Jedną z naturalnych cech współczesnego człowieka, mającego nieograniczoną możliwość wyboru swojej drogi życiowej, jest dążenie do własnego samopoznania, urzeczywistniającego się poprzez określenie swoich indywidualnych właściwości i pragnień, poszukiwanie istoty egzystencji, budowanie harmonii, osiąganie sukcesów na wybranych płaszczyznach życia czy ogólny rozkwit osobisty, a środkiem do jego rozwoju jest szeroko pojęta samorealizacja, dokonująca się za pomocą różnorodnych aktywności własnych człowieka, do których należy między innymi praca zawodowa, edukacja, życie rodzinne i społeczne, zainteresowania czy też pasje. Prócz wymienionych obszarów działania, należy również zwrócić szczególną uwagę na zachowanie jednostki podejmowane na podłożu życia społecznego, związane z posiadanymi wartościami i umiejętnościami, jakim jest wolontariat, oznaczający dobrowolną i bezpłatną aktywność ochotnika w celu pomocy osobom potrzebującym, albowiem aktywny udział jednostki w procesie mającym w zamierzeniu kompleksowe zaopiekowanie się jednostkami wymagającymi życzliwego wsparcia ze strony innych, stwarza szansę na pełniejsze samospełnienie i rozwój, ponieważ pozwala ono na doświadczanie nowych, nieznanych dotąd sytuacji i zapoznanie się z różnorodnymi ludźmi oraz ich przeżyciami i emocjami. Niezwykle ważne jest aby jednostka, egzystująca w obecnym świecie społecznym czy kulturowym, miała możliwość prawdziwego i nieograniczonego samorealizowania się, tak niezbędnego we współczesnych czasach coraz szybszego postępu technologicznego, akcentującego swobodę indywidualnej, konsumpcyjnej egzystencji i nieustannie przeobrażających się warunków życia.

Streszczenie Stres to zjawisko bardzo dobrze znane w XXI wieku. W nielicznych przypadkach stres oddziałuje budująco na jednostkę, w większości jednak osoby na niego narażone ponoszą negatywne tego konsekwencje. Jedną z negatywnych konsekwencji występowania chronicznego stresu zawodowego jest wypalenie zawodowe, będące tematem niniejszej pracy licencjackiej. Część teoretyczna, składająca się z dwóch rozdziałów, pozwoli czytelnikowi zgłębić wiedzę dotyczącą historii badań nad pojęciem wypalenia zawodowego, zapoznać się z definicją podstawowych pojęć w ujęciu różnych autorów, poznać fazy przebiegu wypalenia zawodowego oraz czynniki chroniące i obciążające w zawodzie pedagoga, dowiedzieć się nieco więcej o wybrane koncepcjach stresu i jego źródłach. Kolejne rozdziały dotyczą metodologii badań oraz wyników badań, jakie otrzymałam po przeprowadzeniu ankiety na wychowawcach Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii nr 2 we Wrocławiu oraz Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w Kaletach. Celem moich badań było ustalenie jakie czynniki wpływają na obniżenie stresu zawodowego oraz obciążeń pracownika, jednocześnie podnosząc jego satysfakcję z wykonywanej pracy. Udało mi się ustalić, że wsparcie ze strony kierownika placówki i staż pracy w tej samej placówce jest dla personelu bardzo użyteczne i redukuje nie tylko stres zawodowy, ale i obciążenie pracownika, co wpływa na polepszenie samopoczucia w miejscu pracy. Nie znalazły wystarczającego potwierdzenia natomiast moje hipotezy dotyczące korelacji wsparcia płynącego ze strony współpracowników oraz osób najbliższych (rodzina, przyjaciele), korelacji ogólnego stażu pracy i pracy na danym stanowisku z żadną ze zmiennych niezależnych (stres zawodowy, obciążenie zawodowe, satysfakcja zawodowa).

Tematy dysleksji i samooceny były wielokrotnie poruszane w literaturze naukowej. Zagadnienia te były badane pod wieloma aspektami. Niewiele jest natomiast badań na temat samooceny uczniów z dysleksją. Niniejsza praca jest na temat „ Samoocena uczniów z dysleksją uczęszczających do szkół gimnazjalnych”. Niniejsza praca ma charakter empiryczny, a celem jej było zbadanie poziomu samooceny u uczniów z dysleksją uczęszczających do szkół gimnazjalnych. Rozdział pierwszy zatytułowany „Problematyka dysleksji w ujęciu literatury przedmiotu” ma na celu wyjaśnienie samego pojęcia dysleksji, przytoczenie przyczyn i symptomów dysleksji, opis diagnozy dysleksji oraz przytoczenie terapii i profilaktyki dysleksji. Rozdział drugi zatytułowany „Samoocena w literaturze przedmiotu” ma na celu wyjaśnienie pojęcia samooceny, przytoczenie rodzajów samooceny, opis rozwoju samooceny w ontogenezie, przytoczenie czynników kształtujących samoocenę oraz podanie przykładowych gier i zabaw wzmacniających samoocenę dzieci. Rozdział trzeci „Metodologia badań” to wyjaśnienie wszystkich pojęć związanych z metodologią badań, a także opis metod i technik wykorzystanych w pracy oraz charakterystyka osób badanych. W pracy został wykorzystany kwestionariusz Leona Niebrzydowskiego oraz ankieta własna. Zastosowane techniki posłużyły do przebadania 48 uczniów z dysleksją, uczęszczających do trzech różnych szkół gimnazjalnych we Wrocławiu, w celu zbadania ich poziomu samooceny. Ostatni rozdział „Poziom samooceny u uczniów z dysleksją- analiza i interpretacja wyników badań” to zestawianie wszystkich wyników uzyskanych w ankiecie i kwestionariuszu, a także interpretacja tychże wyników. W pracy badawczej zostały sformułowane następujące problemy badawcze. Problem główny: 1. Jaki poziom samooceny przejawiają uczniowie z dysleksją? Problemy szczegółowe: 1. Jaka zależność występuje pomiędzy samooceną uczniów z dysleksją a ich wiekiem i płcią? 2. Jaka korelacja występuje między samooceną uczniów z dysleksją a ich wynikami w nauce? 3. Czy problemy dyslektyczne mają wpływ na rodzaj zainteresowań badanych uczniów? Do problemów badawczych zostały sformułowane następujące hipotezy. Hipoteza do problemu głównego: 1. Na podstawie analizowanej literatury i własnych doświadczeń można wysunąć hipotezę, że uczniowie przejawiają raczej niską samoocenę. Hipotezy do problemów szczegółowych: 1. Płeć i wiek mają duży wpływ na samoocenę uczniów z dysleksją. 2. Wysoka samoocena odpowiada bardzo dobrym wynikom w nauce. 3. Problemy dyslektyczne wpływają na rodzaj zainteresowań badanych uczniów. Analiza wyników przeprowadzonych badań nie potwierdziła hipotezy sformułowanej do problemu głównego. Nie potwierdziła też dwóch hipotez sformułowanych do dwóch pierwszych problemów szczegółowych. Potwierdziła natomiast ostatnią hipotezę dotyczącą wyboru zainteresowań.

Praca dotyczy opisu osób z niepełnosprawnością wzrokową (słabowidzący, niewidomi, ociemniali, głuchoniewidomi)oraz ich poziomu, rodzajach, oraz sposobie kształtowania się samooceny oraz postrzegania swojej osoby, skupiając się na okresie adolescencji. Opisane są bardzo dokładnie wszystkie rodzaje, przyczyny oraz skutki niepełnosprawności wzrokowej, z wyszczególnionym podziałem na rozwój fizyczny, poznawczy oraz społeczno-emocjonalnym. Samoocena została opisana pod kątem jej teoretycznej definicji, oraz różnych spojrzeń naukowych na nią, jej proces kształtowania się w każdym okresie rozwojowym, skupiając się głównie na adolescencji. Istotny tez jest wpływ samooceny na funkcjonowanie jednostki, analizując każdy poziom (samoocena zaniżona, umiarkowanie wysoka oraz bardzo wysoka). W pracy znajduje się również przebieg rozmów z wychowankami Ośrodka Specjalnego dla Osób Niewidomych i Słabowidzących dotyczących ich poziomu samooceny, postrzegania siebie nie tylko na tle rówieśników słabowidzących i niewidomych ale także pełnosprawnych.

Celem mojej pracy dyplomowej jest przybliżenie problemu z samooceną i samoakceptacją adolescentów. Zaprojektowany warsztat kieruję do ósmoklasistów. Moja praca składa się z trzech rozdziałów. W pierwszym przedstawiam definicje, cechy, rodzaje oraz rozwój samooceny i samoakceptacji jako postawy wobec siebie. W rozdziale drugim opisuję ogólną charakterystykę okresu dorastania, wczesnej i później fazy adolescencji. Opisuję również kształtowanie się poczucia wartości nastolatka w rodzinie, w grupie rówieśniczej i w szkole, a także możliwości wspierania młodzieży w tym zakresie. Ostatnia część pracy zawiera metodyczne podstawy projektowania szkoleń i autorski projekt warsztatu.

Tematem pracy jest samoakceptacja i samoocena jako problem w okresie adolescencji. W pracy podjęta została problematyka niskiej i wysokiej samooceny, które mają negatywny wpływ na prawidłowy rozwój dziecka w okresie dorastania. Trudność ta jest powszechna, przejawia się bardzo intensywnie podczas tego okresu, gdyż zmiany, które zachodzą są burzliwe. Specyfika rozwojowa wybranej grupy, która została zaprezentowana, jest wprowadzeniem do specyfiki osób projektu. W zajęciach brały udział dzieci w wieku od 12 do 14 lat. Grupa, z którą zostały przeprowadzone zajęcia była zróżnicowana pod wieloma względami. Część uczestniczących osób w zajęciach charakteryzowała się aktywnością, natomiast druga część była bardziej wycofana i cicha. Drugi rozdział poświęcony jest samoocenie i samoakceptacji. Przedstawiono w nim m.in. analizę problemu, źródła samooceny, rodzaje samooceny oraz przyczyny niskiej samooceny. Kolejne rozdziały stanowią pięć scenariuszy zajęć, metody i techniki oraz środki dydaktyczne, które zostały wykorzystane w pracy z grupą. Zajęcia ukierunkowane zostały na podnoszenie samooceny i poczucia własnej wartości u osób w okresie dorastania. Zadania, które były uwzględnione w scenariuszach były dowolne, dzięki czemu jednostki miały możliwość decydowania o swojej aktywności. Następnie została scharakteryzowana placówka szkoły podstawowej w oparciu o placówkę Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w Smolcu. Uwzględniono jej specyfikę, cele oraz zadania. Doświadczenia po odbyciu zajęć zostały poddane refleksji. Wyniki zawiera ewaluacja. Problem samoakceptacji i samooceny młodzieży jest istotnym wyzwaniem pedagogicznym, dlatego zachodzi potrzeba zagłębienia tematu.

Niniejsza praca podejmuje temat samodzielności dzieci 6-letnich w opinii nauczycieli i rodziców. Samodzielność jest potrzebą rozwojową i rozpoczyna się już od najmłodszych lat życia człowieka. Obejmuje wiele obszarów rozwoju i przebiega na wielu etapach życia powiększając swój zakres. Dążenie do stawania się samodzielnym jest oznaką prawidłowego funkcjonowania. Osiąganie samodzielności uzależnione jest od wielu czynników, takich jak: tempo i przebieg rozwoju dziecka, styl wychowania, środowisko funkcjonowania dziecka oraz sposoby i jakość uzyskiwanego wsparcia od dorosłych. Podstawowymi środowiskami funkcjonowania dziecka w wieku przedszkolnym jest rodzina oraz przedszkole. W związku z tym to właśnie opinia tych dwóch środowisk została objęta badaniami. Zakres podjętej problematyki dotyczył określenia obszarów samodzielności wysoce rozwiniętych oraz sfer, w których przedszkolaki przejawiają trudności. Ponadto poszukiwano odpowiedzi na temat aktualnie stosowanych sposobów wspierania samodzielności dzieci, jak również czynników wpływających na preferowany system wspierania. W celu zebrania opinii, posłużono się metodą sondażu diagnostycznego z techniką ankiety, do której stworzono własny kwestionariusz ankiety. Grupa badawcza obejmowała 50 nauczycieli wychowania przedszkolnego oraz 46 rodziców dzieci 6-letnich. Wyniki badań umożliwiły weryfikację postawionych hipotez oraz dały odpowiedź na pytania badawcze. Jak wynika z badań zarówno w środowisku rodziców, jak i nauczycieli uważa się, że samodzielność dzieci jest na dość dobrym poziomie, choć środowisko nauczycielskie nieco niżej ocenia tę umiejętność. Uzyskane wyniki zostały porównane z badaniami ubiegłych lat, co pozwoliło potwierdzić niektóre przypuszczenia a także dało nowe, aktualne spojrzenie na wcześniejsze założenia.

W naszym kraju ginie więcej ludzi z powodu samobójstwa niż z powodu wypadków komunikacyjnych. W ciągu doby przez popełnione samobójstwo ginie 15 osób, w tym niestety również osoby niepełnoletnie. Polska jest na drugim miejscu w Europie wśród krajów w których jest największa liczba dokonanych samobójstw przez ludzi, którzy nie ukończyli 20 lat. W mojej pracy starałem się opisać proces od tendencji samobójczych po odpowiednie sposoby reagowania. Definicje ułatwiają nam bardziej dokładne zrozumienie suicydalnych zagadnień. Statystyki pokazują faktyczny stan rzeczy, a mianowicie to jak nam się wydaje, a jak jest naprawdę. Mity i fakty ośmielają nas w działaniach dzięki poznanym teoriom wiemy jak najlepiej reagować. Co jest największym zagrożeniem, czego unikać, a jak się odpowiednio zachować przy kontakcie z młodzieżą borykającą się z kryzysem psychicznym? Starałem się w mojej pracy znaleźć odpowiedź na te niezwykle nurtujące pytania. Kluczowym stwierdzeniem jakim się kierowałem było zdanie: Samobójca nie jest zły. Zły jest czyn, którego dokonał.

Samotne macierzyństwo jest zjawiskiem coraz powszechniejszym i choć często jest wyborem kobiety, jest także źródłem problemów samotnej matki oraz jej potomstwa. Brak dostatecznego wsparcia ze strony ojca dziecka i instytucji państwowych jest przyczyną niskiej samoakceptacji kobiet, a co za tym idzie ich problemów ekonomicznych, mieszkaniowych, a także psychologicznych. Brak samoakceptacji powoduje, że kobieta ma trudności z radzeniem sobie z problemami, które spotyka w związku z samotnym wychowywaniem dziecka. Podjęto badania poznania sytuacji samotnych matek oraz tego jak brak wsparcia ze strony ojca dziecka wpływa na ich funkcjonowanie. Dla zbadania problemu wybrano metodę wywiadu narracyjnego, będącego równocześnie techniką badawczą, która umożliwia uzyskanie wypowiedzi jednostki na temat jej życia i doświadczeń, przy czym wypowiedź ta jest zainspirowana przez badacza. Grupę badawczą tworzy dziesięć kobiet w różnym wieku, o różnym statusie społecznym i wykształceniu oraz różnym miejscu zamieszkania. W badaniu wzięły udział kobiety mieszkające zarówno w dużych i mniejszych miastach oraz na wsi. Tym, co je łączy jest samotne wychowywanie potomstwa. Wyniki badań empirycznych odnoszą się do założonych problemów badawczych i wskazują, że w większości przypadków powodem samotnego macierzyństwa jest brak poczucia odpowiedzialności za dziecko ze strony ojca lub zdrada mężczyzny. Samotne macierzyństwo wzbudza w kobiecie lęk przed przyszłością, przed tym czy będzie zdolna zapewnić dziecku dobry byt i poczucie bezpieczeństwa. Ważną rolę odgrywa tu wsparcie dla samotnej matki – zarówno ze strony ojca dziecka, bliskich, jak i instytucji społecznych. Badania dowodzą, że brak takiego wsparcia powoduje obniżenie poczucia wartości i strach u badanych kobiet. Respondentki uważają, że samotne macierzyństwo może być źródłem szczęścia i satysfakcji, nie dostrzegają zagrożeń wynikających z funkcjonowania w rodzinie monoparentalnej.

Zachowania ryzykowne młodzieży są coraz częściej spotykanym zjawiskiem, wraz z nieustanym rozwojem technologii zmieniają się również te zachowania. W pracy przedstawiam podstawowe pojęcia związane z tym zagadnieniem, ich formy oraz rozpowszechnienie. Odwołuję się do teorii zachowań ryzykownych/ problemowych Jessorów, funkcjonalności rodziny generacyjnej oraz resiliencji, które przedstawia jako czynniki chroniące przed podejmowaniem zachowań ryzykownych w sieci. Stawiane hipotezy oraz pytania badawcze zestawiam z opracowanymi wynikami badań statystycznych, w których rozróżnionych zostało sześć zmiennych niezależnych (funkcjonalność rodzinny pochodzenia, resiliencja, sukces szkolny, stres szkolny, cechy ADHD oraz potrzeba silnych wrażeń). Wskazując na znaczące korelację między zmiennymi niezależnymi a zmienną zależna (zachowanie ryzykowne w sieci) wskazuję na pewne zależność, które odnoszę do profilaktyki.

Praca ma charakter empiryczny. Badania były ilościowe. Sondaż został wykonany na próbie liczącej 155 osób. Ich celem było zweryfikowanie związków pomiędzy ryzykownymi zachowaniami seksualnymi, a wybranymi zmiennymi- potrzebą silnych wrażeń, funkcjonalnością wychowawczą rodziny generacyjnej, cechami ADHD, prężnością oraz cechami osobowości z modelu Wielkiej Piątki. Hipotezy na temat związków między zmiennymi były testowane statystycznie przy użyciu współczynnika korelacji. Badania pozwoliły ustalić, że zaangażowanie w ryzykowne zachowania seksualne zależy od poziomu następujących czynników: funkcjonalności wychowawczej rodziny, otwartości, ekstrawersji, ugodowości, potrzeby wrażeń, ADHD, a także stabilności emocjonalnej. Pewne odchylenia od tych ogólnych prawidłowości wystąpiły przy uwzględnieniu płci oraz wieku badanych osób.

Będąc daleką pesymistką wszelkich artykułów które nie maja poparcia w żadnych statystykach postanowiłam zbadać grupę społeczną motocyklistów po to, aby zweryfikować zasadność umieszczania uczestników tego środowiska w grupie ryzykantów potocznie nazywanych „dawcami nerek”. W związku z tym niniejsza praca została poświęcona analizie środowiska motocyklowego w celu zebrania informacji o zachowaniach ryzykownych i wybranych uwarunkowaniach jakie przejawiają motocykliści. Praca jaką udało mi się stworzyć składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy z nich zawiera charakterystykę środowiska motocyklowego pod kątem najważniejszych informacji jakie określają użytkowników jednośladów. W celu wprowadzenia czytelnika w świat motocykli przedstawiam w nim najważniejsze informacje dotyczące analizowanej grupy jak : rodzaje motocykli oraz ubiór. Ponad to w rozdziale tym zawarte zostały informacje odnośnie raportów z wypadków drogowych oraz głównych przyczyn tych zdarzeń. Biorąc pod uwagę fakt, że celem moich badań jest poznanie zachowań ryzykownych występujących wśród użytkowników jednośladów rozdział ten ma na celu zapoznanie czytelnika z tym czym tak naprawdę są zachowania ryzykowne i co je warunkuje. Kolejny z rozdziałów odnosi się do przeprowadzonych przeze mnie badań w celu weryfikacji niniejszej subkultury. Badania jakie przeprowadziłam obejmowały trzy zasadnicze elementy. Pierwszy z nich stanowił Test Postaw Wobec Zagrożeń, drugi Test Zachowań Ryzykownych i trzeci autorską ankietę, która pomoże mi określić zachowania stricte ryzykowne jakie można zaobserwować na polskich drogach oraz ich częstotliwość i uwarunkowania, jakie je powodują. W przeprowadzonych przeze mnie badaniach udział wzięło 242 motocyklistów należących do wrocławskich grup motocyklowych : MotoWrocław i Apanonat . Ostatnim rozdział mojej pracy został poświęcony analizie hipotez oraz wniosków wynikających z przeprowadzonych badań.

Tematem mojej pracy jest wykorzystanie rysunku w edukacji dzieci w wieku przedszkolnym. Zajęłam się tym tematem, ponieważ zauważyłam, że dzieci mocno angażują się w prace plastyczne, które mogą być bardzo pomocne podczas przekazywania wiadomości oraz zajęć dydaktycznych. Jest to temat rzadko poruszany podczas zajęć na studiach pedagogicznych, dlatego podjęłam się jego analizy. Moja praca ma charakter projektowy, składa się ze wstępu, trzech rozdziałów, bibliografii oraz netografii. W pierwszym rozdziale, składającym się z trzech podrozdziałów, zajęłam się analizą problematyki pracy w oparciu o literaturę. Scharakteryzowałam sylwetkę rozwojową dziecka w wieku lat pięciu. Opisałam rozwój emocjonalny, umysłowy i fizyczny. Rozdział drugi poświęciłam na opis roli, jaką pełni rysunek w edukacji przedszkolnej. W trzecim skoncentrowałam się na cechach nauczyciela pożądanych na tym etapie edukacji. Drugi rozdział zawiera opis projektu pod tytułem ,,Nasz świat narysowany kredką”. Omówiłam w nim cele oraz założenia tego projektu. Jego głównymi celami były wspieranie rozwoju motoryki małej dziecka oraz zachęcenie go do wyrażania swoich emocji metodami werbalnymi i pozawerbalnymi. W drugim podrozdziale rozdziału drugiego umieściłam przygotowane do realizacji projektu scenariusze zajęć. W rozdziale trzecim w podrozdziale pierwszym opisałam istotę ewaluacji, przytaczając jej rodzaje i różne definicje. W podrozdziale drugim ukazałam kontekst sytuacyjny mojego projektu edukacyjnego, a w trzecim zawarłam opis przeprowadzonych przeze mnie zajęć. W podrozdziale czwartym zawarłam autoewaluację mojego projektu w odniesieniu do założonych celów. Omówiłam co ułatwiło, a co utrudniło mi pracę. Skupiłam się na osiągniętych celach oraz wykazałam obszary, w których należałoby wprowadzić zmiany, zastanowiłam się nad rodzajem możliwych zmiany, które mogłyby podnieść jakość pracy w przyszłości. Na końcu umieściłam zakończenie, w którym odniosłam się krótko do całości mojej pracy oraz zawarłam wnioski wyciągnięte na podstawie przeprowadzonych przeze mnie działań.

Młodzież jako wyodrębniona część społeczeństwa ma specyficzne zainteresowania i potrzeby. Cechuje ją duża skłonność do podkreślenia swojej odrębności w stosunku do starszego pokolenia. Swoje różnice w poglądach oraz świecie wartości demonstruje na różnym poziomie radykalizmu. Od brutalnych protestów przejawiających się w agresji fizycznej, wandalizmie, wybrykach chuligańskich, po agresję przemieszczoną. Przykładem rozładowania narastających napięć wśród młodzieży może być specyficzna dla tej kategorii wiekowej kultura oparta na muzyce i tekstach hiphopowych. Niniejsza praca magisterska ma na celu przedstawienie walorów wychowawczych jakie pełni muzyka hip-hop w kształtowaniu zachowań wychowanków niedostosowanych społecznie, przebywających w młodzieżowym ośrodku socjoterapii. Podjęta problematyka koncentruje się wokół pytań, które nie od dziś nurtują coraz szersze kręgi społeczne. Podstawowym problemem, jaki się nasuwa w kontekście podjętej pracy, jest próba odpowiedzi na pytanie: czy kultura hip-hop pozytywnie oddziałuje na młodzież? Dlaczego akurat ten gatunek muzyczny został poddany analizie? Otóż wychowankowie społecznie niedostosowani, przebywający w młodzieżowym ośrodku socjoterapii od najmłodszych lat wykazują zainteresowanie tym rodzajem muzyki. W tym kontekście nasuwają się kolejne pytania: co sprawia, że młodym ludziom imponują raperzy? Dlaczego coraz więcej młodych ludzi sięga po utwory hiphopowe, odrzucając inne rodzaje muzyki? Oceniając stereotypowo, zgodnie z poglądem większości naszego społeczeństwa kultura hiphopowa jest odbierana pejoratywnie. Tymczasem w świetle współczesnej literatury socjologicznej i pedagogicznej sygnalizowane są coraz częściej pozytywne aspekty zarówno muzyki jak i ruchu kulturowego w obrębie hip-hopu. Szczególnie jeśli chodzi o młodzież, która słucha tejże muzyki. Tym aspektom została poświęcona niniejsza praca. Praca składa się z czterech rozdziałów. Pierwszy rozdział mówi o roli muzyki w życiu młodzieży, szczególnie muzyki hiphopowej. Poruszone zostały w nim kwestie muzyki jako podłoża dla różnych grup subkulturowych. Skupiono się na popularności hip-hopu wśród młodzieży, przytoczono fragmenty rożnych utworów muzycznych świadczących o popularności w/w kultury muzycznej, a następnie zwrócono uwagę na walory wychowawcze jakie posiada muzyka hiphopowa, o których piszą autorzy w różnych tekstach naukowych. W drugim rozdziale mowa jest o celach i zadaniach wychowawczych jakie powinien realizować młodzieżowy ośrodek socjoterapii. Zostały one opisane, oraz wskazana została idea zakładania takich ośrodków. Następnie skupiono się na opisie zajęć kulturotechnicznych stosowanych w resocjalizacji. Omówiono rodzaje takich zajęć oraz jakie winny mieć one wkład w życie młodych ludzi. W ostatnim podrozdziale skupiono się na zainteresowaniu młodzieży treściami hiphopowych utworów muzycznych. Rozdział kolejny zawiera metodologię badań własnych. Natomiast w rozdziale ostatnim dokonano analizy rezultatów badawczych, a także

Różne oblicza samotnego macierzyństwa na przykładzie autorskiego projektu warsztatów „Trudy samotnego macierzyństwa, czyli jak samotne mamy radzą sobie z problemami”. W pracy przedstawione zostały różne oblicza jakie posiada samotne macierzyństwo, jego specyfika oraz to z czym wiąże się samotne wychowywanie dzieci. Przyczyny, dla których matki muszą wychowywać potomstwo bez pomocy partnera oraz kłopoty z jakimi muszą się w związku z tym borykać. Zwracam uwagę również na to, jak można pomóc samotnym matkom w trudzie samotnego wychowywania dzieci. Praca składa się z czterech rozdziałów. W pierwszym rozdziale można odnaleźć informacje dotyczące przemian rodziny współczesnej, gdzie opisane są zmiany jakie zaszły na przestrzeni lat w funkcjonowaniu i w strukturze rodziny. W tym rozdziale ukazane jest jak wyglądał rozwój rodziny i w jakim kierunku obecnie zmierza. Następnie przedstawione są różne definicje macierzyństwa, które można odnaleźć w literaturze przedmiotu, jak również istota i wymiary macierzyństwa. Na koniec przedstawiony jest portret współczesnej matki, oraz wskazane zostają szanse i zagrożenia jakie wynikają dla kobiety, która jest matką. Rozdział zatytułowany „Różne oblicza samotnego macierzyństwa”, to rozdział w którym znajduje się opis i analiza definicji samotnego macierzyństwa, rodzaje samotnego macierzyństwa, jego przyczyny. Skupiam się również na problemach z jakimi muszą radzić sobie samotne matki. Rozdział trzeci zawiera informacje na temat możliwości i form pomocy dla samotnych matek, a także opis instytucjonalnych form pomocy m.in. takich jak: świadczenia alimentacyjne, zasiłki lub renty rodzinne, Domy Samotnych Matek, ale także pozainstytucjonalne możliwości wsparcia dla samotnych mam, np. pomoc rodziny i przyjaciół, grupy wsparcia, poradniki, czy blogi internetowe. Ostatni rozdział zawiera teoretyczne podstawy tworzenia warsztatu oraz krótki opis projektu warsztatu, jego cele, wygląd poszczególnych sesji oraz przewidywania rezultatów, które powinny pojawić się po przeprowadzeniu warsztatów.

Tytuł mojej pracy magisterskiej brzmi: „Różne oblicza późnego macierzyństwa – narracje matek”. Przedstawiłam w niej definicje macierzyństwa, za pomocą medycznej literatury przedmiotu określiłam granicę wiekową, po której mowa już o późnym macierzyństwie. Opisałam również najczęstsze przyczyny, które skłaniają kobiety do podjęcia decyzji o późnym macierzyństwie, oraz możliwie konsekwencje. Zawarłam obraz późnego macierzyństwa, który możemy zaobserwować w społeczeństwie, kulturze i mediach. Aby zgłębić temat postanowiłam wykonać badania jakościowe. Wykorzystałam metodę studia indywidualnego przypadku, jako narzędzie zbierania danych wybrałam wywiad, a konkretnie wywiad biograficzny posłużył mi jako technika. W pracy poruszyłam także wątek etycznego wymiaru badań. Po przeprowadzeniu wywiadów z trzema kobietami, które urodziły dzieci po 35r.ż., przeanalizowałam późne macierzyństwo według problemu głównego i szczegółowych. Zebrany materiał porównałam z wiedzą zawartą w literaturze fachowej we wnioskach końcowych. Moja praca wypełnia cel główny, który brzmi następująco: Ukazanie macierzyństwa kobiet po 35r.ż. w kontekście społecznym, ekonomicznym i kulturowym. Zdecydowałam się na ten temat, ponieważ uważam, że jest zbyt mało spopularyzowany w naszym społeczeństwie, w którym według statystyk GUS, kobiety coraz później decydują się na macierzyństwo. Jako pedagog czuję się zobowiązana do szerzenia rzetelnych informacji, zwłaszcza wśród kobiet, które świadomie podejmują swoje życiowe decyzje. Zachęcam do przeczytania mojej pracy aby poznać specjalistyczną wiedzę nt.: późnego macierzyństwa, poznać prawdziwe historie kobiet, które urodziły dzieci po 35r.ż., jak i również moje wnioski.

Praca dotyczy rozwoju wyobraźni u dzieci we wczesnym wieku szkolnym. Szczególny nacisk położony jest na dzieci, które zaczęły swoją edukację klasy pierwszej szkoły podstawowej. Można w niej znaleźć szeroko ujmowaną definicję wyobraźni a także teorie związane z jej pochodzeniem i funkcjonowaniem. Jest ona umiejscowiona w obszernym pojęciu twórczości, pośród czterech elementów: jej procesu, cech osobowości człowieka, uwarunkowań społecznych i powstałego wytworu. Mówi również o tym, jakich sfer życia człowieka dotyka owa dyspozycja psychiczna, jakie ma dla nas, ludzi, znaczenie i w jaki sposób możemy ją wykorzystywać. Opisane są różne rodzaje wyobraźni - rodzaje tworzenia obrazów i pojęć. Praca silnie skupia się na wpływie szkolnictwa na rozwój wyobraźni i wytworów jakie powstają u dzieci w danym wieku. Nawiązuje do takich elementów jak integracja grupy, odpowiednie środowisko i otoczenie. Projekt skierowany jest do wychowawców świetlic. Szeroko opisuje zadania i cele realizowane na świetlicy szkolnej z odniesieniem do tego, w jaki sposób, właśnie to miejsce można wykorzystać do rozwoju dziecięcej wyobraźni. Głównymi celami przeświecającymi przez projekt są między innymi: rozwój myślenia kreatywnego, kształtowanie ekspresji muzyczno-plastycznej, rozwój wyobraźni symbolicznej, pokonywanie schematów myślowych.