Tematem pracy magisterskiej są walory edukacyjne funkcjonowania dziecka w grupie przedszkolnej zróżnicowanej wiekowo. Praca składa się z 4 rozdziałów. W rozdziale pierwszym, opisany został rozwój dziecka przedszkolnego według literatury przedmiotu, cele oraz zadania edukacji przedszkolnej, stosowane w przedszkolach metody oraz formy pracy, a także konieczne kompetencje, które powinno posiadać dziecko kończące edukację przedszkolną. W rozdziale drugim wyjaśniony został przebieg socjalizacji dziecka w wieku przedszkolnym, typologie grup społecznych, zachodzące w nich relacje oraz pełnione przez nie funkcje. Rozdział trzeci składa się z określenia przedmiotu badań własnych jakim było określenie jakie są walory funkcjonowania dziecka w grupie przedszkolnej zróżnicowanej wiekowo, celów oraz obszarów penetracji badawczej. Opisana została także specyfika wybranego podejścia badawczego, czyli podejścia jakościowego, oraz zastosowanych metod jakimi są obserwacja uczestnicząca oraz otwarty wywiad pogłębiony. Rozdział czwarty składa się z opisu oraz analizy przeprowadzonych badań, które pozwoliły stworzyć opis walorów edukacyjnych funkcjonowania dziecka w grupie przedszkolnej zróżnicowanej wiekowo, określenie atrybutów tejże grupy sprzyjających rozwojowi poznawczemu, społecznemu i emocjonalnemu przedszkolaka oraz opracowanie wskazówek dla edukacji przedszkolaków, z wykorzystaniem grupy zróżnicowanej wiekowo.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci z klas 4-6 szkoły podstawowej, w świetlicy szkolnej, w kwestii kształtowania kompetencji bezpiecznego korzystania z Internetu. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ z Internetu zaczynają korzystać coraz młodsze dzieci. Są one najmniej odporne na niebezpieczeństwa, a większość z nich, jest całkowicie nieświadoma zagrożeń. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku szkolnym. Dokonałam analizy podstawowych pojęć dotyczących Internetu, jako nowego medium, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej, w Publicznej Szkole Podstawowej w Świętej Katarzynie im. Stefana Kardynała Wyszyńskiego Prymasa Tysiąclecia. Ponieważ wychowankowie świetlicy mieli stanowczo za mało zajęć i zbyt małą wiedzę dotyczącą bezpieczeństwa w Internecie, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich rozwój. Zajęcia zrealizowałam w maju 2018 roku, opierając się głównie na metodach zadaniowych, pracując w małych zespołach lub z całą grupą. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła wiedza na temat zagrożeń, jakie mogą spotkać w Internecie oraz na temat zasad dobrego zachowania się w sieci. Założone cele zostały zrealizowane, a zaplanowane zajęcia, nie sprawiły wychowankom problemów. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicy szkolnej lub w świetlicy środowiskowej.

Praca ,, Wzmacnianie zachowań asertywnych u uczniów w wieku gimnazjalnym” ma na celu wskazanie metod i technik pomagających wzmocnić asertywność u gimnazjalistów. Literatura przedmiotu wskazuje wiele pozycji traktujących o rozwijaniu i kształtowaniu asertywności, jednakże większość przeze mnie napotkanych skierowana była do dorosłych czytelników, głównie dla wsparcia celów biznesowych. Jako pierwszy w pracy zawarty został rozdział o rozwoju młodzieży w wieku gimnazjalnym, w którym podkreślona została rola każdego etapu dla poprawnego funkcjonowania w społeczeństwie, od pewności siebie w rozwoju fizycznym, przez panowanie nad emocjami, wyznaczenie własnego systemu wartości, rozwinięcia i poznania swojej osobowości, rozwój poznawczy, a na rozwoju społecznym ukazującym powiązania grup społecznych z prawidłowym rozwijaniem się kończąc. Drugi rozdział referuje o asertywności jako przydatnej umiejętności społecznej. Przedstawia różne spojrzenie na zdefiniowanie asertywnych zachowań w literaturze. Mówi o jej zaletach, możliwościach stosowania, wpływie na funkcjonowanie w grupach społecznych, rówieśniczych oraz kładzie nacisk na istotność wyrażania siebie i próby poznania wartości drugiej strony, ale także o trudnościach w jej osiągnięciu, pokazuje również metody i techniki dostosowane do gimnazjalistów oraz ułatwiające zachowania asertywne. Następny rozdział ukazuje specyfikę szkoły gimnazjalnej, jak funkcjonuje, jakie są jej funkcje, uwarunkowania prawne oraz jak pracuje szkolny pedagog i z jakimi wychowankami obcuje na co dzień. Czwarty rozdział opisuje szczegółowo funkcjonowanie Gimnazjum nr 31 im. Czesława Miłosza we Wrocławiu, stosowane przez pedagoga metody pracy, a także opis wychowanków, u których został przeprowadzony projekt wzmacniający asertywność. Ostatni rozdział zawiera cykl zajęć przeprowadzony u gimnazjalistów, zawarte w nim zostały opisane w drugim rozdziale metody i techniki wzmacniania zachowań asertywnych. Podczas projektu uczniowie pracowali nad własną asertywnością, czego wyraz ukazany jest w podsumowaniu projektu. Podsumowanie zwraca uwagę na umiejętności i wiedzę wyniesioną z zajęć, a także ewaluację projektu. Poprzez napisanie pracy licencjackiej udało się znaleźć odpowiednie dla dojrzewającej młodzieży sposoby na wzmacnianie asertywności, a przeprowadzenie projektu wskazało na istotność takich zajęć dla wybranej grupy wiekowej. Jest to atrakcyjna dla nastolatków tematyka odpowiadająca na ich potrzeby rozwojowe.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci z świetlicy środowiskowej w zakresie wzmocnienia prawidłowości mowy. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ dzieci mają trudności z prawidłową wymową, przez co ich wypowiedzi są nie zrozumiałe. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu prawidłowego rozwoju mowy dziecka wskazując zarówno na zaburzenia jak i możliwości wspierania nieprawidłowości mowy. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy środowiskowej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy środowiskowej ,, Bratnia Dłoń’’. Ponieważ wychowankowie wykazywali zaburzenia oraz nieprawidłowości w zakresie wymowy zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na polepszenie, jakości wypowiedzi. Opierając się głównie na metodach wzmacniających prawidłową wymowę, zajęcia zrealizowałam w maju w roku 2018 na zajęciach dodatkowych, raz oraz dwa razy w tygodniu po 45 minut. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków: polepszyła się wymowa głoski ,,r’ oraz głosek szumiących i syczących, usprawnione zostały także narządy artykulacyjne oraz zmniejszyły się trudności w dostosowaniu odpowiedniego tempa oraz rytmu mowy. Problemy sprawiły zajęcia, na których dwójka wychowanków odmówiła uczestnictwa w zabawie ,, szumiąca rybka’’. Dużym utrudnieniem był również fakt, że podczas trwania zajęć wychowankowie byli proszenie na podwieczorek. Jednakże generalnie założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicy szkolnej z grupą dzieci w wieku od 7 do 10 lat.

Celem mojej pracy jest osłabianie zachowań agresywnych poprzez relaksację. Zainteresowałam się tym problemem, ze względu na jego powszechność wśród dzieci uczęszczających do szkół podstawowych. W związku z tym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym oraz dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu agresji, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości jej osłabiania. Opisałam również najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem dziecka w świetlicy szkolnej. Szczególnie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej w Szkole Podstawowej w Chrząstawie Wielkiej. Ponieważ wychowankowie wykazywali zaburzenia w zakresie agresji, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na osłabianie zachowań agresywnych. Opierając się głównie na technikach relaksacyjnych, zrealizowałam zajęcia w maju 2018 roku z dziećmi, które uczęszczały do świetlicy. Spotkania odbywały się po skończonych zajęciach lekcyjnych, dwa razy w tygodniu. Po przeprowadzeniu zajęć stwierdzam, że wychowankowie nauczyli się, w jaki sposób mogą osłabiać napięcia związane z występowaniem zachowań agresywnych. Uważam, że cykl zajęć przebiegł pozytywnie, a założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Mogę także stwierdzić, że relaksacja jest skutecznym sposobem na walkę z zachowaniami agresywnymi. Największy problem sprawiły mi jednak zajęcia ruchowe oparte na technikach relaksacyjnych. Polecam taki cykl zajęć do realizacji z dziećmi w wieku wczesnoszkolnym w placówkach takich jak szkoła podstawowa, świetlica środowiskowa czy dom dziecka.

Celem mojej pracy jest pokazanie, jak wzmacniać motorykę małą w pierwszych klasach szkoły podstawowej. Wybrałam ten temat, bo jest bardzo aktualny i rzadko poruszany. Głównymi formami wspierania i rozwijania motoryki małej w szkole, są zajęcia plastyczne i ćwiczenie pisania. Bardzo mało jest innych form, zabaw i ćwiczeń stosowanych w pierwszych latach edukacji szkolnej. Projekt realizowałam w świetlicy szkolnej „Promyczek” w Szkole Podstawowej nr 12 im. M. Skłodowskiej Curie. Wybrałam ją, gdyż oferuje ona różnorodność prowadzenia zajęć i większą swobodę w ich dobieraniu. Można też nabrać wprawy w prowadzeniu zajęć, w zmiennych warunkach. W mojej pracy opisałam sfery rozwojowe dzieci w młodszym wieku szkolnym, opisałam problematykę motoryki małej w ujęciu wieloaspektowym, możliwe jej zaburzenia oraz sposoby rozwijania tej aktywności. Opisałam świetlice, ich uwarunkowania prawne, cele zadania i funkcje, metody i formy, organizacje pracy świetlic, wychowawców oraz wychowanków. Następnie odniosłam się do konkretnej świetlicy we Wrocławiu. Efektem końcowym mojej pracy jest projekt, który zakładał cykl zajęć, mających wspierać rozwój motoryki małej u wychowanków świetlicy szkolnej. Zachęcam nie tylko dzieci, ale i dorosłych do wzięcia udziału w podobnych zajęciach, ponieważ wspiera się w ten sposób aktywność ręki oraz palców, a taki trening przydać się może dosłownie każdemu, bez względu na wiek.

Celem mojej pracy jest wspieranie wymowy dzieci z zaburzeniami artykulacyjnymi w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy środowiskowej. Pierwszą część swojej pracy poświęciłam na dokładną analizę rozwoju fizycznego, poznawczego, emocjonalnego oraz społeczno-moralnego dziecka w wieku wczesnoszkolnym. W dalszej części pracy skupiłam się na podstawowych pojęciach z zakresu rozwoju mowy i jego znaczeniu w całościowym rozwoju dziecka. Szczególną uwagę skupiłam na definicji mowy, odwołując się do definicji, w ujęciu kilku różnych autorów. Dalej opisałam poszczególne etapy prawidłowego kształtowania się mowy, przyczyny powstawania wad i zaburzeń, a także sposoby na radzenie sobie z nimi. Cykl zajęć realizowałam w terminie 7-18.05.2018 w Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży “Świniary”, którego cele i zadania wnikliwie przeanalizowałam i opisałam w rozdziale o placówce. W ostatniej części pracy zamieściłam swoje refleksje i wrażenia po przeprowadzonych zajęciach. Po przeprowadzonym cyklu zajęć mogę stwierdzić, że takie zajęcia są bardzo potrzebne i pomocne, zwłaszcza dzieciom, które borykają się z wadami i zaburzeniami mowy.

Głównym tematem podjętym w pracy jest emocjonalność dziecka. Emocje to jedna z najważniejszych sfer każdego człowieka. Prawidłowy rozwój emocjonalny jest niezbędny dla przyszłego funkcjonowania. Dzięki niemu można uniknąć wielu problemów, a zwłaszcza zaburzeń psychicznych. Jedną z możliwości pobudzania rozwoju emocjonalnego jest aktywność plastyczna. Jest ona doskonałym rozwiązaniem zarówno dla dzieci nadpobudliwych, jak i dla nieśmiałych. Dzieci mające problem z nadmiernym pobudzeniem emocjonalnym mogą wyciszyć się i zrelaksować, natomiast dzieci wycofane zaktywizować. W pracy zrealizowano projekt, którego misją było stymulowanie rozwoju emocjonalnego. Cykl zajęć został przeprowadzony w świetlicy szkolnej w Szkole Podstawowej nr 118 im. Pułkownika Pilota Bolesława Orlińskiego we Wrocławiu. Dzieci, z którymi przeprowadzane były zajęcia to uczniowie pierwszej klasy. Na każdych zajęciach dzieci miały do wykonania określoną pracę plastyczną, zgodną z omawianym tematem. Zrealizowane zostały takie cele jak wzmacnianie poczucia własnej wartości, rozwijanie umiejętności wyrażania emocji oraz kształtowanie umiejętności współpracy.

Tematem niniejszej pracy jest rozwijanie zachowań prospołecznych u uczniów klas licealnych poprzez działalność samorządową. Praca zawiera pięć rozdziałów, które zostały podzielone na dwie części – teoretyczną oraz projekt. W pierwszym rozdziale został opisany rozwój fizyczny, poznawczy, emocjonalny, społeczny, osobowościowy oraz moralny młodzieży w wieku 16-19 lat. Drugi został poświęcony dokładnej analizie zachowań prospołecznych, ich klasyfikacjom, a także wpływom środowiskowym, które oddziałują na nie w różny sposób i mogą stać się barierami bądź szansą do ich rozwoju. Pedagog szkolny ma możliwość, aby przyczynić się do wzmocnienia zachowań prospołecznych, dlatego dokładny zakres obowiązków oraz metody i formy jego pracy zostały przeanalizowane w rozdziale trzecim. Ostatnim elementem części teoretycznej jest analiza działalności pedagoga w I Liceum Ogólnokształcącym w Jeleniej Górze, która pozwoliła na odpowiednie zaplanowanie i zrealizowanie projektu. Jego skuteczność została oparta na rozwinięciu umiejętności takich jak: prawidłowa współpraca, rozwiązywanie konfliktów oraz praca metodą projektu. Zamierzonym efektem, który rozwinął zachowania prospołeczne u młodych samorządowców było zorganizowanie Balu Integracyjnego dla dzieci niepełnosprawnych. Projekt spełnił oczekiwania, młodzież wykazała się większym poziomem prospołeczności niż przed zajęciami, czyli założone cele zostały zrealizowane.

Celem mojej pracy, jest wsparcie wychowanków, którzy w wieku wczesnoszkolnym zmagają się z prawidłowym kształtowaniem poczucia własnej wartości. Widząc dzieci nieśmiałe, zakompleksione i zamknięte w sobie, które często mają problem z otwarciem się, z rozwijaniem swoich umiejętności i nawiązaniem kontaktu z innymi, zainteresowałam się problemem poczucia własnej wartości. Analizując rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, oraz przyglądając się podstawowym pojęciom odnoszącym się do tego terminu, dowiedziałam się, jakie są bariery w kształtowaniu prawidłowego poczucia własnej wartości, ale też, jakie są możliwości jego wsparcia. Skupiłam się na świetlicy szkolnej, skrupulatnie analizując, na czym polega jej funkcjonowanie. Tutaj szczególną uwagę zwróciłam na działalność świetlicy „Wesoła Gromada” w Szkole Podstawowej nr 1 im. Bolesława Chrobrego w Kamieńcu Ząbkowickim. W związku z zauważonym problemem wychowanków tej placówki, zaplanowałam cykl zajęć, który ma na celu kształtować prawidłowe poczucie własnej wartości i pomóc dzieciom dostrzec rzeczywisty obraz swojej osoby. Projekt przeprowadziłam w maju roku 2018, gdzie prowadziłam zajęcia dwa, lub trzy razy w tygodniu po 1 godzinie każde. Podczas realizacji projektu zdecydowanie problemem była dyscyplina. Dzieci po całym dniu zajęć dydaktycznych, były rozkojarzone, często miały własne pomysły na organizację czasu. Na przyszłość wiem, że muszę przygotować wiele alternatyw na prowadzone zajęcia, gdyż dzieci są nieprzewidywalne. Zdarzały się sytuacje, gdzie dzieci zostały wcześniej odebrane ze szkoły, bądź wykonywały ćwiczenia wolniej niż przypuszczałam, co wiązało się z zaburzeniem zaplanowanych działań. Ostatecznie mogę przyznać, że projekt został zrealizowany w znaczącym stopniu. Dzieci zaczęły dostrzegać swoje mocne strony, wzmocniły wiarę we własne siły. Projekt pomógł im w kształtowaniu prawidłowej samooceny i ułatwił akceptację swoich słabości. Dzięki niemu dzieci stały się śmielsze i nawiązały lepszy kontakt. Z pewnością realizację takiego cyklu zajęć mogę polecić nie tylko wychowawcom w świetlicach szkolnych, ale też w środowiskowych, do których uczęszczają dzieci w wieku wczesnoszkolnym z niższym poczuciem własnej wartości.

Tematem mojej pracy uczyniłam profilaktykę zaburzeń odżywiania u dziewcząt w gimnazjum. Zainteresowało mnie to zagadnienie, ponieważ te zaburzenia stanowią coraz bardziej powszechny problem dzisiejszych czasów, zwłaszcza wśród młodych dziewcząt. Wyretuszowany obraz piękna sprawia, że wkraczają one w świat destrukcji psychicznej, cielesnej, a także umysłowej chcąc sprostać wymaganiom, jakie stawia dzisiejszy świat. Drugim powodem, dla którego postanowiłam zgłębić ten temat jest ciekawość, dlaczego adolescentki coraz częściej przejawiają symptomy zaburzeń odżywiania, a także, co leży u podstaw tej choroby, która ma swoje podłoże w psychice. Cykl zajęć zrealizowałam w Publicznym Gimnazjum im. Pułkownika Pilota Stanisława Skarżyńskiego w Warcie. Głównym celem mojego projektu była pomoc młodym dziewczętom w rozwiązaniu ich problemu. Przede wszystkim chciałam, aby zauważyły, że zmiana sposobu odżywiania, mająca na celu utratę kilogramów w sposób bardzo restrykcyjny, prowadzi do zaburzeń, a w konsekwencji do tragicznych skutków, takich jak wyniszczenie organizmu czy nawet śmierć. Moim celem było także ukazanie, że dieta i aktywność fizyczna są doskonałym sposobem do utrzymania smukłej sylwetki, jednak powinno się to odbyć w sposób nienarażający organizmu na negatywne skutki. Podczas zajęć starałam się zaprezentować sposoby promujące zdrowe odżywianie i adekwatną dla adolescentek aktywność fizyczną. Ważną kwestią było dla mnie również uświadomienie dziewczętom, że powinny w pierwszej kolejności pracować nad poprawą pewności siebie i pozytywną samooceną gdyż jest to podstawa do dalszego działania w przyszłości. Projekt przeprowadzony wraz z ośmioosobową grupą dziewcząt uważam za udany. Podczas zajęć następowały pewne modyfikacje, uczennice początkowo były nieśmiałe jednak poprzez różnorodne ćwiczenia nastąpiła integracja, co w znaczący sposób pomogło w realizacji celów, które założyłam.

Tematem niniejszej pracy jest kształtowanie umiejętności opiekuńczego funkcjonowania dzieci w wieku szkolnym w ośrodku hipoterapii. Praca składa się z czterech rozdziałów teoretycznych i projektu. W pierwszym z nich przeanalizowałam rozwój fizyczny, poznawczy, emocjonalny, społeczny, osobowości oraz moralny dziecka w wieku 10 – 12 lat. Drugi rozdział poświęcony został na wyjaśnienie podstawowych pojęć z zakresu opieki. Opisałam najważniejsze kwestie związane z tym zagadnieniem, między innymi klasyfikację opieki i jej występowanie oraz jakie pełni funkcje. Poruszyłam także kwestię związaną z hipoterapią, jako czynnikiem wspierającym proces opieki. Następnie skupiłam się na charakterystyce ośrodków hipoterapii w Polsce. Szczególnie wnikliwie opisałam działalność Ośrodka Hipoterapii i Rekreacji Konnej ,,Godziemba” w Kluczborku. Przedstawiłam, jakimi metodami i formami pracuje się w owej placówce, jak wygląda organizacja pracy oraz jakie są jej główne cele i zadania. Dzięki wnikliwej analizie funkcjonowania ośrodka przystąpić mogłam do realizacji projektu, którego głównym celem poprzez kontakt z koniem jest nauka czynności opiekuńczych. Ponieważ wychowankowie wykazywali ledwo podstawowe pojęcie dotyczące opieki nad zwierzętami, zaplanowałam cykl sześciu zajęć ukierunkowany na kształtowanie i pogłębianie tej wiedzy. Opierając się głównie na metodach instrukcji i samodzielnych doświadczeń, dzieci mogły od razu wykorzystać zdobytą wiedzę w praktyce. Zajęcia zrealizowałam w okresie od 07.05.2018r. do 04.06.2018r, odbywały się one co poniedziałek, z wyjątkiem piątych ćwiczeń. Po przeprowadzeniu projektu mogę stwierdzić, że u podopiecznych wzrosła świadomość na temat czynności opiekuńczych. Dzieci nauczyły się także jak dbać o konie, jak odbierać ich emocje i co im podawać do jedzenia. Są umiejętności, które wymagają jeszcze pracy, jednakże generalnie założone przeze mnie cele zostały zrealizowane.

Celem mojej pracy jest pokazanie ważności aktywności twórczej u dzieci w początkowych klasach szkoły podstawowej. Wybrałam ten temat, ponieważ wymaga się teraz od młodych ludzi, by byli kreatywni, twórczy, by ich pomysły, czy wytwory były innowacyjne i nowatorskie. Niestety w szkołach nie poświęca się czasu na rozwijanie twórczości, jedynie realizuje się treści programu nauczania. Stąd pojawił się mój wybór placówki. Świetlica jest miejscem w szkole, gdzie nie obowiązuje sztywny program, a wychowawca ma możliwości, by poświęcić czas na rozwój kreatywności u swoich wychowanków. W pracy opisałam wszystkie sfery rozwoju dziecka w młodszym wieku szkolnym, opisałam problematykę twórczości, porównując opisy twórczości według różnych autorów oraz wymieniłam i opisałam występujące stymulatory i inhibitory rozwoju tej aktywności, wymieniłam metody oraz programy pomagające rozwijać aktywność twórczą. Następnie opisałam świetlicę szkolną, jej rys historyczny, podstawy prawne jej funkcjonowania oraz wszelkie metody, formy, zadania i funkcje, według których funkcjonuje świetlica. Opisałam jej organizacje i rozpisałam plany pracy świetlicy szkolnej. Efektem zdobytej przeze mnie wiedzy było napisanie projektu, który zakładał przeprowadzenie cyklu zajęć rozwijających aktywność twórczą u dzieci w świetlicy szkolnej. Sądzę, iż założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Wzrosła motywacja wychowanków do twórczego myślenia, stali się oni bardziej kreatywni w różnych sferach aktywności, zaczynając od plastycznej, przez werbalną, na myśleniu i rozwiązywaniu zadań problemowych kończąc. Dzieci przestały zwracać uwagę na same schematy, zaczęły myśleć i tworzyć samodzielnie. Polecam ten cykl zajęć wszystkim, nie tylko dzieciom w młodszym wieku szkolnym, ponieważ zawarte w nim ćwiczenia mogą okazać się bardzo dobrym i nieraz niełatwym treningiem myślenia nawet dla osób dorosłych.

Niniejsza praca poświęcona jest w całości kształtowaniu zachowań asertywnych u dzieci w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy środowiskowej Tobiaszki. Szeroka gama zajęć oferowana przez placówkę, ukierunkowana jest przede wszystkim na rozwój sfery artystycznej oraz kultury fizycznej podopiecznych. Wyraźne braki można dostrzec w działaniach ukierunkowanych na relacje międzyludzkie, w tym asertywność, stanowiącą centralną umiejętność wśród tak zwanych umiejętności społecznych. Potencjalne ryzyko związane z negatywnymi konsekwencjami wynikającymi z deficytu tej umiejętności, stały się punktem wyjścia do przeprowadzenia cyklu pięciu, sekwencyjnych zajęć dydaktyczno-wychowawczych. W pierwszym rozdziale dokonano szczegółowej charakterystyki rozwoju przeciętnego dziecka, w przedziale wiekowym od 7 do 10-12 roku życia, uwzględniając zarówno sferę fizyczną, poznawczą, społeczną, emocjonalną jak i moralną jednostki. Zagadnienie asertywności, szczegółowa klasyfikacja, potencjalne korzyści i bariery na drodze do asertywnego myślenia oraz możliwości kształtowania zachowań asertywnych zostały ujęte w rozdziale drugim. W kolejnym rozdziale zebrano natomiast informacje dotyczące placówki wsparcia dziennego, jaką jest świetlica środowiskowa, uwzględniając genezę powstania, prawne uwarunkowania funkcjonowania, podstawowe cele, zadania, funkcje, metody, formy pracy oraz wymagania stawiane zarówno podopiecznym jak i kadrze pracowników. W rozdziale czwartym, będącym swoistym odwzorowaniem poprzedniego, dokonano szczegółowej analizy docelowej placówki, w której zaplanowano realizację projektu. Cykl wszystkich zajęć podsumowano w rozdziale szóstym, dokonując przy tym szczegółowej refleksji pedagogicznej, na podstawie której sformułowano konstruktywne wnioski. Z pełną odpowiedzialnością mogę stwierdzić, że założony przeze mnie cel projektu został w pełni osiągnięty, a wychowankowie poza znajomością asertywnego modelu zachowania, potrafią świadomie, adekwatnie do sytuacji, wykorzystywać go w swoich działaniach.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze Szkoły Podstawowej nr.118 w kwestii radzenia sobie w sytuacjach konfliktowych. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ zauważyłam, że dzieci w Szkołach Podstawowych mają problem z rozwiązywaniem sporów. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku szkolnym. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem Świetlicy Szkolnej w Szkole Podstawowej nr.118. Ponieważ wychowankowie wykazywali nieumiejętność z zakresu rozwiązywania konfliktów zaplanowałam projekt zajęć, aby rozwinąć te umiejętności. Opierając się głównie na metodach słownych, zadaniowych, opartych na działaniu, ale także treningu asertywności czy negocjacji, zajęcia zrealizowałam na przełomie maja i czerwca w 2018r. w trakcie trwania zajęć w Świetlicy Szkolnej. Po przeprowadzeniu warsztatów, uważam, że wychowankowie nauczyli się pojęć tj. asertywność, empatia, komunikacja oraz dowiedzieli się w jaki sposób można rozwiązywać konflikty. Problem sprawiły zajęcia Nauczmy się rozpoznawać emocje, ponieważ zarówno ja, jak i dzieci miały problem ze skupieniem się, ponieważ cały czas ktoś wychodził i wchodził do sali, jednakże uważam, że założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Te zajęcia można przeprowadzić również w Świetlicy Środowiskowej najlepiej w klasach 4-6.

Samodzielność jest istotną sprawnością, którą człowiek rozwija w ciągu swojego życia, rozpoczynając już od najmłodszych lat. Można ją rozumieć, jako aktywność, działanie i inicjowanie. Samodzielność jest czynnikiem, który przyczynia się do budowania osobowości. Wzmacnianie tej cechy może odbywać się poprzez metodę modelowania, czyli naśladowanie działania i zachowania wychowawcy, oraz metodę zadaniową, czyli powierzanie dzieciom czynności. Rozwijanie samodzielności powinno odbywać się w przyjaznej atmosferze, która daje dziecku poczucie bezpieczeństwa. Celem pracy jest wzmocnienie samodzielności u dzieci w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy szkolnej. Do realizacji celu został wykorzystany cykl zajęć, które rozwinęły następujące sprawności: zachowywanie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, posługiwanie się pieniędzmi, przygotowywanie prostego posiłku oraz opieka i pielęgnacja zwierząt domowych. Cykl został zakończony quizem wiedzy z zajęć wcześniej przeprowadzonych. Zajęcia zostały przeprowadzone w świetlicy szkolnej Publicznej Szkoły Podstawowej nr 3 w Jelczu- Laskowicach.

Tematem wiodącym pracy jest wzmacnianie kompetencji w zakresie zdrowego odżywiania u wychowanków w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy środowiskowej. Wybór tematu był dyktowany występującymi problemami na tej płaszczyźnie. W czasach, gdy popularnymi daniami są te z kategorii Fast Food, należy dużo mówić o zdrowym żywieniu i skutkach, jakie niesie za sobą jego brak. Zacząć trzeba od najmłodszych, bo to oni są najmniej świadomi tego, co spożywają oraz przepadają za tym, co słodkie i niezdrowe. Praca została podzielona na sześć rozdziałów. Przy czym pierwszy składa się opisu rozwoju grupy, której dotyczy praca. Tą grupą są dzieci, będące w wieku wczesnoszkolnym, czyli mające od 6 do 10 lat. Rozdział pierwszy charakteryzuje zmiany jakie zachodzą na tym etapie rozwoju, a przy tym brany jest pod uwagę rozwój fizyczny, poznawczy, emocjonalny, społeczny, osobowości i moralny. Następny rozdział przybliża definicje zdrowego odżywiania, rolę w życiu ludzi, zalety jakie z niego wynikają oraz konsekwencje wynikające z braku przestrzegania. Dodatkowo są tam propozycje, które odnoszą się do kształtowania u dzieci zdrowych zachowań żywieniowych. Rozdział trzeci opisuje rodzaj placówki, do której kierowany jest projekt. Zawiera ogólną genezę świetlic środowiskowych, uwarunkowania prawne, cele, zadania i funkcje realizowane w placówce, a także określa specyfikę wychowanków i profil osób zatrudnionych na stanowisku kierownika i wychowawców placówki. Kolejny rozdział jest o świetlicy Św. Teresy z Kalkuty we Wrocławiu, a w nim szczegółowe informacje o tej placówce. Rozdział piąty opisuje problemy żywieniowe, z jakimi można się spotkać u dzieci oraz pięć konspektów. Zajęcia mają na celu dostarczenie wiedzy teoretycznej, praktycznej oraz zachęcenia podopiecznych do wzmożenia aktywności fizycznej. Całość została podsumowana w szóstym rozdziale, który charakteryzuje poszczególne zajęcia oraz zawiera refleksję na temat skuteczności przedsięwzięcia.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy szkolnej Szkoły Podstawowej nr 118 we Wrocławiu w kwestii osłabiania agresji fizycznej poprzez zabawy ruchowe dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ w trakcie praktyk studenckich w tej placówce zauważyłam, że dzieci nie potrafią funkcjonować bez używania siły we wzajemnych kontaktach, stosowania wyzwisk i obrażania się. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym i dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu osłabiania agresji fizycznej poprzez zabawy ruchowe, wskazując na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej Szkoły Podstawowej nr 118 we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie wykazywali zachowania agresywne w zakresie umiejętności współpracy, rozwiązywania konfliktów i wzajemnych relacji, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Opierając się głównie na metodach gier i zabaw ruchowych, zajęcia zrealizowałam w miesiącu maju 2018 rok, w trakcie zajęć dodatkowych raz lub dwa razy w tygodniu. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosły umiejętności współpracy w grupie i rozwiązywania konfliktów, radzenia sobie z emocjami oraz życzliwości we wzajemnych kontaktach. Problemy sprawiły zajęcia związane z akceptowaniem wyboru innych i osiąganiem celu bez użycia siły. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicy szkolnej, środowiskowej lub socjoterapeutycznej.

Różnice między grupami społecznymi zacierają się. Wcale już nie oznacza to, iż dziecko z tzw. „dobrego domu” będzie posiadało cały wachlarz dobrych manier. Każdego dnia ludzie pędzą przed siebie i nie zwracają uwagi na takie podstawy, jakimi są np. zasady dobrego wychowania. To, co jednym wydaje się oczywiste, nie zawsze dla innych ludzi takie jest- tym bardziej dla dzieci, których nikt dobrych manier nie uczył, a tylko ich wymagał. Ten problem, czyli niewystarczająca wiedza i umiejętności dzieci w temacie kultury, dobrych manier, odpowiedniego zachowania można zauważyć u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Projekt „Rozwijanie kulturalnych zachowań u dzieci w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy szkolnej” był skierowany właśnie do takich dzieci. Dzięki niemu dzieci znają zasady savoir-vivru oraz dobrych manier podczas spożywania posiłków. Potrafią dogadywać się ze sobą nawzajem. Rozumieją potrzebę odpowiedniego zachowania w miejscach publicznych oraz wiedzą, dlaczego warto zachowywać się grzecznie, wobec osób starszych.

Kształtowanie umiejętności współdziałania jest niezwykle ważne ze względu na fakt, iż człowiek jest jednostką społeczną i ważne jest by umiał on współpracować, działać z innymi członkami zbiorowości. Z tego względu warto jest od najmłodszych lat pracować nad rozwojem tej umiejętności by ułatwić jednostce funkcjonowanie w obecnej chwili jak i na dalszych etapach życia. Szczególnie istotne są takie działania realizowane w placówkach środowiskowych. W świetlicy środowiskowej Miś we Wrocławiu zauważyłam wiele deficytów. W celu ich kompensacji zaplanowałam cykl zajęć składający się z pięciu spotkań, podczas których były podejmowane tematy mające na celu wspomaganie umiejętności współdziałania. Po przez realizację zajęć dotyczących: integracji dzieci w grupie, kształtowania kompetencji społecznych i poczucia bezpieczeństwa w grupie, poprawie umiejętności komunikacji w grupie, radzeniu sobie w sytuacji wystąpienia konfliktu oraz doskonaleniu umiejętności współdziałania w grupie chciałam zrealizować założenia mojego projektu oddziaływań wychowawczych. Cele zostały w większości osiągnięte, lecz nie obyło się bez trudności. Sądzę, iż projekt oddziaływań wychowawczych przyniósł poprawę w obrębie poprawy umiejętności współdziałania w grupie, lecz by osiągnąć pełnowymiarowy sukces w tym obszarze należałoby poświecić realizacji tego założenia więcej czasu.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze Szkoły Podstawowej im. Stefana Żeromskiego w Brzegu, w kwestii rozwijania aktywności ruchowej u dziewcząt w wieku wczesnoszkolnym poprzez zajęcia taneczne. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ zauważyłam, że zbyt mało czasu jest poświęcone na rozwój ruchowy dziewcząt. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym i dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu aktywności/ sprawności ruchowej, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem Szkoły Podstawowej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność placówki, w której realizowałam projekt, czyli Szkoły Podstawowej im. Stefana Żeromskiego w Brzegu. Ponieważ wychowankowie wykazywali deficyty w zakresie rozwoju aktywności ruchowej, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Opierając się głównie na metodach zadaniowych i na nauce technik poszczególnych tańców, zajęcia zrealizowałam przychodząc do placówki dwa razy w tygodniu, przez cały okres trwania praktyk. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrósł poziom aktywności/ sprawności fizycznej. Zaczęli oni również bardziej dbać o prawidłową postawę ciała, jak i zwracać uwagę na zbyt długie spędzanie czasu przed komputerem czy telefonem, na rzecz wykonania aktywności ruchowej. Problemy sprawiły zajęcia z nauki tańca „Belgijka”, ponieważ figury taneczne, które zostały użyte przeze mnie w tańcu okazały się być zbyt trudne. Jednak po wielokrotnym powtórzeniu kroków, wszystko poszło pomyślnie. Mogę stwierdzić, że generalnie cele zostały zrealizowane. Taki cykl zajęć powinien pojawić się w każdej Szkole Podstawowej lub w klasach wychowania wczesnoszkolnego, ponieważ dzieci w tym wieku potrzebują bardzo dużo ruchu, a zajęcia wychowania fizycznego, to zdecydowanie za mało.

Celem mojej pracy jest wspomaganie dzieci w świetlicy szkolnej w kwestii rozwoju aktywności twórczej. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ zaobserwowałam, że w dzisiejszych czasach wychowankowie raczej zmuszani są do odtwórczości, a przy tym pozbawiani są twórczej ekspresji. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym i dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu aktywności twórczej wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej w Szkole Podstawowej nr 71 im. Leona Kruczkowskiego we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie działali odtwórczo i wykazywali deficyty w zakresie pamięci wzrokowej, myślenia skojarzeniowego, twórczego i spontanicznego działania zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Opierając się głównie na metodach i technikach plastycznych, zajęcia zrealizowałam w maju 2018 roku na zajęciach świetlicowych dwa razy w tygodniu. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła umiejętność myślenia skojarzeniowego, ekspresja twórcza, umiejętność wyjścia poza schematy oraz cechy osobowości twórczej takie jak spontaniczność i ciekawość. Problemy sprawiły zajęcia dotyczące wzmacniania w wychowankach pamięci wzrokowej, ponieważ po wykonaniu właściwej pracy plastycznej, dzieci nie chciały rozcinać jej na elementy tworzące puzzle, poprzez które miały ćwiczyć swoją pamięć wzrokową. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach szkolnych, w szczególności wśród wychowanków w wieku wczesnoszkolnym.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy szkolnej w kwestii umiejętności współpracy w grupie. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ zauważyłam trudności u większości podopiecznych ze skuteczną pracą w grupie. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym oraz dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu współpracy, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej działającej przy Szkole Podstawowej im. Kornela Makuszyńskiego w Gaworzycach. Ponieważ wychowankowie wykazywali trudności w działaniu z przypadkowymi osobami z grupy oraz skuteczną komunikacją werbalną i niewerbalną w zakresie współpracy, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich rozwój. Opierając się głównie na metodach: ćwiczeniowej, zabawowej, aktywizującej oraz zadań stawianych dziecku, a także technice plastycznej (rysowaniu). Zajęcia zrealizowałam 18.05 - 22.05 roku 2018, podczas zajęć w świetlicy szkolnej, przez cały tydzień, na szóstej godzinie lekcyjnej ze stałą grupą. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła umiejętność współpracy w grupie. Problemy sprawiły zajęcia „Razem za każdym razem”. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach szkolnych oraz środowiskowych.

W swojej pracy magisterskiej zajęłam się oczekiwaniami młodych kobiet wobec przyszłych partnerów życiowych. Jakimi kryteriami kierują się przy wyborze „tego jedynego”. Na co zwracają uwagę w sferze fizycznej, a także emocjonalno – duchowej. Co najbardziej cenią w charakterze, jakie mają wyobrażenia i oczekiwania wobec niego. Czy jest jakiś schemat, którym się kierują? Coś je inspiruje, na co szczególnie zwracają uwagę przy nowo poznanych mężczyznach? Czy szukają w potencjalnych kandydatach cech swoich ojców lub braci czy wolą przeciwieństwa? Czy szukają kogoś, kto jest im zbliżony charakterem czy wolą kogoś skrajnie innego? Oprócz kategorii, w jakich kobiety poruszają się przy podejmowaniu, tej jednej z najważniejszych życiowych decyzji, poruszyłam też temat pracy nad sobą – czy kobiety, oprócz oczekiwań w stosunku do mężczyzn, mają także do siebie. Pytając mężatki chciałam nie tylko dowiedzieć się czym kierowały się w swoim wyborze, ale także, jak oczekiwania mają się z rzeczywistością – czy są one spełnione, czy może jednak nie. Celem mojej pracy, jest zbadanie, jakimi kryteriami kierują się młode kobiety przy wyborze partnera życiowego. Czy istnieje kryterium, które sprawdza się w każdym przypadku, a także czy można stworzyć uniwersalne wyznaczniki. Chciałabym także zbadać, jaki wpływ na wybór i czy w ogóle ma dom rodzinny oraz relacje panujące między najbliższymi. Rozmowy z badanymi były dla mnie ciekawym i zaskakującym przeżyciem. Stałam się świadkiem i słuchaczem wielu dobrych i pięknych wspomnień, ale także tych bardzo trudnych. Temat oczekiwań wobec przyszłych partnerów życiowych uważam za ważny i aktualny, wiąże się bowiem z przyszłością, której owszem, nie da się przewidzieć, ale mądrze wybierając człowieka, z którym spędzi się życie, można mieć na nią istotny wpływ.

Praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy rozdział przedstawia opis tematu podjętego w pracy magisterskiej w oparciu o literaturę przedmiotu. Opisano w nim wrażenie pierwszego spotkania oraz jego miejsce, jako istotny czynnik wpływający na rodzące się uczucie między dwojgiem ludzi. Podjęto również wątek zakochania, jako warunek istnienia związku oraz opisano wzajemne powiązania w związku dwojga ludzi. Przedstawiono typy więzi pomiędzy kobietą a mężczyzną, przedstawiono ich wzajemne postrzeganie więzi. Opisano ich scalanie, jak również przedstawiono problemem porozumienia w związku dwojga ludzi. W rozdziale drugim pracy przedstawiono metodologię badań pedagogicznych. W pierwszej części rozdziału drugiego przedstawiono wprowadzenie do badań naukowych oraz ich paradygmaty. W dalszej części ujęto cel i przedmiot badań. Przedstawiono problemy badawcze, metody, techniki oraz narzędzia badawcze. Następnie opisano próbę badawczą oraz organizację i przebieg badań. Badania w pracy przeprowadzono metodą jakościową, w której skoncentrowano się na wyjaśnianiu motywów, postaw oraz preferencji badanych osób. Badania jakościowe przeprowadzone w pracy dotyczyły małej grupy osób. W rozdziale trzecim pracy ujęto narracje o pierwszych spotkaniach i przedstawiono analizę i wyniki własnych badań. Scharakteryzowano badane związki oraz określono warunki przeprowadzania wywiadów. Ujęto analizę spotkania, jak również opisano analizę pola semantycznego. Scharakteryzowano relacje par będących w związku z kilkuletnim stażem, jak również tych, które przygotowywały się do zawarcia związku małżeńskiego. Wykonano analizę porównawczą przeprowadzonych wywiadów. Następnie przedstawiono refleksje oraz wnioski końcowe pracy.