próba życia w nowych warunkach. Rozdział szósty "Organizatorka szkolnictwa na Ziemiach Zachodnich Polski po 1945r." poświęcony został życiu bohaterki po przesiedleniu się z dawnej Galicji na Ziemie Zachodnie. Rozdział ten ukazuje również początki szkolnictwa polskiego po II wojnie światowej a więc po roku 1945. W rozdziale siódmym "Praca społeczna" ukazana została dodatkowa praca, której poświęciła się moja Babcia i w którą zaangażowała swój wolny czas poświęcając nauczaniu i oświacie chwile przeznaczone dla rodziny. Praca ta jest biografią czyli studium indywidualnego przypadku opartą na opowiadaniu, wspomnieniach mojego Taty a więc syna babci Anny Ząbek oraz na analizie zgromadzonych dokumentów. Przedmiotem moich zainteresowań jest historia życia mojej Babci, jako organizatorki szkolnictwa polskiego na Ziemiach Zachodnich. Celem jest przedstawienie losów osoby – nauczycielki, która rozpoczęła pracę zawodową w latach II Rzeczypospolitej Polskiej i aktywnie właczyła się w proces budowy szkolnictwa po II wojnie światowej. Ze względu na stan dokumentów najwięcej uwagi poświęciłam pracy Anny Ząbek w Szkole Podstawowej w Dębowinie i w Brzeźnicy, w których to Babcia nauczała po przesiedleniu się z Ziem Wschodnich. Pisanie tej pracy przyniosło mi wiele satysfakcji oraz wróciły wspomnienia o osobie, która była jedyną Babcią jaką znałam. Przygotowanie pracy pozwoliło mi na skompletowanie wielu dokumentów, które pozostaną w archiwum rodzinnym i n

Praca podejmuje tematykę funkcjonowania osób bezdomnych pod względem fizycznym, społecznym i psychologicznym. Szczególny nacisk kładzie na aspekt psychologiczny funkcjonowania człowieka bezdomnego bądź zagrożonego bezdomnością, zwłaszcza w wymiarach radzenia sobie ze stresem i ogólnie - stylu radzenia sobie. Prezentuje kluczowe zagadnienia związane z psychologicznym funkcjonowaniem, takie jak: syndrom depresji u osób bezdomnych, cechy osobowości i typy osobowości osób bezdomnych. Odwołuje się również do historii bezdomności, kluczowych pojęć związanych z tym tematem oraz na przedstawieniu procesu stawania się osobą bezdomną. Autor w przeprowadzonych przez siebie badaniach koncentruje się głównie wokół metody biograficznej i za pomocą tego nurtu obecnego w badaniach jakościowych poznaje historie życia osób bezdomnych. Wykorzystuje do tego wywiady autobiograficzno-narracyjne, które pozwalają na kompleksowe zapoznanie się z jednostkową ludzką historią. Tak zindywidualizowane podejście badacza do tematu daje w efekcie wyczerpujący i całościowy obraz historii życia każdej osoby bezdomnej biorącej udział w badaniach, skierowany głównie ku: wspomnieniom z domu rodzinnego, obecnych relacjach z najbliższymi, procesowi stawania się osobą bezdomną, poznaniu codziennego życia i marzeń osoby bezdomnej. Autor postuluje również o większą wrażliwość dla osób bezdomnych i większy szacunek do tej specyficznej grupy ludzi. Wyraża nadzieję, że za pomocą niniejszej pracy wzrośnie świadomość na temat bezdomności i funkcjonowania człowieka w tak trudnej dla niego życiowej sytuacji. Praca, choć bardzo obszerna, nie wyczerpuje tematu życia osób bezdomnych i tym samym, wedle życzeń autora, staje się zachętą do dyskusji o tak złożonym problemie, jakim staje się w dzisiejszych czasach wciąż narastające zjawisko bezdomności.

Dominacja mężczyzn, szczególnie na obszarach ściśle związanych z władzą i zarządzaniem na najwyższych szczeblach, jest zauważalna na całym świecie. Większość prestiżowych stanowisk należy do mężczyzn, którzy niejednokrotnie posiadają niższe kwalifikacje i umiejętności niż ich podwładne. Kobiety mają przeważający udział w rynku pracy na zdecydowanie niższych piętrach hierarchii; ich „domeną” są między innymi prace biurowe, gastronomia, sektor usług.W mojej pracy pragnę przyjrzeć się istniejącym stereotypom płciowym oraz pozycji społecznej kobiet w wiekach wcześniejszych (jako pewnej, celowo podtrzymywanej i uzasadnianej na różne - często sprzeczne - sposoby „tradycji” ich wykluczania z rynku pracy). Czy negatywne stereotypy na temat kobiet sprawiają, że te muszą się starać bardziej niż pracownicy płci męskiej? Dlaczego kobiety każdego dnia muszą udowadniać swoją wartość i walczyć o utrzymanie swojej pozycji społecznej i zawodowej? Jak przyczynia się do tego „tradycja” pośledniej pozycji społecznej tzw. drugiej płci? Czy sformułowane już w starożytności stwierdzenie, iż kobieta jest gorszą wersją mężczyzny nadal oddziałuje na życie kobiet? Prowadząc swoje analizy, przyjrzę się ścieżkom zawodowym kobiet w poszczególnych wiekach i, w oparciu o literaturę przedmiotu, ukażę ich walkę o niezależność, prawo do nauki czy lepszą pozycję w społeczeństwie. Poszukiwać będę przede wszystkim odpowiedzi na główne pytanie badawcze: Jakie kulturowe uzasadnienia na rzecz podtrzymania pośledniej roli kobiet w społeczeństwie i dyskryminacji płciowej na rynku pracy pojawiają się w dyskursie medialnym tj. w analizowanej prasie kobiecej?

Tematem niniejszej pracy jest homoseksualizm w przestrzeni edukacyjnej. Celem pracy było przede wszystkim przekazanie, w mojej ocenie, najważniejszych aspektów związanych z pojęciem homoseksualizmu. Praca została podzielona na pięć rozdziałów, w tym trzy zawierające teorię dotyczącą głównego tematu, natomiast dwa odnosiły się do warsztatu dla pedagogów. W pierwszej części skupiłam się na kluczowych pojęciach, teoriach dotyczących homoseksualizmu, historii istnienia orientacji homoseksualnej na świecie oraz mentalności naszych rodaków wobec niej. Następnie przeszłam do przeanalizowania pojęcia rodzin pochodzenia oraz rodzin jednopłciowych. W trzecim rozdziale starałam się opisać pojęcie z perspektywy pedagogicznej. Przedstawiłam tu stosunek szkoły i edukacji do orientacji nieheteroseksualnej, a także proponowane terapie homoseksualizmu. Podjęłam również próbę przekazania wskazówek dla rodziców i nauczycieli, jak pracować z dziećmi, u których rozwija się orientacja homoseksualna. Na koniec zaproponowałam warsztat dla pedagogów, który miał na celu pomóc im w pracy z uczniami homoseksualnymi.

Indywidualizacja w pracy z dziećmi na etapie kształcenia zintegrowanego jest koniecznością, co wynika z zapisu w Podstawie Programowej. Dla każdego nauczyciela powinna ona być priorytetem, ponieważ tylko dzięki takiemu podejściu uczeń staje się podmiotem w procesie kształcenia i wychowania. Dostrzega się jego mocne strony i słabości, rozpoznaje typy sensoryczne, style myślenia, preferencje. Dobiera odpowiednie cele, treści, formy, metody i środki pracy. Wszystko po to, by nauczać i uczyć się jak najlepiej. By rozwijać pasje, realizować marzenia, czuć się spełnionym. Ta praca ma na celu pokazanie, iż pomimo wielu trudności (głównie organizacyjnych) indywidualizacja jest możliwa i konieczna - szczególnie w klasie I, od której zależy całe życie dziecka. Niezmiernie ważna jest tu postawa nauczyciela, wspierającego swoich wychowanków w ich indywidualnym rozwoju, rezygnującego z klasycznych metod podających na rzecz aktywizujących. Nauczyciela, który rozumie, że każde dziecko jest zdolne i potrzebuje innych zadań i warunków ich realizacji.

Streszczenie