Celem mojej pracy jest wzmacnianie racjonalnego korzystania z social mediów u dzieci w młodszym wieku szkolnym, ukierunkowanym na grupę podopiecznych, uczęszczających do świetlicy środowiskowej ,,STER” w Bełchatowie. Problematyką zainteresowałam się podczas odbywania praktyk studenckich. Zauważyłam, że dzieci zaczynają mieć problem ze współdziałaniem. Swoje zainteresowania przenoszą w świat wirtualny. Poprzez to wychowankowie nie potrafią się ze sobą dobrze komunikować, współpracować przy rozwiązywaniu problemów, czy po prostu bawić się w wolnym czasie. Na początkowym etapie pracy, korzystając z literatury przedmiotu, przeanalizowałam przebieg rozwoju dziecka w młodszym wieku szkolnym, uwzględniając sferę fizyczną, poznawczą, emocjonalną, społeczną, moralną i osobowości. Następnie dokonałam analizy racjonalnego korzystania z mediów społecznościowych oraz płynących z nich zagrożeń, a także skupiłam się na dokładnym opisaniu czynników wzmacniających. W kolejnej części pracy opisałam warunki funkcjonowania świetlic środowiskowych w Polsce, ich prawne uwarunkowania, cele, zadania i funkcje oraz dokonałam szczegółowego opisu świetlicy środowiskowej ,,STER”. Przedstawiłam wychowanków placówki, do których kierowany jest projekt, uwzględniając ich poziom rozwojowy. Ostatnim etapem pracy jest projekt, składający się z pięciu zajęć, zakończony podsumowaniem. Jest to część, na którą poświęciłam najwięcej czasu, dobierając odpowiednie metody i formy do poziomu rozwojowego wychowanków. Uważam, że przygotowany przeze mnie cykl zajęć zawiera ciekawe propozycje zabaw i działań, które pomogą wzmocnić racjonalne korzystanie z social mediów dzieci w młodszym wieku szkolnym.

Celem mojej pracy licencjackiej jest ukazanie, że wzmacnianie rozwoju intelektualnego dziecka w wieku wczesnoszkolnym jest możliwe poprzez różnorodne zabawy. Rozwój intelektualny jest nierozłącznie powiązany z rozwojem poznawczym, dlatego też właśnie na tym zagadnieniu skupiłam się najbardziej. Tematem zainteresowałam się poprzez uczęszczanie przeze mnie na praktyki w świetlicy szkolnej, gdzie wychowawca zwrócił mi uwagę, że u uczniów występują deficyty właśnie w tym obszarze. Na początkowym etapie pisania pracy licencjackiej, przeanalizowałam literaturę przedmiotu związaną z rozwojem dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Następnie, skupiłam się na opisaniu problematyki i pojęć związanych z moją pracą. W moim przypadku było to wzmacnianie inteligencji. W kolejnym, trzecim rozdziale opisałam funkcjonowanie świetlicy szkolnej. Skupiłam się na znalezieniu prawnych podstaw funkcjonowania placówki, na przeanalizowaniu jej zadań. Uwagę poświęciłam również na opisanie sylwetki wychowawcy oraz wychowanków. Rozdział czwarty to opisana, wybrana przeze mnie świetlica szkolna. Jest to Świetlica Szkolna znajdująca się w Szkole Podstawowej nr 105 w Świdnicy. Skupiłam się na dokumentach regulujących jej funkcjonowanie, zadania, które wypełnia podczas roku szkolnego oraz jakie formy i metody stosuje do pracy z uczniami. Opisałam również wychowawców pracujących w świetlicy oraz scharakteryzowałam dzieci, które do niej uczęszczają. To właśnie tutaj dowiedziałam się, że dzieci mają problemy w obszarze rozwoju poznawczego i że warto zwrócić na to uwagę. Ostatni, piąty rozdział, to projekt. Napisałam samodzielnie pięć różnych scenariuszy, które poprzez zabawę powinny wzmacniać rozwój intelektualny u uczniów. Każdy scenariusz jest o innej tematyce i wzmacnia inny obszar rozwoju poznawczego. Praca kończy się podsumowaniem, w którym zostały zawarte najważniejsze przemyślenia oraz wnioski. Na ostatnich stronach umieszczona została bibliografia, Netografia oraz źródła audiowizualne.

Problematyka mojej pracy dotyczy wspomagania rozwoju dzieci w wieku wczesnoszkolnym o specjalnych potrzebach edukacyjnych, podczas zajęć w świetlicy szkolnej działającej na terenie Szkoły Podstawowej im. Bohaterów Westerplatte w Stroniu Śląskim. Zainteresowałam się tą problematyką ze względu na fakt, iż coraz więcej dzieci, rozpoczynających edukację szkolną, boryka się z trudnościami w zakresie uczenia się czytania, pisania i liczenia, a także w obszarze adaptacji społecznej. Bardzo często uczniowie Ci posiadają orzeczenie o dysleksji i wymagają wsparcia w ramach zajęć reedukacyjnych, których organizacją zajmuje się szkoła. Pierwszy rozdział pracy obejmuje analizę obszarów rozwojowych dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Drugi rozdział pracy przedstawia zagadnienie specjalnych potrzeb edukacyjnych, ze szczególnym uwzględnieniem dysleksji. Przedstawiono w nim podstawowej definicje oraz wpływ specjalnych potrzeb edukacyjnych na przebieg nauki. Kolejnym etapem pracy jest rozdział prezentujący genezę powstania oraz specyfikę działania świetlicy szkolnej. Uzupełnia go charakterystyka placówki wybranej do realizacji projektu pedagogicznego, świetlicy w Szkole Podstawowej im. Bohaterów Westerplatte w Stroniu Śląskim. Zwieńczeniem pracy jest cykl pięciu zajęć, które zrealizowałam w grupie wychowanków świetlicy z klas 1-3. Tworząc projekt starałam się dobierać, zabawy oraz ćwiczenia, które byłyby dla uczniów połączeniem przyjemnego z pożytecznym. Uważam, że projekt wspomaga dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych, szczególnie w zakresie nauki czytania i pisania.

Praca pod tytułem: "Metody socjodynamiczne w poradnictwie kariery - projekt warsztatów dla młodzieży" dotyczy tego jak metody poradnictwa socjodynamicznego mogą pomóc młodzieży w projektowaniu przyszłości. Metody poradnictwa socjodynamicznego zaprojektowane są tak, aby pomóc jednostkom w rozpoznaniu swoich osiągnięć, mocnych stron, wspieraniu ich w rozwijaniu osobistych zdolności, bazują na opisie znaczeń i doświadczeń. W pracy omówione zostały definicje poradnictwa i doradztwa oraz inne terminy występujące obok nich w literaturze przedmiotu, do których należą: poradnictwo i doradztwo zawodowe, orientacja zawodowa, preorientacja zawodowa, zawód, poradnictwo kariery (poradnictwo edukacyjno-zawodowe) oraz poradnictwo Life Design. Zaprezentowane pojęcia stanowią opis zmian w poradnictwie kariery - od planowania do konstruowania kariery. Zaprezentowane zostały także wybrane teorie wyboru zawodu i koncepcje rozwoju zawodowego oraz opisany został cały kontekst koncepcji konstruktywistycznych. Następnie zaprezentowane zostało poradnictwo socjodynamiczne V. Peavego, które wywodzi się z koncepcji konstruktywistycznych oraz opisana została rola doradcy w poradnictwie. W dalszej części pracy zagadnienia dotyczą młodzieży i ich sytuacji psychofizycznej w momencie planowania dalszej drogi kształcenia oraz tego jakie trudności mogą ich spotkać, z nawiązaniem do oczekiwań współczesnego rynku pracy. Zaprezentowana została tu także struktura polskiego systemu edukacji. Opisane zostało również jak poradnictwo kariery wygląda w resorcie edukacji i w resorcie pracy oraz jak doradztwo zawodowe prezentuje się w programach kształcenia. Poruszona została także kwestia dotycząca możliwości włączenia idei poradnictwa socjodynamicznego w edukację. W pracy opisane zostały także zagadnienia związane z projektowaniem działań warsztatowych. Zaprezentowane zostały tam definicje pojęć takich jak: szkolenie, warsztat i trening. Przedstawiony został cykl uczenia się przez doświadczenie D. Kolba oraz metody wykorzystane w autorskim projekcie warsztatu pod tytułem "Jak zaprojektować przyszłość?". Warsztat skierowany jest do licealistów, maturzystów i ma na celu wyposażyć ich w wiedzę i umiejętności w zakresie świadomego planowania przyszłości. Szczegółowy opis sesji warsztatowych został umieszczony w Aneksie na końcu pracy.

Celem niniejszej pracy jest analiza nowego pokolenia, określanego jako Snowflakes oraz próba opisania adekwatnych form wsparcia i pomocy dla tej grupy. Efektem przeprowadzonych analiz i zestawień jest autorski projekt warsztatu, dedykowanego młodzieży licealnej, w trakcie którego uczestnicy mają możliwość nabyć i poszerzyć swoje kompetencje radzenia sobie z problemami codzienności. Praca składa się z trzech rozdziałów oraz aneksu, zawierającego w sobie szczegółowy opis i przebieg warsztatu Staw czoła przeciwnościom!. W pierwszym rozdziale pracy pod tytułem Pokolenie Snowflakes wobec problemów codzienności przedstawiam kontekst współczesności, a więc zbiór wydarzeń i ich konsekwencje, które składają się na obraz rzeczywistości XXI wieku. Następnie analizuję charakterystykę następujących po sobie pokoleń – od pokolenia Tradycjonalistów po generację Z, a także sposób podejmowania międzypokoleniowej komunikacji, współtworzenia obrazu społeczeństwa, funkcjonowania i samego konfliktu pokoleń. Kolejne strony rozdziału są skoncentrowane już ściśle wokół tematyki pokolenia Snowflakes, jego genezy, cech charakterystycznych, wyznawanych wartości, potrzeb, obieranego stylu życia, a także problemów, z którymi się mierzy. Drugi rozdział pracy, zatytułowany Poradnictwo dla młodych z pokolenia Snowflakes, rozpoczyna się opisem poradnictwa jako specyficznej formy wsparcia. Następnie przedstawiam definicje i sposoby rozumienia sytuacji trudnych, a także konkretne modele radzenia sobie w ich obliczu. Kolejne podrozdziały zawierają obszerny opis oferty poradniczej, zarówno profesjonalnej jak i nieprofesjonalnej skierowanej bezpośrednio do osób młodych oraz listę sposobów wspierania młodych, których wybór został dokonany na podstawie informacji zawartych we wcześniejszych częściach pracy. Trzeci rozdział pod tytułem Sposoby wspierania młodych z pokolenia Snowflakes – projekt warsztatu zawiera w sobie prezentację stworzonego przeze mnie szkolenia i składa się z dwóch podrozdziałów. W pierwszym z nich opisuję metodykę projektowania działań warsztatowych, a więc wyjaśnienia terminologiczne, rodzaje szkoleń, rolę trenera, cykl Davida Kolba oraz metody szkoleniowe, które wykorzystałam w warsztacie. Natomiast drugi podrozdział jest prezentacją projektu, jego celów i założeń, grupy docelowej, a także zawiera analizę poszczególnych działań z pespektywy teorii uczenia się przez doświadczenie.

Poradnictwo kariery w dzisiejszej rzeczywistości napotyka wiele problemów. Mimo, że obecnie realizowane jest w ramach zajęć obowiązkowych w szkołach, wewnątrzszkolnemu systemowi doradztwa dużo brakuje do pełnej skuteczności. Młodzi ludzie, niechętnie korzystają z pomocy doradców kariery, chociaż odnajdywanie ścieżek kariery wciąż pozostaje skomplikowane. Jedną z przyczyn takiego stanu rzeczy jest nieaktualność wykorzystywanych metod i narzędzi, a przez to zniechęcenie młodych ludzi do korzystania z pomocy specjalistów w dziedzinie kariery. Często na zajęciach pojawiają się jedynie testy i pogadanki, które nie są wystarczające by spełnić potrzeby i oczekiwania dzisiejszej młodzieży. Celem pracy jest przedstawienie znaczenia poradnictwa kariery w życiu młodych ludzi oraz zaprezentowanie nowoczesnych narzędzi wspierających poradnictwo kariery, a w szczególności gier coachingowych. Praca licencjacka porusza tematy stosowania metod i narzędzi coachingowych w pracy doradcy kariery oraz wykorzystania nowoczesnych metod i narzędzi poradnictwa kariery. Omówione zostały w niej również różne koncepcje wyboru zawodu oraz pojęcie „gamifikacja”- jego rozumienie i rozwój. Praca ma za zadanie pomóc doradcom oraz wychowawcom w pracy z młodzieżą w sferze poradnictwa kariery i z myślą o nich została stworzona. Dla realizacji celu pracy skonstruowany został nowoczesny warsztat, który ma za zadanie zachęcić doradców oraz wychowawców do wykorzystywania nowoczesnych metod pracy w poradnictwie kariery. Został on przygotowany na podstawie Cyklu Kolba. Skupia się na sposobach wykorzystania gier coachingowych w poradnictwie oraz samym pojęciu „kariera” i sposobach jej tworzenia. Przygotowany warsztat powinien przyczynić się do zwiększenia wiedzy i świadomości doradców oraz wychowawców w wykorzystaniu nowoczesnych metod, w tym gier coachingowych, w poradnictwie kariery.

Celem mojej pracy jest kształtowanie umiejętności efektywnego uczenia się wśród młodzieży w bursie szkolnej. Zainteresowałam się tym tematem, dlatego że z własnego doświadczenia wiem, że całkowita zmiana środowiska, spowodowana zamieszkaniem z dala od domu, nie wpływa pozytywnie na uczenie się. Dodatkowo, jestem świadoma, że wychowanków burs szkolnych należy szczególnie wspierać w tym zakresie. Na początku pisania swojej pracy uwagę skupiłam na scharakteryzowaniu poszczególnych obszarów rozwoju adolescentów. Następnie dokonałam przeglądu definicji terminu uczenia się oraz przeanalizowałam style i techniki uczenia się. W kolejnym rozdziale opisałam kluczowe kwestie związane z funkcjonowaniem burs szkolnych w Polsce, a szczególnej analizie poddałam Bursę Szkolną „Adept” we Wrocławiu. Po zebraniu wszystkich informacji przystąpiłam do przygotowania autorskiego projektu dla młodzieży. Korzystałam z literatury naukowej, materiałów dydaktycznych oraz własnej wiedzy, zdobytej w toku studiów. Uważam, że stworzony przeze mnie projekt zawiera propozycje interesujących i aktywizujących ćwiczeń, które kształtują umiejętności efektywnego uczenia się.

Moja praca pod tytułem ,,Poradnictwo jako wsparcie w konstruowaniu kariery i życia - projekt warsztatu dla młodzieży klas artystycznych” składa się z czterech rozdziałów i stworzonego przeze mnie warsztatu. W rozdziale pierwszym pod tytułem ,,Od doradztwa zawodowego do poradnictwa LD” przedstawiam sposoby definiowania kariery, doradztwa, poradnictwa, modele kariery, opisuję koncepcje wyboru zawodu i rozwoju zawodowego oraz konstruowania kariery, a także omawiam metody wspierania rozwoju kariery w poradnictwie. Rozdział drugi pod tytułem ,,Poradnictwo kariery w programach kształcenia” zawiera regulacje prawne dotyczące poradnictwa kariery a także analizę miejsce doradztwa zawodowego w podstawie programowej. W rozdziale trzecim ,,Młodzi artyści jako szczególni adresaci działań doradczych” przedstawiam definicję, pojęcia oraz klasyfikację artystów, opisuję specyfikę procesu kształcenia artystycznego oraz sytuację na rynku pracy, a także proponuje sposoby wspierania artystów w projektowaniu kariery. Rozdział czwarty zawiera metodykę projektowania działań warsztatowych oraz szczegółowy opis zaprojektowanego przeze mnie autorskiego warsztatu pod tytułem ,,Artystą być! – czyli jak stworzyć własną ścieżkę kariery”. Pracę zamyka Aneks, w którym zamieszczam szczegółowy scenariusz autorskiego projektu, skonstruowanego zgodnie z modelem uczenia się przez doświadczenie. Celem teoretycznym mojej pracy jest poszerzanie wiedzy na temat poradnictwa jako wsparcia w konstruowaniu kariery i życia. Natomiast celem praktycznym jest opracowanie propozycji warsztatów mających na celu pomóc młodym konstruować własną ścieżkę kariery.

Celem mojej pracy było wsparcie dzieci w młodszym wieku szkolnym w kształtowaniu umiejętności radzenia sobie ze stresem podczas zajęć świetlicowych realizowanych w Szkole Podstawowej nr 19 im. Bolesława Chrobrego we Wrocławiu. Problematyką stresu i tym jak sobie z nim radzić umiejętnie podjęłam ze względu na fakt, iż coraz więcej dzieci rozpoczynających naukę w szkole boryka się z problemem stresu. Skalę tego zjawiska zdecydowanie spotęgował okres pandemii, który doprowadził do realizacji procesu dydaktycznego w przestrzeni zdalnej. Źródeł stresu, odczuwanego przez reprezentantów omawianej grupy wiekowej, można upatrywać bardzo często w środowisku rodzinnym i/lub szkolnym. Bardzo często uczniowie nie radzą sobie ze stresującymi zdarzeniami i nie znają sposobów na zredukowanie towarzyszących im napięć. Stąd postanowiłam podjąć próbę zaproponowania cyklu zajęć podejmując to zagadnienie. Pierwszy rozdział pracy obejmuje analizę obszarów rozwojowych dziecka w młodszym wieku szkolnym. Drugi rozdział opisuje zagadnienie i charakterystykę stresu. W następnym etapie pisania pracy podjęłam analizę genezy powstania świetlic szkolnych w Polsce oraz omówiłam kwestie prawne, regulujące ich obecne funkcjonowanie. Dopełnieniem obrazu działalności świetlic szkolnych była charakterystyka placówki, w której realizowałam projekt pedagogiczny, czyli świetlicy w Szkole Podstawowej nr 19 im. Bolesława Chrobrego we Wrocławiu. Podsumowaniem pracy jest opis projektu oraz zestawienie pięciu konspektów do zajęć dedykowanych dla grupy wychowanków świetlicy z klasy trzeciej szkoły podstawowej. Uważam, że przygotowany przeze mnie projekt, opiera się na ciekawych zabawach i ćwiczeniach, które sprzyjają kształtowaniu umiejętności radzenia sobie ze stresem oraz pozwalają efektywnie spędzić czas wolny.

Temat mojej pracy licencjackiej to ,,Sposoby radzenia sobie ze stresem towarzyszącym wystąpieniom publicznym – projekt warsztatu edukacyjnego dla tancerzy tańca towarzyskiego’’. W niniejszej pracy łączę wiedzę zdobytą podczas studiów z wiedzą na temat specyfiki tańca towarzyskiego oraz potrzeb i możliwości tancerzy. Celem ogólnym mojej pracy jest wskazanie zarówno sposobów radzenia sobie ze stresem, jak i opisanie sposobów pomocy dla tancerzy. Jest to istotne zagadnienie, gdyż z moich doświadczeń jako tancerki wynika, że część tancerzy nie wypracowała własnych strategii radzenia sobie ze stresem, a niektórzy stosują niewłaściwe i nieskuteczne sposoby. Z tego względu stworzyłam propozycję działań warsztatowych ukierunkowanych na kształtowanie kompetencji radzenia sobie ze stresem. Są to niezwykle ważne kompetencje, ponieważ stres może mieć duży wpływ nie tylko na jakość tańca i osiągane wyniki, ale również na stan zdrowia tancerzy. Moja praca składa się z trzech rozdziałów. W rozdziale pierwszym zatytułowanym ,,Stres i sposoby radzenia sobie ze stresem’’ omawiam różne sposoby rozumienia stresu w literaturze. Analizuję także wzorce reakcji na stres w wybranych koncepcjach naukowych. Koncentruję się również na rodzajach stresu oraz pozytywnych i negatywnych skutkach jakie może wywołać zarówno w sferze psychicznej, fizycznej, jak i społecznej. Na koniec tej części omawiam wybrane sposoby i strategie radzenia sobie ze stresem. Drugi rozdział nosi tytuł ,,Poradnictwo dla tancerzy jako wsparcie w radzeniu sobie ze stresem’’. Analizuję w nim taniec z różnych perspektyw – jako sport, formę sztuki i wystąpienie publiczne. Omawiam również źródła tremy i stresu w wystąpieniach publicznych oraz ich objawy. Następnie opisuje style i sposoby radzenia sobie ze stresem towarzyszącym wystąpieniom publicznym. Ponadto zwracam także uwagę zarówno na czynniki stresogenne w tańcu, jak i korzyści wynikające z tańca. Natomiast pod koniec rozdziału na podstawie refleksyjnej analizy zarówno własnych doświadczeń jako tancerki, jak i literatury przedmiotu omawiam najbardziej adekwatne moim zdaniem sposoby pomocy dla tancerzy w radzeniu sobie ze stres. Ostatni rozdział pt. ,,Jak skutecznie radzić sobie ze stresem na scenie – projekt warsztatów dla tancerzy tańca towarzyskiego’’ jest poświęcony metodyce projektowania działań warsztatowych i analizie mojego autorskiego warsztatu. Omawiam w nim istotę warsztatu, rodzaje szkoleń, cykl uczenia się, style pracy trenera oraz metody wykorzystane w projekcie. Ponadto charakteryzuje również grupę szkoleniową oraz poszczególne sesje warsztatowe. Pracę zamyka Aneks, w którym zamieszczam szczegółowy scenariusz autorskiego projektu warsztatów, który skierowany jest do tancerzy tańca towarzyskiego. Warsztat jest stworzony w oparciu o cykl uczenia się poprzez doświadczenie Davida Kolba.

W dzisiejszych czasach zjawisko wypalenia zawodowego jest bardzo powszechne. Szczególnie narażone na jego doświadczenie są osoby wykonujące zawód pomocowy. W swojej pracy podejmuję problematykę dotyczącą wypalenia zawodowego w profesji doradcy oraz sposobów radzenia sobie z nim, chronienia się przed nim. Jak ukazuje literatura przedmiotu, istnieje wiele przyczyn prowadzących do wystąpienia wypalenia zawodowego, zjawisko to objawia się na wiele sposobów, a jego skutki mogą być bardzo poważne. Istotne jest więc, aby zapobiegać wypaleniu zawodowemu. Moja praca składa się z czterech rozdziałów. Pierwszy rozdział zatytułowany „Problematyka poradnictwa i doradcy w świetle literatury przedmiotu” ukazuje podstawowe definicje poradnictwa i doradcy, fenomen procesu doradczego oraz kompetencje, które powinien posiadać doradca. Drugi rozdział został poświęcony zjawisku wypalenia zawodowego w świetle literatury przedmiotu. Ukazuje definicje wypalenia zawodowego, jego fazy, przyczyny, objawy, skutki oraz sposoby zapobiegania zjawisku. W trzecim rozdziale ukazane zostały szanse i zagrożenia w zawodzie doradcy oraz sposoby radzenia sobie z wypaleniem zawodowym w zawodzie doradcy. Ostatni rozdział stanowi teoretyczne podstawy projektowania warsztatów i szkoleń. Pracę kończą wnioski wraz z załączonym aneksem, który stanowi scenariusz autorskiego warsztatu pt.: „Stop wypaleniu zawodowemu”.

Praca licencjacka pod tytułem „Wychowanie dzieci w duchu mindfulness na przykładzie autorskiego projektu warsztatu: Pomóż swojemu dziecku być bardziej uważnym” skupia się na wychowaniu dzieci z wykorzystaniem praktyki uważności. Celem mojej pracy jest ukazanie w jaki sposób można zastosować filozofię mindfulness w wychowywaniu dzieci oraz jakie korzyści ona ze sobą niesie. Praca składa się z czterech rozdziałów oraz aneksu, który stanowi projekt autorskiego warsztatu dla rodziców. W pierwszym rozdziale ukazane są przemiany rodziny współczesnej, aktualnie występujące nurty i teorie wychowania. W drugim rozdziale przedstawiam różnorodne definicje praktyki uważności oraz przyczyny pojawienia się jej w zachodnim świecie. Wskazane są również korzyści oraz ograniczenia i trudności, które mogą wynikać z praktykowania uważności. W trzecim rozdziale poruszone są profesjonalne formy wsparcia rodziny z wykorzystaniem filozofii mindfulness oraz to w jaki sposób można budować relację w rodzinie w oparciu o praktykę uważności. Ostatni rozdział pracy jest poświęcony teoretycznemu tworzeniu warsztatów i szkoleń.

Śmierć dziecka jest niewyobrażalnie trudnym wydarzeniem zarówno w życiu jego rodziców jak i całej rodziny. Celem mojej pracy było przybliżenie tego, czym jest żałoba, jak wygląda proces żałoby i jakie są jego następstwa. Ponadto ukazanie zagrożeń jak i szans pojawiających się, wraz z tym krytycznym wydarzeniem dla osieroconych rodziców oraz całego systemu rodzinnego. W pracy poruszyłam również kwestię emocji, które pojawiają się podczas doświadczenia śmierci bliskiej osoby i sposobów radzenia sobie z nimi. Kluczowe w procesie przeżywania żałoby. może okazać się wsparcie uzyskane od profesjonalisty jak i osób bliskich. Istnieje wiele form wsparcia dla osieroconych, dlatego im również poświęciłam rozdział mojej pracy. Przybliżyłam w nim jak wygląda praca z osobami w żałobie, ale również jakim zagrożeniem taki rodzaj pracy może stać się dla samej osoby pomagającej. Z tej przyczyny postanowiłam skierować mój projekt warsztatu, zawarty w aneksie, właśnie do doradców, aby mieli oni wiedzę i umiejętności, które pozwolą im skutecznie pomagać osieroconym. W pracy zawarłam również podstawy teoretyczne, na bazie których stworzyłam mój autorski projekt warsztatu.

Praca licencjacka Zasoby i zagrożenia samodzielnego rodzicielstwa na przykładzie autorskiego projektu warsztatu "Zadbany rodzic – szczęśliwe dziecko, czyli zadbać o siebie będąc solo rodzicem” zwraca uwagę na rodziny z jednym rodzicem. Zebrano w niej informacje zdobyte w ramach analizy literatury przedmiotu oraz źródeł internetowych dotyczących rodzin niepełnych. Dla lepszego zrozumienia problematyki poruszanej w pracy, zbudowano w niej tło, na które składają się przemiany rodziny na przestrzeni lat oraz definicje z zakresu rodzicielstwa i solo rodzicielstwa. Ponadto zamieszczono informacje o przyczynach i rodzajach samodzielnego rodzicielstwa. Poznanie szerszego kontekstu rodzin monoparentalnych zdecydowanie ułatwi zrozumienie głównego tematu pracy, jakim są zasoby i zagrożenia pojawiające się w tego typu rodzinach. W pracy zwraca się szczególną uwagę na to, że pomimo tak często omawianych przez uczonych zagrożeń dotyczących solo rodzin, drzemią w nich również różnego rodzaju zasoby. Stąd też w dalszej części pracy przedstawiono profesjonalne oraz nieprofesjonalne formy wsparcia dla rodzin monoparentalnych. Informacje zawarte w tekście (zarówno treści naukowe, jak i te pochodzące z Internetu, najczęściej od samych rodziców) pozwalają lepiej zrozumieć sytuację rodzin z jednym rodzicem. Bliższe poznanie problemów, z jakimi borykają się takie rodziny stanowiło inspirację dla powstania autorskiego projektu warsztatu „Zadbany rodzic – szczęśliwe dziecko, czyli jak zadbać o siebie będąc solo rodzicem”, który jest skierowany do solo rodziców. Jego celem jest wsparcie samodzielnych rodziców, wyposażenie ich w wiedzę i umiejętności, skłonienie do refleksji, które mogą pomóc w eliminowaniu czyhających na nich i ich rodziny zagrożeń, a także pomóc dostrzec zasoby czy szanse, które można wykorzystać.

Praca podejmuje problematykę kobiet będących ofiarami przemocy domowej. Mimo stałego uświadamiania społeczności o jej powszechnym występowaniu, przekazywania wiedzy na temat przejawów, przyczyn i skutków przemocy społeczeństwo w dalszej mierze wyraża przyzwolenie na destrukcyjne zjawisko. Dlatego tak ważne wydaje się podejmowanie tej problematyki i poszukiwanie wciąż nowych strategii niesienia pomocy kobietom, jak i całym rodzinom doświadczającym przemocy. W pierwszym rozdziale opisałam ogólny zarys zjawiska przemocy domowej. Wyszczególniłam definicje przemocy, klasyfikację form przemocy oraz jej cykl. Drugi rozdział przeznaczony został na omówienie zagadnień przemocy domowej ze szczególnym wskazaniem na kobietę jako ofiarę przemocy domowej. Wyróżniłam rodzaje i przejawy przemocy domowej wobec kobiet, przyczyny oraz skutki. W trzecim rozdziale omawiam szeroko zarówno profesjonalne, jak i nieprofesjonalne formy wsparcia i pomocy kobietom doświadczającym przemocy domowej. W ostatnim rozdziale zawarłam metodykę projektowania działań warsztatowych oraz opisałam poszczególne sesje autorskiego projektu warsztatu dla początkujących pedagogów obejmującego tematykę pomocy kobietom ofiarom przemocy domowej.

Praca dyplomowa, którą napisałam dotyczy przeciwdziałania dyskryminacji dzieci z rodzin homoseksualnych. W swojej pracy podejmuje problematykę dyskryminacji dzieci z rodzin z wyboru wychowywanych w Polsce. Jest to powszechny problem społeczny, z którym powinniśmy walczyć. Partnerzy jednej płci dążą do akceptacji, chcą być traktowani na równi z rodzinami heteronormatywnymi. Tematykę swojej pracy uważam za szczególnie istotną, ponieważ coraz częściej rodziny homoseksualne decydują się na wychowywanie dzieci. Pierwszy rozdział dotyczy omówienia rodziny homoseksualnej w świetle literatury przedmiotu. Przedstawione są przemiany rodziny współczesnej, alternatywne formy życia małżeńsko-rodzinnego w ponowoczesności. Następne podrozdziały dotyczą rodzin homoseksualnych – rodzin z wyboru, opisuje także sytuację gejów i lesbijek jako rodziców oraz szans i zagrożeń, które istnieją w rodzinach homoseksualnych. W drugim rozdziale o tytule przeciwdziałanie dyskryminacji dzieci z rodziców homoseksualnych omówiłam zjawisko i rodzaje dyskryminacji. Opisałam w nim również formy i sposoby przeciwdziałania dyskryminacji dzieci z rodzin homoseksualnych. Następny, trzeci rozdział dotyczy warsztatu antydyskryminacyjnego, jako narzędzia przeciwdziałania dyskryminacji dzieci rodziców homoseksualnych. Przedstawiam w nim definicję warsztatu antydyskryminacyjnego, opisałam odbiorców, cele i treści warsztatów. Ostatni podrozdział dotyczy skuteczności warsztatu antydyskryminacyjnego. W czwartym rozdziale przedstawiłam teoretyczne podstawy konstruowania warsztatów i szkoleń oraz opisałam swój autorski projekt warsztatu „Nie dyskryminuję – szanuję”.

W mojej pracy licencjackiej zdecydowałam się na poruszenie tematu rozwodów, ponieważ rozwód jest zjawiskiem, które coraz częściej spotykane jest we współczesnych, polskich rodzinach. Zwykle najdotkliwiej oddziałuje on na dziecko, dlatego w mojej pracy skupiłam się właśnie na najmłodszych członkach rozpadającej się rodziny. W pracy będę starała się pokazać, w jaki sposób decyzja rodziców o rozstaniu wpływa na dziecko, jego postawy i zachowania oraz spróbuję wskazać, w jaki sposób rodzice i najbliżsi mogą stanowić dla dziecka źródło nieprofesjonalnego wsparcia. Przestawię także formy profesjonalnej pomocy i wsparcia, z których korzystać mogą rozwodzący się małżonkowie po to, by ułatwić swojemu dziecku pogodzenie się z rozwodem i zaakceptowanie nowopowstałej sytuacji rodzinnej. Moja praca licencjacka składa się z czterech rozdziałów. W rozdziale pierwszym omówiłam rodzinę – sposób jej definiowania i funkcjonowania na przestrzeni lat oraz jej przemiany. Kolejna część rozdziału pierwszego odnosi do rozwodu, pokazuje jego historię, przedstawia definicje oraz statystyki. Ponadto, w tej części pracy zajmuje się również omówieniem przyczyn i skutków zjawiska rozwodu. Rozdział drugi zwraca natomiast uwagę na sytuację dziecka znajdującego się w obliczu rozwodu swoich rodziców. W rozdziale tym przedstawione zostały reakcje emocjonalne dzieci na rozwód rodziców, które przyporządkowałam do konkretnych kategorii wiekowych. Zaprezentowałam także i omówiłam koncepcję Judith S. Wallerstein dotyczącą psychologicznych zadań dla dzieci rozwiedzionych rodziców oraz przeanalizowałam proces radzenia sobie z rozwodem. Ostatni element drugiego rozdziału mojej pracy pokazuje natomiast następstwa rozwodu rodziców z perspektywy dorosłego życia ich dzieci. Rozdział trzeci przedstawia profesjonalne oraz nieprofesjonalne formy pomocy i wsparcia dla dziecka i rodziny w sytuacji rozwodu, a ostatni rozdział mojej pracy licencjackiej to część teoretyczna, która przestawia podstawy projektowania warsztatów i szkoleń. Zaprezentowane zostały w nim definicje, rodzaje, cele i metody prowadzenia szkoleń oraz warsztatów. Ponadto, omówione zostały także style uczenia się oraz cykl Kolba, który stanowił punkt wyjścia dla mojego autorskiego projektu warsztatu psychopedagogicznego pt. ,,Pomóż dziecku przetrwać rozwód’’. Warsztat ten dokładnie opisany i omówiony został w ostatniej części czwartego rozdziału i stanowi on razem z wnioskami ostatni element mojej pracy licencjackiej.

Bez wątpienia rola ojca w życiu dziecka jest niezwykle ważna, jedyna w swoim rodzaju i wyjątkowa . Ojciec na każdym z etapów rozwoju dziecka pełni wiele ważnych funkcji, które wpływają na rozwój dziecka oraz jego dalsze życie. Przez wiele lat rola ojca w życiu dziecka była jednak niedoceniana. Dopiero w latach 70. XX w. do głosu doszedł dyskurs naukowy podejmujący tematykę ojcostwa. Obecnie tematyka ojcostwa jest dość rozwinięta. Współcześni mężczyźni są bardziej świadomi, chcą być obecni w życiu swoich dzieci nie tylko ciałem, ale i duchem oraz aktywnie uczestniczyć w ich życiu. ​ Niniejsza praca opisuje fenomen ojca oraz ojcostwa, przedstawia jak zmienia się rola ojca w życiu dziecka z upływem lat oraz wskazuje na profesjonalne oraz nieprofesjonalne formy wsparcia współczesnego ojcostwa. Zwieńczeniem pracy jest autorski projekt warsztatu dla młodych ojców, który ma na celu wyposażenie uczestników w wiedzę o roli, jaką pełni ojciec w rodzinie i w wychowaniu dzieci oraz umiejętności jak budować więź z dzieckiem.

Niniejsza praca poświęcona jest problematyce dotyczącej niewierności małżeńskiej. Praca składa się z czterech rozdziałów. Pierwszy rozdział poświęcony jest szeroko rozumianej problematyce małżeństwa. Zawiera definicje, typy małżeństw, relacje w małżeństwie, czynniki determinujące trwałość i nietrwałość małżeństwa oraz wybrane problemy współczesnych małżeństw. Drugi rozdział obejmuje charakterystykę fenomenu zdrady małżeńskiej. Nacisk położony został na przedstawienie jej definicji, skali, rodzajów, przyczyn, skutków zarówno jednostkowych jak i diadycznych oraz procesu radzenia sobie z doświadczeniem zdrady. Trzeci rozdział z kolei dotyczy przedstawienia profesjonalnych form pomocy małżeństwom w obliczu zdrady. Czwarty rozdział stanowi teoretyczne podstawy projektowania warsztatów i szkoleń oraz szczegółowy opis autorskiego projektu warsztatu skierowanego do par, małżeństw oraz osób będących w stałym związku. Celem szkolenia jest usprawnienie komunikacji w relacji małżeńskiej.

W pracy „Jak rozmawiać z dzieckiem używając języka żyrafy? Porozumienie Bez Przemocy wsparciem w budowaniu relacji rodzica z dzieckiem na przykładzie autorskiego projektu warsztatu”, poruszony został temat komunikacji w rodzinie. Współczesna rodzina przechodzi przeobrażenia w zakresie swojej struktury, pełnionych w niej ról oraz relacji między jej członkami. Można zaobserwować różne modele komunikacji przyjmowane przez rodziny oraz bariery komunikacyjne, z którymi się borykają. Jako model komunikacji omówione zostało szczegółowo Porozumienie Bez Przemocy. Porozumienie, stworzone przez Marshalla B. Rosenberga wskazuje na wartość empatii i szczerej intencji w relacjach z innymi. Model opiera się na czterech elementach, jakimi są: spostrzeżenia, uczucia, potrzeby i prośby, tworzące wspólnie empatyczny i pozbawiony przemocy komunikat. Charakterystyczne dla tej metody jest nazwanie empatycznej komunikacji językiem żyrafy, a krzywdzących komunikatów językiem szakala. W pracy poruszony został również temat kar i nagród oraz ich negatywnego wypływu na dziecko, a także wartość stosowania Porozumienia bez Przemocy w relacji rodzica z dzieckiem. W pisaniu pracy wykorzystano głównie literaturę z zakresu nauk pedagogicznych. W oparciu o podstawy metodyki projektowania warsztatów oraz cykl uczenia się przez doświadczenie D. Kolba powstał warsztat dla rodziców: „Jak rozmawiać z dzieckiem używając języka żyrafy?”. Celem warsztatu jest nabycie umiejętności posługiwania się językiem Porozumienia bez Przemocy w rodzinie.

Problematyka niniejszej pracy dotyczy komunikacji werbalnej i niewerbalnej w pracy doradcy, szczególną uwagą obdarzając bariery utrudniające porozumiewanie się w relacji doradczej. Jak pokazuje literatura przedmiotu, doradca na każdym etapie pracy z klientem narażony jest na pojawienie się szumów komunikacyjnych, dlatego powinien on znać sposoby i metody radzenia sobie z nimi. Efektem mojej pracy jest warsztat skierowany do przyszłych doradców, dotyczący barier w komunikacji słownej i pozasłownej oraz sposobów pokonywania ich. Praca składa się z czterech rozdziałów. Pierwszy rozdział zatytułowany: „Kompetencje doradcy w świetle literatury przedmiotu” został poświęcony definicyjnym ujęciom poradnictwa oraz kompetencjom doradcy w ponowoczesnym świecie. Drugi rozdział odnosi się do rodzajów komunikacji interpersonalnej i jej znaczenia dla relacji doradczej. W trzecim rozdziale przybliżam tematykę dotyczącą barier komunikacyjnych w pracy doradcy. Z kolei czwarty rozdział stanowi podstawy metodyki projektowania warsztatów. Pracę licencjacką kończą wnioski wraz z załączonym aneksem będącym scenariuszem mojego autorskiego warsztatu pt. „Jak radzić sobie z barierami komunikacji słownej i pozasłownej w pracy doradcy? Warsztat podnoszący kompetencje komunikacyjne przyszłych doradców”.

„O czym (nie) rozmawia się przy rodzinnym stole? - trudne rozmowy rodziców i dzieci na temat seksualności” to praca, która podejmuje problematykę związaną z edukacją seksualną w domu rodzinnym. W pracy pochylam się nad znaczeniem edukacji seksualnej zarówno tej odbywającej się podczas edukacji szkolnej, jak również mającej miejsce w kontekście procesu wychowania dziecka w rodzinie. Wskazuję na problemy, z którymi mogą spotkać się rodzice, którzy pragną wprowadzić edukację seksualną w swoim domu. Dodatkowo opisuję warunki, które powinny zaistnieć, by rodzice mogli w sposób nieskrępowany i z wrażliwością przeprowadzić pierwsze rozmowy na temat seksualności ze swoim dzieckiem. Istotnym elementem pracy uczyniłam rozdział dotyczący ukazania profesjonalnych i nieprofesjonalnych źródeł wsparcia dla rodziców pragnących wprowadzić rozmowy o seksualności w życie swojej rodziny. Na zakończenie przedstawiony został rozdział o teoretycznych podstawach tworzenia warsztatów i szkoleń. Konstrukcja warsztatu rodzicielskiego „O czym (nie) rozmawia się przy rodzinnym stole?- trudne rozmowy rodziców i dzieci na temat seksualności” została stworzona na podstawie cyklu uczenia się Davida Kolba. Jego celem jest przekazanie rodzicom wiedzy oraz kształtowanie umiejętności i postaw niezbędnych do prowadzenia swobodnej rozmowy na tematy związane z szeroko rozumianą seksualnością człowieka, w tym dziecka.

Problematyką rozważań poniższej pracy jest depresja dziecięca. Statystyki pokazują nam corocznie wzrost zachorowalności na depresję wśród dzieci i młodzieży. Dzieci czują się bezradne w przypadku choroby i na swój sposób wyrażają to co czują i myślą. Rodzice często nie wiedzą jak mogą pomóc swojemu dziecku i szukają wsparcia u różnych specjalistów. Praca składa się z czterech rozdziałów i autorskiego warsztatu, skierowanego do rodziców i opiekunów. Pierwszy rozdział zatytułowany jest: “Zjawisko depresji w świetle literatury” i poświęcony jest zjawisku depresji, w którym omawiam i wskazuję definicję, kryteria diagnostyczne, przyczyny, przejawy, skutki. Drugi rozdział to: “Zaburzenia depresyjne u dzieci i młodzieży”. Dotyczy on zaburzeń depresyjnych u dzieci i młodzieży, wskazuję w nim definicję, objawy depresji dziecięcej, przyczyny i skutki. Trzeci rozdział poświęcony został przedstawieniu profesjonalnych i nieprofesjonalnych form pomocy, kierowanym ku dzieciom z depresją. Ostatni rozdział to część podstaw metodyki warsztatowej. Jego tytuł to: “Teoretyczne podstawy konstruowania warsztatów i szkoleń”. Aneksem do całej pracy jest warsztat “Depresja dziecięca. Jak mogę pomóc?”.

Tytuł mojej pracy brzmi „Następstwa wychowywania się w rodzinie alkoholowej w dorosłym życiu dzieci alkoholików na przykładzie autorskiego projektu warsztatu dla doradców rodzinnych”. Praca dotyczy konsekwencji jakie niesie za sobą dorastanie w dysfunkcyjnej rodzinie borykającej się z problemem jakim jest choroba alkoholowa, dotycząca jednego lub obojga rodziców, oraz sposobów radzenia sobie z nimi, korygowania tych negatywnych konsekwencji w dorosłym życiu DDA. Najważniejszym owocem mojej pracy jest autorski projekt warsztatu dla doradców rodzinnych, którzy będą pracowali z Dorosłymi Dziećmi Alkoholików. Praca składa się z czterech rozdziałów. W pierwszym zatytułowanym „Rodzina alkoholowa w świetle literatury przedmiotu” poruszam problem alkoholizmu w świetle literatury, następnie opisuję rodzinę alkoholową – przybliżam definicje i charakterystyczne zjawiska, które najczęściej mają w niej miejsce. Ostatnim punktem tego rozdziału jest opis sytuacji dziecka w rodzinie alkoholowej. Drugi rozdział - „Następstwa wychowywania się w rodzinie alkoholowej w dorosłym życiu dzieci alkoholików”, rozpoczyna się od opisu tego, jak w literaturze przedmiotu są przedstawiane Dorosłe Dzieci Alkoholików, następnie przybliżam cechy charakterystyczne dla DDA. Kolejna część określa skutki wychowywania się w rodzinie alkoholowej w dorosłym życiu Dzieci Alkoholików – m.in. są to trudności w budowaniu relacji międzyludzkich, trudności w budowaniu relacji intymnych oraz problemy z funkcjonowaniem w nich, specyficzne funkcjonowanie DDA w pracy zawodowej oraz relacje DDA z rodziną pochodzenia. Rozdział trzeci zatytułowany „Profesjonalne i nieprofesjonalne formy wsparcia i pomocy dla Dorosłych Dzieci Alkoholików” jest opisem tychże form wsparcia dla dorosłych, którzy dorastali w rodzinie alkoholowej. W ostatnim rozdziale - „Teoretyczne podstawy konstruowania warsztatów i szkoleń”, przybliżam definicję szkolenia oraz warsztatu, opisuję rodzaje szkoleń oraz ich cele. Następnie poruszam tematykę stylów uczenia się oraz omawiam cykl Davida Kolba, przedstawiam również metody, które są wykorzystywane podczas prowadzenia szkoleń. Na końcu tego rozdziału następuje opis poszczególnych sesji szkoleniowych mojego autorskiego projektu warsztatu dla doradców rodzinnych pracujących z Dorosłymi Dziećmi Alkoholików.

Praca licencjacka porusza temat komunikacji niewerbalnej w relacji doradczej. Praca składa się z 4 rozdziałów. Pierwszy rozdział obejmuje problematykę szeroko pojętego procesu poradnianego. Drugi rozdział porusza obszary związane z komunikacją interpersonalną takie jak znaczenie, style, rodzaje, bariery. Trzeci rozdział skupia się na komunikacji niewerbalnej w relacji doradczej, koncentrując się na wskazaniu komunikatów niewerbalnych, które mogą wspierać lub utrudniać proces poradniany. Czwarty rozdział poświęcony jest teoretycznemu projektowaniu warsztatów i szkoleń, druga część tego rozdziału stanowi opis autorskiego warsztatu dla przyszłych doradców. Na końcu pracy został dołączony aneks, który stanowi autorski projekt warsztatu.

Tematem mojej pracy jest wykorzystanie zabaw dydaktycznych w budowaniu pozytywnego nastawienia uczniów do matematyki. Problematyka pracy mieści się w obszarze edukacji matematycznej uczniów na I etapie kształcenia. Dotyczy zastosowania takich form aktywności, które korzystnie wpływają na mobilizację dzieci do nauki, na skutek czego poprawia się jakość kształcenia. Podjęcie tej tematyki jest istotne ze względu na jej charakter i skalę problemu. Beata Owczarczyk zwraca uwagę na to, że “matematyka jest przedmiotem, który nie jest lubiany przez większość uczniów, a dodatkowo sprawia szereg trudności w opanowaniu wiedzy z jej zakresu”. W swoich badaniach Edyta Gruszczyk-Kolczyńska odniosła się do jego przyczyn wskazując, że “jedną z głównych przyczyn niepowodzeń w maturalnym teście jest zła jakość edukacji matematycznej już na poziomie edukacji wczesnoszkolnej”. W głównej mierze są to konsekwencje niskiej efektywności kształcenia na pierwszym etapie edukacji. Aby temu zapobiec potrzebne jest skuteczne zachęcanie uczniów do uczestnictwa w zajęciach matematycznych. Moja praca ma charakter projektowy, na którą składa się wstęp, trzy rozdziały, zakończenie oraz spis wykorzystanej literatury. We wstępie uzasadniam wybór tematu oraz opisuję jak poważnym problemem jest brak właściwej edukacji matematycznej. W pierwszym rozdziale, na podstawie literatury przedmiotu, przybliżam tematykę pracy. Zgodnie z dostępną literaturą oraz podstawą programową zwracam uwagę na założenia edukacji matematycznej oraz odnoszę się do głównych problemów skutkujących niechęcią uczniów do nauki matematyki. Następnie opisuję sylwetkę rozwojową dzieci w wieku wczesnoszkolnym w aspekcie psychicznym, emocjonalnym oraz poznawczym. Są to sfery, dzięki którym mam możliwość zrozumieć zachowanie dzieci, dopasować metody do ich potrzeb. Wymienione aspekty są istotne, ponieważ dzięki nim dziecko osiąga gotowość szkolną. W odniesieniu do projektu edukacyjnego, rozwinięte sfery, mają pomóc w zrozumieniu matematyki oraz odpowiednim motywowaniu do nauki. Charakteryzuję sposoby wzbudzania motywacji do nauki, która jest istotnym elementem przygotowanego przeze mnie projektu działań edukacyjnych. Na koniec przedstawiam zabawę dydaktyczną, w kontekście możliwości wykorzystania jej, jako możliwość motywowania uczniów do uczestnictwa w zajęciach z matematyki. Drugi rozdział podzieliłam na dwa podrozdziały. W pierwszym przedstawiam cele i założenia projektu edukacyjnego oraz opisuję wykorzystane metody i techniki które zastosowałam, aby osiągnąć zamierzone efekty. Całość projektu została oparta na założeniach teorii konstruktywistycznej. W drugim podrozdziale prezentuję autorski projekt “Matematykomania - matematyka, która bawi i uczy”. Głównym celem projektu jest zwiększenie motywacji uczniów do uczenia się matematyki. Projekt został ujęty w 4 scenariuszach zajęć zbudowanych na modelu kreatorskim – dwa zaplanowane jako zajęcia stacjonarne i dwa do realizacji w sposób zdalny. Na trzeci rozdział skład

Tematem mojej pracy licencjackiej jest wykorzystanie wybranych technik dramy w celu kształtowania umiejętności interpersonalnych uczniów na zajęciach w klasie III. Odnosi się on do rozwoju dziecka w obszarach społecznym i emocjonalnym, w szczególności do umiejętności życiowych. Inspiracją do napisania pracy na powyższy temat było uczestnictwo w kursie dramy organizowanym przez Uniwersytet Wrocławski w 2020 roku, które skłoniło mnie do zagłębienia się w literaturę związaną z tą metodą. Na moją pracę licencjacką składają się: wstęp, trzy rozdziały, zakończenie, bibliografia i netografia, a także załączniki. Rozdział pierwszy zawiera przybliżenie problematyki pracy napisany w oparciu o literaturę przedmiotu. Charakteryzuję w nim umiejętności interpersonalne, klasyfikuję je oraz przedstawiam ich istotę w życiu dziecka na etapie wczesnoszkolnym. Skupiam się następnie na opisie rozwoju społecznego i emocjonalnego dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Zwracam uwagę na istotę kształtowania przez dzieci kompetencji życiowych, jako niezbędnych do prawidłowego ich funkcjonowania zarówno w środowisku domowym, szkolnym, jak i społecznym, a także wyjaśniam niebagatelną rolę wzajemnego oddziaływania na siebie uczniów. Drugi rozdział mojej pracy poświęcony jest prezentacji projektu edukacyjnego pt. ,, Ja, Ty oni, oni, Ty, ja – tak nam wspólnie czas ten mija’’, którego głównym celem jest rozwijanie umiejętności interpersonalnych uczniów w klasie III szkoły podstawowej. W założeniach tegoż projektu odwołuję się do modelu komunikacyjnego, który ściśle współgra z technikami dramowymi, które wykorzystałam podczas zajęć. Zaplanowane zajęcia rozpisałam w czterech scenariuszach. Dwa przystosowane były do przeprowadzenia w formie stacjonarnej, dwa pozostałe - w formie zdalnej. W trzecim rozdziale prezentuję znaczenie ewaluacji i autoewaluacji w pracy nauczyciela, które służą m.in. analizowaniu podejmowanych działań oraz formułowaniu wniosków wykorzystywanych następnie do poprawy jego pracy. Przedstawiam również kontekst sytuacyjny przeprowadzenia swojego projektu działań edukacyjnych podczas trwania pandemii spowodowanej wirusem COVID-19, a także dokonuję autorefleksji pedagogicznej w oparciu o teorię refleksyjnego praktyka. W zakończeniu pracy podejmuję próbę wyciągnięcia wniosków z przeprowadzonych przez siebie zajęć dydaktycznych.