W niniejszej pracy chciałam przedstawić najczęściej popełniane błędy wychowawcze rodziców w opinii nauczycieli. Błędy wychowawcze popełniane przez rodziców często są przez nich niezauważane. Rodzice nie są świadomi popełnianych błędów. Każdy rodzic chce, aby jego dziecko wyrosło na dobrego, uczciwego, inteligentnego człowieka. Rodzice powinni zastanowić się nad popełnianymi błędami wychowawczymi oraz stopniowo je eliminować, ponieważ to oni są najważniejszymi wychowawcami. Błędy wychowawcze to niewłaściwe metody oraz formy oddziaływania na dziecko. Każdy błąd wychowawczy popełniany przez wychowawców powinien stać się przedmiotem twórczego niepokoju, a także czujnej uwagi. Dla każdego z nas w życiu rodzina jest najważniejsza, dlatego ważne jest, gdy możemy na kogoś liczyć, na kimś polegać. Do rodziców zwracamy się kiedy mamy problem i kiedy chcemy pochwalić się naszym osiągnięciem, sukcesem. Wobec tego rodzice mają obowiązek właściwie sprawować swoje obowiązki wychowawcze. Wybierając ten temat kierowałam się głównie tym, iż każdy z nas popełnia błędy wychowawcze i miał w swoim życiu z nimi styczność. Dużo moich znajomych ma dzieci i nie ma świadomości popełnianych błędów wychowawczych. Pracując w przedszkolu jako nauczyciel codziennie miałam styczność z rodzicami i z popełnianymi błędami wychowawczymi. Myślę, iż żaden rodzić nie chce skrzywdzić swojej pociechy. Dlatego musimy rozmawiać o swoich problemach wychowawczych, szukać dobrego wyjścia i przede wszystkim nie wstydzić się tego. Codzienna obserwacja wskazuje, że nie ma rodzin wolnych od błędów wychowawczych. Rodzice którzy są zdolni do tego, aby przyznać się do popełnianych błędów napotykają znacznie mniej trudności w wychowaniu, niż rodzice którzy tych błędów nie dostrzegają. Aby zbadać problem błędów wychowawczych rodziców przeprowadziłam wywiady z nauczycielkami szkoły podstawowej. Dzięki rozmowom z wychowawcami dowiedziałam się jakie błędy wychowawcze w stosunku do swoich dzieci popełniają najczęściej rodzice. Niniejsza praca składa się z wstępu, sześciu rozdziałów oraz zakończenia. W rozdziale pierwszym przedstawiłam i wyjaśniłam pojęcie błędu wychowawczego w świetle literatury naukowej, wymieniłam i opisałam charakterystykę błędów wychowawczych, opisałam błędy wychowawcze rodziców oraz ich skutki. Rozdział drugi dotyczył rodziny jako środowiska wychowawczego. W tym rozdziale opisałam proces wychowania, funkcje rodziny oraz typy rodzin. W trzecim rozdziale przedstawiłam rodzinę i szkołę jako partnerów w procesie edukacji. Omówiłam pojmowanie współpracy między rodziną a szkołą oraz opisałam cele i formy współpracy. Czwarty rozdział poświęciłam na opis rozwoju psychospołecznego dziecka w okresie szkoły podstawowej. W piątym rozdziale opisałam część metodologiczną. Natomiast szósty rozdział dotyczy analizy badań. W zakończeniu dokonałam analizy wyników badań oraz przedstawiłam wnioski wynikające z głównego problemu.

W swojej pracy magisterskiej rozważania skupiłam wokół tematu pomocy. Chciałam odpowiedzieć sobie na pytania czym jest pomoc i jakie są dostępne formy pomocy dla skazanych ? Odpowiadając na te pytania opisałam instytucje pomocowe takie jak: Ośrodki Pomocy Społecznej, Państwowe Urzędy Pracy oraz organizacje pozarządowe jakimi są wolontariaty i stowarzyszenia. Dodatkowo przeprowadziłam wywiady z odbiorcami pomocy – skazanymi znajdującymi się w Zakładzie Karnym i skazanymi będącymi w stowarzyszeniu „Ludzie Ludziom” oraz dawcami pomocy: Kierownikiem Stowarzyszenia „Ludzie Ludziom”, Kuratorem Zawodowym i Kuratorem Społecznym. W celach założyłam sobie wyjaśnienie na czym polega pomoc postpenitencjarna w funkcjonowaniu na wolności skazanych poprzez aktywizację zawodową. Problemem głównym jest wskazanie jaka jest rola pomocy postpenitencjarnej w readaptacji społecznej skazanych? Próbowałam szczegółowo odpowiedzieć na takie pytania: 1. Jakie mają trudności w organizowaniu swojego życia po opuszczeniu z Zakładu Karnego? 2. Jaką wiedzę mają skazani na temat pomocy postpenitencjarnej? 3. Z jakich form pomocy postpenitencjarnej korzystają skazani? 4. Jak oceniają skazani przydatność pomocy postpenitencjarnej po powrocie do warunków wolnościowych? Techniką jaką wybrałam był wywiad w metodzie indywidualnego przypadku. W mojej pracy badawczej zostały ukazane zwykłe problemy skazanych po wyjściu z Zakładu Karnego. Brak pomocy ze strony instytucji powoduje, że skazany nie wie co robić ze swoim życiem, gdy rodzina już nie chce pomagać. Praca pokazała również wartość rodziny we współczesnym indywidualnym świecie, gdzie trzeba szybko podejmować decyzje. Współcześnie skazani w stowarzyszeniach czy innych instytucjach wspierających próbują odnaleźć wartości, które zanikają, takie jak: wsparcie społeczne. W organizacjach pozarządowych mają szanse nauczyć się akceptacji i szacunku do siebie i innych.

Tematem mojej pracy magisterskiej jest problem jedynactwa w rodzinie oraz kształtowanie relacji jedynaków w grupie rówieśniczej i społeczeństwie. Celem mojej pracy było określenie relacji rówieśniczych dzieci jedynych w wieku 4 i 5 lat. Teren moich badań to mała miejscowość Dzierżoniów, w którym znajduje się Przedszkole Publiczne nr 7. Grupa składa się z 10 dziewczynek oraz 5 chłopców. Dzieci posiadających rodzeństwo jest 8, a jedynaków 7. W siedmioosobowej grupie jedynaków jest pięć dziewczynek: Ala, Lea, Giorgia, Pola, Oliwia i dwóch chłopców Gustaw oraz Filip. Problem główny dotyczył tego jak przedstawiają się relacje rówieśnicze dzieci jedynych w wieku 4 i 5 lat. Wykorzystałam także do problemu głównego problemy szczegółowe, w których chciałam sprawdzić jak wyglądają relacje jedynaków z rówieśnikami, czy/ i jakie trudności napotykają w kontaktach z innymi. W moich badaniach wykorzystałam metodę indywidualnych przypadków. Metody i techniki jakie zastosowałam w niniejszej pracy: wywiady, obserwacje i socjogram pozwoliły mi na zbadanie jak się kształtują relacje między jedynakami oraz ich rówieśnikami. Wywiady przeprowadziłam z jedynakami,wychowawcami dzieci,rodzicami i dziećmi mającymi rodzeństwo. Socjogram przeprowadziłam w marcu 2016 roku oraz powtórzyłam go w kwietniu 2016 roku. Z moich badań wynika, że podejście stereotypowe do jedynaków jest nieadekwatne gdyż każde dziecko jest wychowywane w inny sposób przez swoich rodziców, który przekazują im inne wartości i zasady.Każde dziecko jest inne i może rozwijać się w inny sposób względem swoich rówieśników. Nie powinno się oceniać dzieci przez pryzmat utartych stereotypów .

Problem przemocy w rodzinie jest nam znany od pokoleń, ma ogromny wpływ na wszystkich członków rodziny. Jednak dzieci doświadczają przemocy w sposób szczególny. Są bezbronne i skazane na dorosłych, którzy zamiast wspierać rozwój dziecka mają destruktywny wpływ na jego życie i bezpieczeństwo. Rodzina jest dla człowieka podstawową grupą społeczną, przygotowującą go dożycia w społeczeństwie. Jej rola wychowawcza nie ogranicza się do wczesnych lat życia dziecka, ale trwa aż do osiągnięcia samodzielności, zdobycia wykształcenia i przysposobienia do zawodu. Niestety wiele rodzin nie wypełnia swoich funkcji właściwie, na co ma wpływ wiele czynników. W rodzinach dysfunkcyjnych dzieci są narażone na doświadczenia przemocowe, a także na zaniedbania ze strony swoich rodziców. To z kolei powoduje u dzieci brak poczucia bezpieczeństwa, nieprawidłowy rozwój emocjonalny, psychiczny, a także fizyczny. W dalszej perspektywie, już w życiu dorosłym napotykają one na trudności w nawiązywaniu relacji z innymi, a borykając się z nałogami powtarzają błędy swoich rodziców. Polityka społeczna wychodzi naprzeciw potrzebom rodzin Polskich a szczególnie rodzin niewydolnych wychowawczo oraz dysfunkcyjnych. Osoby stosujące przemoc wobec członków rodziny są karane na mocy Prawa. Natomiast pomoc społeczna oferuje wsparcie dla rodzin doświadczających trudności, a przez to wspiera rozwój dziecka. W badaniach został podjęty temat postrzegania dzieciństwa przez kobiety z doświadczeniem przemocy domowej. Ich dzieciństwo opierało się głównie na „balansowaniu” pomiędzy światem dziecka a światem dorosłych – pomimo tego, iż były dziećmi, musiały często wcielać się w role osoby dorosłej. Taka sytuacja nie może pozostać obojętna na przyszłe życie dziecka, pozostawia po sobie trwały ślad, który przejawiać się może w różnoraki sposób: wpadnięcie w nałóg, problemy socjalne, brak motywacji do nauki, problemy natury społecznej. Kobiety, których dzieciństwo w głównej mierze opierało się na walce o samą siebie, na zmaganiu się z problemem alkoholowym, nieporadnością życiową rodziców, często dochodzą do wniosku, że wolałyby zapomnieć o tamtym czasie i żyć dalej. Niemniej jednak zdobyte przez nie doświadczenie z dzieciństwa w jakiś sposób w dalszym ciągu do nich wraca. Kobiety te w wielu życiowych sytuacjach muszą zmierzyć się z piętnem, które pozostawiła na nich przeszłość. Nie tylko zmagają się z okrutnymi w wielu przypadkach wspomnieniami, ale przede wszystkim mają problemy natury psychosomatycznej, które utrudniają im prawidłowe funkcjonowanie zarówno we własnych rodzinach jak i w szeroko pojmowanym życiu społecznym. Pomimo iż „koszmar” dzieciństwa jest już dawno za nimi, to nadal odczuwają jego skutki w obecnym życiu. Wiele z nich nie potrafi zaakceptować siebie, nie widzi swoich zalet, co skłania je do często mylnej samooceny. Życie w rodzinie dysfunkcyjnej nie jest łatwe, obarczone jest wieloma problemami, z którymi zmagać muszą się przede wszystkim dzieci. Dlatego też system

Moja praca porusza temat czasu wolnego dziecka w młodszym wieku szkolnym. W pierwszym rozdziale pracy, w oparciu o literaturę pedagogiczną i psychologiczną przedstawiłam sylwetkę dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Rozdział drugi porusza tematykę czasu wolnego. W nim, również w oparciu o literaturę, wyjaśniłam definicję czasu wolnego oraz przedstawiłam jego formy . Rozdział trzeci ma charakter metodologiczny. Wyjaśniłam w nim pojęcia takie jak: metodologia badań, problem badawczy, przedmiot i cel badań. Ostatni rozdział poświęcony został analizie badań. Zawarte są w niej wyniki z przeprowadzonej wśród rodziców uczniów klas I, II i III. Przedstawię w nim również grupę badaną oraz scharakteryzuję teren badań.