Praca dotyczy funkcjonowania osób bezrobotnych w środowisku rodzinnym. Praca składa się z trzech rozdziałów i ma charakter empiryczny. Pierwszy rozdział zawiera część teoretyczną jest to przegląd zagadnienia w świetle literatury przedmiotu. Zawarte w nim zostały zagadnienia dotyczące skutków bezrobocie, a także pomocy społecznej osobom bezrobotnym. Drugi rozdział zawiera metodologię badań własnych. Przedstawiłam przedmiot i cel badań, sformułowałam problem badawczy, opisałam metody, techniki i narzędzia badawcze, czas i miejsce badań, dokonałam charakterystyki badanej grupy. W ostatnim trzecim rozdziale dokonałam prezentacji wyników badań własnych uzyskanych za pomocą kwestionariusza ankiety. Sporządzona przeze mnie ankieta zawierała 27 pytań. Za pomocą pytań ankietowych uzyskałam informację na temat aktywności zawodowej badanych,sytuacji ekonomicznej badanych, relacjach panujących w rodzinie osób bezrobotnych, postrzegania osoby bezrobotnej przez członków rodziny oraz samooceny bezrobotnego. Badania przeprowadziłam w Powiatowym Urzędzie Pracy we Wrocławiu, w badaniu wzięło udział 102 respondentów.

Problematyka niniejszej pracy dotyczy motywów podejmowania aktywności kulturalno-oświatowej przez skazanych w izolacji więziennej. Jest to praca teoretyczno-badawcza, składająca się z trzech rozdziałów. Pierwszy rozdział porusza tematykę genezy zachowań przestępczych w świetle wybranych teorii. Prezentowane teorie wskazują na przypuszczalne czynniki, które mogą doprowadzić do ukształtowania się jednostki wykolejonej społecznie.Kolejno poruszana jest problematyka potencjału resocjalizacji w warunkach izolacji więziennej oraz działalności kulturalno - oświatowej jako formy pracy penitencjarnej ze skazanymi. Izolacja więzienna ma za zadanie chronić społeczeństwo przed osobami, wykazującymi zachowania przestępcze, jednocześnie separując przestępców od negatywnych wpływów środowiska, w którym przebywają; dzięki temu możliwe jest oddziaływanie na przestępców w przestrzeni pozbawionej złych bodźców. Działalność kulturalno-oświatowa, będąca jedną z form oddziaływań stosowanych w zakładach karnych, jest ostatnim zagadnieniem poruszanym w rozdziale teoretycznym. Przedstawione zostały metody pracy ze skazanymi w ramach tej formy. Najbardziej popularnymi w zakładach są: teatr, zajęcia muzyczne, zajęcia w świetlicy, biblioteka i gazetka więzienna oraz spotkania z gośćmi.W rozdziale drugim zaprezentowany został projekt procesu badawczego,który został zrealizowany na potrzeby niniejszej pracy. Badania zostały przeprowadzone metodą sondażu diagnostycznego, przy pomocy indywidualnie stworzonej ankiety. Grupą badawczą byli skazani z Zakładu Karnego dla recydywistów penitencjarnych nr 2 we Wrocławiu. Celem głównym było poznanie motywów podejmowania aktywności kulturalno-oświatowej skazanych w izolacji więziennej. Dla osiągnięcia wyznaczonego celu sformułowane zostały również cele szczegółowe, których celem było pogłębienie i doprecyzowanie uzyskanej wiedzy. Trzeci rozdział był rozdziałem empirycznym, w którym zostały umieszczone wyniki badań własnych. Dane zostały zaprezentowane na wykresach, w tabelach oraz poddane analizie jakościowej. Z uzyskanego materiału badawczego wynika, że motywacja skazanych jest zróżnicowana w zależności od wielu czynników. Istotne w podejmowaniu aktywności kulturalno-oświatowej są zarówno czynniki zewnętrzne, jak nagrody dyscyplinarne czy przedterminowe warunkowe zwolnienie, jak i korzyści wewnętrzne, jak chęć pracy nad sobą czy rozwijanie swoich zainteresowań. Dla szczegółowego zbadania podjętej problematyki zweryfikowana została wiedza skazanych na temat oferowanych w zakładzie zajęć z zakresu działalności kulturalno-oświatowej. Skazani wykazali się dużą wiedzą o organizowanych w zakładzie zajęciach, jednakże wiedza ta nie pokrywała się z chęcią uczestnictwa w nich. Badani skazani deklarowali również swoje preferencje odnośnie zajęć z kulturalno-oświatowych. Najbardziej pożądanymi zajęciami okazały się spotkania z gośćmi spoza zakładu. Zbadane zostały też subiektywne korzyści,jakie odczuwają skazani wskutek uczestnictwa w zajęciach

Inspiracją do napisania pracy na temat „stymulacji rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym metodą Marii Montessori” była dla mnie praca zawodowa w przedszkolu prowadzonym metodą montessoriańską. W taki właśnie sposób osobiście dogłębnie zapoznałam się z pedagogiką Montessori, jej koncepcją, założeniami i celami w pracy z dziećmi. Metoda opiera się na okazywaniu szacunku, samodzielności oraz stymulowaniu różnych sfer rozwoju dziecka poprzez korzystanie z montessoriańskich materiałów i pomocy dydaktycznych oraz z przygotowanego otoczenia. W swojej pracy przedstawiam koncepcję pedagogiki Marii Montessori, zarys systemu wychowawczego na którym bazowała Maria, a także opisałam oraz zaprezentowałam najbardziej znane pomoce i materiały, które są wykorzystywane w realizacji metody. Celem mojej pracy było ukazanie potencjału metody Marii Montessori ukierunkowanego na stymulację rozwoju dzieci w wieku przedszkolnym, a korzystny wpływ tej metody potwierdziły moje badania.

Tematem pracy jest wychowanie fizyczne we wspomaganiu rozwoju percepcyjno-motorycznego dzieci w młodszym wieku szkolnym. Poruszona problematyka pracy dotyczy określenia znaczenia wychowania fizycznego oraz podejmowanych w jego ramach wszelkiego rodzaju aktywnościach dzieci w wieku wczesnoszkolnym na wspomaganie ich rozwoju, ze szczególnym zwróceniem uwagi na sferę percepcyjną, motoryczną oraz ogólny rozwój fizyczny. Celem pracy badawczej jest określenie znaczenia wychowania fizycznego we wspomaganiu rozwoju percepcyjno-motorycznego dzieci w młodszym wieku szkolnym. Przeprowadzone badania i zebrane materiały dowiodły jak wysoka jest wartość wychowania fizycznego w życiu dziecka w młodszym wieku szkolnym. Rozwój jego poszczególnych kompetencji ruchowych, sprawności fizycznej, umiejętności współpracy w grupie czy rozwój własnych ambicji i zainteresowań z zakresu aktywności ruchowej jest w dużej mierze uzależniony od tego, w jaki sposób i w jakim wymiarze czasowym będą prowadzone zajęcia wychowania fizycznego, w których bierze udział. Badane dzieci osiągały wiele sukcesów na różnych płaszczyznach z zakresu wychowania fizycznego, lecz także wychowanie fizyczne pomogło im w doskonaleniu swojej osoby w innych dziedzinach życia.

Niniejsza praca dotyczy adaptacji społecznej dzieci sześcioletnich do edukacji wczesnoszkolnej. Adaptacja społeczna to wieloetapowy proces, którego celem jest umożliwienie dziecku jak najlepsze przystosowanie się do warunków środowiska szkolnego. Prawidłowa adaptacja społeczna dziecka sześcioletniego w środowisku szkolnym umożliwia mu odpowiednie wejście w nowe środowisko, jakim jest szkoła. Warunkuje ona nie tylko zadowalające wypełnianie roli ucznia, ale pozwala dziecku nawiązywać poprawne relacje oraz rozwiązywać powstałe sytuacje konfliktowe w grupie rówieśniczej. Pozwala ona dziecku budować pewność siebie, wyrażać własne emocje i jednocześnie rozumieć emocje rówieśników. By określić jakość adaptacji społecznej dziecka sześcioletniego w edukacji wczesnoszkolnej należy zwrócić u niego przede wszystkim uwagę na jego sposób nawiązywania relacji z rówieśnikami, wyrażanie i rozumienie emocji w relacjach rówieśniczych, na sposób komunikacji, sposób zabawy, jak również na formę spędzania czasu wolnego w środowisku szkolnym oraz na jego umiejętność rozwiązywania sytuacji konfliktowych. Celem pracy jest określenie adaptacji społecznej dzieci sześcioletnich w edukacji wczesnoszkolnej.Bez prawidłowego poziomu adaptacji społecznej w szkole dziecko sześcioletnie ma widoczne trudności w prawidłowym funkcjonowaniu w środowisku szkolnym zarówno w obszarze społecznym, emocjonalnym jak i edukacyjnym. Adaptacja społeczna dzieci sześcioletnich w edukacji wczesnoszkolnej jest niezbędna do ich prawidłowego funkcjonowania w środowisku szkolnym biorąc pod uwagę zarówno obszar społeczny, emocjonalny jak i edukacyjny. Poziom adaptacji społecznej dzieci sześcioletnich, które rozpoczynają edukację wczesnoszkolna jest niewystarczający na co wskazują wyniki przeprowadzonych badań.

Powrót kobiety, matki do aktywności zawodowej, po okresie wykorzystania przysługujących jej urlopów jest związany z podjęciem decyzji o dalszej opiece nad dzieckiem. W niektórych wypadkach rodzice decydują się na zatrudnienie osoby na stanowisko niani. Jeśli jednak nie mają możliwości zatrudnienia opiekunki na czas swojego pobytu w pracy dziecko może być objęte formą opieki instytucjonalnej. Polskie Prawo Oświatowe wspierając powrót kobiet do aktywności zawodowej umożliwia zapisanie dziecka już od 2, 5 roku życia do przedszkola państwowego lub prywatnego. Wybór placówki często uwarunkowany jest poziomem statusu materialnego rodziny oraz lokalizacją przedszkola od miejsca zamieszkania. Pierwsze dni pobytu w przedszkolu to przełomowy moment w życiu dziecka. Staje ono po raz pierwszy w sytuacji przeżywania problemu związanego z adaptacją w nowej nieznanej mu grupie. Jest do także czas, niejednokrotnie pierwszej tak długiej rozłąki z matką, która sprawowała opiekę nad swoich dzieckiem i była dla niego bezpieczną przystanią. Okres adaptacji nie jest łatwy dla dziecka. Jednak, co w sytuacji rozpoczęcia edukacji przedszkolnej czują matki? Które pielęgnowały swoje dzieci? Sprawowały nad nimi opiekę od momentu poczęcia? Które bezgranicznie oddały się wychowaniu swojego dziecka? Powyższe pytania stały się moim udziałem, kiedy to sama stanęłam przed podjęciem decyzji o zapisaniu dziecka do przedszkola. Miałam wiele obaw i pytań bez odpowiedzi. Osobiste doświadczenia skłoniły mnie do podjęcia tematyki obaw matek wobec opieki instytucjonalnej sprawowanej nad dziećmi. Przeprowadzona przeze mnie analiza literatury przedmiotu wskazała, że żaden z badaczy nie podejmował dotąd pogłębionych badan empirycznych dotyczących bezpośrednio zagadnienia obaw wśród matek. Przedmiotem moich badań stały się, więc obawy matek wobec opieki instytucjonalnej sprawowanej nad ich dziećmi. Celem tej pracy jest próba znalezienia odpowiedzi na pytanie dotyczące tego: jakie są obawy matek wobec opieki instytucjonalnej sprawowanej nad ich dziećmi? Niniejsza praca składa się z IV rozdziałów. Pierwszy z nich traktować będzie o społeczno kulturowej konceptualizacji macierzyństwa. Wstępem do rozdziału uczynię opis zmian zachodzących w kobietach oraz postrzeganiu macierzyństwa na przestrzeni wieków, aż do współczesności. Paragraf pierwszy zawierał będzie istotę macierzyństwa w literaturze przedmiotu z perspektywy religijnej, filozoficznej oraz psychologicznej. Zmiany kulturowe uwarunkowujące macierzyństwo na przestrzeni dziejów dokładnie prezentowane będą w paragrafie drugim. Następny punkt rozdziału pierwszego dotyczyć będzie pełnienia roli matki. Opiszę w nim wieloetapowość procesu podjęcia tej roli jak również atrybuty z nią związane. Paragraf czwarty, zostanie poświęcony uwarunkowaniom dojrzewania do macierzyństwa w jego trzech wymiarach: biologicznym, psychologicznym i społecznym. Ostatni, piąty punkt zademonstruje specyfikę współczesnego macierzyństwa

Przedmiotem pracy jest spostrzeganie podopiecznych placówek opiekuńczo-wychowawczych przez środowisko lokalne Lwówka Śląskiego. Celem pracy było ustalenie w jaki sposób społeczność lokalna miasta Lwówek Śląski postrzega wychowanków funkcjonującego tam Zespołu Placówek Edukacyjno-Wychowawczych. Przeprowadzone badania pozwoliły na ustalenie czy mieszkańcy Lwówka Śląskiego spotykają wychowanków placówek opiekuńczo-wychowawczych, jakie emocje, czy pozytywne czy negatywne towarzyszą im w momencie spotkania, czy mieszkańcy są zadowoleni, że w obszarze ich środowiska lokalnego funkcjonują placówki opiekuńczo-wychowawcze. Ponad to zgromadzony materiał badawczy był podstawą do ustalenia jak mieszkańcy spostrzegają wychowanków placówek opiekuńczo-wychowawczych pozytywnie lub negatywnie, czy uważają ich za osoby zdemoralizowane, które po opuszczeniu placówek opiekuńczo-wychowawczych mogą stać się osobami zresocjalizowanymi potrafiącymi zmienić w przyszłości swoje życie na lepsze i czy zdaniem badanych dzieciom i młodzieży niedostosowane społecznie należy się różnego rodzaju pomoc (materialna, psychologiczna). Istotnym było również ustalenie czy wychowankowie placówek opiekuńczo-wychowawczych są zaangażowane w życie społeczne miasta oraz czy mieszkańcy Lwówka wyrażają chęć na to, aby w przestrzeni ich społeczności lokalnej funkcjonowali wychowankowie Zespołu Placówek Edukacyjno-Wychowawczych. Na podstawie przeprowadzonych badań potwierdziła się hipoteza głowna,; Społeczność lokalna miasta Lwówka Śląskiego negatywnie spostrzegają podopiecznych placówek opiekuńczo-wychowawczych funkcjonujących w ich środowisku lokalnym.

Tematem pracy jest terapeutyczna rola baśni i bajki we wspomaganiu rozwoju emocjonalno-społecznego dzieci w wieku przedszkolnym. Istotą problematyki badań jest oddziaływanie baśni i bajki na rozwój psychospołeczny dziecka w wieku przedszkolnym w grupie rówieśnicze. Baśnie i bajki to pierwsze utwory, dzięki którym dziecko poznaje normy i zasady funkcjonowanie otaczającego go świata. Zaznajamia się z wartościami, zasadami i określonymi zachowaniami we własnym społeczeństwie. Poprzez baśń i bajkę dziecko kształtuje własne emocje, odczucia i uczy się zachowania w sytuacjach problemowych Podjęta problematyka dotyczy także kontaktów społecznych i komunikacji dzieci z rówieśnikami. Bajki mając różne przesłania nie tylko ukazują pozytywne zachowania, ale także doskonale oddziałują na rozwój fantazji, wyobraźni i kreatywności. Dzieci w wieku przedszkolnym bardzo często wspominają usłyszane bajki, bawią się kierując usłyszaną bajką, czy rysują swoich bohaterów. Baśnie i bajki wszechstronnie oddziałują na rozwój dziecka w wieku przedszkolnym i posiadają wiele wartości wychowawczych i poznawczych.

Niniejsza praca dotyczy wspomagania rozwoju psychospołecznego dzieci w wieku przedszkolnym przez edukację muzyczną. Rozwój psychospołeczny dziecka w wieku przedszkolnym jest niezwykle istotny. Wszystkie systematycznie wprowadzane w życie dziecka rodzaje oddziaływań związane z muzyką wiążą się z istotnymi korzyściami dla jego rozwoju zarówno w wieku przedszkolnym jak i późniejszym. W wyniku przeprowadzonych metodą indywidualnych przypadków badań ustalono, że edukacja muzyczna wspomaga rozwój psychospołeczny dziecka w wieku przedszkolnym, co przejawiać się może w doskonaleniu percepcji oraz funkcji poznawczych. Inne korzyści, będące efektem przeprowadzanej już w wieku przedszkolnym edukacji z zakresu muzyki, to stymulacja logicznego myślenia u dziecka, poprawa koordynacji ruchowej, a także ogólny rozwój fizyczny. Z przeprowadzonych badań wynika, że zajęcia muzyczne skutkują podniesieniem samooceny dziecka w wieku przedszkolnym, łatwiejszym przełamywaniem barier psychicznych, powodują także, że dziecko szybciej nawiązuje kontakty w grupie rówieśniczej, łatwiej jest mu wyrażać własne uczucia, co uczy funkcjonowania też w świecie dorosłych. Próba kontrolowania emocji podejmowana przez dziecko podczas zajęć z zakresu edukacji muzycznej sprawia, że dziecko nabiera właściwego poczucia własnej wartości, uczy się prawidłowego postrzegania rzeczywistości, jak również oswaja się z kwestią wystąpień publicznych.

W XXI wieku zjawisko wielokulturowości intensywnie funkcjonuje na całym świecie oraz w Europie. W skutek tego pojawia się problem doświadczania rasizmu przez jednostki odmienne kulturowo, naznaczony brakiem tolerancji i zrozumienia ze strony kultury zachodniej. Utrudnia to budowanie prawidłowych relacji w społeczeństwie międzykulturowym. W tematyce pracy został podjęty problem rasizmu oraz jego przejawy. Zostały wyszczególnione atrybuty przynależności do mniejszości muzłumańskiej, a także omówiono relacje w środowisku zróżnicowanym kulturowo. W pracy magisterskiej wykorzystano podejście jakościowe w celu przeprowadzenia badań metodą wywiadu pogłębionego. Osoby biorące udział w badaniach posługiwały się językiem angielskim.

Tyle ile osób żyjących na świecie, tyle różnych doświadczeń związanych z domem rodzinnym. Nie ma domu, w którym wszystko byłoby idealne. Każdy, choćby był nie wiadomo jakim szczęściarzem pod tym względem, znajdzie coś, co nie będzie mu odpowiadało w funkcjonowaniu jego rodziny. Chwilowe, przejściowe niedogodności są niczym, w porównaniu do sytuacji wielu rodzin, gdzie powtarzające się niekorzystne zdarzenia, wynikające z kryzysowych sytuacji, wpływają na na ich prawidłowe funkcjonowanie. Odsetek rodzin dysfunkcjonalnych jest niestety znaczący, a czynniki je powodujące negatywnie odbijają się na członkach rodziny, zwłaszcza bezbronnych dzieciach, które często są zobowiązane do przejęcia ról rodzicielskich niewydolnych rodziców. Niniejsza praca dotyka właśnie problematyki starszego rodzeństwa w roli rodzicielskiej oraz konsekwencji przejęcia przez nie tej roli. Praca składa się z czterech rozdziałów, wniosków i bibliografii. W pierwszym rozdziale teoretycznym przedstawiono zagadnienia dotyczące dynamiki funkcjonowania rodziny współczesnej. Drugi rozdział zawiera opis psycho - społecznych konsekwencji funkcjonowania dziecka w rodzinie dysfunkcyjnej. Następy rozdział dotyczy metodologicznych podstaw badań własnych, natomiast ostatni zawiera szczegółową analizę badań własnych. Następnie przedstawiono wnioski płynące z przeprowadzonych badań własnych oraz wykaz literatury, z której korzystano podczas tworzenia pracy.

Tematyka niniejszej pracy badawczej obejmuje bardzo szerokie zjawisko komunikacji społecznej, którego powodzenie zależy od wielu czynników, a w szczególności od zrozumiałej komunikacji werbalnej. Niniejsza praca magisterska związana jest ze sposobem komunikacji dzieci z zaburzeniami mowy w wieku przedszkolnym. Wyrażanie potrzeb, emocji, rozwiązywanie konfliktów oraz nawiązywanie relacji rówieśniczych stanowią elementy składowe komunikacji społecznej. Forma podejmowanej aktywności i zabawy stanowią fundament prawidłowego rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym. Celem pracy badawczej jest określenie sposobu komunikacji społecznej dzieci z zaburzeniami mowy w środowisku przedszkolnym. Problem badawczy zbudowany jest z wielu poszczególnych aspektów komunikacyjnych. W skład problemu głównego wchodzą m.in. trudności dzieci podczas komunikacji, emocje które im towarzyszą w trakcie komunikowania się z rówieśnikami, rola logopedy i nauczyciela wychowania przedszkolnego oraz sposoby wspierania dzieci z zaburzeniami mowy w komunikacji społecznej. Dzięki przeprowadzonym badaniom naukowym przybliżona została specyfika funkcjonowania dzieci z zaburzeniami mowy w środowisku przedszkolnym, przez co pojawia się wiele trudności w obszarze komunikacji społecznej.

Celem niniejszej pracy jest określenie komunikacji społecznej dzieci z zespołem Downa w środowisku przedszkolnym w placówce integracyjnej. Problematyka pracy skupia się wokół ustalenia sposobu komunikacji, zabawy, wyrażania i rozumienia emocji, nawiązywania relacji społecznych oraz rozwiązywania trudnych sytuacji w relacjach z rówieśnikami przez dzieci z zespołem Downa w wieku przedszkolnym w placówce integracyjnej. W pracy podjęto również tematykę samoobsługi i samodzielności dzieci z zespołem Downa, a także trudności pojawiających się na drodze ich adaptacji społecznej. Oprócz wymienionych obszarów zainteresowań badawczych, w pracy kierowano się również poznaniem stosowanych wobec dzieci z zespołem Downa w przedszkolu integracyjnym alternatywnych i wspomagających metod komunikacji oraz wykorzystywanych technik i metod terapeutycznych. W ramach przeprowadzonych badań wykorzystano metodę indywidualnych przypadków. Zebrany podczas badań materiał pozwala stwierdzić, iż ze względu na liczne zaburzenia w rozwoju oraz budowie anatomicznej wynikające z omawianego zespołu, dzieci dość często spotykają się z problemami w komunikacji społecznej. Dzieci z zespołem Downa w celu porozumiewania się, nawiązywania oraz podtrzymywania kontaktu społecznego, a także wyrażania emocji w relacjach z rówieśnikami najczęściej wykorzystują mowę ciała (gesty, mimikę). Ponadto komunikacja społeczna dzieci z zespołem Downa w środowisku przedszkolnym w placówce integracyjnej najczęściej odbywa się w sytuacjach codziennych, takich jak: wspólne zabawy, uczestniczenie w zajęciach dydaktycznych, spożywanie posiłków w przedszkolnej stołówce, czy korzystanie z przedszkolnego ogrodu i placu zabaw.

Praca porusza problematykę związaną z oddziaływaniami terapeutycznymi na rozwój dziecka z zespołem Downa w przedszkolu integracyjnym, co może stanowić dla niego drogę ku samodzielności. Placówki integracyjne zapewniają bowiem niezbędną opiekę oraz oferują wsparcie terapeutyczne, stanowiące dla dzieci z zespołem Downa szansę na rozwój. Głównym celem badań przeprowadzonych w ramach tej pracy jest określenie znaczenia oddziaływań terapeutycznych wspomagających rozwój i samodzielność dziecka z zespołem Downa w przedszkolu integracyjnym. Badania przeprowadzono przy wykorzystaniu metody indywidualnych przypadków, wśród celowo wybranej piątki dzieci z zespołem Downa, uczęszczających do przedszkoli z oddziałami integracyjnymi. Badania przyniosły oczekiwane efekty, pozwalające na udzielenie odpowiedzi na postawiony w pracy główny problem badawczy: w jaki sposób oddziaływania terapeutyczne wspomagają rozwój samodzielności dziecka z zespołem Downa w przedszkolu integracyjnym? Z badań wynika, że dzieci z zespołem Downa, które były badane są samodzielne już na poziomie przedszkola, biorąc pod uwagę ich wiek i niepełnosprawność. Jest to głównie samodzielność w zakresie umiejętności wykonywania czynności samoobsługowych. Po rozpoczęciu edukacji przedszkolnej w placówce integracyjnej, dzieci z zespołem Downa stopniowo rozwijają swoje umiejętności w tym zakresie, co skutkuje między innymi umiejętnością porozumiewania się, samodzielnego ubierania się, korzystania z toalety, mycia rąk, zębów oraz jedzenia przy użyciu łyżki i widelca. W wyniku różnorodnych oddziaływań terapeutycznych u badanych dzieci z zespołem Downa zaobserwowano również postępy w rozwoju psychospołecznym, co ma także odniesienie do ich samodzielności.

Niniejsza praca dotyczy roli arteterapii w wspomaganiu rozwoju funkcji społecznych osób z niepełnosprawnością intelektualną w Warsztatach Terapii Zajęciowej. Rozwój adaptacji społecznej u osób z niepełnosprawności intelektualną jest niezwykle ważny. Pozwala na usprawnianie pojawiających się zaburzeń w sferze zachowania, relacji społecznych oraz komunikacji. Specyfika tych zaburzeń znajduje odbicie na płaszczyźnie celów prowadzonej ateterapii. U osób z niepełnosprawnością intelektualną pojawiają się trudności w sferze rozwoju społecznego, które utrudniają bądź nawet uniemożliwiają kontakt z drugim człowiekiem, który sam w sobie ma wiele walorów terapeutycznych. Poprzez wykorzystanie różnych technik i metod arteterapeutycznych, które w swoich założeniach mają rozwijać kreatywność, rozbudzać pozytywne postawy wobec rzeczywistości i otoczenia, a także zaspokajać potrzebę akceptacji, kompresować lęki, zwiększać samoakceptację, wzbudzać wiarę w własne siły i rozwijać cechy osobowości, która ułatwiają radzenie sobie w sytuacjach trudnych. Wyniku prowadzonych badań metodą indywidualnych przypadków ustalano, że arteterapia nie tylko wspomaga ich rozwój funkcji percepcyjnych, motorycznych, ale w szczególności wpływa na adaptację społeczną osób z niepełnosprawnością intelektualną uczęszczających do Warsztatów Terapii Zajęciowych. Pozwala im na wyrażanie swoich emocji i potrzeb, przebywanie wśród grupy rówieśniczej, uczy współpracy w grupie, rozwija umiejętności komunikacyjne, a także podnosi ich samoocenę oraz motywuje do dalszej pracy.

Tematem niniejszej pracy magisterskiej jest przedstawienie rozwoju psychospołecznego ucznia z zespołem Aspergera w środowisku szkolnym w placówce integracyjnej. Poprzez pracę badawczą starano się dowiedzieć, w jaki sposób dzieci z zespołem Aspergera nawiązują relacje społeczne z rówieśnikami w klasie integracyjnej. Badania dotyczyły kwestii rozumienia i wyrażania emocji przez dzieci z zespołem Aspergera, a także trudności z jakimi spotykają się dzieci z tym zaburzeniem na drodze komunikacji i budowania relacji. Ponadto przedmiotem badania jest funkcjonowanie dziecka z zespołem Aspergera pod względem komunikacji, zabawy oraz form spędzania wolnego czasu. Celem pracy było określenie głównych trudności funkcjonowania ucznia z zespołem Aspergera w placówce integracyjnej i wskazanie źródeł trudnych zachowań. Badania zostały przeprowadzone na pięciu uczniach klas 1-3 szkoły podstawowej i obejmowały wywiad z uczniem z zespołem Aspergera, jego nauczycielem wychowawcą oraz nauczycielem wspomagającym, a także obserwację dziecka i analizę jego dokumentów osobistych.

Celem niniejszej pracy jest określenie funkcjonowania społecznego osób z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim w Warsztatach Terapii Zajęciowej. Problematyka pracy skupia się wokół ustalenia sposobu komunikacji, wyrażania i rozumienia emocji nawiązywania relacji społecznych i rozwiązywania sytuacji konfliktowych w relacjach z rówieśnikami przez osoby z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim w Warsztatach Terapii Zajęciowej. W pracy podjęto również tematykę samoobsługi i samodzielności osób z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim, a także trudności pojawiających się na drodze ich przystosowania społecznego. Oprócz wymienionych obszarów zainteresowań badawczych, w pracy kierowano się również poznaniem wobec osób z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim w Warsztatach Terapii Zajęciowej wspomagających metod komunikacji oraz wykorzystanych technik i metod prowadzenia zajęć terapeutycznych. W ramach przeprowadzonych badań wykorzystano metodę indywidualnych przypadków. Zebrany podczas badań materiał pozwala stwierdzić, iż osoby z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim często spotykają się z problemami w komunikacji oraz mają trudności w nawiązaniu relacji interpersonalnych, co wpływa na ich funkcjonowanie społeczne. Osoby z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim w celu porozumiewania się, nawiązania i podtrzymania kontaktu z rówieśnikami oraz wyrażania emocji w relacjach rówieśniczych najczęściej wykorzystują komunikację werbalną. Ponadto komunikacja społeczna osób z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim w Warsztatach Terapii Zajęciowej najczęściej odbywa się w sytuacjach codziennych warsztatu terapii zajęciowej takich jak: uczestniczenie w zajęciach terapeutycznych, wydarzeń kulturalnych organizowanych przez Warsztaty Terapii Zajęciowej, wypełnianie codziennych obowiązków w Warsztatach Terapii Zajęciowej czy spędzenie czasu wolnego.

Tematem niniejszej pracy jest określenie funkcjonowania społecznego dziecka z rodziny dysfunkcjonalnej, w młodszym wieku szkolnym. Przedstawiona praca jest próbą ujęcia sposobu funkcjonowania wspomnianych dzieci w środowisku szkolnym. Szkoła jest ważnym miejscem dla dziecka. To właśnie tam spędza ono większość swojego czasu, uczy się norm społecznych i nawiązywania przyjaźni. Coraz więcej jest również dzieci pochodzących z rodziny dysfunkcjonalnej, które mają swoje społeczne problemy a jednocześnie muszą funkcjonować w środowisku szkolnym. Funkcjonowanie społeczne i środowisko szkolne to aspekty ściśle ze sobą związane i zależne od siebie. Budowanie i utrzymywanie relacji z rówieśnikami to bardzo szeroki obszar, składający się z wielu elementów. Istotnym aspektem jest zwrócenie uwagi na różnorodne formy relacji społecznych, zaczynając od wyrażania emocji, nawiązywania relacji a kończąc na rozwiązywaniu konfliktów czy komunikacji z rówieśnikami. W wyniku prowadzonych badań, metodą indywidualnych przypadków funkcjonowanie społeczne dzieci z rodzin dysfunkcjonalnych w środowisku szkolnym wykazuje zaburzenia

Kobiety , które przeżywają przemoc w swoich domach realizują swoje role rodzicielskie w ryzykownym środowisku rodziny dysfunkcyjnej. Przemoc wobec kobiet stanowi ważny problem społeczny. Przedmiotem badań własnych stała się matka, w sytuacji doświadczania aktów przemocy w środowisku rodzinnym. Prezentowane w pracy teoretyczne opisy definiującą je jako osoby, które są poddane siłowej presji wywieranej przez mężczyzn i na tyle zmanipulowane, aby odczuwać emocjonalny chaos i zagubienie. Pytanie badawcze skupiało się na tym, jak matki radzą sobie w sytuacji doświadczania przemocy. Przeprowadzone wywiady z celowo dobranymi kobietami, umożliwiły zebranie materiału, który dał odpowiedź na nurtujące pytania. Kobiety doświadczające przemocy pochodzą z różnorodnych środowisk rodzinnych. Pozycja badanych matek jest zwykle niska, niezależnie od jej pochodzenia, statusu społecznego czy wykształcenia. Wszystkie badane rodziny rozpoczynały wspólne życie w sposób zwyczajny, przemoc pojawiała się dopiero w takim momencie związku, gdy mężczyzna upewnił się, co do swojej dominującej roli. Badane kobiety doświadczały szerokiego spektrum przemocy, a szczególnie często psychicznej i fizycznej; powszechne były zaniedbania, rzadziej w badaniu wystąpiła przemoc ekonomiczne i seksualna. Uwarunkowaniem wystąpienia przemocy ze strony męża w opisanych przypadkach były trudne historie ich rodzin, uzależnienia, bezradność życiowa czy impulsywność. Badane kobiety natomiast cechują się poczuciem bezradności, zależnością, lojalnością wobec sprawcy, a jednocześnie poczuciem winy za bieg zdarzeń w rodzinie. W konsekwencji doświadczania przemocy kobiety przeżywają cierpienie, stan chronicznego stresu, którego skutkiem są częste stany obniżonego nastroju, depresje, a także częstsze niż zwykle choroby somatyczne. Badane ofiary przemocy domowej raczej słabo sobie radziły, wszystkie przez pewien czas czuły się bezsilne, jednak po pewnym czasie orientowały się, że łatwiej dokonają zmian korzystając ze wsparcia innych. Istotnym impulsem dążenia do poprawienia sytuacji życiowej było dobro ich dzieci. Potrzebują często pomocy zewnętrznej i specjalistycznej.

Przedmiotem poznania uczyniono rolę nauczyciela w procesie kształtowania się kreatywności uczniów. W efekcie przedmiotem teoretycznych analiz uczyniono nauczyciela w przestrzeni edukacyjnej. Rozważania dotyczące problematyki badań oparte zostały na tym, jak model nauczyciela zmieniał się na przestrzeni wieków. Omówiono status formalny współczesnego nauczyciela. Przeanalizowano istotę kreatywności w literaturze przedmiotu oraz specyfikę kreatywnej edukacji. Opisane zostały formy oraz metody kształtowania kreatywności ucznia w procesie nauczania – uczenia się. Adekwatnie do omówionych zagadnień, wpisujących się w zakres przedmiotu poznania, opracowane zostały metodologiczne założenia badań własnych, a mianowicie cele i problem badawczy, zmienne badawcze i ich wskaźniki. Dobrana została metoda badań i skonstruowane narzędzie badawcze w postaci kwestionariusza ankiety, a także dobrano droga losową próbę badawczą. Przeprowadzone badania empiryczne pozwoliły na konceptualizację przedmiotu badawczej eksploracji w następującym zakresie: nauczycielskich kompetencji sprzyjającym kształtowaniu się kreatywności uczniów, specyfice procesu kształtowania się kreatywności uczniów a także atrybutom uczniowskiej kreatywności. W toku przeprowadzonych badań określono specyfikę kreatywności uczniów, zaangażowanie uczniów w proces rozwijania oraz wyrażania i wdrażania nowych pomysłów. Analiza ankiet i zdobyta wiedza z zakresu rzeczywistości szkolnej pozwoliła również na wyodrębnienie i wyjaśnienie działań podejmowanych przez nauczycieli w procesie kształtowania się kreatywności uczniów. Podjęte działania badawcze oraz dane uzyskane z ankiet pozwoliły zrealizować cel poznawczy pracy, jakim było określenie specyfiki uczniowskiej kreatywności. W toku analiz badawczych udało się wyodrębnić i wyjaśnić działania podejmowane przez nauczycieli w procesie kształtowania się kreatywności uczniów, co było celem teoretycznym pracy i jednocześnie odpowiedzią na postawione pytanie badawcze: „Jakie działania podejmuje nauczyciel w procesie kształtowania się kreatywności jego uczniów?” Mając na uwadze cel praktyczny badania przyczyniły się do sformułowania wskazówek do pracy dydaktyczno-wychowawczej nauczyciela skutkującej kształtowaniem się kreatywności. Podjęta problematyka badań ukazała, że nauczyciel realizując idee współczesnej edukacji musi przede wszystkim kształtować własną tożsamość i motywować uczniów do zdobywania coraz lepszych kwalifikacji i rozszerzania ich horyzontów myślowych oraz potencjału twórczego. Rozważając pozycję zawodową nauczyciela ukazano, że o skuteczności pracy dydaktyczno-wychowawczej w znacznym stopniu decydują jego kompetencje, doświadczenie zawodowe, intuicja oraz dojrzałość pedagogiczna. W toku analiz ukazano, że współczesna myśli o nauczycielu podkreśla jego zasadnicze zadanie we współczesnej edukacji, w toku której przygotowuje on swoich uczniów do uczenia się przez całe życie, do umiejętności spojrzenia na świat jako na ten, który można p

Tematem pracy jest skuteczność procesu kompleksowego wsparcia dziecka i rodziny w ocenie rodziców dzieci objętych programem wczesnego wspomagania rozwoju dziecka. Praca ma charakter badawczy. Składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy dotyczy rozpoznania problematyki pracy w świetle literatury przedmiotu. Rozdział drugi to metodologia badań, a trzeci stanowi analizę wyników badań. W kontekście podejmowanego tematu istotne jest zdefiniowanie pojęcia wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, a także przedstawienie roli rodziców i rodziny dziecka we wczesnym wspomaganiu rozwoju. Dokonuję tego w pierwszym rozdziale pracy. W tym rozdziale opisuję również, czym jest wczesna interwencja, a także jaka jest sytuacja rodzin z dzieckiem z niepełnosprawnością. W rozdziale drugim przedstawiam przedmiot badań, które będę realizować, ich cel, problemy badawcze, a także opisuję wybraną metodę, technikę i narzędzie badawcze. W tym rozdziale charakteryzuję również grupę respondentów oraz opisuję teren i organizację badań. W trzecim rozdziale analizuję wyniki zebranych kwestionariuszy ankiet, odnosząc się do każdego problemu badawczego. Przedstawiam obiektywne podsumowanie otrzymanych wyników, a następnie, na podstawie przeprowadzonej analizy badań, formułuję wnioski końcowe.

Temat niniejszej pracy magisterskiej brzmi "Licealiści w sytuacji presji edukacyjnej". Praca ma charakter badawczy. Dążę w niej do wyjaśnienia, czym właściwie jest presja edukacyjna oraz jak radzi sobie z tą presją określona grupa, czyli uczniowie z X Liceum Ogólnokształcącego i ich rodzice. Praca składa się z czterech rozdziałów. Rozdział pierwszy opisuje wymiary doświadczania adolescenta, okresy dorastania, tworzenie się tożsamości, buntu i kryzysu okresu dorastania. Rozdział drugi omawia edukację szkolną, aspiracje edukacyjne nastolatków, plany związane z przyszłością edukacyjną oraz zdefiniowana zostaje presja edukacyjna. Kolejnym rozdziałem jest metodologia, teoria badań oraz przedstawione zostają osoby badane. Ostatni rozdział jest opisem i analizą moich badań. Szczególnie interesujące w trakcie pisania mojej pracy okazały się czynniki psychiczne, rodzinne i środowiskowe, czyli głównie środowisko szkolne. Istotne były interakcje młodzieży z rówieśnikami, a konkretnie zmiana autorytetów z rodzica na kolegę. Trudności jakie napotkałam podczas pisania pracy to uboga literatura dotycząca presji edukacyjnej, a także niechęć niektórych rodziców do udziału w badaniu.

Moja praca magisterska została podzielona na cztery rozdziały. W rozdziale I zdefiniowałam i sklasyfikowałam pojęcie narkomanii, jej fazy, wybrane rodzaje narkotyków, przyczyny i następstwa zażywania narkotyków. Rozdział II zawiera opis i charakterystykę Stowarzyszenia Monar, lidera i społeczności terapeutycznej. W rozdziale III przedstawiłam metodologię badań. Rozdział IV zawiera analizę i interpretację wyników przeprowadzonych przeze mnie badań, w Monarze w Milejowicach. Każdy podrozdział zatytułowany jest jako problem badawczy. Opisałam refleksje, spostrzeżenia osób badanych, które dotyczyły ich stanu zdrowia, relacji w rodzinie, przyczyn ich uzależnienia. Zapytałam badanych także o ich plany na przyszłość i marzenia. Uzyskane informacje zawarłam w tym rozdziale.

Praca magisterska jest poświęcona procesowi kształtowania się tożsamości kulturowej, społecznej oraz narodowej. W pracy poruszam zagadnienie wychowania narodowego w polskich organizacjach młodzieżowych, a wiedzę z literatury przedmiotu poszerzam o badania własne, przeprowadzone w organizacji Młodzież Wszechpolska.

Temat mojej pracy brzmi: Wybrane formy wczesnego wspomagania rozwoju dziecka na podstawie pracy Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 9 we Wrocławiu. Studia pedagogiczne o specjalności wczesne wspomaganie rozwoju skłoniły mnie do zagłębienia się i przeanalizowania tego tematu. Poprzez odpowiednio dobrane metody badawcze zapoznałam się szczegółowo z działaniem placówki jaką jest Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna pod kątem funkcjonowanie WWRD. W pierwszej części pracy przeanalizowałam następujące kwestie: na jakich założeniach opiera się WWRD, dla kogo jest przeznaczone, jacy specjaliści pracują z dziećmi. Ukazałam również działanie placówki oświatowej jaką jest poradnia psychologiczno-pedagogiczna analizując Rozporządzenie regulujące prace tego typu instytucji. W kolejnym rozdziale pracy przedstawiona została metodologia moich badań – przedmiot i cel badań oraz problemy badawcze w kontekście wybranego przeze mnie tematu. Następnie opisane zostało czym są metody, techniki i narzędzia badawcze. Wskazałam metodę - monografia pedagogiczna i techniki - badanie dokumentów, obserwacja oraz wywiad, jakimi posługiwałam się podczas badań, by odnaleźć odpowiedzi na nurtujące mnie zagadnienia. Na końcu rozdziału metodologicznego opisany został teren badań i ich organizacja. Trzeci rozdział to analiza badań własnych. Obserwując pracę Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 9 we Wrocławiu w aspekcie jej praktycznego funkcjonowanie wskazałam na zasady jej organizacji, dokumenty obowiązujące, metody i specyfikę pracy specjalistów prowadzących terapię. Szukałam odpowiedzi na temat współpracy specjalistów z rodzicami. Wskazałam również i rozpoznałam w jakim stopniu placówka działa kompleksowo i skutecznie. Na zakończenie pracy dokonałam podsumowania i wyciągnęłam wnioski po przeprowadzonych badaniach.

Przedmiotem pracy są psychopedagogiczne konotacje macierzyństwa adopcyjnego. W pierwszym rozdziale dotyczącym macierzyństwa w jego uwarunkowaniach opisane zostało macierzyństwo literaturze przedmiotu, następnie dojrzewanie kobiet do macierzyństwa, kolejno kulturowe uwikłania macierzyństwa i współczesne oblicza macierzyństwa. Drugi rozdział poświęcony został rodzinie w jej psycho-społecznych uwarunkowaniach, opisany został polski system opieki zastępczej nad dzieckiem, istota i przyczyny adopcji dziecka, procedura adopcyjna jako droga do stworzenie rodziny adopcyjnej oraz specyfika funkcjonowania rodziny adopcyjnej. Trzeci rozdział dotyczy metodologicznych podstaw badań własnych i traktuje o przedmiocie i problematyce badań własnych, a także o zastosowanej procedurze badawczej, W czwartym rozdziale poświęconym psycho-pedagogicznym konotacjom macierzyństwa adopcyjnego w świetle badań własnych zagadnienia w poszczególnych paragrafach dotyczą deprywacji potrzeby macierzyństwa wśród badanych kobiet, decyzji o adopcji dziecka w jej uwarunkowaniach, macierzyństwa adopcyjnego w rozumieniu badanych kobiet, dziecka w przestrzeni rodziny adopcyjnej i macierzyńskiego samospełniania się badanych kobiet, oraz przedstawiono wnioski na podstawie przedstawionych badań.

Celem pracy jest ukazanie metody Dyna-Lingua M.S. i możliwości wykorzystania jej w terapii mówienia i rozumienia mowy dziecka z zaburzeniami ze spektrum autyzmem. Praca opisuje na czym polega zaburzenie ze spektrum autyzmu i czym ono się objawia. Jest to zaburzenie rozwojowe, które wiąże się z deficytami teorii umysłu co powoduje zaburzenie ruchów gałek ocznych, kontaktu wzrokowego, mechanizm wspólnej uwagi, nieumiejętność wnioskowania o stanach umysłowych innych ludzi. Do głównych objawów autyzmu zalicza się nieumiejętność nawiązywania interakcji społecznych, w różnym stopniu zaburzoną komunikację, stereotypowe zachowania i aktywności. Jako najbardziej prawdopodobne przyczyny autyzmu uznaję się jego genetyczne uwarunkowania. Jednak niewykluczone jest, że powodem występowania autyzmu może być połączenie wielu czynników, na przykład genetycznych, środowiskowych z nieprawidłowym rozwojem mózgu. Diagnoza autyzmu niesie ze sobą nadzieje na to, że człowiek urodził się z nadzwyczajnymi zdolnościami co może czynić go geniuszem, jednak taka ilość przypadków jest bardzo rzadka. Jednak to nie oznacza, że dziecko z zaburzeniem ze spektrum autyzmu nie może nauczyć się egzystować w społeczeństwie. Powstało i nadal powstaje na świecie wiele metod, którymi można pracować z osobami z autyzmem by nauczyć ich funkcjonowania w społeczeństwie. Jedną z nich jest właśnie metoda Dyna-Lingua M.S., która stała się tematem moich badań i obszarem zainteresowań. Niniejsza praca przedstawia wszystkie elementy składowe metody psychostymulacyjnej i ich wykorzystanie. Ukazuje również w jaki sposób wpływa ona na rozwój mówienia i rozumienia mowy dzieci z autyzmem.