Problematyka tej pracy wywodzi się z przemyśleń na temat efektywności edukacji żywieniowej oraz wykorzystywanych w ramach niej metod, technik i środków przekazywania informacji. Praca składa się z czterech rozdziałów. Dwa początkowe stanową teoretyczny opis analizowanych w niej zagadnień. Pierwszy z nich nosi tytuł: Czynniki determinujące sposób odżywiania. Zawiera kwestie edukacyjne, społeczne, psychiczne i kulturowe wpływające na styl życia. Rozdział drugi pt. Żywienie i jego znaczenie w życiu człowieka, skupia się na zaburzeniach odżywiania, sposobach leczenia i zapobiegania im. W tym rozdziale poruszam również kwestie poradnictwa żywieniowego oraz wykorzystywanego w nim coachingu. Kolejne dwa rozdziały odnoszą się do przeprowadzonych badań własnych z zakresu zachowań zdrowotnych studentów. Rozdział trzeci pt. Metodologia badań własnych, zawiera opis postawionych problemów badawczych, hipotez, zmiennych zależnych i niezależnych oraz wskaźników. Ostatni, czwarty rozdział nosi tytuł: Zachowania zdrowotne studentów w świetle przeprowadzonych badań własnych i zawiera analizę badań przeprowadzonych w ramach pracy.

Edukacja ekologiczna jest bardzo ważną nauką w życiu każdego człowieka. Już od najmłodszych lat, rodzice, nauczyciele czy opiekunowie powinni kształtować u dzieci wrażliwość na przyrodę i chęć troski o jej dobry stan. Praca licencjacka, pt. „Świadomość ekologiczna dzieci w wieku wczesnoszkolnym” ukazuje możliwości nabywania tej świadomości w warunkach szkolnych. Pierwszy rozdział pracy zawiera całościową sylwetkę dziecka. Wszystkie umiejętności jakie dziecko nabywa i udoskonala kształtują jego sposób postrzegania świata. Rozwija ono nie tylko zdolności dostrzegania różnych związków, ale uczy się samodzielności i odpowiedzialności. Oprócz ważnej roli szkoły istotne są także: środowisko rodzinne, rówieśnicy czy media, które są nierozłącznymi elementami życia każdego dziecka. Rozdział ten przedstawia również proces kształtowania się świadomości ekologicznej oraz wszelakie działania, które mogą je wspomagać i rozwijać. W kolejnej części zostaje przedstawiona sylwetka nauczyciela i jego cechy, które mogą wspomagać proces nauczania. Rozdział drugi, czyli autorski projekt działań edukacyjnych dotyczy kilka ekologicznych zagadnień z najbliższego środowiska dziecka. Znajdują się w nim przykładowe scenariusze zajęć, które opisują dzień aktywności młodego ucznia. Zajęcia te łączą treści różnych dziedzin, aby ukazać różnorodność metod nauczania. Ewaluacja autorskiego projektu działań edukacyjnych, to ostatni i najważniejszy rozdział w tej pracy. Zawiera on próbę wyjaśnienia pojęcia ewaluacji oraz wskazuje rodzaje ewaluacji. Dokonana w nim jest również analiza i interpretacja przebiegu i rezultatów działań, które były przeprowadzone w oparciu o scenariusze zajęć.

W swojej pracy eksploruję kwestie dotyczące świadomości praw i obowiązków rodziców względem swoich dzieci oraz jej powiązań z jakością współpracy z nauczycielem. W pracy zostało przedstawione zestawienie prac i obowiązków rodziców w świetle aktualnych aktów prawnych oraz rodzaje postaw rodziców i ich znaczenie dla współpracy wychowawczej. Ponadto zostały omówione założenia metodologiczne badań, problematyka badań własnych, cele i problemy badawcze oraz wybrane metody i techniki badawcze. W podsumowaniu zawarte są przekonania osób ankietowanych na temat praw i obowiązków, zależność między znajomością praw i obowiązków a jakością współpracy nawiązanej przez rodziców z nauczycielem. Reasumując badania wykazały,że odpowiedź na pytanie stanowiące problem główny: Czy znajomość praw i obowiązków rodziców dzieci przedszkolnych i wczesnoszkolnych oddziaływuje na ich postawy względem nauczycieli i edukacji wczesnoszkolnej? jest twierdząca. Znajomość praw i obowiązków wpływa na postawy jakie przyjmują. Rodzice o znacznym poziomie wiedzy i świadomości swoich praw przyjmują postawy pozytywne w stosunku do nauczycieli i szkoły. Chętnie angażują się w życie szkoły, nie są roszczeniowi, doceniają pracę wychowawcy, potrafią wyznaczać granice swoim dzieciom i pokazywać im obowiązki. Rodzice o niskiej świadomości i niewielkim stanie wiedzy na temat praw i obowiązków wobec dzieci przyjmują postawę negatywną. W stosunku do nauczycieli i szkoły bywają wrogo nastawieni, nie wykazują chęci współpracy, najchętniej całą odpowiedzialność wychowawczą zrzuciliby na instytucje oświatową. Rodzice postrzegają siebie jako osoby posiadające wiedzę na temat praw i obowiązków rodzicielskich, co potwierdziła analiza badań. Rodzice uważają siebie jako partnera w edukacji dziecka, jednakże przyjęte przez nich postawy negatywne utrudniają podjęcie współpracy na płaszczyźnie szkoła- dom. Wynika to z nieznajomości swoich praw oraz braku czasu i zrzucaniu odpowiedzialności za wychowanie dziecka w stronę edukacji. Można stwierdzić, że należy podjąć kroki, aby nastąpiła zmiana widzenia relacji pomiędzy szkołą a rodziną. W gestii nauczycieli jest podjęcie ich w ten sposób, aby poprawić znajomość obowiązujących praw rodziców. Tak, aby obrali sobie wspólny cel jakim jest wychowanie, kształcenie i wspieranie rozwoju dzieci.

Niniejszy tekst poświęcony jest temu jak niezwykle istotna jest świadomość rodzicielstwa oraz właściwe przygotowanie do pełnienia roli rodzica — ojca, a w szczególności dobie kryzysu męskości i ojcostwa. Rodzina to podstawowa jednostka społeczna a jej historia rozpoczyna się wraz z początkiem pierwszych społeczeństw ludzkich. Przez wieki jej znaczenie jak i znaczenie rodzicielstwa oraz ról w rodzinie zmieniały się jednak w czasach najnowszych — ponowoczesności zmiany ten stały się nad wyraz dynamiczne. Wpłynęło to na rozwinięcie się kryzysu męskości, która w dobie emancypacji stała się zagubiona. W odpowiedzi na to zagubienie rozwinęła się manosfera oraz zapoczątkowany został cykl ojcowskiej zdrady. Jedynym zauważalnym rozwiązaniem obecnej sytuacji staje się świadome ojcostwo — rodzicielstwo wsparte poprzez odpowiednią edukację. Niestety w dzisiejszych czasach nie mamy właściwego systemu edukacji do rodzicielstwa, który nie podlegałby wpływom politycznym. Stąd też tak istotne jest nakreślanie i tworzenie nowych inicjatyw oraz warsztatów.

Seksualizacja popkultury jest zjawiskiem dosyć nowym, bo na dobre rozpoczęła się dopiero w pod koniec lat 90. ubiegłego wieku, więc wymagającym pogłębionych badań. Kryzys seksualności zarówno u mężczyzn, jak i kobiet jest tematem aktualnym, gdyż dzieje się na naszych oczach, między innymi na: portalach społecznościowych, w filmach fabularnych bądź podczas codziennych zajęć. Coraz trudniej rodzicom wytłumaczyć dzieciom które są przymioty męskie, a które kobiece, ponieważ popkultura przedstawia ogrom możliwości w tym zakresie – mieszając utarte wzorce. Możemy więc np. spotkać kobietę kulturystkę lub Fame fatale oraz mężczyznę zajmującego się domem - model, który w poprzednich latach nie był społecznie akceptowany.Tematem mojej pracy licencjackiej jest ,,Świadome kształtowanie sfery psychoseksualnej dzieci przez rodziców w dobie seksualizacji popkultury”. W pracy omówiłam takie zagadnienia jak: rozwój seksualny, seksualizację współczesnej kultury oraz rolę i czynności rodziców w procesie kształtowania sfery seksualnej dziecka. Następnie zgłębiłam problematykę związaną z edukacją rodziców w obszarze sfery seksualnej, ale przede wszystkim wymieniłam zagrożenia płynące z wymienionego zjawiska. Zagrożenia, które przestawiłam to ciągłe poszukiwanie przez ludzi młodych swojej podmiotowości objawiające się zachowaniami ekshibicjonistycznymi oraz narcystycznymi. Jednym ze skutków seksualizacji popkultury jest zamknięcie człowieka w ,,chorym ciele” – człowiek nie jest pewny siebie, nie potrafi zaakceptować swojego ciała, traktuje ciało, jako obiekt pożądania i narzędzie do realizacji przyjemności. Natomiast sama przyjemność zostaje przedstawiona jako ,,towar”, który nieustannie należy konsumować. Dzieci, które aktywnie uczestniczą w kulturze popularnej narażone są na grooming, czyli uwodzenie w Internecie. Także miłość i nawiązywanie długotrwałych relacji partnerskich stało się passe. W rozdziale trzecim opisałam czynniki różnicujące warsztat od szkolenia, cechy i kompetencje trenera oraz przedstawiłam problematykę andragogiki, która opisuje proces edukacyjny osób dorosłych w oparciu o koncepcje psychologiczne dotyczące zagadnienia motywacji. Następnie opisałam autorski warsztat pt. .,,Sfera seksualna dziecka – czy to zawsze ,,trudny temat” ? O tym jak świadomie kształtować sferę seksualną dziecka. Trening umiejętności wychowawczych”.

Środowisko wiejskie nadal uznawane jest jako to, które stwarza niskie szanse edukacyjne, są one warunkowane przez wiele czynników. Nierówności mogą być generowane poprzez rodzinę, jej sytuację materialną oraz ofertę edukacyjną szkoły. Duży wpływ ma również środowisko lokalne, a więc działalność wiejskich ośrodków kultury i zakres wsparcia gminy. Wszystkie te środowiska mają bardzo duży wpływ na rozwój dzieci i młodzieży. Rodzina, jako podstawowe środowisko przekazuje wartości, zasady postępowania, którymi dziecko kieruje się w dalszym życiu. Szkoła wiejska, jej oferta edukacyjna i sposoby pracy z uczniami mającymi problemy w nauce, jak i uczniami zdolnymi również w znaczący sposób wpływa na szanse edukacyjne dzieci. Mianowicie, decyduje o poziomie ich aspiracji, czy też rozwoju indywidualnych zainteresowań. Nie mniejsze znaczenie ma działalność wiejskich ośrodków kultury, które dzięki szerokiej i aktrakycjnej oferty zajęć zachęcają dzieci do rozmaitych form spędzania czasu wolnego. Ponadto, wzrasta rola gmin wiejskich, które mogą wspierać szkoły w zakresie uczestnictwa dzieci w kulturze. Celem niniejszej pracy jest ustalenie w jakim stopniu poszczególne środowiska wspierają uczniów w zakresie edukacji. Na tej podstawie sformułowane zostaną przyczyny niskich szans edukacyjnych dzieci oraz wskazane zostaną te czynniki, które wzmacniają nierówności, jak i te, które powodują wzrost aspiracji i zainteresowań i dzieci.

W pierwszej części pracy skupiono się na roli i społecznej funkcji edukacji ukazując jej znaczenie od starożytności do czasów współczesnych. Edukacja, różnie definiowana przez wielu autorów, stanowi podstawę nie tylko rozwoju osobistego. Służy rozwijaniu społeczeństw, podnoszeniu świadomości obywatela i wpływa na sytuację gospodarczą kraju. Jednak problem nierówności w dostępie do edukacji jest nadal powszechny a skala tego problemu, jak wskazuje literatura tego rozdziału jest wciąż duża. Przedstawiono także przyczyny ograniczeń w dostępie do edukacji skupiając się m.in. na czynnikach społeczno – ekonomicznych, biologiczno – psychologicznych oraz pedagogicznych. W drugiej części pracy ukazano środowiskowe uwarunkowania funkcjonowania człowieka w różnych obszarach jego życia, pokazując jak wiejskość i miejskość determinuje warunki życia ich mieszkańców. W dalszym etapie, analizując specyfikę środowiska wiejskiego przedstawiono jak wpływa ono na wybory ścieżek kształcenia i osiągane wyniki w nauce oraz aspiracje edukacyjne mieszkańców wsi. W trzeciej, metodologicznej części pracy określono przedmiot oraz cel badań i sformułowano problem badawczy, który przyjął formę pytania dopełnienia, w związku z potrzebą ukazania szerszego kontekstu analizowanego problemu. Przyjętym więc paradygmatem metodologicznym jest triangulacja badań. W kolejnym etapie sformułowano hipotezę roboczą, której założenia zweryfikowane zostaną w rozdziale empirycznym przy wykorzystaniu metody sondażu diagnostycznego. Przynależną techniką jest tu wywiad a narzędziem jest kwestionariusz wywiadu, który został wykorzystany podczas bezpośrednich spotkań z młodymi dorosłymi mieszkańcami wsi Szklary Górne. Czwarty, ostatni rozdział pracy zawiera wyniki badań – analizę wywiadów z 34 respondentami, mieszkańcami małej wsi, którzy ukończyli edukację podstawową w miejscu zamieszkania a kontynuowali ją w pobliskim mieście. Całość pracy zamyka podsumowanie oraz weryfikacja postawionej hipotezy roboczej. Wszystkie wnioski sformułowane zostały w oparciu o badania własne. Praca zawiera także wykaz literatury, netografię, wykaz ustaw i aktów prawnych na które powoływano się w części teoretycznej oraz przy prezentacji badań. Załączono również spis tabel, wykresów oraz kwestionariusz wywiadu.

Problematyka pracy obejmuje zagadnienia związane ze środowiskowymi uwarunkowaniami niedostosowania społecznego gimnazjalistów. Zostały wyszczególnione trzy środowiska, które mają znaczący wpływ na przejawy niedostosowania społecznego gimnazjalistów czyli środowisko rodzinne, środowisko szkolne oraz środowisko rówieśnicze. Dlatego też zmierzano do poznania sytuacji młodzieży szkolnej w rodzinie, relacji z rodzicami, atmosfery w domu oraz zachowań w szkole czy w grupie rówieśniczej. W badaniach empirycznych opartych na metodzie sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem techniki ankiety uczestniczyli uczniowie gimnazjum. Analiza wyników badań wskazuje, iż młodzież gimnazjalna przejawia symptomy niedostosowania społecznego. W środowisku rodzinnym najwięcej badanych sądzi, że ich relacje z rodzicami są dobre lub poprawne. Najczęstszą przyczyną ucieczki z domu jest przemoc, a osobą najczęściej ją stosującą jest ojciec. W środowisku szkolnym bardzo wielu respondentów ma kłopoty w szkole z powodu złych ocen oraz wagarów, a najwięcej badanych wagaruje poprzez namowę kolegów i koleżanek. Gimnazjalistom imponuje u swoich rówieśników przebojowość, ubiór i humor.

Praca dyplomowa pt. Środowisko lokalne w rozwijaniu inteligencji kinestetycznej u dzieci w klasie I porusza kwestię środowiska lokalnego jako czynnika, który umożliwia w efektywny sposób rozwijanie inteligencji kinestetycznej u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Zgodnie z teorią gardnerowską, która zakłada, iż każde dziecko zdolne jest do rozwijania zdolności w różnych dziedzinach, porusza problem istoty ruchu aktywnego dzieci, szczególnie pierwszoklasistów oraz przedstawia konkretne przykłady miejsc środowiska lokalnego, które pojawiają się w rozdziale II pracy. Natomiast w rozdziale I przedstawia sylwetkę psychofizyczną dziecka w wieku 6, 7 lat. Opisuje po kolei każdy z rozwojów : fizyczny, poznawczy, społeczny, moralny, emocjonalny. Porusza kwestię wpływu środowiska lokalnego na kształtowanie dziecięcej inteligencji kinestetycznej oraz opisuje osobę nauczyciela, jako drugi podmiot biorący udział w tym procesie. Rozdział II przedstawia, jak już wcześniej wspomniałam, autorski projekt działań edukacyjnych składający się z ośmiu scenariuszy zajęć. Dotyczą one zapoznania dzieci z pojęciem inteligencji wielorakiej, sprawności fizycznej oraz ćwiczeniami wzmacniającymi układ mięśniowy; doskonalenia zdolności koordynacji motorycznej, kreatywności związanej z ruchem oraz poczucia równowagi; kształtowania zdrowego stylu życia i poczucia rytmu. Rozdział III poświęcony jest procesowi ewaluacji autorskiego projektu działań edukacyjnych. Omawia, zgodnie z założeniami definicji ewaluacji, zajęcia przeprowadzone według opracowanych scenariuszy oraz cały projekt jako całość. Praca opatrzona jest krótkim wstępem i zakończeniem, opisującym krótkie, własne refleksje. Dołączone są również zdjęcia, które są załącznikami do zrealizowanych zajęć. Praca ta napisana jest w ścisłej zgodzie z założeniami teoretycznymi autorów literatury pedagogicznej i psychologicznej, zarówno autorów polskich jak i zagranicznych. Wszystkie wykorzystane pozycje przedstawione są w bibliografii.

Coach to „człowiek, który pyta” . Trafnie postawione pytanie potrafi być przełomem w sesji cochaingowej, sprawić, że klient rozważy swoje przekonania i priorytety oraz postawione cele z zupełnie innej perspektywy, często takiej, o której dotychczas w ogóle nie brał pod uwagę. Mimo ogromnej popularności, jaką coaching cieszy się w Polsce wiele osób, w tym ja, obserwuje tę fascynację z dużym zainteresowaniem i niepokojem zarazem szczególnie dziś w dobie Internetu. Nieograniczona możliwość korzystania z nowych technologii, a przede wszystkim łatwy dostęp do Internetu, sprawia, że każdy może stać się ekspertem w każdej dziedzinie i śmiało głosić swoje tezy niekoniecznie poparte wiedzą naukową. Coaching to niewątpliwie narzędzie, które użyte w odpowiedni sposób może przyczynić się do wielu dobrych rzeczy, jednak gdy owe narzędzie znajdzie się w „niepowołanych rękach” może spowodować sporo szkód. W mojej pracy chcę przybliżyć istotę coachingu, pokazać czym coaching jest, rozpoczynając od jego historii. Przytaczam więc definicje oraz główne założenia coachingu, zajmuję się także istotnym zagadnieniem, jakim jest stawianie trafnych pytań podczas sesji coachingowej oraz rozważam kwestię ciszy, jakże ważną w rozmowie z drugą osobą. W rozdziale I omawiam też zagadnienia związane z etyką w pracy coacha oraz z autocoachingiem. W drugim rozdziale pracy skupiam się przede wszystkim na popularności coachingu i na czynnikach, jakie wpłynęły na wzrost zainteresowania tym zjawiskiem oraz przedstawiam szkoły i podejścia szkoleniowe oferujące wiedzę na temat coachingu, pozwalające zdobyć certyfikat umożliwiający podjęcie pracy w zawodzie coacha. W szczególności interesuje mnie zjawisko „rozpowszechniania się” idei coachingu wśród osób, które nie posiadają odpowiednich dyplomów, ale z racji swojej profesji czy zajmowanego stanowiska podejmują rolę coacha. W moim projekcie badawczym chciałam sprawdzić jak tę rolę pełnią menadżerowie, a więc ludzie, którym powierzono stanowisko kierownicze i rolę przywódcy w zespole oraz odpowiedzialność za grupę osób oraz kierowanie nim.

W mojej pracy licencjackiej zajmuję się ukazaniem sztuki kabaretu jako przestrzeni edukacyjnej. W pierwszym rozdziale przedstawiam ogólny zarys edukacji dorosłych oraz typy edukacji, w której sztuka kabaretu może być wykorzystywana, tzn. edukację formalną, nieformalną, pozaformalną i ustawiczną. Ponadto piszę również o edukacji kulturalnej, w której obszarze zainteresowań powinna znajdować się kultura popularna. To właśnie kultury popularnej dotyczy drugi rozdział mojej pracy. Staram się w nim określić jej cechy, zalety i wady, przyglądam się podejściu pedagogów do tego tematu. Rozpatrując istotę kultury popularnej zwracam uwagę na jej relację z edukacją. W ostatnim rozdziale mojej pracy opisuję kabaret, w tym jego istotę, konstytutywne cechy i wątki w nim występujące, przyglądam się również różnym definicjom kabaretu. W następnej kolejności wyjaśniam trzy główne terminy, które często łączone są z kabaretem i w dużej mierze oddają jego charakter, czyli: dowcip, humor i komizm, wskazuję na edukacyjny charakter sztuki kabaretu. Opisuję jaki wpływ ma humor na: relację nauczyciel – uczeń, pobudzanie kreatywności czy asymilację nowych wiadomości. Wskazuję również na powiązania sztuki kabaretowej z pedagogiką krytyczną, charakteryzuję również grę językową i słowotwórczą, podaję przykłady skeczy, w których owa gra z odbiorcą jest zawarta.