Tematem mojej pracy jest "Wspomaganie rozwoju pamięci dzieci w wieku wczesnoszkolnym przez wykorzystanie elementów metody dramy" Etap nauki wczesnoszkolnej to początek edukacyjnej przygody każdego człowieka. Jest to moment gdy dziecko z chęcią poznaje otaczający go świat i rolą nauczyciela jest w pełni wykorzystać ten potencjał. Uważam, że pomocne są w tym różnorodne metody, szczególnie te aktywizujące najmłodszych. Za wartą uwagi, choć nadal niezbyt popularną metodę uważam dramę, która przekazuje wiedzę, ale jednocześnie także kształtuje inne kompetencje uczniów. Problematyka pracy szczególnie dotyczy rozwoju dziecka w zakresie poznawczym. Ma ona charakter projektowy. W jej skład wchodzi wstęp, trzy rozdziały, zakończenie, aneks oraz bibliografia. Rozdział I to teoretyczna rozprawa na temat rozwoju poznawczego dzieci, istotnych w temacie kamieni milowych tego okresu, teorii uczenia się i gromadzenia wiedzy, procesów pamięciowych, a także teoretyczne opracowanie metody dramy. W rozdziale II można zapoznać się teorią metody projektu, obliczem polskiej szkoły i jej stylów nauczania, aktualną sytuacją epidemiologiczną i rządowymi rozwiązaniami tego edukacyjnego wyzwania. Znajdują się tam także cztery autorskie scenariusze projektu "Ale drama! – Omnibusy pierwsza klasa!", które zostały przeze mnie przeprowadzone w ramach studenckich praktyk w klasie I, w Szkole Podstawowej w Starej Kakawie, w tradycyjnym trybie stacjonarnej nauki. Dotyczą kilku rodzajów obszarów edukacji wczesnoszkolnej m. in. edukacji polonistycznej, edukacji środowiskowej, czy nawet edukacji matematycznej. Wszystkie zajęcia przygotowane zostały z użyciem metody dramy. Rozdział III to podsumowanie zrealizowanego projektu i szczegółowe przeanalizowanie jego przebiegu, a także skonfrontowanie teoretycznych założeń z faktycznym przebiegiem tychże zajęć w konkretnej grupie dzieci. W podsumowaniu ujęłam też osobiste przemyślenia i także wskazówki do lepszej realizacji zajęć w przyszłości. Następnie opisane jest znaczenie ewaluacji i informacji zwrotnej w pracy nauczyciela. Tę część kończę osobistą refleksją dotyczącą moich kompetencji nauczycielskich, po przeprowadzonych przeze mnie zajęciach. W zakończeniu podsumowuję zakres treści wchodzący w każdy z rozdziałów, a także krótko podejmuję refleksję na temat skuteczności i ważnych z mojego punktu widzenia przygotowań przed podjęciem pracy metodą dramy.

Temat mojej pracy to „Kształtowanie umiejętności komunikacyjnych dzieci w wieku wczesnoszkolnym za pomocą metod aktywizujących”. Wiek wczesnoszkolny to u dzieci przełomowy czas. Jest to okres ich zintegrowania nauczania i wiedzy, moment wzrastania w grupie rówieśniczej. Uczeń zaczyna przyjmować coraz więcej wartości i norm, które kierują społeczeństwem, w którym żyje i uczestniczy. Istnieje wiele metod, które systematyzują i utrwalają wiedzę. Zalicza się do nich metody aktywizujące, których istota polega na procesie aktywnego przeżywania wiedzy, a to jest jeden z najbardziej efektywnych sposobów jej przyswajania przez dzieci. W ramach tworzenia tej pracy w pierwszym rozdziale scharakteryzowałam pojęcie rozwoju. W szczególności rozwijając tematykę rozwoju emocjonalnego i społecznego dziecka. Przedstawiłam także definicję komunikacji, podkreślając jej istotę w życiu człowieka. Wymieniłam zasady dobrej i skutecznej komunikacji oraz ujęłam ją w kontekście obowiązującej podstawy programowej. Zawarłam również opis metod aktywizujących za Jadwigą Krzyżewską oraz to jak wpływają one na rozwój komunikacji uczniów. W rozdziale drugim skoncentrowałam się na zdefiniowaniu projektu edukacyjnego, a także zawarłam mój autorski projekt „Razem znaczy efektywniej”. Ujęłam jego główne cele, założenia i scenariusze, które są realizowane w ramach projektu działań edukacyjnych. Myślą przewodnią projektu stała się teoria konstruktywizmu, a także postawa nauczyciela w niej ujęta. Scenariusze, które składają się na projekt oparte są na modelu dnia aktywności Marii Węglińskiej. Opisałam kontekst sytuacyjny działań, których podejmuje się w trakcie realizacji projektu i opis placówki, na terenie której go wykonałam. Następnie w trzecim rozdziale scharakteryzowałam ewaluację oraz jej istotę w pracy nauczyciela, a także dokonałam autoewaluacji projektu „Razem znaczy efektywniej”. Podjęłam również próbę analizy własnych umiejętności w kontekście kompetencji nauczyciela proponowanych przez Hannę Hamer oraz w myśl koncepcji refleksyjnego praktyka. W zakończeniu zawarłam całość podsumowania swoich działań, które podejmowałam oraz własną refleksję.

Tematem mojej pracy jest „Kształtowanie postawy prozdrowotnej dzieci w wieku przedszkolnym na podstawie projektu działań edukacyjnych”. Do głównych celów projektu działań edukacyjnych zaliczam: kształtowanie u dzieci nawyków dbania zarówno o zdrowie własne, jak i innych ludzi, pomoc dzieciom w zrozumieniu czym jest zdrowie i jak należy o nie dbać oraz rozwijanie u dzieci umiejętności życiowych. Wybrałam ten temat, ponieważ uważam, że edukacja zdrowotna w obecnych czasach jest bardzo ważna i należy poświęcić jej wiele uwagi. Aby dała dobre efekty, trzeba zacząć edukować jak najwcześniej, dlatego skupiłam się na dzieciach w wieku przedszkolnym. To w tym czasie utrwalają się nawyki, które pozostają z dziećmi na całe życie. Utrwalenie dobrych lub złych nawyków decyduje o tym jaki styl życia będzie w przyszłości prowadzić nasz wychowanek. Praca składa się z trzech rozdziałów. W pierwszej części pierwszego rozdziału zajmuję się problematyką związaną z sylwetką rozwojową dziecka w wieku przedszkolnym. Wskazuję na przemiany w obszarze fizycznym, emocjonalnym, poznawczym i społecznym zachodzące w tym okresie. W drugiej części pierwszego rozdziału skupiam się na edukacji zdrowotnej w ujęciu teoretycznym oraz edukacji zdrowotnej w przedszkolu. W drugim rozdziale opisuję cele i założenia projektu działań edukacyjnych, jak również dokonuję prezentacji projektu działań edukacyjnych „Każdy przedszkolak wie, jak dbać o zdrowie swe”. Działania podjęte w ramach projektu obejmują takie obszary edukacji zdrowotnej jak: zdrowe żywienie oraz zdrowy styl życia, bezpieczeństwo w życiu codziennym, higiena osobista oraz zdrowie psychospołeczne. W trzecim rozdziale, który dotyczy ewaluacji, opisuję kontekst sytuacyjny realizowanych działań, podejmuję rozważania nad znaczeniem ewaluacji w pracy nauczyciela i przeprowadzam autoewaluację. Dokonując ewaluacji własnej pracy dydaktycznej, przyjmuję postawę refleksyjnego praktyka, który podejmuje refleksję podczas działania, a także refleksję nad działaniem. Zakończenie jest podsumowaniem wszystkich trzech rozdziałów. W bibliografii znajdują się wszystkie pozycje literaturowe, z których korzystałam podczas pisania pracy. Na samym końcu znajduje się aneks, w którym są zawarte fotografie z przeprowadzonych zajęć w ramach projektu „Każdy przedszkolak wie, jak dbać o zdrowie swe”. Poprzez przygotowanie rozdziału teoretycznego miałam możliwość przyswojenia nowej wiedzy z zakresu psychologii rozwojowej i pedagogiki. Realizacja projektu edukacyjnego była dla mnie szansą na sprawdzenie siebie w roli przyszłego nauczyciela, sprawdzenia swoich umiejętności i poszerzenia kompetencji. Podjęta refleksja nad własnymi działaniami, nad ich wartością, a także nad własnym warsztatem pracy, pozwoliła mi na analizę i wyciągnięcie wniosków. Dzięki temu mogę wprowadzić zmiany w obszarach, które tego wymagają.

Tematem pracy jest kształtowanie umiejętności wyrażania emocji dzieci w wieku przedszkolnym poprzez formy muzyczne na podstawie projektu działań edukacyjnych. Został on podjęty z potrzeby zwrócenia uwagi na istotną rolę muzyki w ekspresji emocjonalnej dzieci. Skierowałam rozważania do dzieci w wieku przedszkolnym. Wzięłam pod uwagę główną aktywność dziecka na tym etapie, którą jest zabawa. Nieodłączną częścią zabawy natomiast jest muzyka. Praca ta zawiera opisy etapów zarówno rozwoju emocjonalnego, jak i muzycznego dziecka. Podkreśla ważną rolę muzyki dla rozwoju dziecka. W rozdziale teoretycznym poświęcam uwagę na różnorodne formy aktywności muzycznej oraz metody z nią związane, wykorzystywane w codziennej pracy nauczyciela. Praca obejmuje autorski projekt działań edukacyjnych Muzyka blisko każdego smyka, który jest praktyczną odpowiedzią na teorię przedstawioną w początkowej części pracy. Obejmuje on realizację 3,5 godziny zajęć, w ramach 4 scenariuszy. Projekt zrealizowany został w Przedszkolu nr 35 „Tęczowy Domek” we Wrocławiu. Ze względu na sytuacje pandemiczną w kraju, realizacja przyjęła formę zdalną. Ostatnią część pracy stanowi ewaluacja oraz autoewaluacja, która podsumowuje zarówno teorię, jak i refleksję, nad efektywnością jej części praktycznej, czyli projektu edukacyjnego. Dzięki tym przemyśleniom można wywnioskować, jak wiele daje aktywność muzyczna dzieci w kontekście ich rozwoju oraz jak jest szeroką przestrzenią dla wyrażania emocji. Dzięki projektowi natomiast pokazuję konkretne przykłady aktywności, poparte teorią i świadomością działania, za pomocą których można osiągnąć główny cel pracy – wyrażanie się dziecka poprzez muzykę. Praca ta może być zatem materiałem dla studentów i nauczycieli z zakresu teorii oraz przykładów działań praktycznych wspierania rozwoju muzycznego i emocjonalnego dziecka w wieku przedszkolnym.

Praca licencjacka pod tytułem „Wykorzystanie elementów edukacji medialnej w kształtowaniu poczucia własnej wartości dzieci w wieku wczesnoszkolnym”, skupia się na istocie poczucia własnej wartości dzieci i włączenia edukacji medialnej w prawidłowe kształtowanie tego aspektu. W celu rzetelnego napisania pracy, przeanalizowałam i wykorzystałam literaturę, znajdującą się głównie w obrębie dziedziny pedagogiki. Część teoretyczna obejmuje tematykę rozwoju dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Zawiera także objaśnienia czym jest poczucie własnej wartości i jak ważne jest już od najmłodszych lat oraz charakterystykę edukacji medialnej i tego jak wpływa na rozwój dziecka. W ostatniej części pracy zawarte są informacje dotyczące istoty ewaluacji, która stanowi jednej z najważniejszych jej elementów, a także projekt edukacyjny który został zaplanowany specjalnie na potrzeby pracy dyplomowej i zrealizowany w określonym stopniu, na praktykach w Szkole Podstawowej nr 17, we Wrocławiu. Składa się on z czterech scenariuszy, których głównymi celami jest kształtowanie i wzmacnianie poczucia własnej wartości dziecka oraz wzmacnianie pewności siebie. Zostały one zaprojektowane zgodnie z modelem dnia aktywności. Część refleksyjna, w postaci autoewaluacji, została rozpisana dzięki indywidualnym spostrzeżeniom, a także obserwacji koleżeńskiej, co umożliwiło wyciągnięcie odpowiednich wniosków i podsumowanie zaangażowania w zrealizowanie projektu działań edukacyjnych.

Tematem mojej pracy licencjackiej jest ,,Wspieranie rozwoju społecznego dzieci w wieku przedszkolnym poprzez metody aktywizujące”. Wybrałam go, ponieważ chciałabym pracować w przyszłości w przedszkolu. Metody aktywizujące są ważne dla rozwoju dziecka. Prowadzą do współpracy członków grupy przedszkolnej i do budowania relacji przyjacielskich. W pierwszym rozdziale przedstawiam opis problematyki pracy oraz charakterystykę dziecka w wieku przedszkolnym. Opisałam także znaczenie nauczyciela i rówieśników dla rozwoju dziecka. Zawarte są tu też cele i funkcje wychowania przedszkolnego. Wyjaśniłam, czym są metody aktywizujące, które umieściłam w moich scenariuszach zajęć. W drugim rozdziale przedstawiam mój projekt edukacyjny ,,Moi przyjaciele” mający na celu wzmocnienie u dzieci pewności siebie, poznanie swoich zalet, rozwijanie postawy akceptacji, wzmacnianie szacunku dla odmienności ludzi. Projekt zawiera 4 scenariusze zajęć. Przeprowadziłam go stacjonarnie w marcu 2021 roku w oddziale przedszkolnym Szkoły Podstawowej nr 8 w Świdnicy. W trzecim rozdziale przedstawiam teorię z zakresu ewaluacji oraz zaprezentowałam autoewaluację projektu ,,Moi przyjaciele”. W zakończeniu podsumowałam napisaną pracę. Opisałam, jaka jest jej problematyka, jakie metody zastosowałam i jak przebiegła autoewaluacja. W bibliografii zawarłam spis pozycji z literatury, które użyłam do napisania pracy. Aneks stanowią zdjęcia zajęć i prac plastycznych, które przeprowadziłam podczas realizacji projektu. Proces planowania, konstruowania i realizacji projektu był dla mnie ciekawym doświadczeniem. Poświęciłam mu dużą ilość czasu. Skrupulatnie dobierałam metody i techniki pracy. Jestem zadowolona z przebiegu mojej pracy licencjackiej. Dzięki przygotowaniu pracy licencjackiej rozwinęłam swoje umiejętności teoretyczne i praktyczne.

Współczesne przedszkolaki nie rzadko zmagają się z wieloma problemami. U wielu dzieci diagnozowane są problemy emocjonalne, a także choroby psychiczne, które utrudniają im prawidłowe funkcjonowanie w rzeczywistości, w której przyszło im żyć. Na świecie nie brakuje również dzieci niepełnosprawnych, a także z całościowymi zaburzeniami rozwojowymi. Życie tych dzieci często obfituje w ból i poczucie niesprawiedliwości. Jedną z metod terapeutycznych, która pomaga takim jednostkom jest bajkoterapia. Wykwalifikowanych bajkoterapeutów jest jednak niewielu, jednakże nieposiadanie tej kwalifikacji nie uniemożliwia nauczycielom wychowania przedszkolnego wykorzystania bajki terapeutyczne w swojej pracy. Nie każdy wychowawca jednak korzysta z tej możliwości. Nie rzadko wynika to z braku znajomości oraz nieumiejętności wykorzystania tego narzędzia. Tematem mojej pracy jest wspomaganie rozwoju emocjonalno-społecznego dzieci w wieku przedszkolnym za pomocą bajki terapeutycznej. W części teoretycznej pracy przedstawiłam zagadnienia wywodzące się z psychologii rozwojowej, takie jak specyfika rozwojowa dzieci w wieku przedszkolnym ze szczególnym uwzględnieniem ich rozwoju społeczno-emocjonalnego. Odniosłam się również do pozostałych sfer rozwojowych – rozwoju poznawczego, rozwoju motorycznego, a nawet – rozwoju moralnego oraz rozwoju mowy małego dziecka. W rozdziale tym nie zabrakło również opisu zjawiska, jakim są dziecięce lęki. Część teoretyczna mojego opracowania obejmuje także rozważania związane z pojęciem bajki terapeutycznej oraz jej rolą i możliwościami w zakresie dynamizowania rozwoju społeczno-emocjonalnego dzieci w wieku przedszkolnym. Wymieniłam także typy bajek terapeutycznych i je scharakteryzowałam. Często odwoływałam się do pozycji książkowych autorstwa Marii Molickiej, która uważana jest za pionierkę wskazanej problematyki, a także – twórczynię jednego z najpopularniejszych i największych zbiorów bajek terapeutycznych. Część praktyczna mojej pracy obejmuje treści związane z założeniami, realizacją oraz ewaluacją mojego projektu edukacyjnego zatytułowanego „Spotkanie z bajką”. Projekt ten obejmował przeprowadzenie cyklu zajęć w grupie dzieci 6-letnich. Zajęcia te odbywały się w oparciu o stworzone przeze mnie scenariusze zajęć. W trakcie projektu wykorzystane zostały wybrane przeze mnie bajki terapeutyczne autorstwa Marii Molickiej. W zakończeniu dokonuję podsumowania rozdziałów znajdujących się w mojej pracy. W bibliografii umieściłam literaturę, po którą sięgałam w trakcie pisania pracy.

Tematem pracy licencjackiej jest „Wykorzystanie środków wyrazu plastycznego w celu wspierania rozwoju myślenia kreatywnego w edukacji wczesnoszkolnej”. W rozdziale pierwszym pracy licencjackiej uwzględniłam obszar rozwojowy dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Wybrałam ten temat, ponieważ zainteresował mnie obszar aktywności twórczej oraz szereg zmian zachodzących u dzieci w wieku wczesnoszkolnym, zarówno w obszarze rozwoju fizycznego jak i psychicznego, co opisałam w pierwszym rozdziale. Ten temat pozwolił mi na poznanie wielu technik i metod, dzięki którym środki wyrazu plastycznego można wykorzystać na wiele ciekawych sposobów, które również opisałam w rozdziale pierwszym. Wybór owego tematu pozwolił mi na przedstawienie wartości edukacji plastycznej oraz pedagogiki twórczości. Uważam, że wybrany temat rozwija myślenie twórcze u dzieci, poprzez stosowanie różnorodnych ćwiczeń. Zaproponowane zajęcia w rozdziale drugim z zakresu edukacji plastycznej mają na celu wszechstronny rozwój dziecka z uwzględnieniem rozwijania myślenia dywergencyjnego – rozbieżnego, które odgrywa istotną rolę w procesie nauki i uczenia się. W owym rozdziale zawarłam również projekt działań edukacyjnych w formie scenariuszy zajęć. Natomiast rozdział trzeci pomógł mi dokonać głębokiej analizy swoich działań. Zawarłam w nim opis ewaluacji mojego projektu działań edukacyjnych. Dzięki temu tematowi można rozwijać u dzieci samodzielność, kreatywność, uwrażliwiać na piękno, oraz zmysł przestrzenny i pobudzać dziecko do twórczej pracy oraz uczenia się, co jest niezwykle ważne w wieku wczesnoszkolnym.

Tematem mojej pracy licencjackiej jest „Wspieranie rozwoju mowy dzieci w wieku przedszkolnym poprzez zabawy logopedyczne”. Moje działania polegały na wykorzystaniu zabaw logopedycznych, w ramach prowadzonego projektu działań edukacyjnych, w celu wspomagania rozwoju mowy dzieci w wieku przedszkolnym. Opis projektu działań edukacyjnych pod tytułem „Logopedyczne podróże”, poprzedza charakterystyka dziecka w wieku przedszkolnym oraz charakterystyka rozwoju mowy. W pierwszej części pracy poruszam również aspekt związany z wpływem zabaw logopedycznych na rozwój dziecięcej mowy. Przygotowanie teoretycznej części pracy wymagało wykorzystania treści z zakresu psychologii rozwojowej, pedagogiki oraz logopedii. Rozdział drugi stanowi projekt działań edukacyjnych „Logopedyczne podróże”. Projekt działań edukacyjnych został przeze mnie zaplanowany dla grupy czterolatków i składa się z 4 scenariuszy. Zajęcia przeprowadziłam podczas praktyk w Przedszkolu nr 95 we Wrocławiu. Zważając na korzyści, jakie płyną z wczesnego wdrażania zabaw logopedycznych do zajęć prowadzonych z dziećmi, tego typu ćwiczenia są głównym elementem moich scenariuszy. Rozdział o projekcie zawiera też część teoretyczną poświęconą tematyce projektu edukacyjnego, zawarłam w nim również opis sytuacji związanej z edukacją zdalną. Ostatni etap pracy licencjackiej poświęciłam na zagadnienie ewaluacji. W trzecim rozdziale zastanawiam się również nad zadaniami stawianymi nauczycielom w procesie edukacyjnym i staram się ocenić swoje umiejętności w tym zakresie. Jest to etap podsumowujący projekt edukacyjny i związane z nim aktywności. Na końcu znajduje się bibliografia, czyli literatura przedmiotu składającą się z ważnych pozycji wykorzystywanych podczas pisania pracy.

Napisana przeze mnie praca, nosi tytuł „Wspieranie podmiotowości dzieci w wieku przedszkolnym za pomocą wybranych technik plastycznych”. Celem jej, jest przedstawienie wartości, jaka płynie, z wzmacniania osobowości dziecka. W pracy, zwracam uwagę na wyjątkowość każdego wychowanka. Dodatkowo, uzasadniam, dlaczego warto wspierać indywidualne wybory dzieci. W tekście, opisuję również, w jakim celu rozwija się specyficzne umiejętności przedszkolaków. Problematykę pracy licencjackiej oparłam na literaturze przedmiotu, tekstach naukowych, książkach metodycznych i artykułach internetowych. Do stworzenia scenariuszy zajęć mojego projektu edukacyjnego, użyłam metod technik dramy, z której posiadam certyfikat oraz tych, poznanych, w trakcie trwania nauki studenckiej. W pracy opisałam charakterystyczne cechy rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym. Wspomniałam o umiejętnościach jakie musi opanować wychowanek, aby osiągnąć gotowość szkolną. Dodatkowo, użyłam trafnych argumentów opowiadających się za kształtowaniem u dzieci ich podmiotowości. Przedstawiłam konstruktywistyczny model pracy nauczyciela, gdyż według jego założeń będę postępować z dziećmi. Scenariusze zajęć zamieszczone w tekście, stworzone zostały za pomocą dnia aktywności. W pracy opisałam, dlaczego dokonałam takiego wyboru oraz streściłam wszystkie jego fazy. Postarałam się, także przedstawić ważność ewaluacji w pracy nauczyciela. W ostatnim rozdziale opisałam placówkę, w której przeprowadziłam praktykę. Zawarłam tam wszystkie najważniejsze informacje odnośnie przedszkola. Po przeprowadzonym projekcie działań edukacyjnych, który odbył się w Przedszkolu nr 35 „Tęczowy Domek” we Wrocławiu, dokonałam własnej autoewaluacji, którą następnie zamieściłam w pracy.

Tematem mojej pracy jest ,,Wykorzystanie baśni w celu kształtowania postaw moralnych u dzieci w wieku przedszkolnym”. Moja praca ma charakter projektowy, a w jej skład wchodzą: wstęp, trzy rozdziały, zakończenie oraz bibliografia. Temat ten został przeze mnie wybrany, dlatego że jestem zdania, iż tematyka moralności u dzieci nie jest aż tak rozwinięta, baśnie mają niezwykły wpływ na kształtowanie osobowości i moralności jednostki. Wpływają także na odbiór rzeczywistości przez najmłodszych i konfrontują ich z właściwymi postawami i wzorcami. Rozdział pierwszy został opracowany na podstawie literatury przedmiotu, koncentruję się w nim na przybliżeniu problematyki pracy. Odnoszę się w nim do teorii związanej z rozwojem dziecka w wieku przedszkolnym pod kątem rozwoju moralnego, a także rozpatruję baśń zarówno w aspekcie historycznym jak i pedagogicznym. W rozdziale drugim koncentruję się na tematyce projektów, a co za tym idzie również takich elementów jak formułowanie celów czy też założeń. W tym rozdziale zawarte są także informacje o obecnej sytuacji epidemiologicznej oraz edukacji zdalnej. Rozdział drugi zawiera w sobie także autorski projekt edukacyjny zatytułowany W baśniowym świecie wszelkie wartości znajdziecie, w którego skład wchodzą 4 scenariusze skonstruowane w oparciu o model dnia aktywności. Ostatni rozdział zawiera w sobie trzy główne zagadnienia, którymi są kontekst sytuacyjny, znaczenie ewaluacji w pracy nauczyciela oraz autoewaluacja. Rozdział ten traktuje o sytuacji, którą zastałam w placówce, w której odbywałam praktykę, ponadto zawiera w sobie również rozważania odnoszące się do roli ewaluacji w pracy nauczyciela. Autoewaluacja natomiast skupia się wokół autorefleksji na temat podjętych przeze mnie działań oraz poziomu opanowania kompetencji nauczycielskich. W zakończeniu dokonuję podsumowania pracy, przebiegu jej pisania, opanowanych umiejętności, rozważam jakość działań własnych, a także opisuję napotkane trudności.

Umiejscowienie poczucie kontroli wywodzi się z teorii warunkowania sprawczego i jest jedną z teorii społecznego uczenia się. J. Rotter dowodzi , że każdy posiada subiektywne odczucia zdarzeń uwarunkowane poczuciem sprawstwa. Stąd też podział na osoby z wewnętrznym umiejscowieniu poczucia kontroli (internaliści) i na osoby z zewnętrznym umiejscowieniem poczucia kontroli ( eksternaliści). Internaliści wierzą, że oni sami maja wpływ na swoje życie, że wszystko zależy od wysiłku, pracy i zaangażowania. Eksternaliści uważają, że nie maja wpływu na swoje życie. Ich przyszłość jest całkowicie niezależna od nich samych. W wyniku czego nie podejmują się wyzwań, jakie stoją przed nimi, brakuje im motywacji do działania i wzmacnia się brak poczucia sprawstwa. Stają się bierni, nieufni, młodzież ponadto uczy się, że nie ma związku między tym co robią, jej zachowaniem a następstwami jakie to działanie niesie. Takie zjawisko nazywamy wyuczoną bezradnością. Według Rottera umiejscowienie poczucia kontroli swoje korzenie ma już w początkowych etapach wychowania i obserwowanej skuteczności własnych działań. W swojej pracy skupiłam się na grupie eksternalistów i wpływie zewnętrznego umiejscowienia poczucia kontroli na karierę szkolną. Podczas swojej pracy w Szkole Podstawowej im. Jana Pawła II w Żelowicach zaobserwowałam wśród uczniów tendencje do bezradności, braku poczuciu sprawstwa co objawiało się niskimi ocenami, brakiem motywacji do nauki. Zajęcia projektowe prowadziłam w Szkole w Żelowicach z uczniami klas IV - VI. Żelowice to mała wieś w woj. dolnośląskim, charakteryzuje się dużym bezrobociem wśród dorosłych i dużą zależnością od Gminnego Ośrodka Pomocy. Przeprowadzone zajęcia miały na celu wzbudzenia motywacji i ambicji do działania, wzmocnieniu poczucia sprawstwa u dzieci. Uświadomienie uczniom, jak ważne jest planowanie swojej przyszłości i dążenie w realizacji celów. Ważną role w tych działaniach odgrywa pozytywne spojrzenie na swoją osobę. Metody zastosowane podczas zajęć to metody aktywizujące, samodzielnego dochodzenia do wiedzy, sondowania opinii, drama, gry dydaktyczne i inne, które miały na celu wzbudzenie zainteresowania i zachęcenie do aktywnego uczestnictwa w zajęciach. W scenariuszu pierwszym cele główne to kształtowanie aktywnej postawy wobec postawionych zadań i możliwość przeżycia sprawstwa. Korzystając ze zbliżającego się konkursu Małych Form Teatralnych, za zgodą Dyrektora placówki i opiekuna Kółka Teatralnego zaproponowałam uczniom możliwość wyboru scenariusza, przydziału ról, projektów kostiumu i scenografii. Celem kolejnego spotkania było uświadomienie uczniom znaczenia motywacji w trakcie nauki szkolnej i poznanie czynników wpływających na proces motywowania. Zajęcia trzecie miały na celu poszerzanie świadomości uczniów o wpływie na swoje życie i kształtowanie zaradności życiowej. Przeprowadziłam warsztaty dotyczące oszczędzania, planowania finansów osobistych i rozsądnego gospodarowania środkami finansowymi. Następnie skupiłam

Motywowanie wychowanków do aktywnego spędzania czasu wolnego w młodzieżowym ośrodku wychowawczym. Tematem mojej pracy jest: "Motywowanie wychowanków do aktywnego spędzania czasu wolnego w młodzieżowym ośrodku wychowawczym". Moja praca dotyczy adolescentów w wieku 15- 18 lat, gdyż stanowią oni zdecydowaną większość wychowanków tej placówki. Do placówki typu resocjalizacyjnego, czyli młodzieżowego ośrodka wychowawczego, zawitałam podczas praktyk w marcu 2014 r. Dzięki ponad rocznej współpracy z kadrą pedagogiczną w placówce, mogłam nabyć umiejętności potrzebne do pracy w roli wychowawcy grupy i pedagoga w tego typu placówce oraz nauczyć się dokonywania umiejętnej obserwacji występujących sytuacji w grupie i indywidualnych zachowań wychowanków. Na tej podstawie, temat mojej pracy licencjackiej stanowi stricte połączenie teorii z zaobserwowanymi przeze mnie trudnościami, dotyczącymi młodzieży znajdującej się w ośrodku wychowawczym. Podczas moich obserwacji zauważyłam, iż mimo szerokiej gamy zajęć i wkładu pracy wychowawczej kadry, wychowankowie nie widzą potrzeby umiejętnego i korzystnego dla swojego rozwoju oraz pozytywnych efektów na przyszłość, dobierania zajęć wypełniających ich czas wolny. Prawdopodobnie wynika to z braku motywacji, której w sobie nie wykształcili. Wszelkie motywy działania, wybór bardziej lub mniej interesujących ich zajęć jest uwarunkowany rozwojem moralnym i społecznym. Na młodzież w wieku adolescencji, której dotyczy moja praca, największy wpływ mają rówieśnicy i motywacja zewnętrzna,o czym mowa w części pracy dotyczącej rozwoju. Mimo to, właśnie w tym okresie powinna wykształcać się w nich wola działania indywidualnego, motywacja wewnętrzna, zapewniania sobie bytu, kreowania zajęć korzystnych dla siebie i prawidłowo postrzeganych przez otoczenie. Dlatego postanowiłam skupić się na tym problemie i wskazać wychowankom młodzieżowego ośrodka wychowawczego pomysły na aktywność oraz powody i sposoby motywacyjne. W trakcie jednego z moich ostatnich pobytów w placówce, tj. w terminie 7-11 maja 2015 roku, przeprowadziłam cykl zajęć pt.: „Gra o tron= Gra o moje życie”. Projekt ten pokazuje wychowankom, w jaki sposób mogą planować czas pozostający im do dobrowolnego wykorzystania, tak by zajęcia, którymi go wypełniają miały mierzalny i osiągalny cel oraz przyniosły dalekosiężne efekty. Cyklowi zajęć towarzyszyła zachęta, by młodzież sięgała do literatury, rozwijała zainteresowania, hobby, oraz nabywała umiejętności pozwalających prawidłowo wypełniać swoje role i funkcjonować w społeczeństwie, co z kolei związane jest z usamodzielnieniem się i doskonaleniem wykonywania czynności codziennych, niezbędnych do prowadzenia harmonijnego, w każdej dziedzinie, życia. Zajęcia, o których mowa wyżej, miały również na celu wzmocnienie poczucia własnej wartości, wiary w swoje możliwości, pokazanie plonu indywidualnego działania i współpracy w grupie oraz to, że wartościowe zajęcia w czasie wolnym, wyznaczanie sobie celów i

Tematem mojej pracy jest rozwijanie poczucia własnej wartości u dzieci w wieku przedszkolnym w placówce opiekuńczo wychowawczej. Dzieci przebywające w takich ośrodkach, zmagają się z ogromna liczbą złych doświadczeń na które zostały narażone przez swoich rodziców. Moja praca składa się z dwóch części, pierwszej teoretycznej natomiast drugiej praktycznej. W rozdziale pierwszym zajmę się opisem rozwoju dzieci w tym wieku. Zaczynając od fizycznego, następnie poznawczy, moralny, emocjonalny kończąc na społecznym. Bardzo ważne jest, aby poznać specyfikę funkcjonowania dzieci w tych różnych sferach. Moja praca zawiera również opis placówki opiekuńczo wychowawczej, jej genezę, zadania niezbędne do prawidłowego funkcjonowania, jak również szczegółowy opis kadry pedagogicznej. Bardzo ważne było też opisanie jak działa placówka z którą współpracowałam przy okazji mojej pracy. Następnym niezwykle istotnym elementem było scharakteryzowanie problemu jakim postanowiłam się zająć. Zwrócenie uwagi na jego przyczyny oraz na to, jak ciężko jest funkcjonować wychowankom kiedy zmagają się z niską wiarą we własne możliwości. Każdy podopieczny ma ze sobą ciężki bagaż doświadczeń, który bardzo negatywnie wpływa na jego dalszy rozwój. Na kolejnym etapie zajęłam się opisem metod, które zastosowałam pisząc scenariusze zajęć. Są to cztery metody pracy z dziećmi, perswazyjna, modelowania, zadaniowa oraz nagradzania. Druga część mojej pracy są to właśnie konspekty do zajęć, które napisałam w celu przeprowadzenia ich z dziećmi. Moim zamiarem było poprzez zabawy, zadania wskazać wychowankom na to, że każdy z nas jest wartościowym człowiekiem i zasługuje na szacunek. Bardzo ważne było dla mnie, aby każde dziecko podczas realizacji zajęć dostrzegło swoją wyjątkowość.

Tematem mojej pracy jest wzmacnianie pozytywnej samooceny u wychowanków Placówki Socjalizacyjnej ,,Skarbek” w Polkowicach. W opracowaniu wykorzystane zostały informacje na temat rozwoju człowieka, istoty samooceny, działalności placówki socjalizacyjnej oraz metod i form pracy. Wychowankowie placówki charakteryzują się niską samooceną, której przyczyną może być sytuacja w jakiej się znajdują, zdobyte wcześniej doświadczenia, osiągnięte sukcesy i porażki oraz opinia otoczenia. Część teoretyczna mojej pracy składa się z pięciu rozdziałów. Zawiera ona odniesienia do literatury z zakresu pedagogiki, psychologii i socjologii. Rozdział pierwszy obejmuje problematykę rozwoju człowieka w okresie dorastania. Zawiera on informacje dotyczące rozwoju fizycznego, związanego ze zmianami w wyglądzie zewnętrznym oraz dojrzewaniem płciowym u chłopców i dziewcząt. W rozdziale tym można znaleźć wiadomości o zmianach w zakresie czynności poznawczych, procesach informacyjnych, monitoringu kognitywnym, akomodacji i asymilacji informacji. Rozwój moralny przypadający na okres adolescencji podzielony jest na trzy poziomy. Pierwszy z nich określany jako konwencjonalny związany z opinią i aprobatą społeczeństwa, w drugim stadium ujawnia się dogłębny szacunek dla autorytetów. Dla okresu późnej młodzieńczości charakterystyczny jest trzeci poziom rozwoju moralnego zwany postkonwencjonalnym. Kolejne omówione obszary rozwoju to emocjonalny oraz społeczny. Rozdział drugi zawiera definicję samooceny wg Anny Brzezińskiej oraz Barbary Galas. Znajduje się tutaj opis samooceny stabilnej z podziałem na adekwatną i nieadekwatną, zaniżoną oraz zawyżoną. Scharakteryzowane zostały również funkcje samooceny oraz czynniki wpływające na jej kształtowanie. Uwzględniony jest także rozwój samooceny z rozbiciem na etapy jego kształtowania. W trzecim rozdziale przedstawiam charakterystykę placówki socjalizacyjnej opierając się na literaturze. Placówka zobrazowana jest pod kątem funkcji, zadań, form i metod pracy. Opisana została także kadra placówki i jej rola. Rozdział czwarty zawiera informacje dotyczące polkowickiej Placówki Socjalizacyjnej ,,Skarbek” uzyskane z dokumentacji oraz rozmów z pracownikami. W rozdziale piątym opisuję wybrane metody, za pomocą których planuję przeprowadzić cykl zajęć. Część projektowa pracy składa się z pięciu konspektów. Ich założeniem było wzmacnianie pozytywnej samooceny u siedmiorga adolescentów, mieszkających w placówce socjalizacyjnej. Wszystkie spotkania są szczegółowo opisane i zaplanowane. Wpływ przeprowadzonych zajęć na poprawę samooceny wychowanków oraz analiza projektu zawarte są w podsumowaniu.

Praca porusza problematykę przeciążenia uczniów klas 1-3 nauką szkolną, zwłaszcza w szkołach prywatnych, gdzie oferta zajęć obowiązkowych i dodatkowych jest bardzo szeroka. Będąc na praktykach studenckich w Szkole Podstawowej Dialogu Kultur Etz Chaim zauważyłam, że dzieci uczęszczające do niej przebywają tam najczęściej od godziny 7-8 do godziny 16-17, a czas ten wypełniony jest prawie w 100% nauką. Specyfika tej szkoły, a jest to szkoła międzykulturowa wywodząca się z tradycji przedwojennej szkoły żydowskiej, polega na wpleceniu w program nauczania zajęć z historii, kultury i języka Żydów. Szkoła ta organizuje także inne zajęcia pozalekcyjne takie jak kółko matematyczne, przyrodnicze, szachowe, sportowe, taneczne, muzyczne oraz wyjazdy na basen. Uczniowie uczestniczą w zajęciach grupowo lub indywidualnie. W świetlicy szkolnej dzieci przebywają krótko, pomiędzy zajęciami. Najczęściej w tym czasie odrabiają lekcje pod okiem nauczyciela. Na zabawy dowolne dzieciom pozostaje niewielka ilość czasu. Praca odnosi się do działań na rzecz zwiększenia świadomości wśród dzieci o tym, jak ważny jest odpoczynek i relaks w ich życiu. Omawia sposoby i metody wypoczynku aktywnego i biernego. Scenariusze zajęć opierają się m. in. na ćwiczeniach stosowanych w kinezjologii edukacyjnej oraz na zabawach, które są naturalną aktywnością dzieci w każdym wieku. Przygotowane konspekty wykorzystują różne rodzaje terapii – muzykoterapię, arteterapii, śmiechoterapię, które wzajemnie się przeplatają i uzupełniają. Zajęcia mają na celu zapoznanie uczniów z formami relaksu i sposobach wypoczywania, by ich rozwój przebiegał prawidłowo. Znaczenie ruchu i ćwiczeń fizycznych i ich wpływ na zdrowie jest oczywisty. Prawidłowy rozwój fizyczny i umysłowy są ze sobą zintegrowane. To od nich uzależnione jest nie tylko samopoczucie, ale i zdrowie człowieka. Holistyczna koncepcja zdrowia ujmuje zdrowie człowieka jako dążenie do równowagi we wszystkich układach naszego organizmu. Układ nerwowy w wieku młodszoszkolnym jest wciąż labilny. Jest to także dobry wiek, by kształtować dobre nawyki, które z czasem mają przełożenie na zdrowy tryb życia. Młody umysł chłonie wiedzę i chętnie jej poszukuje, jest ciekawy świata, najlepiej i najchętniej uczy się poprzez zabawę. Umysł przeciążony potrzebuje swoistego rodzaju „zaworu bezpieczeństwa”, odreagowania wielogodzinnego skupiania uwagi. Ciało tkwiące kilka godzin w jednej pozycji potrzebuje jej zmiany oraz ruchu by układ kostny i mięśniowy mogły prawidłowo funkcjonować i się rozwijać. Co możemy zrobić jako wychowawcy i opiekunowie, by pomóc naszym podopiecznym w prawidłowym rozwoju? Czas w świetlicy szkolnej, gdzie przebywają dzieci z różnych klas i w różnym wieku możemy przeznaczyć na prowadzenie zajęć wychowawczych i opiekuńczych, a przy tym na zabawę. Zajęcia ułatwiające relaksację i wypoczynek mogą polegać na zorganizowanych właśnie w świetlicy ćwiczeniach ułatwiających odreagowanie fizyczne i psychiczne, wyciszenie umysłowe oraz pobudzen

Tematem mojej pracy licencjackiej jest „Nieśmiałość jako bariera kariery szkolnej dzieci w klasach I – III szkoły podstawowej”, która jest zjawiskiem powszechnym i uniwersalnym. Utrudnia ona uczniom realizacje stawianych sobie przez nich celów oraz uzyskiwanie osiągnięć szkolnych. Jest także źródłem niskiego poczucia własnej wartości, braku wiary we własne możliwości, a także sprawia trudność w nawiązywaniu kontaktów, ogranicza umiejętność współpracy. Dzieci nieśmiałe bardzo często podporządkują się innym, nie wypowiadając przy tym własnego zdania bądź opinii na dany temat. Poprzez lęk przed negatywną opinią innych, boją się one mimowolnie zgłaszać do odpowiedzi, prosić kolegów bądź nauczycieli o ponowne wytłumaczenie nie zrozumianego przez nich materiału lekcji. Tracą one przy tym bardzo dużo, co odzwierciedla się w postaci słabych ocen oraz niskiej samoocenie. Celem mojej pracy jest zwalczenie nieśmiałości u dzieci w taki sposób, aby mogły one cieszyć się swoim dzieciństwem. Ważne jest dla mnie to, aby osiągały sukcesy szkolne, posiadały wielu przyjaciół oraz aby śmiało wypowiadały własne zdanie nie bojąc się negatywnych opinii innych. Przeprowadzając opracowany przeze mnie projekt w Szkole Podstawowej nr 38 we Wrocławiu w klasie III b, do której uczęszcza czterech nieśmiałych uczniów stosowałam takie metody wychowawcze jak metody aktywizujące, dramę, pantomimę, burzę mózgów, mapę pamięciowa, zabawy ruchowe, zajęcia plastyczne oraz opis. Pracując na formach wychowawczych takich jak praca indywidualna, w parach oraz grupach, zachęciłam dzieci wstydliwe do aktywnego uczestnictwa z zajęciach i zabawach, które pokonują granicę nieśmiałości. Dzięki nim zwalczały one barierę z związku z wystąpieniami i wypowiedziami publicznymi, wzmocniły pewność siebie, poczucie własnej wartości oraz możliwości, rozwinęły umiejętność współpracy oraz komunikacji interpersonalnej. Wszystkie te wymienione, przeze mnie czynniki są bardzo istotne z zwalczeniu nieśmiałości u dzieci, ponieważ poprzez brak działań naprawczych, może się ona pogłębiać, czego skutki mogą ciągnąc się za dziećmi latami. Wszystkie dzieci chętnie brały udział w zaplanowanych przeze mnie zajęciach. Te bardziej nieśmiałe, początkowo niepewnie, nieco lękliwie podchodziły do wspólnych zabaw, lecz na drugich już zajęciach z pięciu zaplanowanych, stawały się pewniejsze siebie, bardziej otwarte na kontakty z innymi. Podczas ostatniego spotkania, trudno było już zauważyć, iż borykają się one z takim problemem jakim jest nieśmiałość.

Praca dotyczy problematyki rozwijania zachowań asertywnych u dzieci w wieku 6-8 lat w świetlicy szkolnej. Będąc na praktykach studenckich w Zespole Szkół w Zdunach zauważyłam, że dzieci uczęszczające do świetlicy boją się wyrażać swoje zdanie, często podporządkowują się swoim świetlicowym kolegom i koleżanką, są nieśmiałe oraz nieczęsto wychodzą z propozycją zabawy. Krótko mówiąc podporządkowują się innym. Wtedy zrodził się we mnie pomysł, by przeprowadzić zajęcia wspomagające postawę asertywności. Dzieci idąc do początkowych klas szkolnych są często zastraszane przez starszych kolegów i koleżanki, bądź chcą się im podporządkować, aby być przez nich lubianym. Często wstydzą się wychodzić z inicjatywą, bojąc się, że zostaną wyśmiane przez resztę wychowanków. Nie mówią o swoich uczuciach sądząc, że zostaną za nie skarcone. Rozwinięcie u dzieci zachowań asertywnych ma wzmocnić w dzieciach wyrażanie swojego zdania, dążenie do celów, jakie sobie założą. Wychowankowie są zobowiązani zadbać o siebie w taki sposób by ich zachowanie nie przerodziło się w postawę agresywną, ani uległa, ale by było zgodne z nimi samymi oraz, by żyli w równowadze z resztą społeczeństwa. Dzieci powinny mieć świadomość swoich potrzeb i otwarcie je komunikować. Przede wszystkim dzieci muszą polubić samych siebie. Swobodnie przyjmować zarówno krytykę jak i pochwałę. Wychowankowie muszą podjąć ryzyko przełamania swoich lęków, aby publicznie przekazywać swoje pomysły, prośby i potrzeby. Nikt nie urodził się osobą asertywną- tej postawy trzeba się nauczyć, jest to trudne zadanie, ale możliwe do zrealizowania. Co więc trzeba zrobić, jako wychowawcy, aby pomóc naszym podopiecznym wypracować postawę asertywną? Czas wolny w świetlicy szkolnej, gdzie przebywają dzieci w różnym wieku, można przeznaczyć na prowadzenie zajęć opiekuńczo-wychowawczych, ale również na zabawę. Wzmacnianie postawy asertywnej może polegać na zorganizowaniu, właśnie w świetlicy, zajęć grupowych, w których dzieci podczas zabawy będą kształciły umiejętność zachowania asertywnego. Praca zawiera scenariusze zajęć, które przeprowadziłam w placówce.

Praca licencjacka Rola Domu Dziecka w kształtowaniu relacji wychowanków z rodziną Ewa Walczak Streszczenie Tematem mojej pracy jest Rola Domu Dziecka w kształtowaniu relacji wychowanków z rodziną. Więzi rodzinne odgrywają ogromną rolę w rozwoju i wychowaniu dziecka. Pozytywnie ukształtowane dają poczucie bezpieczeństwa, siły i wsparcia do pokonywania trudności i przeciwności losu w życiu codziennym. Są źródłem akceptacji, miłości i przynależności. Kiedy są zaniedbane lub zaburzone negatywnie wpływają na osobowość, często skutkując osamotnieniem dziecka, które czuje się niekochane, opuszczone i nikomu nie potrzebne. W efekcie, czego odtrącone trafia do zastępczych form opieki. Między innymi do takich należy Dom Dziecka, gdzie z dnia na dzień staje się podopiecznym placówki. Podczas odbywania praktyk pedagogicznych moją uwagę zwróciło nietypowe zachowanie wychowanków. Dotyczyło głównie komunikacji interpersonalnej. Objawiało się w postaci częstych kłótni, przeszkadzania podczas rozmowy, nieumiejętności słuchania, a także zakłócania ustalonego wcześniej porządku. Uwagę również zwrócił fakt, że wychowankowie mają niskie poczucie własnej wartości a nierzadko prezentują postawę agresywną. Dlatego w swojej pracy licencjackiej postanowiłam przybliżyć problem związany z zaburzeniami zachowania wynikający z zakłóconych relacji rodzinnych. Celem niniejszej pracy jest pogłębienie więzi rodzinnych i społecznych dzieci przebywających w Domu Dziecka w Obornikach Śląskich z ich rodzinami, a także przyjrzenie się własnej osobie, oraz postępowaniu względem drugiego człowieka. Projekt składa się z 6 konspektów zajęć (w tym 1 spotkanie z rodzicami), w których przedstawione zagadnienia zostały przygotowane na podstawie literatury problemu, obserwacji wychowanków, rozmów z wychowawcami i osobistych refleksji. W poszczególnych częściach zaproponowałam różne metody wychowawcze, do których należą: drama, zabawa, praca plastyczna, burza mózgów do przeprowadzenia w formie indywidualnej, w parach, w małych grupach a także z całą grupą. Realizując scenariusze miałam na uwadze nie tylko zachęcenie ich do aktywnego uczestnictwa w zajęciach, ale przede wszystkim kładłam nacisk na poprawienie ich samooceny, przełamania bariery nieśmiałości i wstydu, nauczenie ich rozwiązywania konfliktów oraz porozumiewania się z innymi, aby mogli budować harmonijne relacje międzyludzkie. Chciałam też pomóc im zrozumieć i docenić siebie. Natomiast przeprowadzając zajęcia z rodzicami miałam na uwadze modyfikowanie ich postaw w stosunku do swoich dzieci, mobilizowanie ich do częstego przebywania z nimi, o których często zdarza im się zapominać a czego nie da się powiedzieć o dzieciach, które zawsze z ogromną radością i nadzieją wyczekują na wspólne spędzone chwile ze swoimi najbliższymi. Wszystkie wyżej wymienione czynniki są niezwykle istotne, ponieważ stanowią gwarancję zawiązywania i podtrzymywania dobrych stosunków między ludźmi. Jeśli w rodzinie nastąpi poprawa wzajemnych relac

Tematem mojej pracy jest: „Minimalizowanie zachowań agresywnych u dzieci w klasie 5 Szkoły Podstawowej im. Jana Brzechwy w Radwanicach”. Problem poruszony w pracy dotyczy zjawiska agresji wśród uczniów. Cała praca składa się ze wstępu, rozdziału opisującego rozwój dziecka, rozdziału dotyczącego instytucji szkoły podstawowej, rozdziału zawierającego informacje o Szkole Podstawowej w Radwanicach, rozdziału opisującego problem zjawiska agresji wśród uczniów, a także metod wychowawczych stosowanych w pracy z uczniami. Następnie w pracy znajduje się wstęp do projektu, scenariusze zajęć, ewaluacja i zakończenie. U dzieci będących w okresie adolescencji następują liczne zmiany, zarówno pod względem psychicznym jak i fizycznym. Są one wzajemnie powiązane. We wczesnej adolescencji pojawia się u dzieci wiele negatywnych emocji. Wpływ na to ma zmienność hormonalna, zachodząca w tym czasie. Wszelkie zmiany biologiczne w różny sposób wpływają na kontakty z innymi ludźmi. Nieumiejętność radzenia sobie ze swoimi emocjami, a także trudności w wyrażaniu własnych poglądów, czy też nieumiejętność skutecznego rozwiązywania sytuacji spornych prowadzi do zachowań agresywnych. Zachowania agresywne mogą przyjmować formę fizyczną, bądź słowną. Przyczyn występowania zachowań agresywnych jest wiele. Zależy to od indywidualnych uwarunkowań biologicznych, charakteru, temperamentu, a także od doświadczeń życiowych dziecka. Gniew, strach i złość to emocje towarzyszące każdemu człowiekowi. Są one źródłem informacji o nas samych. Brak racjonalnego, spokojnego myślenia opartego na poszukiwaniu przyczyn, analizowaniu sytuacji i przewidywaniu skutków doprowadza do aktów agresji. W każdej klasie, rodzinie, otoczeniu bliższym i dalszym może pojawić się agresor i ofiara. Zachowania agresywne niosą ze sobą bardzo poważne skutki zarówno psychiczne jak i fizyczne. Skutki psychiczne to zaburzenia snu, niepokoje psychiczne, poczucie lęku i bezradności, depresja, niska samoocena. Do skutków fizycznych możemy zaliczyć okaleczenia, siniaki, uszkodzenia ciała. Skutkiem są także wszelkie szkody materialne takie jak np. uszkodzenia sprzętów, wybite szyby, ogólne zniszczenia pomieszczeń. Skutki zachowań agresywnych odczuwają także świadkowie tych zdarzeń. Mają w sobie poczucie winy poprzez nieumiejętność pomocy danym osobom. W pracy zawarłam pięć scenariuszy zajęć. Każdy z nich ma za zadanie wyposażyć dziecko w wiedzę na temat zachowań agresywnych, sposobów ich rozpoznawania i minimalizowania. Tematy scenariuszy zajęć są następujące: „Mój własny obraz agresji.”, „Moje myśli i emocje.”, „Prawidłowe sposoby rozwiązywania konfliktów.”, „Moja klasa to nie dżungla .”, „Budujemy mur przyjaźni i równości.” Elementem wspólnym wszystkich scenariuszy jest tworzenie przez dzieci tzw. „Koszulek Antyagresorek”. Każde z dzieci otrzymuje koszulki na pierwszych zajęciach. Po każdych kolejnych spotkaniach zapisuje na nich swoje własne skojarzenia, myśli dotyczące tematu poruszanego na zajęciach. Mogą być

Celem niniejszej pracy dyplomowej było ukazanie złożoności problemu niepowodzeń szkolnych z jakimi stykają się wychowankowie w wieku 7-9 lat z Wielofunkcyjnej Placówki Opiekuńczo-Wychowawczej w Bierutowie oraz przedstawienie sposobów ich przezwyciężania. Autor w części projektowej skupił się na jednej z wielu możliwości walki z niepowodzeniami szkolnymi, mianowicie na wzmacnianiu poczucia własnej wartości tychże podopiecznych. Pierwszy rozdział opisuje rozwój dziecka w młodszym wieku szkolnym w aspekcie fizycznym, poznawczym, społecznym, emocjonalnym i moralnym. Autor podkreśla jak ważne jest, aby rozwój w każdej z tych sfer przebiegał prawidłowo, a przede wszystkim harmonijnie, tylko wtedy możliwe będzie osiągnięcie sukcesu przez dziecko w procesie edukacji. Drugi rozdział skupia się na charakterystyce problemu niepowodzeń szkolnych, opisane zostały tutaj ich pojęcie i rodzaje. Wyróżnione zostały także przyczyny występowania tegoż problemu, a wśród nich także zaniżone poczucie własnej wartości i brak wiary we własne możliwości. Autor w tym rozdziale zawarł również skutki jakie problem ten wywołuje u dziecka oraz metody zapobiegania i zwalczanie niepowodzeń szkolnych z jakimi stykają się uczniowie w młodszym wieku szkolnym. Trzeci rozdział jest opisem wielofunkcyjnych placówek opiekuńczo wychowawczych czyli typów jakie składają się na tą placówkę: interwencyjny, socjalizacyjny, rodzinny i specjalistyczno-terapeutyczny, opisana została kadra pracownicza, która tworzy tą placówkę , ich rola i zadania. Rozdział ten zawiera także informacje na temat zobowiązań jakie ta placówka posiada, wobec swoich podopiecznych. Czwarty rozdział opisuje Wielofunkcyjną Placówkę Opiekuńczo-Wychowawczą w Bierutowie, mianowicie, krótko charakteryzuje historię jej powstania i funkcjonowania, kadrę pracowniczą oraz specyfikę wychowanków w niej przebywających. Pokrótce omówiony został w tym rozdziale plan dnia, a także opisane zostały informacje jakie znajdują się w teczkach wychowanków. Piąty rozdział stanowi opis metod jakie wykorzystane zostały podczas realizacji projektu mającego na celu wzmacnianie poczucia własnej wartości. Ostatnia część jest częścią projektową i zawiera pięć scenariuszy zajęć, ukierunkowanych wzmacnianie poczucia własnej wartości u dzieci.

Tematem niniejszej pracy jest: „Wzmacnianie umiejętności koncentracji uwagi poprzez twórcze zabawy u dzieci w młodszym wieku szkolnym”. Jej celem było zapoznanie się z problematyką koncentracji uwagi u dzieci w kontekście teoretycznym i przygotowanie projektu, który pomógłby w ćwiczeniu i podnoszeniu tej umiejętności. W pierwszym rozdziale scharakteryzowany został młodszy wiek szkolny pod względem rozwoju fizycznego, umysłowego, społecznego, osobowości i rozwoju moralnego. Drugi rozdział przedstawia definicję uwagi, jako jednego z procesów poznawczych, jej funkcje i podział, jak również dokonano w nim analizy trudności umiejętności koncentracji wykazując jej przyczyny, wpływ na naukę, środowisko szkolne, a także uwzględniono współczesne zagrożenia, które mogą mieć znaczące oddziaływanie na jej powstawanie. Trzeci rozdział opisuje metody wykorzystane w projekcie. Są to przede wszystkim metody z pogranicza arteterapii, które pomogły w osiągnięciu głównego celu. Duży nacisk położono na metody wykorzystujące ruch i twórczy potencjał dzieci. W dalszej części zaproponowano pięć konspektów zajęć. Założono, iż po przeprowadzonych zajęciach u uczniów zostanie wzmocniona umiejętność koncentracji uwagi, będą oni wykorzystywali swój potencjał twórczy, jak również, będą potrafili rozpoznawać stan koncentracji i dekoncentracji, będą świadomie kontrolować swoje ciało oraz zwiększą umiejętność współpracy. Pracę kończy rozdział zawierający ewaluację przeprowadzonych zajęć oraz krótką refleksję pedagogiczną uwzględniającą obawy ,spostrzeżenia oraz wnioski związane z realizacją projektu.

Tematem niniejszej pracy jest strach i nieumiejętność radzenia sobie z emocjami u dzieci jako problem w grupie przedszkolnej. Celem było rozpoznanie tematu strachu i nieumiejętności radzenia sobie z emocjami w kontekście teoretycznym i przygotowanie projektu, który służy pokazaniu dzieciom jak rozpoznawać emocje na przykładzie strachu oraz przedstawić jak radzić sobie z nimi. Scharakteryzowany został wiek przedszkolny pod względem fizycznym, poznawczym oraz emocjonalno - społecznym. Przedstawieniu ogólnej charakterystyki problemu towarzyszy analiza jej objawów, rodzajów i przyczyn w okresie przedszkolnym. W pracy zostało uwzględnione ujęcie definicyjne emocji oraz to jak rozwijają się w tym okresie. Opisane zostało jaka jest rola więzi w kształtowaniu emocji dziecka. Z rodzajów emocji został wybrany i opisany strach. Następnie wyjaśniono jakie są sposoby radzenia sobie z emocjami u dzieci oraz co to znaczy nie radzić sobie z nimi. Charakterystyka Przedszkola nr 110 we Wrocławiu była podstawą do przeprowadzenia zajęć dotyczących strachu i nieumiejętności radzenia sobie z emocjami. Aby osiągnąć cel projektu użyto metod wychowawczych. Skupiono się głównie na metodach zadaniowych i nagradzania. W dalszej części pracy zostały przedstawione scenariusze zajęć. Założono, że po przeprowadzonych zajęciach dzieci będą potrafiły określić co to są emocje, przedstawić je i rozpoznać. Będą rozumowały stan emocjonalny strachu oraz sposób poradzenia sobie z nim. Rozróżni dobre i złe emocje. Do konspektów dołączono wiersz, który był potrzebny do realizacji jednego scenariusza. Po zakończonych zajęciach przedstawiono refleksję pedagogiczną, w której zawarto najważniejsze spostrzeżenia, obawy i analizę projektu. Założenia projektu zostały spełnione, a dzieci chętnie brały udział w większości zadań.

Tematem pracy jest integracja dzieci z zespołem Aspergera z grupą rówieśniczą w wieku wczesnoszkolnym. Praca podejmuje problematykę odrzucenia dzieci z orzeczeniem o niepełnosprawności, z wyróżnieniem zespołu Aspergera przez grupę rówieśniczą. Zaprezentowanie specyfiki rozwojowej wybranej grupy jest wprowadzeniem do charakterystyki odbiorców mojego projektu. Wśród nich były dzieci zdrowe oraz takie, które maja specyficzne potrzeby edukacyjne. Kolejne rozdziały prezentują podstawy teoretyczne pracy z dziećmi z Aspergerem. Przystosowanie społeczne dzieci z niepełnosprawnością bywa utrudnione ze względu na marginalizację ze strony społeczeństwa. Z uwagi na ten fakt, coraz więcej tworzonych jest klas integracyjnych. Praca pedagogiczna w takim środowisku ma swoją niewątpliwą specyfikę. Dalsze rozdziały prezentują metody pracy, jakie zamierzałam zaimplementować, założenia projektu oraz konspekty zajęć. Po ich realizacji swoje doświadczenia poddane zostały refleksji. Jej wyniki zawiera ewaluacja. Stygmatyzacja, która dotyka dzieci z niepełnosprawnością intelektualną jest istotnym wyzwaniem pedagogicznym, dlatego zachodzi potrzeba zgłębienia tematu.

Praca nt. „Problem braku akceptacji w grupie rówieśniczej wynikający z otyłości dzieci w młodszym wieku szkolnym” prezentuje zarys teoretyczny problematyki związanej z otyłością u dzieci oraz projekt praktyczny, zrealizowany w placówce wsparcia dziennego w 2019 rok. Poza problemem otyłości omówione w niej również zagadnienie braku akceptacji wśród dzieci oraz uwzględniono negatywne konsekwencje tych zjawisk. Problem ten staje się bardziej powszechny wśród dzieci i ma wielki wpływ na ich rozwój oraz samoocenę. Alarmujące statystyki dotyczące zwiększającej się liczby otyłych dzieci wskazują na potrzebę wnikliwego przyjrzenia się temu problemowi oraz poszukiwanie rozwiązań, które mogą go zniwelować. Praca została podzielona na dwie główne części: teoretyczną oraz projektową. W części teoretycznej na początku pracy został scharakteryzowany rozwój dziecka w młodszym wieku szkolnym. Analizie poddane zostały różne sfery: fizyczna, motoryczna, poznawcza, emocjonalna i społeczna. Wykazano jakie zmiany rozwojowe następują w wieku od 7 do 12 roku życia. Następnym elementem pracy jest opis i charakterystyka problemu, jakim jest otyłość, sklasyfikowana pod względem różnorodnych czynników fizycznych, jak i psychicznych. W dalszej części zostało scharakteryzowane dziecko otyłe pod względem wyglądu oraz zachowania. Następnie zwrócono uwagę na zagrożenia oraz konsekwencje zdrowotne wynikające z otyłości wśród dzieci. W kolejnej części pracy omówiono relację dzieci otyłych z rówieśnikami. Następnie opisano czynniki, które wpływają na otyłość wśród dzieci. W kolejnych rozdziałach została dokonana charakterystyka profilaktyki otyłości dzieci w młodszym wieku szkolnym. Następnie scharakteryzowano Centrum Aktywności Dzieci i Młodzieży we Wrocławiu. W tej placówce zostały przeprowadzone zajęcia dotyczące problemu braku akceptacji w grupie rówieśniczej wynikające z otyłości dzieci w młodszym wieku szkolnym. Podczas prowadzonych zajęć uwzględniono metody dydaktyczne oraz metody wychowania. W metodach dydaktycznych użyte zostały metody słowne takie jak: pogadanka, dyskusja, wykład. Użyto również metody samodzielnego dochodzenia do wiedzy w postaci: giełdy pomysłów. Podczas zajęć niejednokrotnie używano metodę gier dydaktycznych. W trakcie zajęć zastosowano plastykoterapię oraz techniki rekreacji fizycznej. Dalsza część rozprawy zawiera konspekty. Założono, że po zrealizowanych zajęciach uczniowie będą znali zasady prawidłowego odżywiania oraz alternatywy aktywności fizycznej. Efektem przeprowadzonych zajęć było również podniesie akceptacji dzieci otyłych. Po skończonych zajęciach dokonano podsumowania. Wszystkie założenia danego projektu zostały zrealizowane.

Praca nosi tytuł „Zabawa jako forma wspierania rozwoju inteligencji emocjonalnej u dzieci w wieku przedszkolnym”. Treść jej skupiona została wokół tematyki zabawy jako aktywności dziecka, która stanowi jednocześnie fundamentalną formę pracy w przedszkolu. W pracy przedstawiono problem rozumienia i wyrażania emocji wśród dzieci z poznanej uprzednio grupy przedszkolnej w ramach realizacji praktyk pedagogicznych. Inteligencja emocjonalna, rozumiana jako zestaw cech ludzkich, jest niezbędnym zasobem do funkcjonowania w społeczeństwie. Odpowiada bowiem za zdolność motywacji, pokonywania trudności i odnoszenia sukcesów a także za świadomość i umiejętność regulacji własnych stanów emocjonalnych. Brak tych cech lub zaburzenia z nimi związane przyczyniają się do zakłócenia prawidłowego rozwoju społecznego i osobowości. Zaobserwowane podczas praktyk problemy, stanowiły przesłanki do poszukiwania form wspomagających poprawę świadomości odnośnie emocji i ich wpływu na ludzkie życie. Stały się również podstawą do tworzenia konspektów zajęć, mających na celu tworzenie warunków do zabawy sprzyjającej poznawaniu swojego ciała, uważności na sygnały z niego płynące i umiejętność autorefleksji oraz samoregulacji. Praca składa się z dwóch głównych części: pierwszej teoretycznej oraz drugiej praktycznej. Część pierwsza odnosi się do literatury przedmiotu i stanowi wprowadzenie do wiedzy o rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym. W późniejszych rozdziałach opisany został proces powstawania emocji oraz ich charakterystyka. Został również poddany analizie obszar inteligencji emocjonalnej oraz jej wspierania poprzez zabawę. Zaprezentowano instytucję przedszkola i scharakteryzowano działalność Niepublicznego Przedszkola „Bajka” we Wrocławiu. W ostatnim rozdziale wymieniono i opisano metody zastosowane w projekcie własnym. W części drugiej – praktycznej, przedstawiono 5 scenariuszy zajęć tworzonych w oparciu o zdobytą wiedzę, posiadane umiejętności oraz potrzeby i możliwości docelowej grupy przedszkolnej. Przy konstruowaniu celów oraz ćwiczeń powołano się na poglądy pedagogiczne J.H. Pestalozziego, angażujące w proces nauczania i wychowania ośrodki: intelektualny, emocjonalny oraz fizyczny. Formą zastosowaną we wszystkich konspektach jest zabawa, w której zachowano zasadę dobrowolności. Ostatnią część pracy uzupełnia analiza pedagogiczna przeprowadzonych zajęć składająca się z ewaluacji poszczególnych konspektów. Zawiera ona refleksje oraz wnioski poczynione w ramach realizacji projektu własnego.

Praca podejmuje problematykę agresji. Poruszone zostały aspekty dotyczące jej uwarunkowań interpersonalnych, środowiskowych oraz skutków, jakie może za sobą nieść. Ujęte zostały także możliwe działania, które mają na celu zapobieganie i przeciwdziałanie tego typu zachowaniom. Agresja jest tematem powszechnym. Problem wydaje się być jeszcze bardziej palący, w dobie Internetu i innych mediów, bowiem niejednokrotnie dzieci i młodzież spotykają się tam ze scenami przedstawiającymi akty agresji. Częste stykanie się z tego typu obrazami, może prowadzić do stopniowego obniżania się wrażliwości na tego typu zachowania u młodych ludzi. Projekt ukierunkowany jest na pracę z dziećmi w wieku szkolnym. Praca składa się z części teoretycznej oraz projektowej. W pierwszym rozdziale jest mowa o rozwoju dzieci w wieku szkolnym. Następny rozdział odnosi się do samej problematyki, zawiera ujęcie definicyjne i ogólne przedstawienie problemu w literaturze. Kolejny rozdział prezentuje placówkę, w której zrealizowany został projekt, czyli Centrum Aktywności Dzieci i Młodzieży przy ul. Słowiańskiej 17 we Wrocławiu. Druga część pracy to scenariusze zajęć. Są one nastawione na poszerzenie wiedzy dzieci na temat emocji, rozróżnienie między złością a agresją oraz przedstawienie dzieciom sposobów radzenia sobie z agresją w sposób akceptowany społecznie. Dalej opisane zostały metody i formy pracy z grupą. Ostatni element to ewaluacja wraz z refleksją pedagogiczną.

Praca nosi tytuł: ”Redukowanie nieśmiałości w grupie przedszkolnej poprzez budowanie poczucia własnej wartości dziecka”. Przedstawiono w niej problem nieśmiałości oraz towarzyszących jej uczuć i zachowań, które mają negatywny wpływ na prawidłowy rozwój dziecka w wieku przedszkolnym. Z założenia, problem ten jest powszechny, przejawia się podczas funkcjonowania wśród ludzi oraz stanowi zagrożenie dla rozwoju już od najmłodszych lat. Są to przesłanki wskazujące na konieczność pogłębienia tego tematu oraz poszukiwania rozwiązań, które pozwoliłby redukować i niwelować jego negatywny wpływ na jednostkę. Praca składa się z dwóch głównych części- teoretycznej i projektowej. Pierwsza cześć pracy oparta jest na literaturze przedmiotu. Wprowadzenie do pracy stanowi ogólny zarys specyfiki wieloaspektowego rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym, czyli od 3 do 6/7 oku życia. Drugi rozdział poświęcony jest nieśmiałości. Dokonano w nim analizy pojęcia, wskazując na przyczyny zaburzenia, a także objawy występujące w sferze behawioralnej, emocjonalnej oraz samoorientacyjnej. Zaprezentowano również rolę grupy rówieśniczej oraz wpływ poczucia własnej wartości dziecka na lękliwość społeczną. W kolejnych rozdziałach scharakteryzowano instytucję przedszkola w oparciu o placówkę „przedszkole nr 110 we Wrocławiu. Druga część pracy stanowi zbiór 5 scenariuszy wraz z opisem wybranych metod i technik oddziaływań wychowawczych. Jest to cykl zajęć ukierunkowany na podnoszenie poczucia własnej wartości dziecka oraz integrowanie grupy przedszkolnej . Z założenia są to cele, których realizacja ma doprowadzić do tego, że dzieci poprzez wzajemne otrzymywanie pozytywnych wzmocnień od swoich rówieśników, poczują się lepiej w grupie, w której na co dzień funkcjonują, w konsekwencji redukując przejawiane zachowania nieśmiałe. Elementem spajającym przedstawiony cykl zajęć jest krąg, jako forma pracy z grupą. Wśród jej zalet, znaczących w kontekście poruszanego problemu, jest funkcjonowanie dzieci w bezpiecznym dla nich położeniu, które minimalizuje ryzyko poczucia dyskomfortu wnikającego z przymusu bycia w centrum. Dzięki funkcjonowaniu w kręgu, każde dziecko jest na równi, co świadczy o jednakowym traktowaniu wychowanków oraz o tworzeniu spójnej grupy ,w której każdy z członków jest tak samo ważny i potrzebny. Zadania były oparte na dobrowolności, dzięki czemu jednostki same mogły decydować o swojej aktywności oraz położeniu. Ostatnią część pracy stanowi ewaluacja, w której wskazano refleksje z zrealizowanych zajęć oraz wnioski. W pracy zamieszczono także fotografie z zajęć

Praca nosi tytuł: Problem poczucia własnej wartości u dzieci w młodszym wieku szkolnym. Została przedstawiona w niej złożoność pojęcia poczucia własnej wartości. Ma ona ma celu przybliżyć jej wpływ na życie człowieka, czynników jej determinujących oraz sposobów na jej kształtowanie. Praca składa się z ośmiu rozdziałów. Jednak można je podzielić na dwie część. Jedna z nich to teoretyczna, a druga praktyczna. Na początku opisany został rozwój dziecka w młodszym wieku szkolnym. Uwzględnia on kilka obszarów rozwoju takich jak: fizyczny, społeczny, umysłowy, emocjonalny, moralny, osobowości oraz wpływu rodziny i szkoły na dziecko. W następnych rozdziałach przybliżony został temat poczucia własnej wartości. Zawiera on opisane rodzaje jej oraz wewnętrzne źródła według Nathaniela Brandena. Wyjaśniony również został wpływ rodziny i szkoły na kształtowanie poczucia własnej wartości . Dalsze rozdziały pracy można już zaliczyć do część praktycznej. Na początku opisane zostały metody nauczania i nagradzania wykorzystane w konspektach. Później cykl zajęć mający na celu kształtować poczucie własnej wartości u dzieci. Składa się on z pięciu oddzielnych konspektów, które zostały przeprowadzone w Centrum Aktywności Dzieci i Młodzieży Źródełko. Dlatego też jest tam monografia tej placówki oraz moje przemyślenia przed i po przeprowadzeniu tych zajęć. Ostatnią częścią pracy jest zakończenie, czyli podsumowanie całej pracy oraz refleksji podczas jej pisania.