Tematem mojej pracy jest organizacja czasu wolnego dzieci z niepełnosprawnością intelektualną w Internacie Specjalnego Ośrodka Szkolno‑Wychowawczego w Miliczu. Zainteresowałam się danym problemem, ponieważ czas wolny jest istotnym elementem życia każdego człowieka. Jednakże dotychczas niewielu autorów zajmuje się problematyką czasu wolnego osób z niepełnosprawnością intelektualną. Postanowiłam zatem ukazać organizację czasu wolnego dzieci z niepełnosprawnością intelektualną w internacie. W związku z powyższym w pierwszym rozdziale mojej pracy przedstawiłam zagadnienia dotyczącej niepełnosprawności intelektualnej. W kolejnym rozdziale rozważyłam najważniejsze kwestie odnoszące się do czasu wolnego osób z niepełnosprawnością intelektualną. W trzecim rozdziale przedstawiłam założenia metodologiczne własnych badań. Czwarty rozdział zawiera analizę wyników moich badań. Finalizacją mojej pracy jest podsumowanie, w którym przedstawiam najważniejsze wnioski wynikające z przeprowadzonych przeze mnie badań. Moje badania przeprowadziłam na przełomie kwietnia i maja 2017 roku. Po dokonanej analizie mogę stwierdzić, że postawiony przeze mnie cel został osiągnięty. Ukazałam formy spędzania czasu wolnego organizowane przez placówkę oraz kryteria ich doboru. Przedstawiłam również opinie wychowanków oraz wychowawców na temat organizacji czasu wolnego w internacie. Uważam, że czas wolny osób z niepełnosprawnością intelektualną jest niezwykle ciekawym obiektem rozważań.

Niniejsza praca porusza temat wzmacniania uczenia się dzieci wczesnoszkolnych poprzez piosenki edukacyjne w świetlicy szkolnej. Praca składa się ze wstępu, pięciu rozdziałów i podsumowania. Można podzielić ją na część teoretyczną i praktyczną. Część teoretyczną rozpoczyna wstęp, w którym przedstawiony jest ogólny zarys pracy i jej założenia, a także zostaje wyjaśnione pojęcie „uczenia się”. W następnych rozdziałach można dowiedzieć się w jaki sposób powinien przebiegać prawidłowy rozwój (psychiczny i fizyczny) dziecka wczesnoszkolnego, jaki muzyka ma wpływ na uczenie się oraz poznać podstawowe Teorie uczenia się. Zaraz po teoriach uczenia się przedstawione zostaje pojęcie „piosenki edukacyjnej, której częstotliwość wykorzystywania podczas zajęć z dziećmi jest bardzo wysoka. Dzieje się tak, ponieważ użycie jej zdecydowanie uatrakcyjnia zajęcia oraz pobudza do pracy dużo ośrodków percepcji, co sprzyja lepszemu zapamiętywaniu. Kolejny rozdział opisuje świetlice szkolną pod kontem organizacji jej pracy, uformowań prawnych, celów, zadań i funkcji jakie powinna spełniać. Opisana jest rola wychowawcy oraz obowiązki i prawa wychowanków. Ostatni rozdział, który przynależy do części teoretycznej można potraktować jako wstęp do części praktycznej. Bowiem w tym rozdziale została opisana świetlica szkolna, w której zostanie przeprowadzona część praktyczna. Informacje zawarte w tym rozdziale dotyczą historii danej placówki, jej norm prawnych, celów, form i metod pracy oraz informację o wychowawcach i wychowankach. Część praktyczna to projekt składający się z pięciu zajęć o tematyce zdrowego trybu życia. Zajęcia mają na celu zaktywizowanie dzieci, naukę zasad zdrowego żywienia, poznanie podstawowych witamin występujących w organizmie człowieka oraz ich funkcji, pokazanie alternatywnych sposobów na spędzanie wolnego czasu, a także przestrzeganie przed uzależnieniem się od komputera. Podczas każdych zajęć dzieci wykonują różnego rodzaju ćwiczenia oraz uczą się jeden piosenki, która ma na celu ułatwienie im kojarzenia i lepszego zapamiętywania zajęć. Po przeprowadzeniu wszystkich zajęć dzieci miały okazję jeszcze raz wysłuchać krótkiego wykładu, który był skrótem wszystkich zajęć. Celem projektu było przede wszystkim zapoznanie dzieci z zasadami zdrowego trybu życia oraz wzmocnienie procesu uczenia się poprzez naukę piosenki edukacyjnej.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci w świetlicy szkolnej w kwestii ich samodzielności. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ pracuję z zuchami, gdzie dużą rolę przywiązuje się do samodzielności i rozwija się ją poprzez zdobywanie przez dzieci sprawności. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu samodzielności, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej przy Zespole Szkół w Zawoni. Ponieważ wychowankowie wykazali deficyty w zakresie samodzielności, zaplanowałam projekt ukierunkowany na ich kompensację. Opierając się głównie na działaniu osobistym przykładem, instrukcji, metodzie zadaniowej i sprawnościach zuchowych – zajęcia zrealizowałam na przełomie kwietnia i maja 2017 roku, podczas praktyk w świetlicy. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u dzieci zauważalny jest postęp w zakresie samodzielnego pakowania się, przygotowywania się do szkoły oraz orientacji w terenie. Problemy sprawiły niektórym dzieciom: nauka wiązania butów czy niektóre elementy udzielania pierwszej pomocy. Jednakże założone cele zostały w większości zrealizowane. Warto zwrócić uwagę na dalszą pracę nad samodzielnością dzieci przez pracowników świetlicy w Zawoni. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach szkolnych, ale także w placówkach socjalizacyjnych i środowiskowych w celu wzmocnienia samodzielności dzieci.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci, uczęszczających do świetlicy szkolnej, w kwestii problemów, dotyczących głównie sfery emocjonalnej. Zainteresowałam się tym zagadnieniem, ze względu na wcześniejszą moją współpracę z Zespołem Szkół w Rudnej oraz refleksje wychowawców, pracujących w tej placówce. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dzieci w wieku wczesnoszkolnym oraz dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu sfery emocjonalnej. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej w Zespole Szkół w Rudnej. W świetlicy szkolnej w Zespole Szkół w Rudnej u wychowanków w wieku 8-9 lat pojawił się problem związany ze sferą emocjonalną. Przyczyną problemów emocjonalnych mogło być zaniedbanie w środowisku rodzinnym, w którym stosowane metody wychowawcze są nieadekwatnie dobrane oraz jest niski status materialny rodziny. Duży wpływ na rodzące się problemy emocjonalne mają grupy rówieśnicze. U wychowanków pojawił się również problem związany z zarówno agresją słowną jak i fizyczną. Kilku uczniów posiada niską samoocenę. W związku z powyższym celami moich zajęć było: kształcenie umiejętności panowania nad negatywnymi emocjami, kształcenie umiejętności panowania nad sobą w sytuacjach trudnych, zdobycie wiedzy o agresji oraz kształcenie umiejętności rozwiązywania konfliktów, dostrzeganie własnych indywidualnych cech, akceptowanie różnic między sobą oraz wzmacnianie poczucia wartości. Założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Dzieci chętnie pracowały i były zaangażowane. Myślę, że zajęciami, które najbardziej spodobały się wychowankom były te, podczas których wykonali tzw „ gniotka”. Dobrze wypadło również ćwiczenie, podczas którego wychowankowie poznali sześć kroków do odpowiedzialności oraz ćwiczenie z pierwszych zajęć, które polegało na zilustrowaniu tego co nas złości, a następnie zniszczenie obrazka. Wychowankowie chętnie też słuchali bajki terapeutycznej, a następnie bez błędnie odpowiedzieli na zadane przeze mnie pytania. Najgorzej wypadła relaksacja, ponieważ nie wszystkie dzieci chciały uczestniczyć, nienajlepiej wypadło również ćwiczenie, które polegało na wysłuchaniu przez dzieci wiersza z płyty CD. Wychowankowie nie byli tym zainteresowani, nie słuchali, rozmawiali ze sobą, w rezultacie to ćwiczenie nie zostało zrealizowane. Zajęcia zrealizowałam w maju roku 2017, podczas zajęć świetlicowych. Po przeprowadzaniu zajęć, mogę stwierdzić, że wychowankowie potrafią panować nad negatywnymi emocjami, rozwiązać konflikty, dostrzec swoje indywidualne cechy, zaakceptować różnice miedzy innymi ludźmi oraz eksponować swoje pozytywne cechy. Dzięki realizacji zajęć u wychowanków wzrósł również poziom poczucia własnej wartości oraz poprawiła się współpraca w grupie. Tego typu zajęcia można realizować w świetlicy szkolnej oraz w świetlicy środowiskowej. W tych placówkach często można spotkać się z problemami na tle emocjonalnym.

Tematem mojej pracy licencjackiej jest wzmacnianie więzi rodzinnej u młodzieży w wieku gimnazjalnym w rodzinnym domu dziecka. Celem pracy jest ukazanie trudności w budowaniu więzi rodzinnej wśród podopiecznych oraz opiekunów w rodzinnej formie pieczy zastępczej oraz sposobów, jak można daną więź wzmacniać. Praca składa się z pięciu rozdziałów. Pierwszy rozdział ukazuje rozwój fizyczny, poznawczy, społeczny, moralny i emocjonalny młodzieży w okresie dorastania. Następny rozdział opisuje placówkę – rodzinny dom dziecka, jego założenia, zadania, strukturę, budżet, instytucje wspierające RDD, metody i formy pracy opiekuńczo wychowawczej, a także pracowników oraz wychowanków. Kolejny rozdział poświęcony jest problematyce pracy, czyli więziom rodzinnym. Przedstawione jest pojęcie więzi, jej rodzaje, znaczenie w rozwoju człowieka, zaburzenie więzi, trudności w budowaniu więzi rodzinnej w RDD oraz możliwości wzmacniania jej. Czwarty rozdział opisuje placówkę, w której przeprowadziłam projekt. Rozdział ten odnosi się do zadań placówki, jej struktury oraz organizacji, budżetu, kadry oraz podopiecznych, przebywających w RDD. Ostatni rozdział zawiera projekt, na który składa się pięć konspektów, mających na celu wzmocnić więź rodzinną pomiędzy podopiecznymi, a opiekunami oraz między biologicznymi dziećmi opiekunów. Dzięki przeprowadzonym zajęciom zostały zrealizowane zamierzone cele, mające wzmocnić więź rodzinną. Wychowankowie nauczyli się jak konstruktywnie rozmawiać z innymi, poznali swoje mocne strony. Młodzież potrafi też wykonać grę planszową oraz zrobić sałatkę owocową i pizzę. Dzięki przeprowadzonym zajęciom podopieczni nauczyli się także pracować razem, wykonywać obowiązki wspólnymi siłami, a także doceniać wkład pracy innych osób. Wiedzą też jak zachować się podczas przygotowywania i spożywania posiłku.

Moja praca ma na celu wspieranie rozwoju kompetencji matematycznych u dzieci uczęszczających do świetlicy szkolnej. Zainteresowałam się tym problemem ze względu na moje własne doświadczenia edukacyjne oraz refleksje osób z mojego otoczenia, dotyczące problemów w tym obszarze edukacji. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym oraz dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu wspierania rozwoju kompetencji matematycznych, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej w Szermierczej Sportowej Szkole Podstawowej nr 85 im. prof. Mariana Suskiego we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie wykazywali deficyty w zakresie edukacji matematycznej, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Opierając się głównie na metodach wzmacniających i aktywizujących, opierających się na nauce przez działanie, zajęcia zrealizowałam w maju roku 2017, podczas zajęć świetlicowych w klasie pierwszej. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u podopiecznych wzrosła umiejętność poprawnej orientacji w przestrzeni, znajomość rozpoznawania rytmów i figur geometrycznych oraz możliwości ich zastosowań, a także umiejętność prawidłowego liczenia. Problemy sprawiły zajęcia dotyczące rozwijania umiejętności klasyfikowania, jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach szkolnych, jak również w świetlicach środowiskowych, w grupach w wieku wczesnoszkolnym.

Celem mojej pracy było wspieranie dzieci w świetlicy szkolnej w kwestii rozwijania umiejętności efektywnego uczenia się. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ zauważyłam istniejące braki edukacyjne u wychowanków świetlicy, w której odbywałam praktykę. W związku z tym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 9-10 lat i dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu rozwoju poznawczego, szczególnie podejmowania czynności uczenia się oraz wykorzystywanych strategii, wskazując na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwe przeanalizowałam działalność Niepublicznej Szkoły Podstawowej Świdnickiego Stowarzyszenia Oświatowego „Bliżej Dziecka” w Świdnicy, w której uczniowie wykazują potrzebę wielokrotnego powtarzania treści z zajęć i pomocy w zadaniach opartych na czytanym tekście. Autorzy opisujący problematykę efektywnego uczenia się, definiują trudności edukacyjne jako brak umiejętności zdobywania wiedzy. Niniejsza praca opiera się na mnemotechnikach, czyli metodach rozwijających pamięć i wyobraźnię, z wykorzystaniem myślenia twórczego w postaci „żywego” obrazu, wspomagających proces organizowania treści i uczenia za pomocą skojarzeń. W czasie dwóch tygodni, w maju 2019 r., zrealizowałam pięć spotkań z podopiecznymi, na zajęciach dodatkowych w świetlicy szkolnej. Po przeprowadzonym cyklu zajęć i wykonanych przez dzieci zadań uważam, że udział w zajęciach, wzbogacił wiedzę wychowanków o funkcjonowaniu pamięci, sile wyobraźni połączonej z zabawą i sposobach efektywnego uczenia z wykorzystaniem mnemotechnik. Problem sprawiły zajęcia podczas których wychowankowie mieli zapisywać swoje pomysły na kartkach, brak Kodeksu regulującego zachowanie w czasie zajęć oraz nieprzygotowanie wystarczającej ilości zadań dla dzieci, które pracowały w szybszym tempie. Jednakże wszystkie założone cele zostały przeze mnie zrealizowane. Polecam taki cykl zajęć u dzieci w 3 klasie szkoły podstawowej, zmagających się z trudnościami w uczeniu się.

Jako główny cel mojej pracy licencjackiej, przyjęłam wsparcie rozwoju kompetencji poznawczych dzieci w świetlicy szkolnej przy wykorzystaniu Metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne. Zainteresowanie tematem oddziaływania ruchem na rozwój poznawczy, pojawiło się u mnie po odbyciu praktyki w świetlicy szkolnej, gdzie poznałam program „Ruch dla uczenia się”. W swojej pracy przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku edukacji wczesnoszkolnej, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu sfery poznawczej, wskazując zarówno proces kształtowania się kompetencji poznawczych, jak i czynniki zaburzające ich prawidłowy rozwój. Następnie wskazałam możliwości wykorzystania Metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne we wspieraniu rozwoju kompetencji poznawczych oraz opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej, szczególnie wnikliwie analizując działalność świetlicy Szkoły Podstawowej nr 90 im. prof. Stanisława Tołpy we Wrocławiu. Uwzględniając deficyty wychowanków tejże świetlicy, w zakresie rozwoju poznawczego i ruchowego, zaplanowałam cykl zajęć, ukierunkowany na ich rozwój w wymienionych sferach, w tym w szczególności na rozwój świadomości ciała i przestrzeni, zdolność koncentrowania uwagi, umiejętność nadawania komunikatów i ich rozumienie, uczenie się nowych zadań oraz zdolność przyjmowania postawy twórczej. Opierając się na Metodzie Ruchu Rozwijającego, zrealizowałam projekt w maju roku 2017, w ramach zajęć świetlicowych. Po przeprowadzeniu cyklu zajęć, mogę stwierdzić, że u podopiecznych wzrosła umiejętność rozumienia komunikatów oraz zdolność koncentracji i skupienia na zadaniu, a także poziom świadomości ciała. Umiejętność przyjmowania postawy twórczej była u wychowanków od początku na wysokim poziomie. Problemy sprawiły ćwiczenia, wymagające wyczucia przestrzeni oraz jasnego werbalizowania swoich odczuć. Reasumując, cele zostały zrealizowane w znacznym stopniu, a proponowany przeze mnie cykl zajęć może się sprawdzić również w innych placówkach.

Praca magisterska dotyczy doświadczeń zawodowych wychowawców pracujących w Świetlicy Środowiskowej im. Kubusia Puchatka w Ząbkowicach Śląskich. W części teoretycznej niniejszej pracy została przedstawiona sylwetka psychiczna dzieci w wieku od 6 do 12 roku życia oraz funkcjonowanie świetlic środowiskowych w Polsce. W części drugiej zostały opisane założenia metodologiczne badań własnych wraz z terenem i organizacją badań. Na część trzecią składa się analiza przeprowadzonych badań własnych w ramach problemów badawczych, postawionych w pracy.

Tematem poruszonym w niniejszej pracy jest kształtowanie wrażliwości na potrzeby osób z niepełnosprawnością. Pierwszy rozdział traktuje o rozwoju dziecka w wieku wczesnoszkolnym w pięciu podstawowych sferach. Mowa tu o rozwoju fizycznym, poznawczym, moralnym, społecznym i emocjonalnym. Dzięki odniesieniu do literatury przedmiotu, w każdej ze sfer rozwoju dziecka zostały wskazane tylko te cechy i zmiany, jakie zachodzą w wieku wczesnoszkolnym. Drugi rozdział jest przedstawieniem niepełnosprawności w świetle literatury. Znalazły się w nim definicje, które przedstawiają złożoność zagadnienia niepełnosprawności, zostały także potrzeby osób z niepełnosprawnością, postawy osób zdrowych wobec osób niepełnosprawnych i problemy integracji osób pełnosprawnych z osobami z niepełnosprawnością. Zwieńczeniem rozdziału jest czynnik naprawczy, który w oparciu o literaturę został stworzony, aby umożliwić poprawę problemu, jaki został poruszony w niniejszej pracy. Rozdział trzeci jest charakterystyką ogólną placówki, jaką jest świetlica szkolna. Przedstawi on jej historię, funkcje, zadania, cele, metody pracy. Zawarto w tym rozdziale także charakterystykę wychowanków i wychowawców. Wszystko to w oparciu literaturę. Kolejny rozdział jest niejako odzwierciedleniem poprzedniego, jednak przedstawia konkretną placówkę, w której zrealizowany został projekt. Jest to także geneza świetlicy, opis jej funkcji, celów i zadań, a także charakterystyka wychowawców i podopiecznych. Do powstania tego rozdziału zostały udostępnione niezbędne dokumenty pracy świetlicy, wykorzystano także uzyskane od wychowawców informacje. Ostatnim rozdziałem jest projekt, który oparty został na części teoretycznej tej pracy. Jest to cykl zajęć, który został przeprowadzony, aby zrealizować cel główny niniejszej pracy dyplomowej. Grupą docelową, z którą został przeprowadzony projekt są wychowankowie świetlicy szkolnej prowadzonej przy Szkole Podstawowej nr 9 im. Wincentego Pola we Wrocławiu. Celem głównym projektu było uwrażliwienie dzieci w wieku wczesnoszkolnym na potrzeby osób z niepełnosprawnością, a więc nauka odpowiadania na owe potrzeby czysto fizyczne takie jak pomoc w przejściu przez ulicę, czy pomoc w znalezieniu drogi przez osobę niewidomą, ale też na potrzeby wewnętrzne: przynależności, czy bezpieczeństwa. Kolejnym celem było rozwijanie postawy empatii wobec osób niepełnosprawnych, tak, aby odpowiedź na potrzeby osób z niepełnosprawnością była w pełni autentyczna. Po realizacji projektu mogę stwierdzić, że cel uwrażliwienia na potrzeby osób niepełnosprawnych został zrealizowany, wychowankowie rozwinęli postawę empatii i nauczyli się konkretnych sposobów pomocy, które będą mogli wykorzystać w przyszłości.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy szkolnej w kwestii pobudzania i rozwijania wyobraźni poprzez muzykę. Zainteresowałam się tym tematem, ponieważ muzyka jest mi bardzo bliska i dodatkowo zaciekawiło mnie, jaki ma wpływ na rozwój człowieka. Chciałam wnikliwie zbadać jak edukacja muzyczna może wpływać na wybrane etapy życia dziecka. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym oraz dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu kształtowania wyobraźni poprzez muzykę, wskazując zarówno na deficyty, jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej, a szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność Stowarzyszenia Edukacyjnego Chrześcijan Arka. Ponieważ wychowankowie tej placówki wykazywali deficyt w zakresie zajęć umuzykalniających zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Opierałam się na pięciu podstawowych formach aktywności muzycznej (śpiew, ruch z muzyką, gra na instrumentach, tworzenie muzyki, słuchanie muzyki). Projekt zrealizowałam w maju roku 2017, na zajęciach świetlicowych. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u dzieci wzrosło zainteresowanie aktywnością muzyczną. Problemy sprawiły zajęcia pierwsze, na których brakowało dyscypliny wśród dzieci, gdyż nie ustaliłam jasno reguł pracy. Niemniej jednak założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć ze względu na jego uniwersalność w wielu placówkach. Dzieci lubią muzykę i związane z nią zajęcia, natomiast wyobraźnia jest jej nieodłącznym elementem, który bez wątpienia jest cenny dla rozwoju człowieka.

Celem mojej pracy jest kształtowanie umiejętności zarządzania emocjami u wychowanków świetlicy szkolnej. Postanowiłam napisać pracę o tej tematyce, ponieważ z mojego doświadczenia pracy z dziećmi, jak również z obserwacji prowadzonych podczas praktyk pedagogicznych wynika, że dzieci w wieku wczesnoszkolnym mają duże trudności w wyrażaniu emocji. W konsekwencji wiąże się to przede wszystkim z problemami komunikacyjnymi w kontaktach z rówieśnikami i nauczycielami. Dotyczy to również starszych dzieci, jednak wychowankowie w trzeciej klasie szkoły podstawowej, znajdują się na przełomie edukacyjnym, wynikającym z przejścia do klasy czwartej, co może wywoływać dodatkowy stres, a przez co rodzić konflikty. Projekt, będący częścią pracy, stworzyłam na potrzeby grupy wychowanków świetlicy szkolnej, składającej się z dwóch klas trzecich edukacji elementarnej. Wybrałam tę grupę, ponieważ głównym problemem wychowanków były właśnie trudności w mówieniu o własnych uczuciach, liczne zachowania agresywne i uwagi wychowawcy dotyczące wulgarnego zachowania wychowanków. Analizę teoretyczną rozpoczęłam od przestudiowania literatury dotyczącej rozwoju dziecka w wieku wczesnoszkolnym, szczególnie skupiając się na emocjonalnym i społecznym aspekcie rozwoju. Następnie poddałam analizie pojęcia takie jak: emocje, inteligencja emocjonalna oraz zarządzanie emocjami, starając się odnaleźć w literaturze właściwe powiązania dotyczące dzieci. W odniesieniu do wskazanych definicji przedstawiłam te obszary życia człowieka, w których zarządzanie emocjami ma kluczowe znaczenie. Aby wskazać podłoże problemu, przeanalizowałam procesy, w których dzieci poznają własne emocje oraz to, jak w procesie socjalizacji, uczą się jak je przeżywać i wyrażać. Biorąc pod uwagę trudności, jakie mogą pojawić się podczas nabywania tych umiejętności, wskazałam metody i techniki, które posłużyły jako czynnik naprawczy w toku prowadzonych zajęć. Placówkę, której dotyczy praca opisałam najpierw z perspektywy ogólnej, odnosząc się do ustaw, rozporządzeń oraz wskazanych w literaturze funkcji, zadań, metod oraz technik stosowanych w świetlicy szkolnej. Ponadto, analizując udostępnioną mi dokumentację oraz otrzymane od pracowników świetlicy informacje, opisałam szczegółowo świetlice szkolną w Szermierczej Sportowej Szkole Podstawowej nr 85 im. prof. Mariana Suskiego we Wrocławiu. W ramach projektu zrealizowałam cykl pięciu zajęć, przeprowadzonych w maju 2017. Zajęcia te były ukierunkowane między innymi na: rozwijanie samoświadomości, pobudzanie do wrażliwości i zachowań empatycznych, uczenie technik radzenia sobie z gniewem i stresem oraz bezpiecznych sposobów komunikowania własnych emocji i potrzeb. Efekty wspólnej pracy były widoczne szczególnie w sposobie w jaki dzieci starały się komunikować zarówno mi, jak i rówieśnikom własne przeżycia związane z wykonywanymi zadaniami lub sytuacjami konfliktowymi w grupie. Rozmowy te były spokojne i wskazywały na dużą świadomość wychowanków. Jednocześnie dzieci

Celem mojej pracy jest ukształtowanie bezpiecznych zachowań w Internecie u wychowanków świetlicy szkolnej w wieku szkolnym. Zainteresowałam się tym tematem, ponieważ w ostatnich latach sieć stała się bardzo szybko rozwijającą się technologią, a co za tym idzie coraz więcej osób z niej korzysta, a w tym w głównej mierze młode pokolenie. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 10-12 lat w kilku ważnych sferach takich jak: rozwój fizyczny, poznawczy, emocjonalny, osobowości, społeczny oraz moralny. Dokonałam również analizy podstawowych pojęć z zakresu nowej technologii, czyli Internetu, a więc wskazałam na pozytywne aspekty korzystania z niego oraz na zagrożenia wynikające z jego użytkowania, a także na możliwości kształtowania bezpiecznych zachowań z Internecie. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność placówki w Szkole Podstawowej nr 9 im. Wincentego Pola we Wrocławiu. Ponieważ grupa wychowanków objęta działaniami projektu wykazywała niewielką wiedzę dotyczącą bezpieczeństwa w Internecie zaplanowałam cykl zajęć, który był ukierunkowany na ukształtowanie u nich bezpiecznych zachowań, a także zwiększenie ich świadomości dotyczącej zagrożeń wynikających z korzystania z sieci. Swoje działania oparłam głównie na stronie internetowej www.sieciaki.pl oraz na filmach rysunkowych, audycji radiowej, a także informacjach, które zostały udostępnione na tej stronie. Do zajęć wykorzystałam również rebus i quiz własnego autorstwa, a także arkusze szarego papieru, które posłużyły do tworzenia plakatów dotyczących Internetu. Zajęcia zrealizowałam w maju 2017 roku. Odbywały się one dwa dni w tygodniu po skończonych, przez wychowanków, lekcjach. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u dzieci wzrosła świadomość zagrożeń istniejących z Internecie, a także wiedza dotycząca zasad bezpiecznego korzystania z sieci. Problemy, jakie pojawiły się podczas prowadzenia zajęć miały miejsce w trakcie trwania audycji radiowej dotyczącej zasad netykiety. Okazało się wtedy, że jest ona trudna w odbiorze i dzieci nie rozumieją jej treści. Uważam jednak, że wszystkie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji nie tylko w świetlicy szkolnej, ale również w świetlicy środowiskowej z wychowankami w wieku 10-12 lat, ale także z dziećmi młodszymi.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci uczących się w szkołach wiejskich w kwestii wzmacniania poczucia własnej wartości. Mnogość trudności, z którymi owe dzieci muszą się zmierzyć – środowisko pochodzenia, ograniczone możliwości rozwoju, edukacji i dostępu do dobór kultury, sprawiły, iż zainteresowałam się tym problemem. W związku z tym przeanalizowałam rozwój dziecka w okresie przełomu wczesnego dzieciństwa i adolescencji. Podjęłam również analizę podstawowych pojęć z zakresu wzmacniania poczucia własnej wartości oraz wskazałam związane z tym deficyty, a także możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związanie z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej, natomiast wnikliwej analizie poddałam świetlicę szkolną w Szkole Podstawowej im. Henryka Pobożnego w Tomisławiu. Wychowankowie tejże placówki charakteryzowali się zaniżonym poczuciem własnej wartości, stąd zaplanowałam cykl zajęć ukierunkowanych na kompensację deficytów w tymże zakresie. Oparłam się głównie na metodach: zadaniowej, praktycznego działania oraz formach pracy indywidualnej i grupowej. Chciałam, aby poprzez praktyczne działanie wychowankowie wzmocnili poczucie własnej wartości oraz nauczyli się wzajemnie wspierać dobrym i motywującym słowem na co dzień. Zajęcia zrealizowałam w maju 2017 roku na zajęciach dodatkowych. Po realizacji projektu mogę stwierdzić, iż u wychowanków wzrosło poczucie własnej wartości oraz pewność siebie, a także zauważyłam wzmocnienie integracji grupy. Niemniej jednak założone cele zostały zrealizowane i osiągnięte, stąd mogę polecić tenże cykl zajęć do realizacji w szkołach podstawowych funkcjonujących na terenach wiejskich.

Tematem pracy jest: Problemy rodzin zastępczych jako placówek opiekuńczo-wychowawczych (na przykładzie powiatu świdnickiego). Celem pracy było zapoznanie się z problemami rodzin rodzin zastępczych. Badania zostały przeprowadzone w postaci wywiadów z rodzinami zastępczymi powiatu świdnickiego. Praca została podzielona na dwie części: teoretyczną i badawczą. W części teoretycznej opisana została rola rodziny i zadania jakie pełni. Scharakteryzowana została rodzina dysfunkcjonalna, przedstawiono zastępcze formy opieki nad dziećmi w Polsce oraz formy pomocy dla rodzin zastępczych od strony prawnej. W części badawczej opisane zostały czynniki decydujące o założeniu rodziny zastępczej, etapy zakładania rodziny zastępczej oraz problemy tych rodzin.

Tematem pracy jest: Przygotowanie szkoły i dziecka 6 – letniego do podjęcia nauki w szkole ( w ocenie rodziców i nauczycieli) Celem niniejszej pracy dyplomowej była ocena przygotowania dziecka 6 – letniego do podjęcia nauki w szkole. Zostały przeprowadzone badania, wywiad z nauczycielami oraz ankieta z rodzicami. Odpowiadali oni na pytania dotyczące gotowości dziecka oraz o przygotowaniu szkoły do przyjęcia 6 – latków. Praca została podzielona na dwie części: teoretyczną i badawczą. W części teoretycznej został opisany rozwój dziecka 6 – letniego a także szkolnictwo wyższe i edukacja nauczycieli. Natomiast w części badawczej zostały opisane spostrzeżenia rodziców i nauczycieli na temat gotowości dziecka 6 -letniego do podjęcia nauki w szkole.

W niniejszej pracy magisterskiej: "Zmiany w społecznym dojrzewaniu dzieci przedszkolnych" problem główny sformułowałam w postaci następującego pytania: "Czy widoczny jest na przestrzeni trzech miesięcy postęp w rozwoju społecznym dzieci?”. Przedmiotem rozważań były zmiany jakie na przestrzeni trzech miesięcy (w okresie wakacyjnym) zaszły w rozwoju społecznym dzieci. W czasie przeprowadzanych badań przyjęłam metodę sondażu diagnostycznego oraz korzystałam z takich technik badawczych jak: obserwacja bezpośrednia, obserwacja ukryta, obserwacja ciągła, oraz socjogram grupowy, nieuporządkowany. Z zebranego w ciągu badań materiału i po dokonaniu analizy wynika, że regularne oraz częste uczęszczanie do przedszkola sprzyja utrzymywaniu stałych relacji z kolegami, bądź poprawia stopień uspołecznienia. W przypadku dzieci nieuczęszczających w czasie wakacji do przedszkola, zauważyłam u nich spadek popularności wśród kolegów uczęszczających regularnie do przedszkola, przez co obniżył im się stopień uspołecznienia. Duży wpływ na podwyższenie stopnia uspołecznienia u dzieci miało, również ich zachowanie. Te dzieci, które charakteryzowały się takim zachowaniem jak: współpraca, kreatywność, otwartość oraz bezkonfliktowość, nie miały przeważnie problemów z utrzymaniem, bądź podwyższeniem stopnia uspołecznienia. Dzięki przeprowadzonym badaniom i obserwacjom mogłam dokładnie zapoznać się z wewnętrznym życiem grupy przedszkolnej oraz ich zaistniałymi zmianami społecznymi.

Tematem pracy magisterskiej są uwarunkowania zachowań agresywnych występujących w przedszkolu. Za problem badawczy uznano uwarunkowania zachowań agresywnych. Zastanawiano się, jakie są powody występowania negatywnych przejawów zachowań u dzieci w przedszkolu. W niniejszej pracy wyodrębniono pięć rozdziałów. Pierwsze trzy zostały poświęcone rozważaniom teoretycznym, pozostałe dwa zostały przeznaczone na opracowane badań i analizę wyników. W pierwszym rozdziale scharakteryzowano termin: edukacja przedszkolna oraz przedszkole. Szczegółowo przedstawiono cele i zadania wychowania przedszkolnego. Dodatkowo opisano treści programowe i metody pracy z dziećmi. W dalszej części rozdziału przedstawiono dwóch prekursorów pedagogiki przedszkolnej i opisano kwalifikacje, wykształcenie oraz inne niezbędne cechy dobrego nauczyciela przedszkola. Natomiast w drugi rozdziale szczegółowo skupiono się na tematyce agresji. Następnie opisano różne formy agresji. Trzeci rozdział poświęcono zachowaniom agresywnym w przedszkolu. W tym rozdziale znalazły się opisane źródła zachowań agresywnych podzielone na czynniki biologiczne – te z którymi człowiek się rodzi oraz środowiskowe czyli nabyte. Przedostatni rozdział wprowadza w zagadnienia metodologiczne, za pomocą których wyjaśniono uwarunkowania zachowań agresywnych u dzieci w przedszkolu. W badaniach posłużono się metodą indywidualnych przypadków. Na końcu skupiono się na przeprowadzeniu badań oraz analizie badanego zjawiska.

Praca skupia się na ukazaniu obrazu rodziny w polskich serialach telewizyjnych. Na podstawie dostępnej literatury przedmiotu wyjaśniona została istota rodziny, jej typy, funkcje oraz stadia rozwojowe. Skupiłam się również na stylach wychowania i postawach rodziców wobec dzieci, a także na stylach życia i więzi panujących w rodzinie . Przedstawiłam alternatywne modele rodzin. Kolejna część rozdziału jest opisem aspektów związanych z telewizją - jej historia, funkcje czy zadania. Kluczową kwestią jest także przedstawiona charakterystyka seriali. Część druga to przedstawienie metodologii badań - celu, problematyki, metody, techniki i narzędzia badawczego, a także dobór próby. Rozdział ostatni to analiza materiału empirycznego dotyczącego obrazu rodziny przedstawianego w polskich serialach telewizyjnych. Zawiera on krótką charakterystykę wybranych seriali, streszczenie odcinków oraz wyniki badań i ich analizę.

Tematem mojej pracy jest rodzicielstwo w relacjach samotnych matek. Praca składa się z trzech części. W części teoretycznej przedstawiono rodzinę w ujęciu naukowym, podano różnorodność jej definicji, typologii, zawarto charakterystykę funkcji rodziny, postaw rodzicielskich, stylów wychowania oraz zagadnienie samotnego rodzicielstwa jako zjawiska społecznego. Drugi rozdział jest rozdziałem metodologicznym, w którym wskazano cel, przedmiot badań oraz problemy badawcze. Ukazano także zastosowane w badaniach metody, narzędzia oraz techniki badawcze. Ostatni rozdział tworzy część badawcza, która jest próbą analizy przypadków kobiet podejmujących trud samotnego rodzicielstwa. Analiza każdego przypadku wyodrębnia przyczyny tego zjawiska, jego przebieg, konsekwencje oraz wskazuje na style wychowania prezentowane przez samotne matki. Całość pracy zamyka zakończenie, w którym przedstawiono wyniki moich analiz. Aneks zawiera kwestionariusz dyspozycji do wywiadu.

Tematem mojej pracy jest "Wzmacnianie rozwoju społecznego wychowanków polkowickiego domu dziecka za pomocą metod grupowych". Pierwszy rozdział dotyczy rozwoju dziecka. Przedstawiłam w nim sfery rozwoju dziecka i szczegółowo przybliżyłam rozwój społeczny. Następnie w drugim rozdziale opisałam jak przebiega socjalizacja w placówce jaką jest dom dziecka. Kolejny rozdział przedstawia charakterystykę Placówki Socjalizacyjnej Skarbek Polkowicach. W czwartym rozdziale skupiłam się na wychowankach opisanej już przeze mnie placówki. Ostatni rozdział to podstawa metodologiczna projektu. Scharakteryzowałam w nim metody wychowawcze i wymieniłam konkretne działania, które przeprowadzę w ramach części praktycznej. Część teoretyczną zakończyłam podsumowaniem. Część praktyczna zawiera wprowadzenie i założenia mojego projektu oraz pięć scenariuszy, które pokazują w jaki sposób przeprowadziłam zajęcia w Placówce Socjalizacyjnej Skarbek. Na końcu pracy znajduje sie krótkie podsumowanie moich działań.

Nawiązywanie kontaktów rówieśniczych, oraz słownictwo jakim posługuje się dziecko jest ważnym czynnikiem w rozwoju społecznym każdego człowieka. Pojęciem odnoszącym się do tematu i określającym dysfunkcję dzieci i młodzieży jest komunikowanie się międzyludzkie. Zarówno nieśmiałość, jak i wulgarne słownictwo doprowadzają do negatywnych postaw ludzi względem siebie. Dodatkowym elementem będącym utrudnieniem w relacjach ludzkich jest brak umiejętności wyrażania własnego zdania. Ważne, aby skupiać się na rozwoju tych umiejętności od wczesnych lat dziecka, w momencie jego pierwszego kontaktu ze społeczeństwem. Najlepszym okresem do kształtowania działania ucznia i dziecka jest późne dzieciństwo – wiek szkolny. Na tym etapie najważniejsze jest nadawania pozytywnego wzorca przez rodziców, nauczycieli i wychowawców. Umiejętność porozumiewania się z innymi rzutuje na przyszłe życie, między innymi w sytuacji poznawania nowych ludzi lub podejmowania pracy. Dziecko czerpie wiedzę poprzez naśladownictwo - to w jaki sposób rodzice porozumiewają się w domu mu bardzo duży wpływ na jego zachowanie i sposób komunikowania się z innymi. Należy wziąć pod uwagę fakt, iż dziecko może mieć do czynienia również z negatywnym źródłem relacji ludzkich, w miejscach publicznych, a najbardziej aktywnie w szkole, w środowisku rówieśniczym. Wtedy ważne jest uświadamianie go o fakcie odróżniania rzeczy dobrych od złych, podejmowania samodzielnych odpowiednich decyzji, oraz kulturalnego zachowywania się wobec innych. Kształtowanie asertywności u dzieci w okresie wczesnoszkolnym jest ważne dla dobra otoczenia młodych ludzi oraz ich samych ze względu na nie naruszanie praw i godności osobistej. Każdy z nas od najmłodszych lat powinien być uczony wyrażania własnego zdania, bez obrażania innych. Tematyka, którą poruszam w swojej pracy odnosi się do wychowawców i opiekunów placówek świetlicy środowiskowej. Chciałabym poruszyć problem obojętności na zachowania uczniów wobec innych rówieśników, oraz ukazanie i nakierowywania ich na prawidłowe komunikowanie się. Myślę, że wychowawcy, jak i rodzice bardzo rzadko skupiają się na takich czynnikach wychowawczych jak kształtowanie w dzieciach wyrażania własnej opinii, oraz poprawnego słownictwa w rozmowach, i przekazywaniu swojego zdania. Rodzice powinni być czujni na tym etapie edukacji, bowiem ze środowiska pierwotnego jakim jest dom, bardzo często młodzi ludzie wynoszą słownictwo wulgarne. Swój projekt opieram na przykładzie dzieci i uczniów przebywających w świetlicy środowiskowej w Piławie Górnej i obserwacji ich zachowania podczas odbytych przeze mnie praktyk. Temat komunikowania się i asertywności w tej placówce jest niestety problemem nie tylko dla wychowawcy, lecz dla otoczenia i samych uczestników. Motywacją do podjęcia przeze mnie tego tematu jest próba analizy problemu negatywnego zachowania dzieci wobec siebie samych i innych. Chciałabym wnieść do swojej pracy uwagi dotyczące rodziców jako głównego źródła i środowiska wychow

Praca o tytule "Andrzej Góralski (Góral)- drużynowy, wychowawca i autorytet współczesnej młodzieży" porusza problem dotyczący wychowania i kształtowania osobowości. Celem autorki było ukazanie sylwetki Andrzeja Góralskiego jako człowieka oraz drużynowego, który jest dla młodych ludzi wzorem i autorytetem. Praca zawiera również informacje dotyczące okresu adolescencji, negatywnych i pozytywnych oddziaływań autorytetu, przedstawia także historię Związku Harcerstwa Polskiego, od początków powstania aż do współczesności.

Tematem niniejszej pracy jest zbadanie wpływu czynników środowiskowych i cech dziedzicznych na reakcję jednostki na stres zawodowy. Praca ma wykazać, że istnieją dziedziczne oraz nabyte predyspozycje odpornościowe na stres, co przekłada się na stres zawodowy. Na potrzeby pracy przeprowadzono analizę badań, które miały charakter porównawczy wobec różnych czynników, takich jak poziom stresu i obciążenia zawodowego wobec: ekstrawersji, ugodowości, sumienności, neurotyczności, otwartości, pozytywna koncepcja własnej osoby, samokontrola, a także asertywność. Grupa respondentów, którzy wzięli udział w badaniu były to osoby aktywne zawodowo, dzięki czemu możliwe było zbadanie natężenia stresu w pracy, indywidualnych odczuć czynników stresogennych, a także reakcji organizmu (podatność lub odporność) na stres w zależności od predyspozycji. Niniejsza praca miała za zadanie wykazać, że istnieją dziedziczne oraz nabyte predyspozycje odpornościowe na stres oraz że brak tych predyspozycji, zwiększa podatność podmiotu na stres zawodowy.

Praca dotyczy relacji pomiędzy dziadkami i wnukami. Tego w jaki sposób wyglądają obecnie i gdy wnuki były dziećmi.

Występowanie psychospołecznych stresorów w miejscu pracy oraz ich wpływ na zdrowie, jakość pracy i efektywność zawodową pracowników. Podobieństwa i różnice między zjawiskiem mobbingu, a szeroko rozumianą agresją i przemocą. Mobbing jako poważne i bardzo groźne zjawisko. Zagadnienia dotyczące zjawiska, czynników sprzyjających powstawaniu. W literaturze światowej można spotkać się z kilkoma terminami określającymi długotrwałe i często nieetyczne zachowanie skierowane na jednostkę, m.in.: bullying, harassment,molestowanie moralne, ijime, czy whistleblowers. Określenie mobbingu z góry i z dołu. Wskazanie skutków występowania oraz działań, które mają na celu przeciwdziałanie takim objawom przemocy. Wskazanie działań mających na celu minimalizowanie występowania zjawiska.

Tutoring rówieśniczy jest jedną z alternatywnych metod nauczania, zasługujących na szczególną uwagę. Metoda ta uwzględnia bowiem naturalność i spontaniczność dzieci, a także ich osobiste doświadczenia, co sprawia, iż jest zarówno skuteczna, jak i atrakcyjna dla dzieci. W swojej pracy odniosłam tę metodę do dzieci w wieku wczesnoszkolnym. W pierwszym rozdziale na podstawie literatury opisałam sylwetkę psychofizyczną dziecka w młodszym wieku szkolnym, a następnie wyjaśniłam istotę tutoringu rówieśniczego oraz rolę, jaką powinien pełnić nauczyciel korzystając z tej metody podczas zajęć z dziećmi. W drugim rozdziale zawarłam swój autorski projekt działań edukacyjnych, składający się ze scenariuszy zajęć, prowadzonych z wykorzystaniem metody tutoringu rówieśniczego. Ostatni rozdział prezentuje natomiast opis przeprowadzonych przeze mnie zajęć oraz ewaluację projektu, uwzględniającą realizację założonych celów, napotkane trudności oraz własne wnioski i refleksje.

Powyższa praca ma charakter projektowy. Porusza temat stymulowania sfery emocjonalnej dziecka w wieku przedszkolnym poprzez wykorzystanie bajkoterapii. Praca powstała po dokonaniu dokładnej analizy literatury przedmiotu, na której oparta jest merytoryczna wartość pracy. Potrzebna była także analiza zarówno publikacji naukowych z zakresu pedagogiki wczesnoszkolnej i przedszkolnej, psychologii rozwoju człowieka, jak i z obszaru biblioterapii, ze szczególnym uwzględnieniem bajkoterapii. Dzięki temu w pracy wyróżnione zostały zagadnienia bezpośrednio odnoszące się do tematu pracy takie jak: rozwój psychofizyczny dziecka w wieku przedszkolnym, rozwój sfery emocjonalnej dziecka, sposoby wykorzystania bajkoterapii, rola nauczyciela w procesie kształcenia czy rodzaje ewaluacji projektu działań edukacyjnych. Ze względu na to, iż rozwój emocjonalny dziecka jest fundamentem jego rozwoju w innych sferach życia, a także odgrywa on istotną rolę w przyszłych osiągnięciach dziecka postanowiłam przyjrzeć się temu tematowi. Bajki terapeutyczne są świetnym sposobem wspierania dziecka w jego rozwoju. Są one pomocne nie tylko wtedy, gdy dziecko jest w trudnej sytuacji, ale swoje zastosowanie znajdują one także w profilaktyce. Pierwszy rozdział przybliża sylwetkę psychofizyczną dziecka w wieku przedszkolnym oraz wyjaśnia na czym polega bajkoterapia, w jaki sposób wpływa na sferę emocjonalną dziecka, a także jaka jest rola nauczyciela w procesie kształcenia przedszkolnego i w jaki sposób może on wykorzystać bajkoterapię w swojej pracy. Drugi rozdział poświęcony jest własnym działaniom edukacyjnym. Przedstawiona w nim są: metoda projektu, komunikacyjny model nauczania, a także autorski projekt zajęć „W bajkowym świecie emocji”. Trzeci rozdział poświęcony jest ewaluacji własnych działań edukacyjnych, jak również teoretycznym rozważaniom na temat istoty i metod ewaluacji.

Moja praca licencjacka, której temat brzmi: rola gier planszowych w edukacji wczesnoszkolnej, składa się z trzech głównych rozdziałów: 1) Problematyka pracy w świetle literatury pedagogicznej i psychologicznej, 2) Autorski projekt działań edukacyjnych, 3) Ewaluacja autorskiego projektu działań edukacyjnych. W rozdziale pierwszym przedstawiłam sylwetkę psychofizyczną dziecka w wieku wczesnoszkolnym, opisałam rolę gier planszowych na różnorodnych zajęciach edukacyjnych, ich definicję i wpływ na psychikę dziecka, a także rolę, jaka odgrywa nauczyciel. Celem mojej pracy było określenie roli, jaką gry planszowe spełniają w edukacji początkowej oraz przedstawienie różnorodnych możliwości wykorzystania gier planszowych na zajęciach. W pracy przedstawiłam zalety stosowania gier planszowych w pracy z dziećmi w wieku wczesnoszkolnym. Gry te nadają się znakomicie do rozwijana umiejętności matematycznych, zdolności językowych, mają również zastosowanie w edukacji środowiskowej i plastycznej. Gry planszowe wpływają także na sferę psychiczną dziecka, wzmacniają odporność emocjonalną, uczą panowania nad emocjami i rozwijają umiejętności interpersonalne. Z uwagi na wyżej wymienione powody gry planszowe są bardzo dobrą metodą kształcenia.