W pracy poruszony został problem aktywności osób starych. Szczególną uwagę zwrócono na aktywność seniorów w społeczności wiejskiej. Tematyka ta jest istotna w obliczu zagadnienia starzenia się społeczeństwa. W rozdziale pierwszym zaprezentowano charakterystykę ostatniego etapu w życiu człowieka oraz przedstawiono kryzysy, które mogą dotykać osoby stare w tym okresie. Istotną kwestią w starzeniu się jest indywidualność. W pracy zwrócono uwagę na różne klasyfikacje starzenia się seniorów. Wymienione w nich rodzaje są skorelowane między innymi z typem osobowości. Następnie skoncentrowano się na pojęciu aktywności. Przedstawione zostało ujęcie definicyjne oraz charakterystyka różnych rodzajów aktywności podejmowanych przez osoby stare, wymieniona w oparciu o kilka typologii. Kolejna istotna kwestia to motywy podejmowania aktywności przez seniorów. Istnieje mnogość dziedzin,w których mają oni możliwość realizowania siebie, swoich zainteresowań i pasji. Następnie przeanalizowane zostały wybrane organizacje, w których seniorzy mogą aktywnie spędzać czas. Miejsca te są bardzo pomocne w procesie aktywizowania osób starych. W tej pracy szczególną uwagę zwrócono na Związek Emerytów, Rencistów i Inwalidów, jako organizację działającą na terenie całej Polski. Kolejna część pracy to rozdział metodologiczny, w którym zaprezentowane zostały cele działań o charakterze diagnostycznym. Sporą część rozdziału zajmuje opis terminu diagnozy. Omówiono etapy postępowania diagnostycznego oraz zwrócono uwagę na błędy jakich powinien wystrzegać się badacz. Przedstawiono też zasady poprawności metodologicznej diagnozy. Kolejna część tego rozdziału to charakterystyka metody dialogowej, zwanej też przez jej autora- rozmową. Przedstawiony został zarys metody prowadzenia działań diagnostycznych oraz techniki w ramach tej metody. Szczególną uwagę zwrócono na zasady poprawności wykorzystywania tej metody oraz błędy, jakich musi ustrzec się osoba korzystająca z niej. Ostatnia część tego rozdziału to charakterystyka wsi Rychtal i Koła Związku Emerytów, Rencistów i Inwalidów działającego w tej miejscowości. Trzeci i zarazem ostatni rozdział to prezentacja analizy i interpretacji rozmów z członkiniami Koła Związku Emerytów, Rencistów i Inwalidów w Rychtalu oraz porównanie wyników z wiedzą teoretyczną. Materiały ze wszystkich przeprowadzonych rozmów skonfrontowane zostały z wiedzą teoretyczną na temat aktywności osób starych. Rozdział ten ma też na celu zapoznanie czytelnika z zajęciami oferowanymi w Kole oraz ukazanie jak zaangażowane w te działania są osoby stare z terenu gminy Rychtal. Ostatni podrozdział tej pracy to refleksje końcowe podsumowujące działania o charakterze diagnostycznym. W podrozdziale tym znajdują się również odpowiedzi na pytania diagnostyczne postawione w rozdziale drugim. Pracę kończą refleksje dotyczące możliwości rozbudowania oferty Koła.

Moja praca dotyczy metod wspomagania rozwoju osób niepełnosprawnych intelektualnie w stopniu głębokim. Na samym początku zajęłam się tematem niepełnosprawności intelektualnej, przedstawiłam definicję, historię, objawy. Kolejnym krokiem był opis typologii niepełnosprawności intelektualnej: w stopniu lekkim, umiarkowanym, znacznym. Stopień głęboki opisałam szerzej i osobno ze względu na potrzeby mojej pracy. Rozdział drugi poświęciłam metodom wspomagania rozwoju. Wybrałam dwie metody: Metodę Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne oraz Hipoterapię. Początek drugiego rozdziału dotyczy Metody Ruchu Rozwijającego, przedstawiłam jego genezę, założycieli, główne założenia, rodzaje ruchu jakie występują w ów metodzie. Zwróciłam uwagę na zalety i efekty tej terapii dla osób niepełnosprawnych intelektualnie. Rozwój sfery emocjonalnej i społecznej, ruchowej oraz poznawczej. Opisałam jak powinny przebiegać zajęcia oraz zasady ich przeprowadzania. Dodatkowo zwróciłam uwagę na zastosowanie Metody Ruchu Rozwijającego w pracy z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie w stopniu głębokim. Wypisałam szczegółowe cele tej terapii dla tych osób oraz wskazałam obszary na jakie Ruch Rozwijający najsilniej oddziałuje. Drugą metodą wspomagania rozwoju jaką wybrałam do swojej pracy była hipoterapia. Przedstawiłam jej definicje, działania hipoterapeutyczne, cele działań terapeutycznych oraz propozycje ćwiczeń obejmujące zakres rozwoju psychomotorycznego. W pracy znalazły się również założenia dotyczące prowadzenia hipoterapii z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie. W trzecim rozdziale przeprowadziłam trzy zajęcia z metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne z 16 letnią dziewczyną z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębokim. Opisałam szczegółowo przebieg ćwiczeń oraz na końcu zawarłam swoje przemyślenia oraz refleksje. Zwróciłam uwagę na to iż, sfery rozwoju w metodzie Ruchu Rozwijającego rozwijają się i ulegają poprawie w podobny sposób. Jednak najbardziej podatną sferą jest sfera motoryczna, następnie emocjonalna, społeczna i poznawcza.

Praca pod tytułem „Komunikowanie się młodych dorosłych z rodzicami” porusza problematykę relacji dorosłych dzieci i ich rodziców. Proces komunikowania się interpersonalnego, jakiego uczestnikiem jestkażdy człowiek żyjący w społeczeństwie jest procesem złożonym i wieloetapowym. System, jakim jest rodzina w której żyje człowiek jest jednym z głównych środowisk, w którym zachodzi komunikowanie się pomiędzy dziećmi i rodzicami. Na przebieg tego procesu ma wpływ wiele czynników. Celem niniejszej pracy jest analiza teoretyczna przebiegu procesu komunikowania się młodych dorosłych z rodzicami. Powszechne twierdzenia na temat tego, że relacje młodych dorosłych z rodzicami są trudne i prowadzą do wielu nieporozumień oraz fakt, że sama znajduje się w okresie wczesnej dorosłości, skłoniły mnie do refleksji na ten temat. Jednym z motywów mojej pracy było poszukiwanie odpowiedzi na pytania: jak przebiega proces komunikowania się młodych dorosłych z ich rodzicami? Jakie są jego uwarunkowania? Co może być przyczyną zaburzeń w komunikowaniu się dzieci z rodzicami? W pracy poruszone zostały zagadnienia związane z procesem komunikowania się interpersonalnego i jego podstawowymi elementami. Omówione zostały także formy i cele tego procesu. Praca odnosi się do systemowego ujęcia rodziny, w którym szczegółowo przeanalizowany został podsystem rodzice-dzieci. Komunikowanie się w obrębie tego systemu omówione zostało w odniesieniu do modeli i stylów komunikacji w rodzinie oraz kodów językowych, jakie są realizowane w poszczególnych rodzinach. Przedstawione zostały także uwarunkowania komunikowania się młodych dorosłych z rodzicami oraz style komunikowania się pomiędzy nimi. Poruszone zostało także zagadnienie wpływu, jaki ma występowanie kryzysów rozwojowych u młodych dorosłych i ich rodziców na komunikowanie się pomiędzy nimi. Jako jedno z uwarunkowań komunikacji dzieci z rodzicami przestawione zostało zagadnienie różnic kulturowych, jakie występują pomiędzy pokoleniem młodych dorosłych i ich rodziców. W swojej pracy zwróciłam także uwagę na obecność barier w komunikowaniu się młodych dorosłych z rodzicami oraz strategii rozwiązywania konfliktów pomiędzy nimi. Jako istotne dla rozwiązywania tych konfliktów zostały omówione zdolność do relatywnego myślenia u młodych dorosłych oraz umiejętność skutecznego słuchania. Analiza zgromadzonej literatury, pozwoliła zauważyć, że część konfliktów można z powodzeniem rozwiązać dzięki zastosowaniu odpowiednich strategii, wśród których duże znaczenie ma aktywne słuchanie. Zarówno młodzi dorośli, jak i ich rodzice powinni znać podstawowe zasady aktywnego słuchania, aby efektywnie radzić sobie z rozwiązywaniem konfliktów. Wnioski wysunięte na postawie analiz zgromadzonej literatury pozwoliły na stwierdzenie, iż fundamentem dobrych relacji młodych dorosłych z rodzicami jest sprawne i skuteczne komunikowanie się. Dwustronny model komunikowania się i partnerski styl komunikacji są najkorzystniejsze dla budowania partnerskich

Rodzina jako podstawowa jednostka społeczna jest podstawową instytucją która kształci nowe pokolenia. Niebagatelny wpływ mają tu relacje występujące pomiędzy rodzicami a dzieckiem. W prawidłowo funkcjonującej rodzinie, gdzie rodzice wywiązują się ze swoich obowiązków i powinności, dziecko jest na dobre drodze, aby stać się człowiekiem bez kompleksów, dobrze funkcjonującym w społeczeństwie. Gdy jednak w rodzinie te obowiązki są z jakiś powodów zaniedbywane, a rodzice nie maja odpowiednich środków i umiejętności aby wychować dziecko, wtedy te „niedociągnięcia” potrafią wyrządzić olbrzymia szkodę rozwijającemu się człowiekowi i rzutować na całe jego późniejsze życie. Praca ma na celu analizę negatywnych stylów wychowawczych zaproponowanych przez M. Ziemską, prezentowanych przez rodziców oraz sprawdzenie, jak wpływają one przyszłość i rozwój dzieci. Analizie zostanie poddany materiał badawczy zebrany od dorosłych osób, które w dzieciństwie żyły w rodzinie posiadającej „toksycznych rodziców.