Umiejscowienie poczucie kontroli wywodzi się z teorii warunkowania sprawczego i jest jedną z teorii społecznego uczenia się. J. Rotter dowodzi , że każdy posiada subiektywne odczucia zdarzeń uwarunkowane poczuciem sprawstwa. Stąd też podział na osoby z wewnętrznym umiejscowieniu poczucia kontroli (internaliści) i na osoby z zewnętrznym umiejscowieniem poczucia kontroli ( eksternaliści). Internaliści wierzą, że oni sami maja wpływ na swoje życie, że wszystko zależy od wysiłku, pracy i zaangażowania. Eksternaliści uważają, że nie maja wpływu na swoje życie. Ich przyszłość jest całkowicie niezależna od nich samych. W wyniku czego nie podejmują się wyzwań, jakie stoją przed nimi, brakuje im motywacji do działania i wzmacnia się brak poczucia sprawstwa. Stają się bierni, nieufni, młodzież ponadto uczy się, że nie ma związku między tym co robią, jej zachowaniem a następstwami jakie to działanie niesie. Takie zjawisko nazywamy wyuczoną bezradnością. Według Rottera umiejscowienie poczucia kontroli swoje korzenie ma już w początkowych etapach wychowania i obserwowanej skuteczności własnych działań. W swojej pracy skupiłam się na grupie eksternalistów i wpływie zewnętrznego umiejscowienia poczucia kontroli na karierę szkolną. Podczas swojej pracy w Szkole Podstawowej im. Jana Pawła II w Żelowicach zaobserwowałam wśród uczniów tendencje do bezradności, braku poczuciu sprawstwa co objawiało się niskimi ocenami, brakiem motywacji do nauki. Zajęcia projektowe prowadziłam w Szkole w Żelowicach z uczniami klas IV - VI. Żelowice to mała wieś w woj. dolnośląskim, charakteryzuje się dużym bezrobociem wśród dorosłych i dużą zależnością od Gminnego Ośrodka Pomocy. Przeprowadzone zajęcia miały na celu wzbudzenia motywacji i ambicji do działania, wzmocnieniu poczucia sprawstwa u dzieci. Uświadomienie uczniom, jak ważne jest planowanie swojej przyszłości i dążenie w realizacji celów. Ważną role w tych działaniach odgrywa pozytywne spojrzenie na swoją osobę. Metody zastosowane podczas zajęć to metody aktywizujące, samodzielnego dochodzenia do wiedzy, sondowania opinii, drama, gry dydaktyczne i inne, które miały na celu wzbudzenie zainteresowania i zachęcenie do aktywnego uczestnictwa w zajęciach. W scenariuszu pierwszym cele główne to kształtowanie aktywnej postawy wobec postawionych zadań i możliwość przeżycia sprawstwa. Korzystając ze zbliżającego się konkursu Małych Form Teatralnych, za zgodą Dyrektora placówki i opiekuna Kółka Teatralnego zaproponowałam uczniom możliwość wyboru scenariusza, przydziału ról, projektów kostiumu i scenografii. Celem kolejnego spotkania było uświadomienie uczniom znaczenia motywacji w trakcie nauki szkolnej i poznanie czynników wpływających na proces motywowania. Zajęcia trzecie miały na celu poszerzanie świadomości uczniów o wpływie na swoje życie i kształtowanie zaradności życiowej. Przeprowadziłam warsztaty dotyczące oszczędzania, planowania finansów osobistych i rozsądnego gospodarowania środkami finansowymi. Następnie skupiłam

Niniejsza praca ma na celu sprawdzenie jakie umiejętności i strategie radzenia sobie w trudnych sytuacjach mają osoby dorosłe z autyzmem. Praca bazuje na badaniach jakościowych. Metoda badawcza wykorzystana w pracy to studium przypadku. Natomiast techniką badawczą jest wywiad częściowo skategoryzowany. Badaniem zostało objętych pięć osób, u których w wieku dziecięcym został zdiagnozowany autyzm. W pierwszej części pracy, bazując na stosownej literaturze, wyjaśnione są najważniejsze kwestie związane z tematem. W drugiej części umieszczony został opis metodologiczny, natomiast w trzeciej części analiza i interpretacja wywiadów.

Praca pt.: „Ukryty program przedszkolnych placów zabaw” ma na celu wskazać czym jest ukryty program. Wskazać, w jaki sposób objawia się w funkcjonowaniu przedszkolnych placów zabaw. Jaki wpływ ma na jawny program placówki. Z czego dokładnie składa się, co powoduje. W części teoretycznej przedstawiono treści dotyczące organizacji placówki przedszkolnej, wskazano różne ujęcia teoretyczne pojęcia ukrytego programu, zarysowano problematykę przedszkolnego placu zabaw. Badania przeprowadzono za pomocą metody studium przypadków, w której użyto techniki, jaką jest obserwacja uczestnicząca. Obserwację przeprowadzono trzykrotnie na przełomie miesięcy: luty, marzec, kwiecień za pomocą dziennika obserwacji. W części dotyczącej analizy badań podjęto się próby odpowiedzi na problem badawczy. Scharakteryzowano środowisko, miejsce przeprowadzanych badań oraz odpowiedziano na pytania szczegółowe. Na podstawie analizy badań wskazano zespół praktyk łagodzących występowanie ukrytego programu.

W niniejszej pracy zostało omówione zagadnienie ukrytego programu. Dodatkowo zastały przedstawione założenia programów nauczania, które aktualnie obowiązują w edukacji wczesnoszkolnej. Celem pracy było ukazanie na jakich obszarach funkcjonuje ukryty program we współczesnej szkole na etapie edukacji wczesnoszkolnej. Cele szczegółowe dotyczyły obszarów na jakich ukryty program edukacji wczesnoszkolnej występuje, jakie jego przejawy możemy spotkać na poziomie klasy szkolnej oraz jakie przejawy przemocy symbolicznej i strukturalnej możemy spotkać w edukacji wczesnoszkolnej. Badania zostały przeprowadzone, w klasie drugiej szkoły podstawowej, za pomocą obserwacji uczestniczącej oraz wywiadu ustnego, ukrytego, niekategoryzowanego. Wyniki jednoznacznie pokazały, że ukryty program występuje w różnym nasileniu we wszystkich jego obszarach. Z kolei przemoc symboliczna i strukturalna są najbardziej rozległymi jego płaszczyznami.

Tematem pracy jest ujęcie osoby zaburzonej psychicznie w filmie. Praca składa się z trzech części: części teoretycznej, metodologicznej i analizy danych. Część teoretyczna poświęcona jest literaturze tematu, w której poruszane są kwestie niepełnosprawności, stereotypu, stygmatu, piętna społecznego, a także miejsca osoby niepełnosprawnej w mediach oraz analizy filmu. Część metodologiczna zawiera informacje dotyczące celu badań, metod i technik wykorzystanych w pracy, narzędzi badawczych oraz czasu i obszaru przeprowadzonych badań. Analiza danych obejmuje analizę dziesięciu filmów z tematyki zaburzeń psychicznych skupiając się w szczególności na ujęciu głównego bohatera oraz jego chorobie. Pracę kończą wnioski z badań, które potwierdzają wcześniej postawioną hipotezę, iż kino nie odzwierciedla rzeczywistego obrazu zaburzeń psychicznych. Niniejsza praca skierowana jest na uświadomienie problemu jakim jest stygmat zaburzenia psychicznego, który ma swoje źródło na ekranie. Forrest Gump, Piękny umysł, Psychoza czy Lot nad kukułczym gniazdem to filmy klasyki kina. Znane są większości z nas. Z jednej strony rewelacyjne i godne uwagi filmy, zajmujące i fascynujące, z drugiej stawiające osobę chorą w problematycznej sytuacji. Forrest Gump ukazany jako nadzwyczaj zdolny chłopiec, później mężczyzna, mimo swojego upośledzenia jest geniuszem. Prawdą jednak jest, że w nikłym procencie, w prawdziwym życiu, zdarza się aby osoba upośledzona była jednocześnie genialna. Z podobną fabułą spotykamy się w Pięknym umyśle. Główny bohater posiada niebywały talent matematyczny, jednocześnie zmagając się ze schizofrenią. Psychoza przedstawia nam psychopatycznego mordercę, który na co dzień jest miłym i sympatycznym mężczyzną. Lot nad kukułczym gniazdem natomiast pokazuje szpital psychiatryczny jako więzienie, a pacjentów w roli przygłupów… Zaburzenia umysłowe wciąż postrzegane są przez społeczeństwo przez pryzmat stereotypu. Stereotyp to głęboko zakorzeniony w umyśle człowieka obraz, którego trudno jest się wyzbyć. Człowiek z zaburzeniem umysłowym bardzo często kojarzony jest jako osoba nieprzewidywalna, mało rozgarnięta, naiwna, posiadająca niejednokrotnie jakieś nadprzyrodzone zdolności, a także nierzadko uważa się ją za osobę niebezpieczną. Ze względu na niski poziom wiedzy ludzi na temat zaburzeń psychicznych społeczeństwo nieprzerwanie powiela ten stereotyp. Jednym z głównych źródeł, z którego ludzie czerpią wiedzę w tym temacie jest kino. Filmy są nieodłączną częścią naszej kultury, rozwijają, uczą czy relaksują. Faktem jest jednak, że kino nastawione jest na przyciągnięcie uwagi widza. Treść filmu staje się tutaj podstawą. Jak wiemy wszelkie choroby psychiczne otulone są nutą tajemnicy i niedostępności. Intrygują i przykuwają uwagę. Dodatkowo twórcy przy tym stosują różnorodne techniki, aby jeszcze bardziej zaciekawić widza. Obraz ukazywany w filmie jest więc, bardzo często, daleki od rzeczywistości. Tak skrzywiony obraz skutkuje uprzedzeniem lu

Praca obrazuje udział jaki może mieć rodzina, wyborze ścieżki zawodowej młodego człowieka. Zostały w niej zaprezentowane pojęcia związane z rodziną, karierą zawodową oraz postawami przejawianymi ogólnie przez ludzi jak i konkretnie przez rodziców w stosunku do dzieci. Dodatkowo został przedstawiony rys historyczny sytuacji rodzin i wyboru zawodu w przekroju epok starożytności, średniowiecza i przełomu XIX i XX wieku. Praca Kończy się analizą zebranych materiałów dotyczących tematu oraz wyciągniętymi wnioskami i zaleceniami na przyszłość

Głównym celem pracy jest zbadanie udziału ojca w procesie wychowania dziecka z perspektywy pokoleniowej. Praca ta składa się z trzech części. Pierwsza część przedstawia teoretyczne ujęcie zagadnienia ojcostwa i rodziny. Za istotne uznałem opisanie zadań i funkcji współczesnej rodziny, gdyż to w rodzinie ojcostwo nabiera pełni wartości i może się w pełni realizować. Kolejną częścią tego rozdziału jest przedstawienie ojcostwa i roli ojca w poszczególnych wiekach, począwszy od starożytnej Grecji i Rzymu skończywszy na XX wieku. Część pierwsza kończy się przedstawieniem przyczyn i konsekwencji jakie wynikają z nieobecności ojca w wychowaniu dziecka. W części drugiej mojej pracy zawarłem przedmiot badań, który brzmi następująco : Jaki jest udział ojca w procesie wychowania dziecka z perspektywy pokoleniowej. Dla realizacji tego celu badawczego wybrałem metodę wywiadu oraz technikę badawczą, którą jest wywiad kwestionariuszowy. Kwestionariusz wywiadu sporządziłem samodzielnie. Grupa badawcza składała się z 9 mężczyzn będących ojcami podzielonych według wieku na trzy pokolenia. Część trzecia to analiza badań własnych. Treść tego rozdziału wypełniają relacje z przeprowadzonych wywiadów i podsumowania poszczególnych podrozdziałów. Z badań tych można wyciągnąć wniosek, że między pokoleniami badanych ojców wpływ ojca w procesie wychowania dziecka nie uległ większym zmianom. Jedyną zmianom jaką można zauważyć jest większe zaangażowanie w wychowanie dziecka u młodszych pokoleń ojców. W zakończeniu zawarłem ogólne podsumowanie wszystkich rozdziałów i wnioski końcowe.

Celem niniejszej pracy jest ustalenie postaw i zaangażowania ojca w wykorzystanie czasu wolnego. Autor chce zweryfikować, jakie zachowania podejmują dzieci podczas spędzania czasu wolnego, jakie zajęcia były inspirowane przez ojca w dzieciństwie i czy mają przełożenie na obecną aktywność poza szkolną. Praca składa się z trzech części. Część pierwsza definiuje pojęcie rodziny, określa pozycję ojca w rodzinie oraz wyjaśnia, jakie znaczenie ma ojciec w wychowaniu dziecka. Dodatkowo, wytłumaczona została definicja czasu wolnego z uwzględnieniem jego podziału na funkcje, które szczegółowo zostały opisane. Ponadto, umieszczono również zagadnienia wyjaśniające wychowawcze aspekty czasu wolnego. Drugi rozdział opisuje założenia metodologiczne badań, uwzględnia główny problem badawczy, problemy szczegółowe i postawione hipotezy. Trzeci rozdział poświęcony jest na analizę wyników badań, które zostały przeprowadzone wśród 100 uczniów różnych klas z Gimnazjum nr 39 we Wrocławiu. Sformułowany główny problem pracy własnej:, Jaki jest udział ojca w organizacji czasu wolnego dziecka. Problemy szczegółowe uwzględniają relację dzieci z ojcem, postawy ojca względem aktywności dziecka w czasie wolnym, zajęcia rekreacyjne, jakie były podejmowane prze uczniów, którym inicjatorem był ojciec oraz formy wypoczynku rodzinnego preferowane przez gimnazjalistów. Wybraną metodą badawczą w pracy własnej był sondaż diagnostyczny, a techniką badawczą ankieta. Pytania miały charakter anonimowy, dzięki czemu gimnazjaliści odpowiadali rzetelnie i szczerze. Uzyskane wyniki zostały opracowane z uwzględnieniem podziału badanych na dwie grupy: na uczniów posiadających rodzeństwo oraz uczniów niemających rodzeństwa, oraz pod względem płci. Z badań wynika, że uczniowie utrzymują dobre relacje ze swoją rodziną, mogą liczyć na jej pomoc i wsparcie. Badania dowodzą, że wśród większości ankietowanych ojciec był obecny w procesie wychowania oraz przejawiał duże zaangażowanie w życie dziecka. Większość gimnazjalistów wskazała, że ojcowie przejawiali aktywną postawę do czasu wolnego, wspierali dziecko w poznawaniu nowych rzeczy oraz mobilizowali do rozwoju. Duże znaczenie w spędzaniu czasu wolnego odgrywała zabawa, poprzez nią uczniowie kształtowali nowe umiejętności i rozwijali zainteresowania. Najczęstszymi czynnościami, które zostały przekazane uczniom przez ojca to jazda na rowerze, gra w piłkę, pływanie. Najczęstszym sposobem spędzania czasu wolnego z ojcem jest realizowanie hobby czy uprawianie sportu. Uczniowie chętnie spędzają czas z rodziną poprzez wspólne wycieczki rowerowe, oglądanie telewizji, spacery czy rodzinne wyjścia do kina. Warto wspomnieć, że gimnazjaliści z entuzjazmem jeżdżą na wyjazdy rodzinne, których często są pomysłodawcami.

Praca dyplomowa dotyczy udziału mediów i reklam w kształtowaniu się tożsamości i poczucia własnej wartości wśród nastolatków. Rozdziały teoretyczne poruszają tematykę pojęć takich jak: tożsamość, poczucie własnej wartości, wiara w siebie, reklama,media społecznościowe,blogi, oraz psychologiczne aspekty oddziaływań mediów na ich odbiorców. Dodatkowo opisana została w skrócie historia mediów społecznościowych oraz zagrożenia na które mogą być narażeni nastolatkowie podczas korzystania z Internetu. W pracy zostały przeprowadzone badania ilościowe, metodą sondażu diagnostycznego, za pośrednictwem samodzielnie stworzonego kwestionariusza ankietowego. Głównym problemem badawczym była odpowiedz na pytanie:Czy i jaką rolę pełnią media społecznościowe i reklamy w kształtowaniu się tożsamości i poczucia własnej wartości wśród nastolatków?. Hipoteza postawiona w pracy brzmiała następująco: Media społecznościowe i reklamy odgrywają pierwszoplanową rolę w kształtowaniu tożsamości i poczucia własnej wartości u nastolatków. Ankieta została przeprowadzona na 60 osobach w wieku od 13-19 lat. Analiza przeprowadzonych badań wykazała, że około 30% ankietowanych może mieć ogromne problemy z właściwym korzystaniem z mediów społecznościowych i wpływem reklam na ich życie, co stanowi przesłankę do tego,że wśród nastolatków może istnieć problem związany z właściwym kształtowanie tożsamości i poczucia własnej wartości.

Odmienność wyznaniowa obrosła w wiele stereotypów. Dzieci z mniejszości wyznaniowych mogą doświadczać w szkole różnorodnych reakcji na swoje wyznanie, często mogą być to reakcje niemiłe, trudne. Rolą rodziny jest przygotowanie ich do konfrontacji z poczuciem inności. W pracy omówiono problematykę funkcjonowania ludzi odmiennych wyznaniowo w społeczeństwie. Scharakteryzowano pojęcie religii oraz omówiono typologię religii świata. Zdefiniowano pojęcie stereotypu i zaprezentowano działania mające na celu porozumienie na pograniczach wyznaniowych. Ponadto omówiono rolę szkoły oraz rodziny w uspołecznieniu ucznia. Dokonano zdefiniowania istoty uspołecznienia ucznia w literaturze przedmiotu. Szczegółowo opisano typy relacji rówieśniczych ucznia oraz zaprezentowano rodzaje ekspozycji odmienności kulturowej ucznia w środowisku szkolnym. W rozdziale badawczym pracy przedstawiono wyniki przeprowadzonych badań - specyfikę odmienności wyznaniowej rodzin badanych uczniów, zaprezentowano sytuację dziecka odmiennego wyznaniowo w środowisku szkolnym oraz opisano szkolne oddziaływania na uczniów odmiennych wyznaniowo.

Tematem mojej pracy magisterskiej jest Uczestnictwo w kulturze popularnej z perspektywy osoby niesłyszącej. W niniejszej pracy poruszam problematykę dotyczącą partycypacji kulturalnej jednej ze specyficznych grup społecznych, jaką są jednostki z wadą słuchu. Pomimo istnienia wielu publikacji dotyczących uczestnictwa w szeroko rozumianej kulturze i popkulturze, wydaje się, że podejmowane przeze mnie zagadnienie nie zostało wystarczająco zgłębione. Kultura popularna towarzyszy każdemu człowiekowi, bez względu na jego stan zdrowia, dlatego też kwestie dotyczące partycypacji głuchych są niezwykle istotne. Przygotowana przeze mnie praca dyplomowa ma charakter empiryczny i składa się z pięciu rozdziałów. Postawiony przeze mnie problem badawczy przyjął postać pytania o to, jaki jest obraz sposobów uczestnictwa osób niesłyszących w kulturze popularnej z perspektywy surdopedagoga i animatora kultury? Celem prowadzonych badań naukowych jest uzyskanie wiedzy na temat wspomnianych wyżej sposobów partycypacji jednostek głuchych z punktu widzenia respondenta. W badaniach własnych wykorzystałam metodę wywiadu, a dokładniej wywiadu pogłębionego przeprowadzonego z ekspertem- surdopedagogiem i animatorem kultury. W pierwszym rozdziale, Kultura popularna jako przestrzeń pedagogiczno-edukacyjna poruszyłam kwestie dotyczące rozumienia pojęcia kultury i popkultury oaz wykorzystania tekstów popkulturowych w oddziaływaniach edukacyjno- pedagogicznych. Omówiłam również znaczenie kultury popularnej w życiu współczesnej młodzieży. W kolejnym rozdziale, Osoby niesłyszące w kulturze i popkulturze omówiłam zagadnienia związane z sposobami definiowania niejednorodnej grupy osób niesłyszących oraz przedstawiłam przebieg procesów socjalizacyjnych. Zwróciłam uwagę na możliwe sposoby postrzegania jednostek niepełnosprawnych przez osoby w normie i nawiązałam do kwestii rozumienia Kultury Głuchych. Poruszyłam i omówiłam wartość dzieł popkulturowych dla niesłyszącej młodzieży. Trzeci rozdział pracy, Partycypacja młodzieży niesłyszącej w kulturze popularnej poświęciłam na objaśnienie zagadnień dotyczących uczestnictwa w kulturze oraz funkcji i form partycypacji kulturalnej. Przywołałam i opisałam udogodnienia i trudności w dostępie do popkultury, których mogą doświadczać osoby głuche. W czwartym rozdziale pracy, Metodologiczne podstawy badań własnych odniosłam się do metodologicznych aspektów prowadzenia badań. Zdefiniowałam wiele istotnych pojęć takich jak nauka, badania naukowe czy metodologia i przedstawiłam założenia własnych dociekań badawczych. Zaprezentowałam również kwestie dotyczące etycznych aspektów prowadzenia badań oraz zasad organizacji badań z udziałem ludzi. W ostatnim rozdziale pracy Analiza i interpretacja wyników badań własnych poświęciłam na szczegółowe objaśnienie organizacji i przebiegu moich dociekań naukowych. Przeanalizowałam i zinterpretowałam wypowiedzi respondenta, jednocześnie udzielając odpowiedzi na główny problem badawczy. Uzyskane wyniki badawcze odn

Celem pracy "Uczestnictwo w festiwalach muzycznych jako obszar nieformalnego uczenia się osób dorosłych" jest ukazanie, że festiwale są wydarzeniem kulturalnym, w którym występują części związane z tematyką edukacyjną. Przedstawione są przykłady, gdzie osoby dorosłe opowiadają o swoich emocjach i dzielą się swoimi wspomnieniami, jakie przeżyli podczas owego przedsięwzięcia. W pierwszej części pracy, w oparciu o literaturę, chciałam się skupić na terminologii: edukacja, uczenie się, nauczanie, a także na wyraźnym rozróżnieniu edukacji nieformalnej, formalnej oraz pozaformalnej. Drugi rozdział ukazuję związek kultury popularnej z muzyką popularną. Ma to na celu udowodnienie, że festiwal muzyczny to wydarzenie kulturalne. Natomiast w trzecim rozdziale opisuję specyfikę festiwali na podstawie Open`er Festival oraz Pol`and`Rock Festival (Przystanek Woodstock). Podsumowując pracę, przytaczam swoją reflekcję i ukazuje, że festiwal muzyczny to obszar nieformalnego uczenia się osób dorosłych

W rozdziale teoretycznym została przedstawiona specyfika Zakładu Karnego, jak i podział na rodzaj, typ i system odbywania kary pozbawienia wolności. Następnie w prezentacji tematu została zwrócona uwaga, na znaczenie terapii w wychowaniu resocjalizującym. Wyjściowe było przedstawienie czym jest terapia, wychowanie w zakresie terapii pedagogicznej, w której znajdują się obszary rehabilitacji, profilaktyki i leczenia. Został ukazany ścisły związek z pedagogiką specjalną, z której to wywodzi się pedagogika resocjalizacyjna. Rozwinięte zostały zagadnienia dotyczące funkcji i zadań terapii pedagogicznej. Wyróżniono wyraźnie charakter interdyscyplinarny pomiędzy: resocjalizacją, a ergoterapią i między psychokorekcją, a psychoterapią. Zauważyć można jak szerokim zjawiskiem jest wychowanie resocjalizujące, które dzięki relacji z pedagogiką specjalną, łączy się też z innymi naukami takimi jak: psychologia, fizjologia, psychiatria i medycyna. Następnie wzięto w rozważania terapię skazanych uzależnionych od środków odurzających i psychotropowych. W jednostkach penitencjarnych stosowane są przeróżne praktyki wobec osadzonych uzależnionych. Izolacja więzienna jest bardzo trudną sytuacją dla skazanych, a każdy z tych osób jest jednostką na tyle zróżnicowaną pod względem osobowościowym, iż należy podejść do każdego przypadku bardzo indywidualnie. Zarysowano również przekrój historyczny oddziaływań terapeutycznych wobec skazanych uzależnionych w jednostkach penitencjarnych, by można było zobaczyć jak ewaluował na przestrzeni ostatnich lat.