Tematem mojej pracy jest konsumpcja jako czynnik kształtujący tożsamość w świetle narracji młodych dorosłych. Celem mojej pracy jest poszerzenie wiedzy na ten temat na podstawie analizy literatury przedmiotu jak i badań własnych. Pracę podzieliłam na trzy rozdziały. Pierwszy z nich dotyczy teoretycznych podstaw pracy. Omówiłam w nim najważniejsze dla mojej pracy zagadnienia: konsumpcję i związane z nią zjawiska, pojęcie tożsamości w ujęciu pedagogicznym oraz opis grupy młodych dorosłych. Drugi rozdział dotyczy metodologii pracy. Na jego podstawie określiłam problem badawczy, na którym skupiłam się w swoich badaniach: "Jak konsumpcja kształtuje tożsamość młodych dorosłych?". Zdecydowałam się również prowadzić badania metodą jakościową za pomocą techniki jaką jest wywiad swobodny ze standaryzowaną listą poszukiwań. W rozdziale trzecim znajduje się analiza przeprowadzonych przeze mnie wywiadów z podziałem na konkretne problemy szczegółowe takie jak: 1) Co młodzi dorośli wiedzą/myślą o konsumpcji? 2) Jak na przestrzeni czasu zmieniały się marzenia, plany na przyszłość dotyczące tożsamości, młodych dorosłych? 3) Jaką rolę w życiu młodych dorosłych pełnią gadżety? 4) Jakie czynniki motywują młodych dorosłych do pracy? 5) Jaką wartość mają rzeczy materialne w okazywaniu miłości/uczuć przez młodych dorosłych? Dzięki analizie literatury przedmiotu udało mi się osiągnąć zamierzony cel mojej pracy. Natomiast poprzez przeprowadzone badania uzyskałam odpowiedź zarówno na główny problem badawczy jak i pięć problemów szczegółowych. Mogę stwierdzić, że konsumpcja często skłania ludzi do pewnych zachowań. Opisywana jest ona w literaturze jako dążenie do zaspokajania swoich potrzeb, zużywanie oraz identyfikację samego siebie z posiadanymi dobrami materialnymi. Jednakże dane empiryczne, które udało mi się zebrać wskazują na coś jeszcze. Nie wszystkie jednostki definiują swoją osobę na podstawie wartości konsumpcyjnych. Ważne okazują się relacje międzyludzkie (często stawiane ponad dobra materialne, szczególnie w pracy) jak i sama jednostka i jej tworząca się wraz z wiekiem tożsamość.

Prezentowana praca dotyczy kontaktów interpersonalnych dzieci w wieku przedszkolnym w grupie integracyjnej. Składa się z czterech rozdziałów, zakończenia oraz spisu wykorzystanej literatury. Pierwszy rozdział teoretyczny dotyczy rozważań różnych autorów na temat procesu komunikacji, jej rodzajów i zasad. Starałam się przybliżyć cechy danego zjawiska, podziały oraz formy komunikowania się. Przeanalizowałam również zagadnienie komunikacji interpersonalnej, która jest głównym tematem mojej pracy. W rozdziale drugim kontynuuje analizę treści teoretycznych, skupiając się na idei przedszkola integracyjnego, w którym przeprowadzałam badania. Nakreślam obraz procesu integracji, jej wpływ na dzieci w wieku przedszkolnym oraz rolę nauczyciela w grupie integracyjnej. Trzeci rozdział to warsztat badawczy pracy, czyli cel moich badań, problem badawczy, pytania szczegółowe, techniki, narzędzia badawcze oraz teren i organizacja badań. Zamieściłam również krótką analizę grup, z którymi będę pracować. Rozdział czwarty zawiera profile uczestników procesu komunikacji interpersonalnej w grupie integracyjnej, które napisałam opierając się na analizie dokumentów psychologiczno – pedagogicznych każdego dziecka opis przeprowadzonych obserwacji oraz ich podsumowanie, stanowiące próbę odpowiedzi na pytania problemowe pracy. Zakończenie to próba zaprezentowania wniosków wynikających z materiału badawczego oraz podsumowania przemyśleń na dany temat. Opracowując wskazane w temacie zagadnienie korzystałam z aktualnych wydań literatury przedmiotu, jednak dla pełniejszej analizy problemu sięgałam również do wydań z lat wcześniejszych. Zależało mi na tym, aby pokazać i porównać, jak wybrani badacze przedstawiają interesujące mnie zagadnienie.

Tematem pracy są kontakty społeczne w grupie osób z niepełnosprawnością intelektualną. Praca ma na celu ukazanie charakteru tych kontaktów, a także poziomu rozwoju społecznego u poszczególnych uczestników grupy. Ma ona charakter empiryczny, w związku z tym jest podzielona na cztery rozdziały teoretyczne, po których następuje rozdział badawczy, poprzedzony treściami metodologicznymi. Pierwszy rozdział prezentuje zagadnienia ogólne związane z rozwojem jednostki w społeczeństwie w poszczególnych okresach życia, a także proces socjalizacji jako nieodłączny element rozwoju każdej osoby. Drugi rozdział stanowi przybliżenie zagadnienia niepełnosprawności intelektualnej pod względem różnych kryteriów. Rozdział ten zawiera także przegląd funkcjonujących ówcześnie klasyfikacji. Kolejny rozdział to analiza grup społecznych, jako miejsc, w których tworzą się różnego rodzaju interakcje między ich uczestnikami. Rozdział czwarty ma celu natomiast przybliżenie zagadnienia komunikacji, zarówno werbalnej, jak i niewerbalnej, a także technik wspomagających i alternatywnych pomocnych w tym procesie. Kolejny rozdział, to rozdział metodologiczny, w którym opisany został cel, problemy badawcze, jak również metody i techniki niezbędne do przeprowadzenia badań. Rozdział następny to prezentacja badań oraz ich analiza i próba odpowiedzi na postawione problemy badawcze. Rodzaj badań wykorzystany w pracy to studium przypadku, który pozwala na dokładny opis badanego, z uwzględnieniem różnorodnych aspektów. Główną metodą zbierania informacji była w badaniach obserwacja bezpośrednia, a technika obserwacyjna opierała się na technice próbek fotograficznych. Technika ta pozwala na spostrzeganie całokształtu zachowania się grupy ludzi w konkretnych warunkach i określonym czasie. Metodami uzupełniającymi natomiast były metody rozmowy i wywiadu. Wszystkie badania prowadzone były w ośrodku dla osób z niepełnosprawnością, mianowicie we Wrocławskim Centrum Psychostymulacji, w siedmioosobowej grupie chłopców i młodych mężczyzn z niepełnosprawnością intelektualną.

Celem pracy „Kontekst edukacyjny przetwarzania wiedzy jawnej i ukrytej" jest rozpoznanie edukacyjnych procesów zachodzących w organizacyjnym przetwarzaniu wiedzy. Problematyka pracy koncentruje się na procesach konwersji wiedzy jawnej i ukrytej opisanych przez Ikujiro Nonakę i Hirotaka Takeuchiego w modelu SECI. Model ten jest rozpatrywany głównie na gruncie zarządzania wiedzy. W niniejszej pracy została podjęta próba jego analizy z perspektywy andragogicznej. Praca składa się z trzech rozdziałów. W pierwszym rozdziale zostały przedstawione podstawowe pojęcia dotyczące wiedzy. Omówione zostały różne ujęcia wiedzy, z uwzględnieniem tradycji japońskiej i filozofii zachodniej jako szczególnie istotnych dla dalszego charakteryzowania wiedzy jawnej i ukrytej. Poczynione zostało również rozróżnienie między wiedzą oraz pojęciami takimi, jak informacja i mądrość. Rozdział pierwszy zawiera ujęcie definicyjne wiedzy jawnej i ukrytej, historię kształtowania się tych pojęć oraz ich charakterystykę. Drugi rozdział pracy stanowi szczegółowe omówienie procesu przetwarzania wiedzy w modelu SECI. Został w nim przedstawiony przebieg konwersji wiedzy wraz z dokładną charakterystyką każdego jej etapu. Analiza procesu przetwarzania wiedzy jawnej i ukrytej została poszerzona o ukazanie roli kontekstu powstawania wiedzy oraz relacji między podmiotami przetwarzania wiedzy. Ostatni rozdział zawiera analizę przetwarzania wiedzy z perspektywy andragogicznej. Koncertuje się na lokalizacji procesów uczenia się i nauczania w obrębie procesów scharakteryzowanych w rozdziale drugim. Została w nim zawarta również próba ukazania metod wsparcia konwersji wiedzy w oparciu o wybrane metody i formy działalności edukacyjnej. Uzupełnieniem analizy zlokalizowanych procesów edukacyjnych jest ich zestawienie z andragogicznymi teoriami uczenia się: uczeniem się przez doświadczenie Davida Kolba, uczeniem się egzystencjalnym Petera Jarvisa oraz uczeniem się transformatywnym Jacka Mezirowa.

Temat niniejszej pracy ,,Korzyści i straty wynikające z uczęszczania dzieci zdrowych i niepełnosprawnych do przedszkola integracyjnego” ma na celu zwrócenie uwagi społeczeństwa, podmiotów systemu edukacji, osób kreujących doktryny oraz ramy funkcjonowania placówek, na integrację jako taką – w rozumieniu ideologicznym oraz na procesie integracji obejmującym osoby na najniższym szczeblu edukacji tj. dzieci w wieku przedszkolnym uczęszczającej do przedszkoli integracyjnych. Dzięki realizacji badań na populacji będącej uczestnikami, podmiotami pośrednimi i bezpośrednimi a także koordynatorami i twórcami edukacji integracyjnej jaką byli praktycy – nauczycie przedszkoli integracyjnych oraz rodzice uczęszczających to tych placówek dzieci, przedstawione zostały korzyści jakie wynikają zarówno dla dzieci zdrowych jak i niepełnosprawnych z realizacji edukacji przedszkolnej w placówce integracyjnej. Do zalet można bezwzględnie zaliczyć kształtowanie w dzieciach empatii, umiejętności nawiązywania relacji i nowych kontaktów, opiekuńczość, tolerancji oraz umiejętność i naturalność w traktowaniu wszystkich ludzi w sposób równy przez dzieci zdrowe a także pokonywania barier oraz odnajdowania się w grupie społecznej oraz środowisku lokalnym, kształtowanie poczucia własnej wartości oraz świadomości własnych możliwości i ograniczeń przez dzieci niepełnosprawne. Dzięki traktowaniu badań w sposób obiektywny, wykazały one również pewne niedociągnięcia i wady edukacji integracyjnej. Do tak owych należą między innymi: niższy poziom kształcenia i stawianych dzieciom wymagań niż w placówkach nieintegracyjnych, możliwość poświęcenia zbyt małej, niewystarczającej ilości uwagi zarówno dzieciom zdrowym, we wszystkich etapach pracy-rozwoju, jak i dzieciom niepełnosprawnym podczas pracy indywidualnej. Zdarzają się również straty fizyczne poczynione czy to przez jedną czy też druga grupę dzieci na sobie wzajemnie. Opieka oraz kształcenie nie może odbywać się w sposób płynny przy tak licznych grupach jakie występują w Polskich przedszkolach integracyjnych oraz przy nieadekwatnej do tego ilości nauczycieli. W pracy poruszony został również aspekt organizacji funkcjonowania placówki integracyjnej:sposobu doboru dzieci, wyposażenia sal i dostępnego sprzętu rehabilitacyjnego oraz dydaktycznego, wykształcenia kadry pedagogicznej. Poruszony został także aspekt rozporządzeń Ministra Edukacji oraz ich nowelizacji, zwracając uwagę na tworzenie takich ustaw, które mają bezpośrednie odniesienie do rzeczywistości i obowiązujących realiów. Niniejsza praca została napisana w ujęciu jakościowym w oparciu o paradygmat krytyczny, z wykorzystaniem takich metod jak narracyjny wywiad ekspercki z nauczycielami przedszkola integracyjnego oraz otwarty wywiad pogłębiony z rodzicami dzieci pełnosprawnych i niepełnosprawnych.

Praca ta powstała jako efekt wieloletniej pasji do gier z serii „The Sims” - gier z gatunku symulatorów życia. Tytuł ten jest jedną z najpopularniejszych gier komputerowych i wciąż zajmuje wysoką pozycję w rankingu najbardziej lubianych gier od 20 lat. Zainspirowana ogólnie tematyką gier komputerowych oraz fenomenu gier z serii “The Sims”, jak również tym, w jaki sposób obecność tej produkcji mogła zmienić postrzeganie świata przez graczy, postanowiłam poświęcić pracę magisterską tej tematyce. Skupiłam się w niej na zbadaniu, jakie korzyści oraz zagrożenia mogą wynikać z dłuższego użytkowania tych gier przez młodych graczy. Praca podzielona została na trzy rozdziały, podsumowanie, na końcu zaś zawiera bibliografię, a także spis wykresów oraz tabel wraz z aneksem. Pierwszy rozdział jest częścią teoretyczną pracy. Omówione zostały w niej pojęcia oraz ich definicje, które związane są z tematyka mojej pracy oraz badań, które zostały przeprowadzone i omówione w dalszej części pracy. Kolejnym elementem składającym się na rozdział pierwszy są wcześniejsze oraz obecne badania dotyczące oddziaływania gier komputerowych oraz gier z serii “The Sims” na funkcjonowanie młodych graczy. Przedstawione zostały dwa spojrzenia na tę tematykę, zarówno negatywne, jak i pozytywne spostrzeżenia na funkcjonowanie graczy użytkujących regularnie gry komputerowe. Końcowym elementem pierwszego rozdziału było przedstawienie historii gier “The Sims", wytłumaczenie jej fenomenu, co się składa na sukces oraz jak zmienia się treść gry wraz z rozwojem społeczno-kulturowym. Drugi rozdział należy do części metodologicznej pracy. Pierwszym elementem składającym się na ten rozdział były definicje pojęć związanych z metodologią badań takich jak paradygmat, przedmiot badań, problemy badawcze, hipotezy. Następnie przedstawione zostały faktyczne pojęcia powiązane z tematem tej pracy, czyli podany właściwy przedmiot badań, grupa badawcza, sformułowane problemy główne, szczegółowe oraz hipotezy, które w ramach badań zostały potwierdzone lub sfalsyfikowane, a także zostały przedstawione zmienne oraz wskaźniki dotyczące tematu badań. Trzeci rozdział jest częścią empiryczną, czyli badawczą pracy. Zostały w niej opisane zarówno przeprowadzone badania pilotażowe oraz ważne aspekty, jakie zostały zauważone w trakcie ich analizowania. Następnie przeszłam do faktycznej analizy ostatecznych badań w grupie badawczej, które zostały przeprowadzone z pomocą narzędzia badawczego w formie kwestionariusza ankiety. W końcowej części mojej pracy znajduje się podsumowanie badań oraz opis wniosków, jakie nasunęły się po ich przeprowadzeniu. Wyniki analizy zostały odniesione do założonych przeze mnie problemów głównych, szczegółowych oraz hipotez, by potwierdzić ich słuszność lub uznać je za sfalsyfikowane.

Przedmiotem mojej pracy zatytułowanej "Koszty psychologiczne a wybrane zachowania dewiacyjne wśród młodzieży ponadgimnazjalnej" jest zbadanie czy istnieje zależność między poziomem ponoszonych przez młodzież kosztów psychologicznych a występowaniem wśród niej zachowań dewiacyjnych bądź gotowością do ich wykazywania. W pierwszej części opisałam na podstawie literatury naukowej zagadnienia służące lepszemu zrozumieniu mojej pracy, a zatem czym są zachowania dewiacyjne, koszty psychologiczne, a także na czym polega teoria anomii Mertona i ogólna teoria napięcia Agnew. Metodą przeprowadzonych przeze mnie badań był sondaż wykonany na próbie 434 osób. Związki pomiędzy zmiennymi zostały zweryfikowane za pomocą analizy wariancji. Badania wykazały, iż osoby doświadczające wysokiego poziomu kosztów psychologicznych częściej znęcają się nad innymi, sięgają po marihuanę, a także wykazują gotowość do stosowania przemocy w odpowiedzi na prowokację, znęcania się nad innymi, używania marihuany i innych narkotyków oraz dopalaczy.

Kreatywność to niewątpliwie jedna z najbardziej pożądanych umiejętności w dzisiejszych czasach. Należy rozumieć ją jako postawę i działanie twórcze, umożliwiające dochodzenie do nowych idei, rozwiązań, koncepcji, skojarzeń. Kreatywność jest cechą wrodzoną człowieka. Każde dziecko rodzi się z twórczym potencjałem. Ważne jest, by tej jego naturalnej twórczości nie zatracić. W tym celu należy stworzyć mu takie warunki do rozwoju, dzięki którym mogłoby ono zyskać możliwość swobodnego wyrażania siebie. Wrodzoną ciekawość powinno móc ono zaspakajać poprzez obserwację, zadawanie pytań i wszelkiego rodzaju działania. Pozbawiając je tego rodzaju sposobności „zabija się” w nim kreatywność. Dziecko jest ciekawe wszystkiego, z czasem jednak ta naturalna jego ciekawość maleje. Jest ona hamowana przez dorosłych, którzy poprzez swój pesymizm i niechęć do wychodzenia poza utarte schematy, skutecznie blokują jego twórcze działania. Dorośli, w przeciwieństwie do dzieci, są mało elastyczni, bronią się przed popełnianiem błędów, myślą schematycznie, mało korzystają z wyobraźni. Jednym słowem – tłumią w sobie kreatywność. Dzieci nie boją się błędów i negatywnej oceny. Nie czują się niczym ograniczone, chętnie eksperymentują. Rozważając problem kreatywności należy mieć na uwadze wszelkie procesy twórcze i przeszkody, które je utrudniają. Przeszkód tych jest bardzo wiele. Jedne przeciwdziałają podejmowaniu działań twórczych, inne odpowiadają za przedwczesne ich przerywanie, a jeszcze inne je zakłócają. Do szkolnych inhibitorów twórczości zaliczyć należy bariery związane z celami nauczania i wychowania, z postawami nauczycieli, metodami nauczania, postawami uczniów oraz przeszkody związane z wyposażeniem placówek oświatowych. W systemie nauczania nie ma miejsca na zróżnicowanie programowe, jest natomiast pośpiech i przedmiotowe traktowanie. Placówki oświatowe preferują człowieka będącego odtwórcą wartości, a nie ich twórcą. Pomoc w tej sytuacji niesie pedagogika twórczości, której celem nauczania jest kreatywność. Skoro zadaniem edukacji jest przygotowanie młodego pokolenia do zmieniającego się świata, oczywiste jest nauczanie twórczego myślenia. To, czy potencjał twórczy, który tkwi w człowieku, zostanie wykorzystany, czy nie, zależy od: zdolności kierunkowych, zdolności twórczych i motywacji wewnętrznej. Spośród modeli nauczania twórczości, na uwagę zasługują: specjalistyczne nauczanie twórczości i ogólne nauczanie twórczości. Modeli tych nie należy traktować jako przeciwstawnych, dobrze jest je łączyć i stosować razem. Źródłem metod dydaktyki twórczości jest heurystyka. Do najbardziej efektywnych metod należą metody stymulujące ciekawość poznawczą i myślenie pytajne, metody wykorzystujące techniki myślenia dywergencyjnego, metody oparte na analogiach i metaforach oraz metody oparte na dramie kreatywnej. Placówki edukacyjne dysponują potencjałem, który daje możliwość wspierania aktywności twórczej i rozwijania postaw twórczych. Poten

Tematem pracy jest kreowanie kompetencji społecznych poprzez gry i zabawy. Poruszono zagadnienia takie jak kompetencje społeczne, omówiono dlaczego gry i zabawy są ważne w młodszym wieku szkolnym. W części teoretycznej zostały przedstawione rożne aspekty kreowania umiejętności społecznych poprzez gry i zabawy. Założeniem pracy jest udowodnienie jak znaczący wpływ na rozwój, zwłaszcza ten społeczny mają gry i zabawy. W pierwszym rozdziale zostały przedstawione różne aspekty rozwoju dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Pierwszy podpunkt nawiązuje do rozwoju społecznego. Kolejny podrozdział to poruszenie aspektu moralnego wśród dzieci w młodszym wieku szkolnym. Tu nawiązano do spostrzeżeń Kohlberga. .W punkcie o rozwoju poznawczym zauważono cechy charakterystyczne dla dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Zmiany w pamięci, postęp w układzie nerwowym, poznawanie celowości rzeczy. Poruszono pogląd Jeana Piageta o operacjach konkretnych. W pracy omówiono też rozwój fizyczny dziecka- sprawność ruchową i możliwości manualne u dziecka siedmioletniego. W drugim rozdziale zatytułowanym „Problematyka” przybliżone zostało pojęcie zabawy, od czego wywodzi się ten termin oraz nawiązano do tego, że obecnie zabawa w edukacji odgrywa bardzo ważną rolę. Z rozdziału można się dowiedzieć jak zabawę postrzega ośmiolatek. Rodzaje zabaw zostały opisane w kolejnym podrozdziale. Nawiązano do zabaw które ułatwiają wejść w grupę, ale także takie które pozwalają dziecku się zrelaksować. Opisano dramę w której są odgrywane scenki jako pewien typ zabaw, ale nie pominięto także gry w role gdzie dziecko naśladuje określoną postać. Wymieniono zabawy zespołowe, tematyczne które wpływają na kreowanie kompetencji społecznych, poszerzają wyobraźnię, kształtują techniki manipulacyjne. Kolejny podrozdział dotyczy kompetencji społecznych a podrozdział zatytułowany „ Fenomen nauki poprzez zabawę” nawiązuje do tego jak ważne dla osiągnięcia celów edukacyjnych jest dobre przeprowadzenie zabawy, która pozwala ten cel osiągnąć. Dalej jest opis świetlicy szkolnej, w której zostały przeprowadzone zajęcia. Opisano czym zajmuje się ta instytucja oraz dalej poruszono podstawy prawne placówki, później jest temat związany ze świetlicą znajdująca się w Starych Bogaczowicach przy Zespole Szkół. Tu skupiono się na przedstawieniu konkretnych dokumentów znajdujących się w tej placówce oraz przedstawiono zadania i cele tej świetlicy. Scharakteryzowano uczniów szkoły. Został tez przytoczony regulamin świetlicy. Piąty rozdział został poświęcony podstawą metodyki pracy projektowej. Omówiono struktury i cele procesu poznawczego, nawiązano do koncepcji Antoniny Guryckiej, która opisała schemat procesu. Skupiono się na celach dostosowanych do całej pracy i kreowania kompetencji społecznych. Wyróżniono cel kreatywny, który ma ukształtować, stworzyć w dzieciach postawy społeczne, aby dziecko mogło nabyć szereg kompetencji, które są niezbędne w młodszym wieku szkolnym, ale przedstawiony jest też cel optymalizujący aby

Tematem pracy jest kreowanie motywacji do uczenia się wśród młodzieży z domu dziecka. Niski poziom motywacji do nauki jest podstawowym problemem, z którym boryka się wiele placówek opiekuńczo-wychowawczych. W większości przypadków trudności wychowanków wynikają z sytuacji rodziny biologicznej, w której dorastali. Bardzo często dziecko przed trafieniem do placówki wychowywało się w środowisku hamującym rozwój intelektualny i kulturalny. Przekazywanie niewłaściwych wzorców i brak wsparcia ze strony najbliższych, przyczyniło się do obniżenia poczucia wartości, braku wiary w swoje możliwości i dużych zaległości w zakresie elementarnej wiedzy zarówno z przedmiotów humanistycznych jak i ścisłych. Projekt pedagogiczny został stworzony w oparciu o doświadczenie autorki, zdobyte w czasie działalności wolontariackiej w placówce SIEMACHA Spot 24/7, a także na podstawie literatury z zakresu psychologii rozwojowej dziecka, psychologii motywacji, pedagogiki rodziny. Praca składa się z części teoretycznej, zawierającej analizę teorii motywacji i procesu uczenia się, czynników i barier wpływających na poziom motywacji do nauki, a także możliwości kreowania i wspierania owej motywacji. Kluczową kwestią podkreślaną w projekcie jest wpływ sytuacji rodzinnej dziecka na poziom osiągnięć edukacyjnych. Część praktyczna pracy zawiera scenariusze zajęć wychowawczo-edukacyjnych mających pozytywnie wpłynąć na poziom motywacji do nauki. Konspekty zostały stworzone w oparciu o elementy terapii poznawczo-behawioralnej, która uwzględnia wpływ myśli i uczuć na zachowanie człowieka. W scenariuszach wykorzystane zostały także techniki efektywnego uczenia się i mnemotechniki, które mają na celu usprawnić proces przyswajania wiedzy przez wychowanków.

Głównym celem mojej pracy jest kreowanie postaw prozdrowotnych poprzez aktywność fizyczną u dzieci w wieku 6-8 lat. W pierwszym rozdziale pracy prześledziłam specyfikę rozwoju dzieci w wieku 6-8 lat. Opisałam zmiany w rozwoju społecznym, poznawczym, moralnym oraz w rozwoju fizycznym, który ma największe znaczenie dla tematu mojej pracy. Drugi rozdział mówi o zdrowiu, jako kapitale wychowanków, a także o aktywności fizycznej, która jest nieodzownym elementem życia człowieka. W rozdziale trzecim znajduje się opis świetlicy szkolnej, podstawy prawne jej funkcjonowania, funkcje i zadania, metody i formy, a także wyposażenie oraz kadra świetlicy. W rozdziale czwartym opisałam konkretną placówkę, w której przeprowadziłam cykl zajęć, który ma na celu wykreowanie w dzieciach postaw prozdrowotnych. Zwróciłam uwagę na zasoby placówki, jej specyfikę. Rozdział piąty opisuje metodyczne podstawy projektu. Opisane są w nim metody i techniki oddziaływań wychowawczych, które pomogą w realizacji zamierzonego celu. Projekt odpowie na potrzeby danej placówki, a także dzieci do niej uczęszczających.

Celem mojej pracy jest kreowanie prawidłowych nawyków żywieniowych u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Postanowiłam zająć się tym tematem ponieważ problem nieprawidłowego odżywiania wśród dzieci jest coraz powszechniejszy i niesie za sobą wiele konsekwencji zdrowotnych, które mogą dać o sobie znać w dzieciństwie, bądź w późniejszych etapach życia. Po wnikliwym zapoznaniu się z rozwojem dziecka w wieku wczesnoszkolnym mogę stwierdzić iż prawidłowe odżywianie jest w tym okresie niezwykle ważne, gdyż wpływa na procesy wzrastania całego organizmu, a także warunkuje właściwy rozwój fizyczny i umysłowy. W pracy zawarłam również kwestie dotyczącą funkcjonowania świetlicy szkolnej, szczególnie świetlicy w Szkole Podstawowej nr 1 im. Bohaterów Westerplatte w Kępnie, w której zrealizowałam swój projekt o zdrowym odżywianiu. Po przeprowadzeniu cyklu zajęć mogę stwierdzić iż uczniowie mają dużą wiedzę na temat prawidłowego odżywiania, jednakże wiedzę tę należy jak najczęściej utrwalać by uczniowie wcielili w życie właściwe nawyki żywieniowe.

Celem niniejszej pracy jest analiza rodzin o zaburzonej strukturze, czyli takiej która nie spełnia przypisanych jej ról społecznych związanych z wychowaniem oraz edukacją dzieci. W dzisiejszych czasach występuje wiele zagrożeń, które w sposób nieunikniony wpływają na strukturę rodziny i jej funkcjonowanie w społeczeństwie. Ciągłe konflikty, pogoń za pieniędzmi oraz karierą, sprawiają że rodzina się rozpada. Niepełna struktura rodziny wpływa niekorzystnie na edukację oraz rozwój dziecka. Poprzez rozpad rodziny zaburzają się jej funkcje m.in opiekuńcza, socjalizacyjna, wychowawcza, a nawet kulturowa. Dziecko nagle widząc zmiany zachodzące w jego wspaniałej, pełnej miłości rodzinie zaczyna odczuwać niepokój, lęk, a także nie chęć do otaczającego go świata. Dużą rolę socjalizacyjną w rozwoju dziecka pełni również szkoła. To ona poprzez różnego rodzaju zajęcia,czy programy profilaktyczne pomaga dziecku zrozumieć otaczający go świat. W moim projekcie pedagogicznym staram się przedstawić problemy współczesnej rodziny jakie w coraz większym stopniu dotykają społeczeństwo oraz w jaki sposób można próbować ten problem chociaż w jakimś stopniu zmniejszyć.

Praca licencjacka na temat rozpoznawania i rozładowywania emocji i napięć emocjonalnych u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Praca dyplomowa składa się z czterech obszernych rozdziałów, począwszy od teoretycznych aspektów pracy związanych z głównym zagadnieniem, którym są emocje, przez część rozwojową, w której opisane są uwarunkowania rozwojowe przypisane dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym, następnie pojawia się rozdział metodyczny wraz z technikami pracy oraz konspektami zajęć przeprowadzonych w świetlicy szkolnej wśród dzieci w wieku 7-9 lat. Rozdziałem zamykającym pracę są osobiste refleksje pedagogiczne po przeprowadzeniu zajęć z dziećmi, w którym opisane są wykonane działania z dziećmi, a także trudności, które podczas prowadzenia zajęć wystąpiły. Jest to analiza sukcesów i niepowodzeń w pracy pedagogicznej z grupą wychowanków. Zagadnienie związane z emocjami jest bardzo obszerne, co można zauważyć czytając rozdział teoretyczny, ponieważ jest tam zawartych wiele aspektów związanych z tym tematem. Nawet definicja wyjaśniająca pojęcie emocji nie jest jednoznaczna, ponieważ składa się ona z różnych aspektów tego stanu. Pojęcie emocji towarzyszy człowiekowi przez całe życie, a warto zauważyć, że człowiek rozwija się pod względem emocjonalnym jeszcze przed przyjściem na świat, ponieważ dzieje się to już w okresie prenatalnym. To, w jakim stopniu rozwiniemy swoje umiejętności rozpoznawania i wyrażania stanów emocjonalnych, wpłynie na życie w społeczeństwie i komunikację międzyludzką.

Celem mojego projektu jest przedstawienie sposobów rozwijania umiejętności twórczego myślenia u dzieci w wieku ośmiu-dziewięciu lat oraz zaprezentowanie teoretycznej podstawy zasadności owego założenia. W rozdziale pierwszym zajmuję się opisem rozwoju dziecka w okresie młodszego wieku szkolnego. Szczególną uwagę zwracam na scharakteryzowanie portretu ośmio i dziewięciolatków. Przedstawiam rozwój, jakiemu w tym wieku podlega aktywność twórcza dziecka oraz charakteryzuję procesy zachodzące w jego wyglądzie, myśleniu, zachowaniu oraz relacjach. Kolejny rozdział stanowi próbą zdefiniowania pojęcia umiejętności twórczego myślenia. Ukazuję twórczość, jako plastyczną cechę podlegającą zmianie. Próbuję przedłożyć zjawisko kreatywności poprzez podejście naukowe weryfikując jego potoczne rozumienie. Rozdział trzeci zawiera opis metod i technik zaproponowanych przeze mnie w scenariuszach pracy z dziećmi. Blok pięciu zajęć opiera się na ćwiczeniach artystycznych i umysłowych mające na celu trenowanie potencjału twórczego. Ostatni rozdział zawiera refleksję pedagogiczną będącą syntezą doświadczeń zdobytych podczas praktycznej realizacji projektu.

W swojej pracy dyplomowej pt. „Kreowanie wartości wśród młodzieży gimnazjalnej” podejmuje tematykę wartości oraz zagrożeń wartości z jakimi do czynienia ma współczesna młodzież gimnazjalna. W pierwszym rozdziale opisuje rozwój i wpływ dojrzewania młodzieży na proces wychowania. Przedstawiam ogólną charakterystykę rozwoju oraz podział okresów rozwojowych. W charakterystyce rozwoju fizycznego skupiam się na skoku pokwitaniowy, rozwoju pierwszorzędnych cech płciowych, koncentracji na „ja seksualnym” jaka następuje w okresie dorastania. Rozwój poznawczy jaki zachodzi w okresie dojrzewania opieram na koncepcji Jeana Piageta. Dochodzi do przejścia ze stadium operacji konkretnych do stadium operacji formalnych. Możemy wyróżnić dwie fazy myślenia na poziomie operacji formalnych: wczesną oraz późną. Młodzież w tym wieku posługuje się także rozumowaniem hipotetyczno-dedukcyjnym i indukcyjnym. Zwracam również uwagę na rozwój społeczny młodzieży gimnazjalnej. W tym okresie dochodzi do indywiduacji przekonań, bardzo dużego znaczenia nabiera proces włączania się w społeczność. Młodzież często dostosowuje się do norm ustalonych przez grupy rówieśnicze w celu uzyskania aprobaty. W efekcie zwiększających się relacji międzyludzkich jednostka poddaje ocenie zachowania i postawy innych ludzi. W ten sposób kształtuje swój światopogląd. Światopogląd młodych ludzi cechuje się idealizmem młodzieńczym, który składa się z fazy antypacyjnej, kompensacyjnej i normatywnej. W okresie dorastania następuje kryzys tożsamości. W kolejnym rozdziale zajmuje się problematyką wartości i wychowania do wartości we współczesnym świecie. Decyzje jakie podejmujemy są adekwatne do wartości jakimi kierujemy się w życiu. Wyróżniamy wartości pozytywne i negatywne. Z pedagogicznego punktu wiedzenia istotne są wartości pozytywne, gdyż są podstawą dokonywania trafnych wyborów. Wychowanie do wartości powinno być celem zarówno rodziców jak i pedagogów, szczególnie w XXI wieku, gdzie zagrożeniem są mass media oraz kreowany konsumpcyjny styl życia. W dużym stopniu przemiany społeczne wpływają na zmianę wartości. Coraz częściej wartości materialne i hedonistyczne przeważają nad uniwersalnymi. Wartości podstawowe w wychowaniu mają pierwszeństwo, ponieważ ułatwiają przeciwstawianie się wartościom materialnym. Dopiero po uzewnętrznieniu wartości moralnych właściwego wymiaru nabierają wartości materialne. Rodzina pełni szczególną rolę w życiu dziecka, gdyż kieruje procesem wychowania. Nieodłącznym elementem tego zjawiska jest proces socjalizacji i inkulturacji. Socjalizacja może wpływać na dziecko pozytywnie bądź negatywnie- jest to zależne od wzorców postępowania w danej grupie, norm zachowań. Proces socjalizacji możemy rozumieć w perspektywie rozwojowej. Wyróżniamy socjalizację pierwotną, która zachodzi we wczesnych latach życia dziecka, szczególnie w rodzinie oraz wtórną, kiedy jednostka wchodzi do kolejnych grup społecznych. Podczas warsztatów wykorzystałam różne metod

Dynamiczny rozwój technologii oraz ogólny dostęp do Internetu, w którym dostrzec można szeroką ofertę stron dla najmłodszych, sprawiły, iż dziecko korzysta z nich już od najwcześniejszych lat. Z początku, przede wszystkim za sprawą rodziców, którzy uczą go funkcjonowania w Internecie, jednak w miarę rozwoju, ciekawość świata dorastającego człowieka sprawia, iż szybko przyjmuje on nowe technologie, które stają się dla niego naturalnym środowiskiem. Faktem jest, iż współczesny nastolatek nie zna życia bez Internetu, stale dorasta w świecie mediów. Są one dla niego nie tylko “oknem na świat” pozwalającym na poznanie rzeczywistości, ale przede wszystkim środkiem do nieprzerwanego kontaktu z rówieśnikami, będącym niezwykle istotną kwestią w okresie dorastania. Młodzi ludzie poszukują swoich ideałów, pragnąc znaleźć autorytet w drugim człowieku oraz cel, do którego będą dążyć. Media społecznościowe, z których korzystają codziennie, przepełnione są z kolei obrazami kreującymi współcześnie postrzegane piękno. Dotyczy to przede wszystkim wizerunku kobiet. W internecie dostrzec można kilka grup, czy “typów” kobiet promowanych w mediach społecznościowych, których opis znajduje się w niniejszej pracy magisterskiej. Składa się ona z 4 rozdziałów oraz ze wstępu i zakończenia. Rozdział pierwszy jest poświęcony teorii z zakresu mediów społecznościowych, ich defnicji oraz podziału. Umieszczony został w nim również opis okresu adolescencji oraz roli mediów społecznościowych w życiu adolescentów. Rozdział drugi dotyczy wizerunku kobiety w mediach społecznościowych oraz wartości, które w nich prezentuje. Rozdział trzeci to metodologia badań własnych, w której umieszczony został cel badań, przedmiot, metody, a także charakterystyka badanej młodzieży. Rozdział czwarty traktuje o wynikach badań własnych. Tu mieszczono odpowiedzi respondentów.