Praca podejmuje problem wsparcia procesu uczenia się i nauczania na przykładzie tutoringu. Tutoring jest zagadnieniem, które dopiero zaczyna być podejmowane przez badaczy. Głównym celem pracy było prześledzenie obecności tutoringu, jako formy wspierania procesu uczenia się na gruncie wrocławskiego szkolnictwa. Podstawowymi kwestiami istotnymi dla podjętego problemu były: historia kontaktu tutorów z tutoringiem, rozpoznanie motywacji tutorów, kompetencji osób uczących się oraz efekty pracy tutorskiej. Pobocznymi problemami badawczymi stały się okoliczności i powody podjęcia przez nauczyciela roli tutora, przygotowanie zawodowe nauczyciela do roli tutora, dostrzegane przez nauczyciela korzyści i trudności z tutoringu oraz efekty pracy tutorskiej. Moje badania oparłam na kilku pogłębionych analizach przypadków charakteryzujących tutoring. Metodę tutoringu pokazałam, jako fenomen opisany w kilku przykładach osób tutorów. Moimi rozmówcami było sześciu nauczycieli jednego z wrocławskich gimnazjów pracujących wedle tutoringu. Przeprowadzone przeze mnie badania dostarczyły interesujących danych na temat tutoringu. Założenie mojej pracy było następujące: tutoring obecny we wrocławskich szkołach gimnazjalnych jest dowodem to, że jest on formą wsparcia procesu uczenia się i nauczania. Teza ta znalazła potwierdzenie w badaniach. Pokazały one też, że tutoring, jako innowacyjna metoda pozwala w masowej szkole na zwrócenie uwagi na indywidualne uczone osoby, dostosowanie ścieżki rozwoju do jego sytuacji, służy dla rozwoju zainteresowań, uzdolnień i dobrych stron.

Praca dotyczy trzech wymiarów dorosłości, jakimi są przyspieszenie, opóźnienie oraz zawieszenie. Dokonano analizy każdego z nich. Podjęty temat ukazuje, iż dorosłość to nie tylko wiek. To przede wszystkim pełnienie określonych ról życiowych, realizowanie zadań czy po prostu odpowiedzialność za siebie i innych. W pracy zostały ukazane sytuacje, w których jednostka doświadcza w pewnym sensie ‘innej’ dorosłości. W kontekście przyspieszenia dorosłości analizie zostały poddane nastoletnie matki. Ukazane zostały przyczyny i konsekwencje przedwczesnego macierzyństwa. Zjawisko to zostało także rozpatrzone w kontakcie szans oraz zagrożeń dla tożsamości jednostki. Opóźnienie dorosłości opisane jest tu na przykładzie „gniazdownikow”, czyli dorosłych osób odwlekających rozpoczęcie życia na własny rachunek. Dla przedstawienia zawieszenia dorosłości - skupiono się na osobach z niepełnosprawnościami, które nabyły je w skutek losowego wydarzenia. W tym wątku poruszone zostały także kwestie (auto)marginalizacji oraz wykluczenia społecznego. W pracy ukazana została niepewność czasów, w których żyjemy. Podkreślono także istotę i rolę idei lifelong learning oraz biograficznego uczenia się jednostek.

Trudności wychowawcze są nieodłącznym elementem w procesie dojrzewania oraz prawidłowego funkcjonowania ucznia w środowisku szkolnym. Ich występowanie oraz natężenie może mieć wpływ nie tylko na uczniów, którzy wykazują te nieprawidłowości, ale również na pozostałych uczniów, nauczycieli i cały proces nauczania. Głównym celem pracy jest analiza porównawcza trudności wychowawczych uczniów szkół ponadgimnazjalnych tj. liceum ogólnokształcącego, technikum zawodowego oraz zasadniczej szkoły zawodowej, uwzględniono nie tylko opinie badanych uczniów, ale również nauczycieli poszczególnych szkół. Praca składa się dwóch części: teoretycznej oraz badawczej. W części teoretycznej, skupiono się na teoretycznym przybliżeniu zagadnień związanych z trudnościami wychowawczymi, szkolnymi oraz procesem dojrzewania. Część tą napisano w oparciu o dostępną literaturę podejmującą tę tematykę. W części drugiej, praktycznej, przeanalizowano i porównano opinie uczniów i nauczycieli trzech wybranych szkół na temat trudności wychowawczych. Analiza dostępnej literatury oraz wyniki przeprowadzonych badań pozwoliły na stwierdzenie, że trudności wychowawcze są powszechne wśród uczniów szkół średnich.

Celem pracy jest rozpoznanie w przekazach prasowych kwestii dotyczących trudności wychowawczych adolescentów oraz próba zdiagnozowania wartości edukacyjnej zawartości treściowej materiałów poruszających ten problem na przykładzie czasopism społeczno- kulturalnych "Przyjaciółka" i "Dobre rady". Okres adolescencji, nazywany również okresem dojrzewania, jest po etapie dzieciństwa, czasem intensywnych przemian, którym podlega większość procesów rozwoju ( zarówno biologicznych, psychologicznych i społecznych). Dorośli obawiając się o to, czy dokonujące się w ich dziecku przemiany zmierzają we właściwym kierunku, niejednokrotnie poszukują form wsparcia i pomocy. Media, w tym również prasa są ważnymi narzędziami służącymi do edukacji poszczególnych jednostek. Szczególne miejsce zajmuje tutaj prasa kobieca stanowiąca nieprzebrane źródło informacji, niezgłębioną skarbnicę wiedzy praktycznej dla kobiet podejmujących różne role społeczne.

Praca pt. „Trudności wychowawcze dzieci w wieku przedszkolnym w opinii rodziców” napisana przez Bożenę Perłak pod kierunkiem dr hab. Beaty Cytowskiej, prof. nadzw. UWr. W pierwszej części opracowania, autorka bazując na własnych doświadczeniach ze współpracy z rodzicami dzieci w wieku przedszkolnym oraz dostępnej literaturze przedmiotu przedstawia problem trudności wychowawczych. W rozdziale tym została zebrana i przedstawiona w skondensowanej formie wiedza na temat trudności wychowawczych w świetle poglądów współczesnych autorytetów naukowych zajmujących się tą problematyką. Zostały zaprezentowane różne podejścia, definicje, podstawowe informacje na temat rodzajów i przejawów trudności wychowawczych oraz możliwe przyczyny i źródła ich występowania. Tą część, stanowiącą teoretyczne wprowadzenie do badań, kończą wskazówki dotyczące możliwości przeciwdziałania trudnościom wychowawczym. W drugiej części pracy autorka przybliżyła zasadnicze funkcje, zadania i odpowiedzialność zarówno rodziny jak i przedszkola w kształtowaniu pożądanych zachowań dziecka w wieku przedszkolnym oraz właściwe zachowania i postawę dziecka przygotowanego do podjęcia nauki w kolejnym etapie rozwoju. Trzecia część pracy została poświęcona metodologii badań własnych. Dla przybliżenia uwarunkowań prowadzonych badań, najpierw przedstawione zostały ich założenia teoretyczne, by następnie przedstawić przedmiot i cel badań oraz problemy i hipotezy badawcze. Dalsza część pracy poświęcona została zmiennym i ich wskaźnikom, a następnie strategii badań i przyjętym metodom, technikom oraz wykorzystanym narzędziom badawczym. Część metodologiczną kończy opis przebiegu i realizacji procesu badawczego. W czwartej i zarazem ostatniej części pracy, autorka przedstawia wnioski z podjętych badań i ich własną interpretację. Zaprezentowane analizy zostały uzupełnione wykresami obrazującymi zachodzące, różne korelacje pomiędzy zmiennymi. Mając na uwadze uzyskane wyniki badań, ta część pracy nabiera szczególnego znaczenia. Oprócz weryfikacji zakładanych tez, zostały zidentyfikowane potrzeby i oczekiwania rodziców, których nie artykułowali w codziennej współpracy z nauczycielami przedszkola. Sformułowane na podstawie badań wskazówki do współpracy przedszkola z rodzicami w obszarze trudności wychowawczych, mogą być zasadniczymi dla wspólnego i efektywnego przezwyciężania trudności wychowawczych w środowisku rodzinnym i przedszkola. Badania przyczyniają się do rozwoju wiedzy o możliwości poprawy współpracy przedszkola z rodzicami dzieci w wieku przedszkolnym. Sformułowane wnioski mogą być praktycznie wykorzystane we wspólnym i efektywnym przezwyciężaniu trudności wychowawczych.

Problematyka pracy obejmuje zagadnienia związane z trudnościami w pracy nauczycieli przedszkola. W pracy podkreślono rolę przedszkola oraz rodziny, które stanowią podstawową przestrzeń życiową dziecka w wieku przedszkolnym. Za cel badań ustalono poznanie opinii nauczycieli przedszkola na temat rodzaju i zakresu trudności w pracy wychowawczej, determinantów i możliwych sposobów ich rozwiązywania. W badaniach skorzystano z metody sondażu diagnostycznego, techniki i narzędzia badawczego w postaci kwestionariusza ankiety. Analiza wyników badań wskazuje, że respondenci w swych wypowiedziach przypisywali duże znaczenie gruntownemu wykształceniu, podkreślając równocześnie doniosłe znaczenie posiadanemu doświadczeniu zawodowemu. Według nich także postawa dzieci i dysfunkcje w rozwoju emocjonalno-społecznym podopiecznych, utrudniają pracę wychowawczą. W opinii badanych duże znaczenie odgrywa również współpraca z rodzicami dzieci oraz kadrą pedagogiczną i instytucjami wspierającymi przedszkole.

Celem głównym niniejszej pracy było przedstawienie trudności jakich doświadczają funkcjonariusze Służby Więziennej podczas pracy w bezpośrednim kontakcie ze skazanymi. Zakład karny jest miejscem pracy o specyficznym środowisku, które cechuje izolacja od świata zewnętrznego oraz funkcjonowanie według ściśle określonych zasad i reguł. Personel więzienny, poniekąd będący wykonawcą kary pozbawienia wolności, przebywając w stałym kontakcie z osobami skazanymi za przestępstwa o różnej skali, narażony jest jednocześnie na pracę w warunkach stresogennych. Jakość pracy kadry penitencjarnej bezpośrednio wpływa na resocjalizację osób osadzonych w jednostce karnej, co uzasadnia podjęcie próby przedstawienia problematyki skupiającej się na trudnościach związanych z zawodem funkcjonariusza Służby Więziennej, w celu podjęcia w przyszłości pewnych działań umożliwiających prewencję tych zjawisk. Praca składa się z trzech rozdziałów. Rozdział pierwszy skupia się na przedstawieniu problematyki tematu pracy w świetle literatury z uwzględnieniem podstawowych teorii związanych z funkcjonowaniem Służby Więziennej. Drugi rozdział pracy poświęcony jest metodologicznym założeniom badań własnych, które przeprowadzone zostały metodą sondażu diagnostycznego, techniką ankietowania, wśród funkcjonariuszy mężczyzn, pracujących w dziale ochrony w Zakładzie Karnym w Nysie. W ostatniej, trzeciej części pracy przedstawiono uzyskane wyniki przeprowadzonych badań. Zgromadzony materiał został przeanalizowany z uwzględnieniem zmiennych niezależnych, przede wszystkim takich jak staż pracy i rodzaj oddziału mieszkalnego, w sposób dający możliwość weryfikacji założonych hipotez badawczych.

W swojej pracy zdecydowałam się zatem przedstawić konkretne informacje, dotyczące zarówno samego aktu komunikowania jak i związanymi z nim problemami. Rozdział pierwszy ma na celu wprowadzić do tematu komunikacji, a więc zdefiniować to zjawisko w taki sposób, by zawrzeć wszystkie te informacje, które mają pozostać rozwinięte w dalszej części pracy. Będą to zatem definicje związane z komunikacją, różnice w porozumiewaniu się na płaszczyźnie płciowej oraz zestawienie cech dobrej komunikacji i zachowań ją utrudniających. W rozdziale drugim natomiast, zostaną omówione kwestie dotyczące miłości, co wydaje się istotne dla tematu pracy. Pojawią się definicje miłości jak i małżeństwa oraz cech przejawiającego się w nim uczucia. Emocje mają duże znaczenie dla procesu komunikacji, dlatego sądzę, że warto zwrócić uwagę na to, w jaki sposób wpływa na rozmowę oraz jak zmienia się komunikacja wraz z rozwojem miłości w czasie. Trzeci rozdział z kolei obejmować będzie wszystkie zjawiska, mogące zrodzić problemy na tle komunikacyjnym w związku małżeńskim. Na początku poruszę sam aspekt radzenia sobie z konfliktowymi sytuacjami komunikacyjnymi, by przejść do obszarów problemowych. Takowymi będą: komunikacja niewerbalna, poziom zaangażowania i intymności, podobieństwo partnerów, atrakcyjność fizyczna partnerów oraz posiadanie dziecka. Ostatni rozdział opisywać będzie definicje szkoleń i ich rodzaje, etapy cyklu szkoleniowego oraz cykl uczenia się według Davida Kolba. Owa teoria będzie swoistym wprowadzeniem do moich autorskich warsztatów, których celem jest poprawa jakości komunikowania się w związku małżeńskim. Warsztaty skierowane są ku małżeństwom z różnym stażem i zakładają lepsze wzajemne porozumienie w relacji oraz możliwość praktycznych ćwiczeń.

Problematyka mojej pracy dotyczy dzieci z rodzin niepełnych w wieku szkolnym, które przejawiają trudności szkolne, niepowodzenia i towarzyszące im zaburzenia zachowania. Obszarem problematyki jest także spektrum związane z rozwojem i funkcjonowaniem psychospołecznym owych dzieci. Poruszam temat dotyczący tego jak sobie radzą w sytuacjach konfliktowych, jakie nawiązują relacje społeczne, wyrażają emocje i jakie mają trudności w uczeniu się. Głównym problemem badawczym mojej pracy jest pytanie: jakie trudności szkolne mają dzieci z rodzin niepełnych na etapie szkoły podstawowej? Aby odpowiedzieć na nie przeprowadziłam badania jakościowe w szkole podstawowej. Dla potrzeb niniejszej pracy posłużyłam się metodą indywidualnych przypadków, a technikami badawczymi był wywiad, uzupełniony analizą dokumentów. Wywiad przeprowadziłam z pięcioma uczniami klas 4 – 6 oraz z ich nauczycielami/wychowawcami. Przeprowadzone badania pozwoliły mi bliżej przyjrzeć się temu, jakie trudności szkolne przejawiają dzieci. Ponadto, mogłam dokonać subiektywnej oceny efektywności szkoły, jako miejsca pomocy i wsparcia dla uczniów.

Przedmiotem mojej pracy było określenie specyficznych trudności dziecka przedszkolnego, czynników je warunkujących oraz określenie działań edukacyjnych, których celem jest wspomaganie dzieci przeżywających trudności w relacjach z rówieśnikami.

Temat mojej pracy dotyczy trudności osób niesłyszących w relacjach interpersonalnych. Praca składa się z trzech części. Pierwsza z nich dotyczy teorii, w której opisałam takie zagadnienia, jak więzi społeczne, tożsamość, pozytywny rozwój młodzieży oraz skupiłam się na charakterystyce niepełnosprawności, którą jest głuchota. Druga część mojej pracy dotyczy metodologii. Tu, skupiłam się na przeprowadzonych przeze mnie badaniach, celach, określiłam przedmiot badań, zdefiniowałam pytania badawcze, hipotezy, oraz przybliżyłam charakterystykę badanej grupy oraz przebieg badań. Trzecia, i ostatnia część pracy to opis przeprowadzonych przeze mnie badań, dotyczących funkcjonowania osób niesłyszących.

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi to dość kontrowersyjne zaburzenie. Problematyka mojej pracy dotyczy w głównej mierze funkcjonowania dzieci z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi w środowisku szkolnym. Zajęłam się problemem adaptacji tych uczniów w środowisku szkolnym. Dzieci z ADHD zmagają się z wieloma innymi problemami, o których jest również wspomniane w pracy. Zespół ADHD wymaga kompleksowej diagnozy. Bardzo często zdarza się, że współwystępuje on z innymi zaburzeniami. Dzieci z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi mają problemy z rozwojem sensorycznym, motorycznym. Występują u nich deficyty poznawcze oraz zaburzenia w komunikacji z innymi. Niejednokrotnie ich samoocena jest zdecydowanie zaniżona, a ich osobowość i temperament wybuchowy. Problemy z jakimi zmagają się te dzieci skłoniły mnie do badań dotyczących ich adaptacji w środowisku szkolnym. W związku z tym badania zostały przeprowadzone w Szkole Podstawowej nr 6 w Świdnicy, Szkole Podstawowej nr 8 w Świdnicy oraz w Zespole Szkół Specjalnych Przyszpitalnych w Wałbrzychu.