Streszczenie pracy dyplomowej Głównym celem pracy pt.: „Rozwijanie twórczego myślenia u dzieci poprzez stosowanie metod aktywizujących” jest pokazanie jak można rozwijać twórcze myślenie poprzez wykorzystanie metod aktywizujących. Praca składa się z 4 rozdziałów . We wstępie znajduje się opis jakie cechy posiada człowiek kreatywny oraz czynniki hamujące rozwój twórczego myślenia. Zamieszczone są w nim również informacje w jakim okresie życia człowieka twórczość jest najbardziej rozwinięta. Pierwszy rozdział teoretyczny wprowadza i rozwija temat twórczego myślenia. Wyjaśnia czym ono jest oraz jego cel. Autor prezentuje w nim również metody i techniki aktywizujące, ich rodzaje i zadania oraz zalety. W drugim rozdziale pracy opisany jest rozwój wychowanków w procesie twórczym oraz charakterystyka młodszego wieku szkolnego: rozwój społeczny, procesy poznawcze oraz osobowość. W trzecim rozdziale metodologicznym opisana jest metodyka wykorzystywana podczas tworzenia projektu pedagogicznego. Autor zamieścił w nim również stworzone przez siebie scenariusze zajęć. Czwarty ostatni rozdział zawiera opis i specyfikę placówki w której zostały przeprowadzone zajęcia. W podsumowaniu znajduje się analiza przeprowadzonych zajęć, sukcesy, trudności napotkane podczas prowadzenia zajęć, prognozy na przyszłość oraz co można zmienić w scenariuszach. W zakończeniu autor opisał co pokazały zajęcia oraz w jaki sposób można zachęcić dzieci do rozwijania twórczego myślenia. Zawarte są w nim też wskazówki, które może wykorzystać kreatywny nauczyciel podczas zajęć.

Tematem pracy jest rozwijanie twórczego myślenia poprzez zajęcia arteterapeutyczne u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. W pierwszym rozdziale został objaśniony proces twórczego myślenia oraz pojęcia bliskoznaczne twórczości, takie jak kreatywność i innowacyjność. Ostatni z wymienionych terminów został szerzej omówiony w kontekście innowacji pedagogicznych, czego dobrym przykładem są uniwersytety dziecięce. Głównym celem tego rodzaju placówek jest rozwijanie twórczego potencjału dzieci. Uczniowie pragnący działać na rzecz rozwoju swej twórczości i kreatywności mają również możliwość udziału w programie edukacyjnym Odyseja Umysłu, który realizowany jest w formie konkursu i ma na celu uczenie myślenia kreatywnego oraz krytycznego, jak również rozwijanie zdolności twórczych poprzez angażowanie uczniów do procesu twórczego rozwiązywania problemów. Ważne zadanie stawiane jest także przed pedagogami twórczości, którzy wspierając twórcze uzdolnienia swych uczniów powinni mieć na uwadze przede wszystkim potrzeby i możliwości dzieci oraz ich motywacje. Istotne są także warunki zewnętrzne sprzyjające rozwijaniu twórczości uczniów oraz odpowiedni dobór metod, form i środków dydaktycznych. Istotną kwestią w kształceniu ku twórczości jest wyposażenie uczniów w tworzywo twórcze. Popularna, w owym kształceniu, jest grupowa forma uczenia się określana mianem treningu twórczości, mającego na celu nauczanie twórczych postaw oraz technik myślenia twórczego, jak również wzmacnianie zdolności twórczych poprzez ćwiczenia. W opisywanym rozdziale wskazane są także różnice między myśleniem kreatywnym, krytycznym a komputacyjnym. Na zakończenie tej części przedstawione są metody pracy arteterapeutycznej, takie jak Metoda Malowania Dziesięcioma Palcami czy Life/Art Process, które również sprzyjają rozwijaniu twórczego myślenia. Drugi rozdział to rozważania nad rozwojem dzieci w młodszym wieku szkolnym, gdyż tej grupy wiekowej dotyczy owa praca. W kolejnym rozdziale przedstawione zostały metody oraz techniki pracy projektowej. Szerzej opisano metody asymilacji wiedzy oraz metody waloryzacyjne. Wśród technik wyróżniono natomiast techniki oddziaływań niewerbalnych oraz elementy takich technik arteterapii jak: muzykoterapia, choreoterapia i filmoterapia. Powyższa metodologia została zastosowana podczas zajęć arteterapeutycznych przy realizacji scenariuszy zaproponowanych w czwartym rozdziale. Praca zakończona jest refleksjami pedagogicznymi, które narodziły się podczas prowadzenia zajęć z wykorzystaniem elementów arteterapii z dziećmi w wieku wczesnoszkolnym w Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży "Miś" we Wrocławiu.

Moja praca miała na celu pomoc dzieciom w wieku wczesnoszkolnym w rozwijaniu sprawności manualnej. Za grupę docelową do realizacji projektu przyjęłam podopiecznych ze świetlicy szkolnej. Problem motoryczności u wychowanków zainteresował mnie głównie za sprawą grupy studentów z Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, angażujących dzieci i młodzież w działania artystyczne i dostrzegających ich deficyty szczególnie w rozwoju motoryki małej. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, a także podstawowych pojęć z zakresu sprawności motorycznych dzieci, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwy czynnik naprawczy. Opisałam także najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlic szkolnych, a szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy w szkole podstawowej nr 107 we Wrocławiu. Dostrzegłam, że wśród wychowanków tej placówki jest dość liczna grupa dzieci, wykazujących widoczne deficyty w zakresie sprawności motorycznej. Dlatego też zaplanowałam cykl zajęć, mających na celu wspomaganie rozwoju w tym zakresie. Posługując się zajęciami plastycznymi, wykorzystując nieznane dzieciom techniki plastyczne, zajęcia zrealizowałam w maju roku 2016, na przestrzeni dwóch tygodni. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u dzieci biorących udział w zajęciach, poprawiła się sprawność manualna, a ponadto zostały one zachęcone do podejmowania aktywności plastycznej. Cele moich zajęć zostały zrealizowane, choć niektóre z nich (na przykład z kolorowania) były problematyczne. Pierwsze, ponieważ konieczne było zmienienie techniki na ciekawszą, budzącą zainteresowanie dzieci, a także ostatnie, podczas których część dzieci była niechętna. Mimo wszystko mogę polecić takie warsztaty do realizacji w każdej grupie dzieci w wieku wczesnoszkolnym, liczącej od dziesięciu do dwudziestu pięciu osób, szczególnie w świetlicy szkolnej.

Celem mojej pracy jest rozwój sprawności manualnych u dzieci uczęszczających do świetlicy środowiskowej. Zainteresowałam się tym problemem, ze względu na częste trudności dzieci w wieku wczesnoszkolnym związane z czynnościami samoobsługowymi i szkolnymi angażującymi motorykę małą. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu sprawności manualnych, zaburzeń i dysharmonii rozwoju ruchowego oraz ich przyczyn, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji w tym zakresie. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy środowiskowej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy środowiskowej Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży Nowy Dwór we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie wykazywali deficyty w zakresie grafomotoryki i posługiwania się nożyczkami zaplanowałam projekt składający się z pięciu zajęć, ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na technikach plastycznych rozwijających precyzyjne ruchy rąk: poprawianie po śladzie, mozaika, wycinanka, malunek. Zajęcia zrealizowałam kwietniu i maju w ramach dodatkowych zajęć świetlicowych. Zajęcia odbywały się raz w tygodniu. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u podopiecznych nastąpiła poprawa w umiejętnościach takich jak: manipulowanie narzędziem pracy, klejenie oraz odrysowywanie. Problemy sprawiły zajęcia trzecie, podczas których dzieci miały za zadanie wycinanie małych elementów, ze względu na deficyt dzieci w tym zakresie oraz niespodziewany udział w zajęciach jednego z byłych wychowanków świetlicy. Jednakże generalnie założone cele projektu zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach środowiskowych, świetlicach szkolnych oraz klubach młodzieżowych. Myślę, że projekt znalazłby swoje zastosowanie nie tylko w małych grupach (tak jak było to w przypadku mojego projektu), ale także w grupach większych.

Praca licencjacka porusza istotną tematykę rozwoju sfery emocjonalnej, poprzez wykorzystanie technik bajkoterapii u dzieci w wieku przedszkolnym. Odpowiadając na aktualne potrzeby rozwojowe, dopasowane do wieku i możliwości dzieci, został stworzony także projekt dążący do zrealizowania założonych celów, optymalizujących wiedzę i umiejętności dzieci związane z emocjami. Pierwsza część pracy przygotowuje i wprowadza odbiorcę w poruszaną problematykę oraz ukazuje niezbędne środki, metody czy miejsca, potrzebne do zrealizowania projektu. Charakteryzuje ona ogólny rozwój dziecka w opisywanym wieku przedszkolnym, a także przybliża tematykę bajkoterapii jako metody pracy z dzieckiem, ukazując jej rolę, cele, funkcje i rodzaje. W pracy zawarte są informacje przedstawiające placówkę, w której przeprowadzony został projekt. Scharakteryzowane zostały także cele oraz metody wychowania i kształcenia, które pozwoliły zoperacjonalizować cele projektu własnego. Szczegółowo opisany projekt, umieszczony jest w drugiej części pracy i zawiera konspekty przeprowadzonych zajęć oraz ewaluację działań edukacyjnych, poszerzonych o końcową refleksję pedagogiczną. Projekt dyplomowy został przeprowadzony w oparciu o przyjętą metodologię, a powstała refleksja i wyciągnięte z niej wnioski, pozwolą skorygować błędy i udoskonalić przyszłe działania realizowane w pracy pedagogicznej.

Temat niniejszej pracy dotyczy rozwijania samodzielności u dzieci w wieku przedszkolnym poprzez wykorzystanie metod aktywizujących i koncepcji pedagogicznych. Praca ma charakter projektowy. Składa się ze wstępu, trzech rozdziałów, zakończenia i bibliografii. Pierwszy rozdział poświęcony jest terminowi „samodzielność”, jego definicji, rodzajom, właściwościom. Opisane są również metody aktywizujące, metoda storyline, drama, a także autorskie koncepcje pedagogiczne- metoda Marii Montessori i Plan daltoński Helen Parkhust. Rozdział kończy się charakterystyką rozwoju samodzielności u dzieci w wieku przedszkolnym. Drugi rozdział dotyczy projektu edukacyjnego. Opisane są w nim podstawy teoretyczne projektu działań edukacyjnych, a więc jego definicja, cele, metody oraz procedury osiągania. Dalej występuje praktyczna część pracy. Jest to projekt autorski pt. „Potrafimy zrobić to sami!”, w którym wykorzystana zostaje wcześniej opisana teoria konstruktywizmu, model kreatorski oraz Taksonomia Benjamina Blooma. W tym rozdziale znajduje się również kontekst sytuacyjny realizacji projektu działań edukacyjnych. Jest to opis placówki, sposób jej funkcjonowania i charakterystyka grupy, w której projekt został zrealizowany. Trzeci rozdział skoncentrowany jest wokół ewaluacji. Na podstawie literatury przedmiotu przybliżona została definicja, założenia ewaluacji, jej rodzaje oraz narzędzia badawcze wykorzystywane do jej realizacji. Wśród tego opisu znajduje się również charakterystyka autoewaluacji oraz podstawy teoretyczne refleksyjnego praktyka. W dalszej części rozdziału dokonana została ewaluacja własnych działań edukacyjnych, a więc refleksja nad własną pracą. W zakończeniu następuje podsumowanie całej pracy, wyciągnięte wnioski wynikające z dokonanej autoewaluacji i przemyślenia na przyszłość związane z tym procesem.

Tematem mojej pracy jest "Rozwijanie samodzielności dzieci na podstawie projektu działań edukacyjnych w przedszkolu". Problematyka ulokowana jest w obszarze poznawczym, społecznym, fizycznym oraz emocjonalnym rozwoju dziecka. Po rozpoznaniu i analizie zebranych materiałów przygotowałam projekt działań edukacyjnych „ Z samodzielnością nam do twarzy” przewidziany do realizacji w grupie 4- latków. Projekt w całości bazuje na założeniach i celach edukacji przedszkolnej, a także na współczesnych odkryciach naukowych, został on zrealizowany podczas praktyki dyplomowej.Praca ma formę projektową, złożona jest ze spisu treści, wstępu, trzech rozdziałów oraz zakończenia i bibliografii. W pierwszym rozdziale w oparciu o literaturę przedmiotu definiuję istotne dla tej tematyki pojęcia. Charakteryzuje rozwój dziecka w wieku przedszkolnym, rozważając aspekt emocjonalny, fizyczny oraz społeczny. Podjęłam próbę wyjaśnienia takich pojęć jak rozwój człowieka oraz wiek przedszkolny. W rozdziale tym poruszyłam kwestię rozwoju mowy dziecka we wspomnianym okresie. Skoncentrowałam się również na terminach dotyczących samodzielności oraz różnych jej rodzajów. Dokonałam przeglądu teorii, w której wymienione zostały obszary samodzielności oraz etapy jej uzyskiwania przez najmłodszych. W pracy opisuję także działania osób dorosłych, które mogą wspierać, bądź demobilizować dzieci w procesie nabywania przez nich samodzielności. Planując założenia projektu przyjęłam perspektywę konstruktywistyczną. Skonstruowane zajęcia zapisałam w trzech scenariuszach, które oparte są na modelu dnia aktywności w ujęciu G. Trelińskiego. Wszystkie założone przeze mnie efekty kształcenia przedstawione są w formie uszczegółowionych celów zgodnie z przyjętą w tym projekcie taksonomią Blooma. W ostatniej części mojej pracy przeprowadzam ewaluację własnych działań pedagogicznych. Odwołując się do teorii wymieniam i charakteryzuje różne podziały ewaluacji. Zwracam również uwagę na kompetencje nauczyciela, które pozwolą na profesjonalne zebranie danych oraz ich interpretacje. Na podstawie literatury przedmiotu przedstawiam podstawowe zalety procesu ewaluacji.

Praca licencjacka porusza problem wspierania rozwoju przedsiębiorczości u uczniów w klasach I-III w nawiązaniu do aksjologii. Składa się z części teoretycznej napisanej w oparciu o literaturę przedmiotu oraz projektu działań edukacyjnych, złożonego z dwudziestu autorskich scenariuszy i ewaluacji pracy. W rozdziale pierwszym odnaleźć można sylwetkę rozwoju psychofizycznego dziecka w wieku wczesnoszkolnym, charakterystykę rzeczywistości ponowoczesnej, zjawisko uczenia się w edukacji wczesnoszkolnej, organizację zajęć w oparciu o koncepcję konstruktywizmu oraz sylwetkę nauczyciela, czyli osoby stymulującej rozwój ucznia. Rozdział porusza również zagadnienie kompetencji kluczowych z naciskiem na przedsiębiorczość i innowacyjność w nawiązaniu do podstawy programowej. Część projektowa opisuje spotkania, które są zajęciami plastyczno-technicznymi z elementami przedsiębiorczości w tym realizacja mini projektów. Poruszane na nich zagadnienia to między innymi: przedsiębiorczość, kreatywność, ochrona środowiska, konsumpcjonizm, reklama, oszczędzanie. Ważnym elementem projektu jest odniesienie do wartości oraz kształtowanie odpowiednich postaw czyli poznanie i rozwijanie siebie swoich talentów, asertywność, altruizm, odpowiedzialność za siebie i innych, radzenie sobie ze stresem. Cel główny działań stanowi przygotowanie podopiecznych do odpowiedzialnego funkcjonowania w ponowoczesnej rzeczywistości, radzenia sobie w sytuacjach problemowych oraz zgodne i efektywne współdziałanie w społeczeństwie.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci z świetlicy środowiskowej w kwestii rozwijania umiejętności interpersonalnych. Zainteresowałam się tym problemem ze względu na zaobserwowane podczas praktyk niewłaściwe zachowania dzieci. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 6-12 lat, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu umiejętności interpersonalnych wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy środowiskowej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy środowiskowej „Bratnia dłoń” w Oleśnicy. Ponieważ wychowankowie wykazywali deficyty w zakresie umiejętności interpersonalnych, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich rozwój. Opierając się głównie na metodzie listu, zadaniowej, rozmowie, inscenizacji oraz mapie pojęciowej. Zajęcia zrealizowałam w maju roku 2016 na zajęciach dodatkowych, w przeciągu pięciu dni roboczych, na przestrzeni dwóch tygodni. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrósł poziom kompetencji społecznych. Problemy sprawiły zajęcia dotyczące rozwiązywania konfliktów oraz asertywności. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach środowiskowych oraz szkołach podstawowych z grupą dzieci w wyżej wymienionej kategorii wiekowej. Ze względu na trudność niektórych ćwiczeń mogą się one sprawdzić w pracy ze starszymi dziećmi.

Celem pracy „Rozwijanie postaw twórczych poprzez wybrane techniki arteterapii u dzieci w wieku 6-12 lat w świetlicy szkolnej” jest pokazanie, że twórczość to ważny element w rozwoju dzieci oraz pokazanie w jaki sposób można ją rozwijać. Praca składa się z dwóch części, pierwszej teoretycznej i drugiej projektowej. W pierwszych rozdziałach zostały przedstawione definicje, teorie i rodzaje twórczości. Również przedstawiono charakterystykę uczniów twórczych oraz w jaki sposób nauczać i zachęcać do tworzenia. Następnie została opisana placówka opiekuńczo – wychowawcza: świetlica szkolna, jej funkcje, zadania, dokumentacja i zadania oraz cechy wychowawcy. Poza tym jest zawarty ogólny opis świetlicy szkolnej, w której zostały zrealizowane konspekty zajęć. Dodatkowo została opisana arteterapia i wybrane jej techniki. Autor przedstawił cykl 5 zajęć mających na celu zachęcenie do twórczości, zwiększenie sprawności manualnej oraz minimalizowanie stresu. Każdy konspekt jest poświęcony jednej z technik arteterapii. Druga część zawiera konspekty, ewaluację i wnioski z projektu.

Tematem mojej pracy jest rozwijanie postaw twórczych u dzieci poprzez zajęcia z fotografią, w której głównym celem było zapoznanie ich z owym pojęciem oraz zastosowaniem go w życiu codziennym. Za nim przeszłam do głównego tematu opisałam również w swojej pracy rozwój: poznawczy, emocjonalny, moralny, społeczny i fizyczny dziecka w przedziale wiekowym 10-13. Dzięki tej wiedzy mogłam dostosować swoje zajęcia, tak, aby były one adekwatnie do wieku uczniów. W II rozdziale skoncentrowałam się na scharakteryzowaniu subdyscypliny pedagogiki, jaką jest pedagogika twórczości, która skupiona jest na warunkach i metodach, które pobudzając nasz potencjał twórczy oraz postawie, która ukierunkowana jest na niesieniu pomocy dzieciom i dorosłym a także związanymi z nią kluczowymi pojęciami. Ważne są w tym temacie również pojęcia takie jak: pojęcie twórczości oraz myślenia twórczego, które nie posiadają głównej definicji natomiast są one dużym obiektem zainteresowań wielu naukowców. Oczywiście ważna jest również przy tym postawa twórcza, którą określa się mianem „ dyspozycji do tworzenia” i od której oczekuje się umiejętności: spostrzegania, rozumienia, reagowania, stawiania pytań i angażowania się w konkretne działania. Należy również wspomnieć jak ważne są cechy charakteru takie jak: wytrwałość, otwartość na świat, koncentracja, odpowiedzialność, pewność siebie, determinacja, które stanowią warunek pracy twórczej. Jak wspomniałam na początku rozwijanie owej postawy w mojej pracy oparte jest również na zajęciach związanych z fotografią, która jest środkiem ekspresji swobodnej. Fotografią pasjonuję się od kilku lat, dlatego uważam, iż jest to świetna forma wyrażania swoich, emocji, cech charakteru, punktu widzenia za pomocą zdjęć. Przybliżyłam w skrócie historię fotografii, w której częstym tematem prac była architektura sakralna i renesansowa, dzięki której wciąż szukano nowych inspiracji, co skutkowało często zmianą własnego stylu do otaczającego nas świata. Zauważono również, iż to, co nas otacza nie tylko można wyrazić poprzez uchwycenie architektury, ale również poprzez ukazanie w inny sposób natury, przedmiotów oraz otaczających nas ludzi. W III rozdziale skupiłam się głównie na historii polskiego szkolnictwa , którą Okoń definiuje jako: ,, instytucje oświatowo-wychowawczą, która zajmuje się kształceniem dzieci, młodzieży oraz dorosłych, odpowiednio do przyjętych w danym społeczeństwie celów i zadań oraz koncepcji oświatowo-wychowawczych i programów, aby osiągnąć te cele potrzebna jest odpowiednio wykształcona kadra pedagogiczna, nadzór oświatowy, baza lokalowa, wyposażenie i zabezpieczanie budżetowe skarbu państwa oraz samorządów lub innych źródeł. Szerzej nasze szkolnictwo opisałam w IV rozdziale, który poświeciłam opisaniu konkretnej wybranej przez siebie instytucji, jaką jest szkoła podstawowa nr 113 we Wrocławiu, w której zamieściłam konkretne cele i zadania, jakie spełnia moja placówka. Natomiast ostatnie dwa rozdziały były poświęcone głownie meto

Niewątpliwym jest fakt, iż ze względu na niezliczone możliwości i udogodnienia związane z poruszaniem się po całym świecie oraz osiedlaniem się w jego różnych zakątkach, migracje między Państwami są coraz częściej spotykanym zjawiskiem, w wyniku czego przyszło nam obecnie funkcjonować w społeczeństwach multikulturowych, a co za tym idzie, współżyć z reprezentantami odmiennych kultur. Z uwagi na fakt, iż aktualnie na emigrację decydują się nie tylko pojedyncze osoby, ale i całe rodziny, stały kontakt z przedstawicielami odmiennych narodowości mają zarówno osoby dorosłe, jak i dzieci. Jako że dzieci w okresie wczesnego dzieciństwa są zbyt mało świadome, aby zauważać różnice międzykulturowe, a dzieci w wieku przedszkolnym nie kategoryzują jeszcze swoich rówieśników, uznałam, że to właśnie w okresie późnego dzieciństwa, kiedy dzieci muszą stawiać czoła wielu nowym zadaniom rozwojowym, takim nawiązywanie relacji z rówieśnikami, a także rozwój własnej tożsamości, warto pracować nad szerzeniem wśród nich postaw tolerancji. Z uwagi na powyższe, niniejszą pracę poświęciłam rozwijaniu postaw tolerancji wobec przedstawicieli odmiennych kultur w wieku szkolnym. Niniejsza praca składa się w dwóch części, zasadniczej oraz projektowej. Część zasadnicza odejmuje pięć staranie wyselekcjonowanych rozdziałów, które kolejno wprowadzają jej czytelnika do części projektowej. Tworząc rozdział pierwszy, szczegółowo opisałam etap rozwoju grupy wiekowej, której dotyczy moja praca, koncentrując się przede wszystkim na rozwoju społecznym oraz emocjonalnym, ponieważ tematyka przeze mnie omawiana dotyczy właśnie tych sfer życia. Jako że rozdział drugi odnosi się do problematyki niniejszej pracy, podzieliłam go na dwa podrozdziały. Pierwszy z nich ukazuje tolerancję w ujęciu definicyjnym oraz odnosi się do rozwijania postaw tolerancji u dzieci w wieku szkolnym, natomiast drugi opisuje odmienność kulturową, a także jej postrzeganie i wychowanie międzykulturowe. Rozdział trzeci składa się z ogólnego opisu placówki, do której uczęszczają dzieci z opisywanej przeze mnie grupy wiekowej, a zatem dotyczy on szkoły podstawowej. Wymieniłam w nim regulacje prawne, cele i zadania szkoły, a także metody i formy nauczania. W rozdziale czwartym szczegółowo opisałam wybraną przeze mnie szkołę podstawową. Jest to Szkoła Podstawowa nr 63 im. Anny Jasińskiej we Wrocławiu. Warto wspomnieć, że już na etapie wstępnego planowania tematyki niniejszej pracy wiedziałam, że właśnie w tej szkole chciałabym zrealizować część projektową, ponieważ pobyt w tym miejscu sprawił, że zainteresowałam się tematyką związaną w wychowaniem międzykulturowym oraz szerzeniem postaw tolerancji wobec przedstawicieli odmiennych kultur. Rozdział piąty dotyczy metodyki projektu dyplomowego. Obejmuje kolejno charakterystykę, klasyfikację oraz operacjonalizację celów wychowania, a także wymienia metody wychowawcze. Część druga – projektowa – niniejszej pracy składa się z wstępu, pięciu scenariuszy zajęć oraz ew

Tematem mojej pracy jest rozwijanie poczucia własnej wartości u dzieci w wieku przedszkolnym w placówce opiekuńczo wychowawczej. Dzieci przebywające w takich ośrodkach, zmagają się z ogromna liczbą złych doświadczeń na które zostały narażone przez swoich rodziców. Moja praca składa się z dwóch części, pierwszej teoretycznej natomiast drugiej praktycznej. W rozdziale pierwszym zajmę się opisem rozwoju dzieci w tym wieku. Zaczynając od fizycznego, następnie poznawczy, moralny, emocjonalny kończąc na społecznym. Bardzo ważne jest, aby poznać specyfikę funkcjonowania dzieci w tych różnych sferach. Moja praca zawiera również opis placówki opiekuńczo wychowawczej, jej genezę, zadania niezbędne do prawidłowego funkcjonowania, jak również szczegółowy opis kadry pedagogicznej. Bardzo ważne było też opisanie jak działa placówka z którą współpracowałam przy okazji mojej pracy. Następnym niezwykle istotnym elementem było scharakteryzowanie problemu jakim postanowiłam się zająć. Zwrócenie uwagi na jego przyczyny oraz na to, jak ciężko jest funkcjonować wychowankom kiedy zmagają się z niską wiarą we własne możliwości. Każdy podopieczny ma ze sobą ciężki bagaż doświadczeń, który bardzo negatywnie wpływa na jego dalszy rozwój. Na kolejnym etapie zajęłam się opisem metod, które zastosowałam pisząc scenariusze zajęć. Są to cztery metody pracy z dziećmi, perswazyjna, modelowania, zadaniowa oraz nagradzania. Druga część mojej pracy są to właśnie konspekty do zajęć, które napisałam w celu przeprowadzenia ich z dziećmi. Moim zamiarem było poprzez zabawy, zadania wskazać wychowankom na to, że każdy z nas jest wartościowym człowiekiem i zasługuje na szacunek. Bardzo ważne było dla mnie, aby każde dziecko podczas realizacji zajęć dostrzegło swoją wyjątkowość.

Praca dyplomowa pod tytułem "Rozwijanie samoakceptacji u nastolatek w procesie dorastania" przedstawia problem obecnego stanu młodzieży, w kwestii poczucia wartości. Liczne czynniki, a w szczególności te związane z Internetem, powodują coraz gorszą kondycję psychiczną młodzieży. W pracy został opisany rozwój, problem, placówka i metodyka projektu. Projekt realizowany był w II Liceum Ogólnokształcącym im. Jana Kochanowskiego w Bełchatowie, został on dostosowany do problemu pracy, oraz grupy wiekowej.

Tematem pracy jest rozwijanie poczucia odpowiedzialności u młodzieży niedostosowanej społecznie. Celem pracy jest przedstawienie głównego problemu badawczego poprzez zaprezentowanie sposobów i form jakimi wychowawcy w Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym posługują się aby te poczucie odpowiedzialności rozwijać. Materiał badawczy został uzyskany dzięki przeprowadzonym wywiadom z dwoma nauczycielami- wychowawcami z Młodzieżowych Ośrodków Wychowawczych. Wywiady przeze mnie przeprowadzone mają również na celu zaprezentowanie podobieństw oraz różnic w sposobach i formach jakimi posługują się wychowawcy MOW-u w celu rozwijania poczucia odpowiedzialności u swoich wychowanków. Materiał badawczy został poddany szczegółowej analizie i interpretacji własnej. Metodą jaką posługuję się w swojej pracy jest metoda indywidualnych przypadków. Praca zawiera trzy rozdziały. Pierwszy, teoretyczny rozdział zawiera pojęcie odpowiedzialności oraz niedostosowania społecznego. Przedstawiona jest również charakterystyka młodzieży niedostosowanej społecznie oraz opisane zostały informacje dotyczące Młodzieżowych Ośrodków Wychowawczych. Rozdział drugi jest rozdziałem metodologicznym, w którym zamieszczona została metodologia badań własnych. Opisuję w nim cel i przedmiot badań, pytania badawcze, metody, techniki, narzędzia badawcze, dobór uczestników badań, teren, miejsce oraz organizację badań. W rozdziale trzecim, empirycznym zawarta jest analiza i interpretacja badań własnych, czyli przeprowadzonych wywiadów. Na końcu pracy zostało zamieszczone zakończenie, które zawiera odpowiedź na moje pytanie badawcze. Zamieszczona jest również bibliografia oraz aneksy. W aneksach znajdują się wywiady z wychowawcami w Młodzieżowych Ośrodkach Wychowawczych.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci świetlicy szkolnej nr 80 im. „Tysiąclecia Wrocławia” we Wrocławiu w kwestii rozwoju percepcji słuchowej. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ jest to ważny element rozwoju dzieci we współczesnych czasach. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu trudności współpracy, problemu słuchania i doświadczania dźwięku wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkoły nr 80 im. „Tysiąclecia Wrocławia”,ponieważ wychowankowie wykazywali nieumiejętność w zakresie odbioru dźwięku i niski poziom współpracy w grupie. Zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich rozwój. Opierając się głównie na metodach oddziaływań w grupie i techniki pracy w grupie, zajęcia zrealizowałam na przełomie kwietnia i maja na zajęciach świetlicowych. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u podopiecznych wzrosła zdolność współdziałania, koncentracja na dźwięku oraz wrażliwość słuchowa. Problemy sprawiły zajęcia dotyczące analizy i syntezy głoskowej. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane.

Temat mojej pracy dotyczy rozwijania motoryki małej i dużej za pomocą zabaw muzyczno ruchowych. Problematyka niniejszego dzieła zawarta jest w dwóch obszarach edukacji przedszkolnej – aktywności muzycznej i fizycznej. Moja praca licencjacka ma charakter projektowy. Wyodrębnić w niej można trzy rozdziały. Pierwszy z nich zawiera studium literatury przedmiotu. Kolejny założenia projektu działań edukacyjnych oraz zbiór scenariuszy wchodzących w skład tegoż projektu. Ostatni – trzeci rozdział – dotyczy ewaluacji własnej przeprowadzonych zajęć. W pierwszym rozdziale oparłam się na analizie literatury przedmiotu dotyczącej rozwoju dzieci w wieku przedszkolnym. Przeanalizowałam, jak dziecko rozwija się pod kątem procesów poznawczych oraz sprawności fizycznej. Kolejny podrozdział w pierwszej części pracy ukazuje zabawę jako formę aktywności dziecka. W ostatnim podrozdziale uwidoczniona jest muzyka i aktywność fizyczna w założeniach programowych przedszkola. Drugi rozdział pracy wskazuje na cele mojego projektu oraz jego założenia. Głównym celem projektu jest rozwijanie motoryki małej i dużej u dzieci w wieku przedszkolnym. Aby osiągnąć zamierzony cel opracowałam cztery scenariusze zajęć. Następnie opierając się na nich przeprowadziłam zajęcia z dziećmi przedszkolnymi. Przygotowując scenariusze zajęć analizowałam literaturę dotyczącą metodyki pracy z dziećmi w wieku przedszkolnym. Pozwoliło mi to odpowiednio dobrać metody do założonego celu. W drugim rozdziale opisana zastała także placówka i grupa przedszkolaków u których odbywałam praktykę pedagogiczną. Ostatni rozdział wskazuje na rolę nauczyciela jako refleksyjnego praktyka oraz uwypukla istotę ewaluacji w jego pracy zawodowej. Kończąc pracę opisałam przebieg poszczególnych zajęcia z projektu oraz dokonałam ich refleksji.

Tematem mojej pracy licencjackiej jest „Rozwijanie kultury osobistej jako wartości u dzieci w klasach 1-3 Szkoły Podstawowej”. Jest to okres wczesnoszkolny czyli odpowiedni moment na kształtowanie oraz rozwijanie u dzieci kultury osobistej oraz dobrych obyczajów. W swojej pracy opisałam szeroko rozumiane pojęcie wartości, norm raz savoi-vivre. Zdefiniowałam wyżej wymienione pojęcia na podstawie literatury oraz wskazałam kategorie na jakie dzieli się wartości. Ponadto w pracy znajduje się odwołanie także do internalizacji i socjalizacji, czyli procesów które bezpośrednio i nierozłącznie związane są z wartościami, normami oraz kulturą osobistą. Pracy zamieszczony jest podział socjalizacji na pierwotną oraz wtórną ,a także został opisany proces wartościowania. W dalszej części umieszczony został ogólny opis placówki, a następnie szczegółowy opis szkoły, a dokładnie świetlicy szkolnej, w której zostały przeprowadzone zaplanowane przeze mnie konspekty zajęć. Ostatni- 5 rozdział stanowią metody, techniki i formy pracy z dziećmi. Zawarte zostały tam zarówno metody wychowawcze jak i dydaktyczne, które następnie wykorzystałam podczas prowadzenia zajęć. Ponadto w rozdziale tym na początku są wymienione, a następnie opisane cele wychowawcze, które zostały zrealizowane dzięki części projektowej pracy licencjackiej. W II części pracy tak zwanej projektowej zostały przedstawione konspekty zajęć przeprowadzonych w świetlicy szkolnej. W ramach cyklu 5 spotkań zorganizowane zostały zajęcia dla dzieci z klas 1-3 dotyczące kultury osobistej w mowie codziennej, w ubiorze, w miejscach publicznych, środkach komunikacji miejskiej oraz podczas spożywania posiłków czyli dotyczące kulturalnego zachowania się przy stole zarówno w domu jak i podczas spotkań rodzinnych. Kultura osobista, która jest bardzo ważnym elementem życia każdego człowieka zarówno małego jak i dorosłego. Niezwykle istotne jest postępowanie zgodnie z kodeksem kulturalnego zachowania się , aby nikt z nas nie popełnił błędu będąc w np. kinie lub szkole.

Różnice między grupami społecznymi zacierają się. Wcale już nie oznacza to, iż dziecko z tzw. „dobrego domu” będzie posiadało cały wachlarz dobrych manier. Każdego dnia ludzie pędzą przed siebie i nie zwracają uwagi na takie podstawy, jakimi są np. zasady dobrego wychowania. To, co jednym wydaje się oczywiste, nie zawsze dla innych ludzi takie jest- tym bardziej dla dzieci, których nikt dobrych manier nie uczył, a tylko ich wymagał. Ten problem, czyli niewystarczająca wiedza i umiejętności dzieci w temacie kultury, dobrych manier, odpowiedniego zachowania można zauważyć u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Projekt „Rozwijanie kulturalnych zachowań u dzieci w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy szkolnej” był skierowany właśnie do takich dzieci. Dzięki niemu dzieci znają zasady savoir-vivru oraz dobrych manier podczas spożywania posiłków. Potrafią dogadywać się ze sobą nawzajem. Rozumieją potrzebę odpowiedniego zachowania w miejscach publicznych oraz wiedzą, dlaczego warto zachowywać się grzecznie, wobec osób starszych.

Praca licencjacka porusza temat spędzania czasu wolnego wykorzystując kreatywne formy, szczególnie w świetlicach szkolnych przez dzieci w młodszym wieku szkolnym, które najczęściej czekają na autobus odwożący do domów, bądź na odbiór przez rodziców czy opiekunów prawnych. W części pierwszej zawarto opis rozwoju dzieci w młodszym wieku szkolnym, terminy wyjaśniające pojęcia ,,kreatywności" oraz ,,czasu wolnego". Następnie praca wyjaśnia działalność pedagogiczną w świetlicy szkolnej, jej funkcje, zadania oraz uwarunkowania prawne. W pracy również opisana została placówka, w której przeprowadzono projekt dyplomowy, znajdujący się w części drugiej empirycznej, opartej o wcześniej opisane szczegółowo metody oraz techniki wychowania i nauczania. Celem przyjętym w projekcie było rozwinięcie kreatywnych form spędzania czasu wolnego.

W mojej pracy dyplomowej podjęłam się tematu „Rozwijanie kreatywności twórczej u dzieci w wieku szkolnym w świetlicy środowiskowej”. Podczas stażu zauważyłam, iż wielu z podopiecznych nie potrafi wyjść ze znanych im schematów. Wcześniej odbyte praktyki, utwierdziły mnie w przekonaniu, że zbyt małą uwagę poświęca się rozwijaniu u dzieci kreatywności twórczej. Zainteresowałam się tym tematem, ponieważ wpływa on na wiele aspektów w życiu człowieka. Pierwszy rozdział zawiera szczegółową charakterystykę rozwoju fizycznego, poznawczego, emocjonalnego, społecznego, osobowości oraz moralnego, dla przeciętnego dziecka pomiędzy 7, a 10/12 rokiem życia. W drugim rozdziale dokonałam dogłębnego opisu szeroko pojętej definicji kreatywności twórczej, obszarów jej występowania u dzieci, uwarunkowań jej rozwijania oraz możliwości dla jej rozwoju. W kolejnej części zebrałam informacje dotyczące placówki wsparcia dziennego, a konkretniej świetlicy środowiskowej. Zawarłam tam genezę jej powstania, uwarunkowania prawne, podstawowe cele, zadania, funkcje, metody, formy pracy, a także wychowanków oraz wychowawców placówki. Czwarty rozdział był odwzorowaniem poprzedniego, podjęłam się w nim dokładnej analizy docelowej placówki Stowarzyszenia Pomocy Dzieciom i Ich Rodzinom w Szczególnie Trudnej Sytuacji Życiowej „Iskierka”, w filii nr 1. W rozdziale piątym stworzyłam cykl zajęć, składających się z pięciu konspektów o tematyce „Kreatywność twórcza- czym jest dla mnie”, „Wyobraźnię każdy ma!”, „Jestem kreatywny, myślę twórczo!”, „Emocje pomocne dla twórczości”, „I ja jestem kreatywny!”. Zajęcia nakierowane były na rozwijanie kreatywności twórczej u podopiecznych w świetlicy środowiskowej, w taki sposób, aby każdy z nich mógł dostrzec, iż ją posiada i jest ona przydatna w codziennych sytuacjach życiowych. Działania praktyczne nakierowałam na wzmacnianie twórczego myślenia, oparte na płynności słownej, skojarzeniowej, ekspresyjnej oraz ideacyjnej. Podczas prowadzenia zajęć, udało mi się zgodnie z wcześniej przyjętymi założeniami, wprowadzić atmosferę sprzyjającą rozwojowi zdolności. Ostatni rozdział poświęcony był podsumowaniu całego cyklu zajęć oraz moim refleksjom pedagogicznym dotyczącym efektywności przeprowadzonej pracy. Cel, jaki sobie postawiłam podczas tworzenia projektu, został spełniony. Cykl zajęć ukazał, że kreatywność twórcza jest pomocna w wielu codziennych, prozaicznych sytuacjach.

Celem mojej pracy było ukazanie dlaczego rozwijanie kreatywności wśród dzieci jest tak ważne. Myślę, że w dzisiejszym, wciąż zmieniającym się i niepewnym świecie, kreatywność może być kluczem do sukcesu na dalszych etapach kształcenia, a następnie już w dorosłym życiu. Kreatywność nie da się dzieciom przekazać, trzeba poprzez odpowiednio dobrane ćwiczenia, stopniowo ją w nich rozbudzić. Uważam, że okres przedszkolny jest ku temu najlepszym czasem, aby rozwinąć potencjał, który kryje się w każdym wychowanku. Po dokładnym przestudiowaniu literatury zarówno z zakresu psychologii jak i pedagogiki, zgłębiłam własną wiedzę na temat kreatywność, a także możliwości w jaki sposób, my jako pedagodzy powinniśmy tę umiejętność w dzieciach rozwijać. Efektem całokształtu zdobytej przeze mnie wiedzy jest autorki projekt działań pedagogicznych, zrealizowany w placówce przedszkolnej.

Praca dyplomowa o tytule „Rozwijanie kreatywności i umiejętności pracy w grupie poprzez teatr, wśród dzieci z klasy VI” jest projektem pedagogicznym zakładającym rozwój dziecka w tym zakresie. Podzielona na sześć rozdziałów, sprawdza założone teorie i cele pedagogiczne wobec konkretnej grupy rówieśniczej – szóstoklasistów, w placówce szkolnej. Początek pracy analizuje aspekty rozwojowe, w których znajduje się dziecko w tym wieku – fizyczne, społeczne, moralne, tożsamościowe i twórcze. Następnie, mamy do czynienia z charakterystyką teorii pedagogicznych, które stają się podstawą do tworzenia konkretnych ćwiczeń rozwijających kreatywność dziecka. Są tą między innymi terminologie pedagogiki twórczości, opis dziecka twórczego oraz deskrypcja kreatywnego myślenia. Kolejny zakres zainteresowań dotyczy umiejętności pracy w grupie rówieśniczej, używając prostych metod teatralnych, opisanych w konspektach, szóstoklasiści mają za zadanie ze sobą współpracować, komunikować się i wchodzić w konkretne role społeczne, przez co rozwijają swoje umiejętności interpersonalne. Ponadto, używane jest również pojęcie edukacji teatralnej i opis form teatralnych, na których pracują odbiorcy tego projektu – cztery klasy szóste w Szkole Podstawowej Nr 17 we Wrocławiu. Metodyczna część pracy charakteryzuje jakie metody i techniki zostały użyte do pracy nad rozwijaniem twórczości. Są to przede wszystkim metody praktyczne, ekspresyjne, dyskusja, drama, burza mózgów. Opisane zostały również techniki pracy z dziećmi, a mianowicie technika gier dramatycznych, kontaktów międzyludzkich, rekreacji twórczej, a nawet technika swobodnej ekspresji plastycznej. Scenariusze do zajęć wychowawczych są podzielone na cztery części - „ Kreatywność – co to takiego?”, w którym to szóstoklasiści poznają pojęcie kreatywności i pracują wspólnie, aby myśleć twórczo w praktycznych sytuacjach oraz rozwiązywać sytuacje problemowe. Drugi scenariusz zakłada rozwój dziecka w zakresie technik teatralnych, ogrywania scenek, również w bardziej licznej grupie klasowej. Konspekt „Zagrajmy coś razem” pozwala wykształcić w dziecku umiejętności potrzebne do kreatywnego myślenia, uczy używania skojarzeń do odgrywania inscenizacji oraz emocji do pracy dramą. Ostatni scenariusz, ma za zadanie rozwinąć umiejętności dyskutowania z rówieśnikami, używać pantomimy, aby nauczyć się nieschematycznego myślenia, zarówno indywidualnie, jak i z partnerem. Refleksja pedagogiczna odpowiada na nurtujące pytanie, czy udało się dane cele zrealizować. Czy szóstoklasiści ze Szkoły Podstawowej Nr 17 we Wrocławiu rozwinęli w sobie umiejętności kreatywnego myślenia i współpracowania z grupą rówieśniczą ? Trudności z jakimi trzeba było się zmierzyć dotyczyły głównie organizacji tychże zajęć. Natomiast główny cel został w dużej mierze zrealizowany, ale bardzo wiele zależało od konkretnej, indywidualnej grupy rówieśniczej. Niełatwe zadanie, jakie mieli przed sobą uczniowie klas szóstych – przede wszystkim związane z użyciem for