Narkotyzowanie się tuż obok alkoholizmu jest jednym z najgroźniejszych nałogów, który czyha na współczesnego człowieka. Duża dostępność substancji psychoaktywnych, na które narażeni są młodzi ludzie sprzyja inicjacji narkotykowej, która często w późniejszym okresie przekształca się w uzależnienie. Jest wiele powodów, dla których dzieci i młodzież sięgają po narkotyki. Czynniki sprzyjające powstawaniu narkomani w obu grupach wiekowych nieznacznie się od siebie różnią, jednak wydaje się, że kluczowe są występujące szeroko rozumiane problemy natury emocjonalnej. Winą za narkotyzowanie się dziecka obarczani są rodzice i środowisko rodzinne. Przypuszcza sie, że dzieci zażywające narkotyki, nie czują się dobrze we własnym domu i rodzinie, dlatego też sięgają po środki odurzające. W pracy podjęłam się poznania postaw, jakie gimnazjaliści mają w stosunku do zażywania narkotyków. Metodą, którą zastosowałam w pracy był sondaż diagnostyczny. Jako techniki badawczej użyłam ankiety. Badanie zostało przeprowadzone na grupie sześćdziesięciu sześciu uczniów z wrocławskiego gimnazjum. Ogół ankietowanych stanowiły trzy klasy, po jednej z każdego poziomu nauczania. Poszukiwałam odpowiedzi na pytania, jaką wiedzę gimnazjaliści posiadają w zakresie narkotyków, czy mieli z nimi kontakt, oraz dlaczego w ogóle po nie sięgają. W uzyskaniu odpowiedzi na stawiane pytania pomogło mi przeprowadzone badanie na grupie gimnazjalistów. Badanie wykazało, że młodzi ludzie posiadają szczątkową wiedzę na temat narkotyków, wiedzą gdzie można nabyć środki psychoaktywne, jednak nie używają tego typu substancji.

Wulgaryzacja języka jest coraz bardziej popularna we współczesnym świecie. W mojej pracy licencjackiej chciałabym się zająć tym problemem. Wulgaryzacja jest widoczna w internecie, telewizji, w książkach czy nawet w muzyce, której słuchamy. Rozwoju językowego nie możemy spowolnić, jest taki sam u wszystkich z nas. Spowalnia się on jedynie w niektórych przypadkach np. izolowanie dziecka od niemowlęcia od otoczenia. Około 5 miesiąca dziecko zaczyna gaworzyć, a mowa rozwija się później. Dziecko zaczyna od mało skomplikowanych słów takich jak: mama, tata, baba. Później rozwój językowy jest coraz większy. Dziecko poznaje coraz więcej słów, a co za tym idzie dziecko zaczyna powtarzać po innych. Może też zacząć używać wulgaryzmów, ponieważ dziecko nie rozumie jeszcze większości słów jakich używa. Uważa, że skoro usłyszało dane słowo od mamy czy w telewizji to wolno je używać. Dlatego widząc już w młodym wieku, musimy reagować. Wytłumaczyć dziecku, że to nie są ładne słowa i nie powinno ich używać. Wulgaryzacja języka w internecie: dziecko będące w wieku szkoły podstawowej korzysta bardzo dużo z komputera. Przesiadując w "sieci" ogląda wiele filmów, słucha różnej muzyki. Większość z nich nie jest wolna od wulgaryzmów, dlatego musimy mieć kontrolę nad tym co robią nasze dzieci, na jakie strony wchodzą. Muzyka, a najbardziej hip-hop są ogromem przekleństw. W mojej pracy podałam kilka przykładowych utworów, jednak jest ich więcej. A telewizja? Również w programach telewizyjnych widzimy wulgaryzmy. W przykładowym programie dla dzieci "Mali giganci" słyszymy jak jedna z jurorek przeklina wypowiadając się o występach dzieci. Czy chcemy aby w naszym kraju rządził język prostacki i niekulturalny? Cykl 5 zajęć przeprowadziłam w szkole podstawowej im. UNICEF w Grabowie nad Prosną. Dzieci z klasy 5a są to osoby, u których już kilkakrotnie usłyszało przekleństwa i dlatego mnie tam skierowano. Dzieci bardzo chętnie uczestniczyły w moim zajęciach i chętnie odpowiadały na moje pytania. Były chłonne wiedzy. Zajęcia upłynęły nam w miłej atmosferze. Byłam bardzo zadowolona z ich przebiegu, a dzieci jak się okazało wzięły sobie do serca to, o czym mówiłam i zaczęły kształtować swoje słownictwo i swoich rówieśników.

Współczesne kobiety realizują wiele ról jednocześnie: są zarówno matkami, jak i osobami aktywnymi zawodowo. Konieczność godzenia tych ról dla wielu kobiet stanowi wyzwanie, z którym nie zawsze potrafią sobie poradzić, dlatego też poszukują aktywnego wsparcia. Poradnictwo kariery, które obecnie rozwija się dynamicznie, stara się odpowiadać na potrzeby kobiet, które dążą do uzyskania równowagi życiowej. Wykorzystuję w tym celu koncepcję Work-life balance, która proponuje pewne strategie, umożliwiające przeciwdziałanie i eliminowanie zaburzeń harmonii życiowej. Jedną z wielu strategii wpływających na prowadzenie harmonijnego życia jest efektywne zarządzanie czasem. Nabycie tej umiejętności może mieć wpływ na polepszenie jakości życia dzięki zwiększeniu ilości czasu na rzeczy, które zapewniają człowiekowi radość i satysfakcję. Dlatego też w swojej pracy staram się odpowiedzieć na pytanie: Jak można wykorzystać techniki zarządzania czasem w utrzymaniu równowagi między pracą zawodową a życiem osobistym? Moja praca zawiera trzy rozdziały. Pierwszy z nich pt. ,,Sytuacja zawodowa współczesnych kobiet a potrzeba zachowania równowagi” ma na celu przedstawienie istoty równowagi w życiu kobiet realizujących się w różnych obszarach życiowych. W rozdziale tym prezentuje różne sposoby definiowania kobiecości oraz próbuję przedstawić, jak na przestrzeni lat zmieniały się kobiece role społeczne. Analizuję sytuację i pozycję zawodową kobiet na rynku pracy oraz staram się opisać zmiany, które wpłynęły na sytuację zawodową kobiet. Celem rozdziału drugiego pt. ,, Zarządzanie czasem jako sposób na zachowanie równowagi życiowej” jest przedstawienie znaczenia i wpływu umiejętności racjonalnego dysponowania czasem na jakość życia kobiety. W rozdziale tym prezentuję koncepcję Work-Life Balance, zgodnie z którą w życiu ważne jest odnalezienie równowagi między jego wieloma wymiarami. Prezentuję w nim także sposoby rozwiązywania problemu braku równowagi życiowej, w ramach których oferowane są rożne strategie pomagania i rozwiązania organizacyjne. Koncentruję się na strategii zarządzania czasem oraz omawiam metody, które mogą być użyteczne w tym zakresie. Rozdział trzeci pt. ,,Wykorzystanie technik efektywnego zarządzania czasem jako sposób na zachowanie równowagi pomiędzy pracą a życiem prywatnym” ma na celu przedstawienie założeń zaprojektowanego przeze mnie warsztatu oraz charakterystyki jego poszczególnych sesji. W rozdziale tym skupiam się na zaprezentowaniu wybranych zagadnień metodyki projektowania szkoleń. Przedstawiam sposoby definiowania szkoleń, jego rodzaje oraz metody szkoleniowe. Na końcu prezentuję zaprojektowany warsztat, zbudowany zgodnie z zasadami zaproponowanymi przez D. Kolba. Projekt warsztatu adresowany jest do kobiet, które są przeciążone wypełnianiem różnych ról życiowych, lub chcą zapobiegać temu przeciążeniu.

Motywowanie wychowanków do aktywnego spędzania czasu wolnego w młodzieżowym ośrodku wychowawczym. Tematem mojej pracy jest: "Motywowanie wychowanków do aktywnego spędzania czasu wolnego w młodzieżowym ośrodku wychowawczym". Moja praca dotyczy adolescentów w wieku 15- 18 lat, gdyż stanowią oni zdecydowaną większość wychowanków tej placówki. Do placówki typu resocjalizacyjnego, czyli młodzieżowego ośrodka wychowawczego, zawitałam podczas praktyk w marcu 2014 r. Dzięki ponad rocznej współpracy z kadrą pedagogiczną w placówce, mogłam nabyć umiejętności potrzebne do pracy w roli wychowawcy grupy i pedagoga w tego typu placówce oraz nauczyć się dokonywania umiejętnej obserwacji występujących sytuacji w grupie i indywidualnych zachowań wychowanków. Na tej podstawie, temat mojej pracy licencjackiej stanowi stricte połączenie teorii z zaobserwowanymi przeze mnie trudnościami, dotyczącymi młodzieży znajdującej się w ośrodku wychowawczym. Podczas moich obserwacji zauważyłam, iż mimo szerokiej gamy zajęć i wkładu pracy wychowawczej kadry, wychowankowie nie widzą potrzeby umiejętnego i korzystnego dla swojego rozwoju oraz pozytywnych efektów na przyszłość, dobierania zajęć wypełniających ich czas wolny. Prawdopodobnie wynika to z braku motywacji, której w sobie nie wykształcili. Wszelkie motywy działania, wybór bardziej lub mniej interesujących ich zajęć jest uwarunkowany rozwojem moralnym i społecznym. Na młodzież w wieku adolescencji, której dotyczy moja praca, największy wpływ mają rówieśnicy i motywacja zewnętrzna,o czym mowa w części pracy dotyczącej rozwoju. Mimo to, właśnie w tym okresie powinna wykształcać się w nich wola działania indywidualnego, motywacja wewnętrzna, zapewniania sobie bytu, kreowania zajęć korzystnych dla siebie i prawidłowo postrzeganych przez otoczenie. Dlatego postanowiłam skupić się na tym problemie i wskazać wychowankom młodzieżowego ośrodka wychowawczego pomysły na aktywność oraz powody i sposoby motywacyjne. W trakcie jednego z moich ostatnich pobytów w placówce, tj. w terminie 7-11 maja 2015 roku, przeprowadziłam cykl zajęć pt.: „Gra o tron= Gra o moje życie”. Projekt ten pokazuje wychowankom, w jaki sposób mogą planować czas pozostający im do dobrowolnego wykorzystania, tak by zajęcia, którymi go wypełniają miały mierzalny i osiągalny cel oraz przyniosły dalekosiężne efekty. Cyklowi zajęć towarzyszyła zachęta, by młodzież sięgała do literatury, rozwijała zainteresowania, hobby, oraz nabywała umiejętności pozwalających prawidłowo wypełniać swoje role i funkcjonować w społeczeństwie, co z kolei związane jest z usamodzielnieniem się i doskonaleniem wykonywania czynności codziennych, niezbędnych do prowadzenia harmonijnego, w każdej dziedzinie, życia. Zajęcia, o których mowa wyżej, miały również na celu wzmocnienie poczucia własnej wartości, wiary w swoje możliwości, pokazanie plonu indywidualnego działania i współpracy w grupie oraz to, że wartościowe zajęcia w czasie wolnym, wyznaczanie sobie celów i

Celem mojej pracy jest wsparcie polskich dzieci mieszkających w Holandii w kwestii wzmacniania ich tożsamości narodowej. Zainteresowałam się tym problemem po kilkumiesięcznym pobycie w Holandii, gdzie miałam okazję dostrzec problem braku u polskich dzieci podstawowej wiedzy na temat ojczyzny, oraz ich zagubienia w wielokulturowości. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym oraz dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu wzmacniania tożsamości narodowej, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem polskich szkół za granicą. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność Polskiej Szkoły w Dordrecht. Ponieważ wychowankowie wykazywali deficyty w zakresie wiedzy na temat historii, kultury, geografii Polski oraz umiejętności posługiwania się językiem ojczystym zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na metodach zadaniowych i zajęć praktycznych. Zajęcia zrealizowałam w maju 2015 roku podczas trzech sobotnich spotkań. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u dzieci wzrosła wiedza na temat polskich symboli narodowych, sławnych Polaków, oraz największych polskich miast. Problemy sprawiły zajęcia dotyczące sławnych Polaków oraz największych miast Polski, gdyż okazały się nieco za długie i zbyt obszerne, przez co pod koniec spotkań dzieci były już nieco zmęczone. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji we wszystkich polskich szkołach znajdujących się w różnych państwach.

Tematem mojej pracy licencjackiej jest Wspomaganie wychowanków Wrocławskiego Centrum Opieki i Wychowania w wieku 3-5 lat w budowaniu pozytywnych kontaktów interpersonalnych. Wybrałam ten temat, gdyż miałam okazję być wolontariuszką w tej właśnie placówce. Podczas kontaktów z dziećmi zauważyłam wiele negatywnych zachowań, jakie przejawiają. To właśnie spowodowało, że zajęłam się tą problematyką. Na początku mojej pracy licencjackiej skupiłam się na tym, aby przedstawić jakie skutki ma brak umiejętności budowania pozytywnych kontaktów interpersonalnych. Zalicza się do nich m.in. brak zdolności do tworzenia jakichkolwiek związków z drugim człowiekiem, nieprawidłowe funkcjonowanie w społeczeństwie, a także wiele trudności w dorosłym życiu, poprzez brak współpracy z innymi ludźmi. W pierwszym rozdziale opisałam rozwój fizyczny, poznawczy, emocjonalny, społeczny i moralny dzieci w wieku 3-5 lat, aby wiedzieć jakich umiejętności należy wymagać od dzieci w tym właśnie wieku i co jest normą, a co nie. W drugim rozdziale skupiłam się na problematyce kontaktów interpersonalnych. Wiedząc, że człowiek jest istotą społeczną, aby prawidłowo funkcjonować musi potrafić się komunikować z innymi ludźmi. Brak tej umiejętności, w efekcie może prowadzić do samotności i poczucia bezradności. W kontakcie z drugą osobą niewątpliwie ważne jest to, aby nie oceniać ludzi po wyglądzie, komunikacja niewerbalna, gestykulacja, dotyk oraz proksemika. Warto również zaznaczyć, iż ogromny wpływ na budowanie pozytywnych kontaktów interpersonalnych ma socjalizacja, czyli proces zdobywania umiejętności porozumiewania się z innymi ludźmi. Dzięki prawidłowej socjalizacji dziecko uczy się określonych norm, wartości i zachowań społecznych. Na prawidłową socjalizację niewątpliwie mają wpływ przede wszystkim rodzina oraz grupy rówieśnicze. Negatywne zachowania, jakie mają miejsce podczas kontaktów interpersonalnych to przede wszystkim: agresja fizyczna, werbalna, pośrednia oraz cicha. Placówka, w której zaobserwowałam problem, jakim jest brak umiejętności budowania pozytywnych kontaktów interpersonalnych to wielofunkcyjna placówka opiekuńczo-wychowawcza, która swoimi działaniami obejmuje zadania i funkcje przewidziane dla placówek typu socjalizacyjnego, interwencyjnego oraz specjalistycznoo-terapeutycznego. Nazwa tej placówki to Wrocławskie Centrum Opieki i Wychowania. Zajduje się ona we Wrocławiu na ulicy Lekcyjnej 29. W celu rozwijania i wzmacniania pozytywnych kontaktów interpersonalnych u dzieci w wieku 3-5 lat postanowiłam skupić się na tym, aby nauczyć dzieci przede wszystkim pomagać innym, uświadomić im znaczenie wartości współpracy z innymi, pokazać w jaki sposób należy szukać autorytetu dla siebie, a także wspólnie poznaliśmy pojęcie empatii i dowiedzieliśmy się do czego jest ona nam potrzebna w życiu. Stawiając sobie za zadanie wspomaganie wychowanków Wrocławskiego Centrum Opieki i Wychowania w budowaniu pozytywnych kontaktów interpersonalnych wykorzystałam takie metody jak me