Problematyka pracy dotyczy w głównej mierze wpływu, jaki ma rodzina dysfunkcjonalna oraz mechanizmy i struktury działania w jej obrębie na funkcjonowanie emocjonalne oraz społeczne dziecka w środowisku przedszkolnym. Dzieci pochodzące z rodzin dysfunkcjonalnych cechują się przede wszystkim brakiem pewności siebie, nieśmiałością, zaniżonym poczuciem własnej wartości oraz wycofaniem. W pracy scharakteryzowano dysfunkcjonalność rodziny, opisano jej typy oraz role pełnione przez poszczególnych jej członków. Przedstawiono, w jaki sposób funkcjonuje dziecko pochodzące z rodziny dysfunkcjonalnej w środowisku przedszkolnym. Ukazano obraz relacji społecznych dziecka z rodziny dysfunkcjonalnej w grupie rówieśniczej w środowisku przedszkolnym. Scharakteryzowano trudności adaptacyjne oraz problemy dziecka z nawiązywaniem prawidłowych relacji z rówieśnikami w środowisku przedszkolnym. Opisana została także rola nauczyciela we wspomaganiu funkcjonowania emocjonalnego i społecznego dziecka w grupie rówieśniczej w środowisku przedszkolnym. Scharakteryzowane zostały również efektywne metody terapii dla dziecka pochodzącego z rodziny dysfunkcjonalnej. Wyakcentowana została także istotna rola kompetencji emocjonalnej oraz inteligencji emocjonalnej dziecka w wieku przedszkolnym.

W pracy został poruszony problem zdrady mężczyzn żyjących w związkach formalnych i nieformalnych. Rozważania dotyczą teorii na temat związków małżeńskich i kohabitacyjnych, powodów ich powstania, funkcjonowania i trwałości, a także rodzajów problemów przeżywanych przez partnerów i małżonków. Przeanalizowano także wpływ rodzaju związku na rodzinę i jej trwałość. Problem zdrady, będącej wynikiem kryzysu w związku, został przedstawiony pod kątem wpływu na partnerów i na dzieci, na dalsze życie członków rodziny. Współczesne czasy niosą wiele zmian w podejściu do rodziny, roli jej członków, a także jej formy. Zjawisko kohabitacji jak i funkcjonowanie współczesnych małżeństw zostały przeanalizowane na podstawie dostępnych źródeł naukowych. Zdrada jako zjawisko została przedstawiona na podstawie naukowych opracowań, dobranych pod kątem psychologii, socjologii i pedagogiki, także odwołano się do współczesnych powszechnych publikacji w prasie i internecie na jej temat. Jej postrzeganie, a także próby zaradzenia jej pojawieniu się w związku, pozwoliły na pełniejszą i ciekawą analizę zjawiska. W pracy przedstawiono także wyniki badań własnych. Są to analizy wywiadów przeprowadzonych z mężczyznami żyjącymi w różnych związkach, którzy zdradzili swoje partnerki.

Głównym celem pracy jest zbadanie udziału ojca w procesie wychowania dziecka z perspektywy pokoleniowej. Praca ta składa się z trzech części. Pierwsza część przedstawia teoretyczne ujęcie zagadnienia ojcostwa i rodziny. Za istotne uznałem opisanie zadań i funkcji współczesnej rodziny, gdyż to w rodzinie ojcostwo nabiera pełni wartości i może się w pełni realizować. Kolejną częścią tego rozdziału jest przedstawienie ojcostwa i roli ojca w poszczególnych wiekach, począwszy od starożytnej Grecji i Rzymu skończywszy na XX wieku. Część pierwsza kończy się przedstawieniem przyczyn i konsekwencji jakie wynikają z nieobecności ojca w wychowaniu dziecka. W części drugiej mojej pracy zawarłem przedmiot badań, który brzmi następująco : Jaki jest udział ojca w procesie wychowania dziecka z perspektywy pokoleniowej. Dla realizacji tego celu badawczego wybrałem metodę wywiadu oraz technikę badawczą, którą jest wywiad kwestionariuszowy. Kwestionariusz wywiadu sporządziłem samodzielnie. Grupa badawcza składała się z 9 mężczyzn będących ojcami podzielonych według wieku na trzy pokolenia. Część trzecia to analiza badań własnych. Treść tego rozdziału wypełniają relacje z przeprowadzonych wywiadów i podsumowania poszczególnych podrozdziałów. Z badań tych można wyciągnąć wniosek, że między pokoleniami badanych ojców wpływ ojca w procesie wychowania dziecka nie uległ większym zmianom. Jedyną zmianom jaką można zauważyć jest większe zaangażowanie w wychowanie dziecka u młodszych pokoleń ojców. W zakończeniu zawarłem ogólne podsumowanie wszystkich rozdziałów i wnioski końcowe.

Okres późnego dzieciństwa charakteryzuje się przyśpieszonym wzrostem dziecka, zmianą priorytetów, zależnym skupienie. W tym okresie dziecko powoli uczy się kontrolować swoją pracę, nie skupiać na dodatkowych rzeczach, lecz wyodrębniać potrzebne źródła informacji. Jego wzorcem staję się wybrana osoba dorosła, często jest nią nauczyciel. I to właśnie jego zadaniem jest wprowadzenie ucznia w świat nauki, w świat szkoły. W taki sposób by nie zniechęcić, ale zaciekawić, otworzyć drzwi do świata wyobraźni i rzeczywistości, połączonych w jednym miejscu. Człowiek jest asymetryczny, posiada dwoje uszu, parę oczu, po dwie kończyny dolne i górne, jednak jest to pozorna symetria. Tak naprawdę człowiek przejawia stronność, czyli lateralizację, która związana jest z pracą półkuli mózgowej, oraz wykonywaniem różnych czynności ruchowych. Większość ludzi przejawia lateralizację prawostronną, czyli jako nogę dominującą wybierają prawą, podobnie jest z ręką i okiem. Jednak może występować lateralizacja skrzyżowana, w momencie gdy przejawia się predyspozycje do korzystania z lewej nogi, prawej ręki oraz np. prawego oka. Lateralizacja jest istotną częścią życia każdego człowieka, jednak dość często jest pomijana i niedoceniana. Rola lateralizacja w edukacji młodego ucznia jest niezwykle istotna. W pracy poruszone zostały kwestie rodzajów lateralizacji, jej skutków oraz przedstawione zostały wyniki badań przeprowadzone w klasach I- III Szkoły Podstawowej w Lutyni. Aby poprawnie poprowadzić ucznia przez wszystkie etapy nauczania, należy odpowiednio go zdiagnozować oraz wprowadzić specjalnie dobranego, pod jego możliwości metody oraz formy pracy.