Niniejsza praca porusza temat wzmacniania uczenia się dzieci wczesnoszkolnych poprzez piosenki edukacyjne w świetlicy szkolnej. Praca składa się ze wstępu, pięciu rozdziałów i podsumowania. Można podzielić ją na część teoretyczną i praktyczną. Część teoretyczną rozpoczyna wstęp, w którym przedstawiony jest ogólny zarys pracy i jej założenia, a także zostaje wyjaśnione pojęcie „uczenia się”. W następnych rozdziałach można dowiedzieć się w jaki sposób powinien przebiegać prawidłowy rozwój (psychiczny i fizyczny) dziecka wczesnoszkolnego, jaki muzyka ma wpływ na uczenie się oraz poznać podstawowe Teorie uczenia się. Zaraz po teoriach uczenia się przedstawione zostaje pojęcie „piosenki edukacyjnej, której częstotliwość wykorzystywania podczas zajęć z dziećmi jest bardzo wysoka. Dzieje się tak, ponieważ użycie jej zdecydowanie uatrakcyjnia zajęcia oraz pobudza do pracy dużo ośrodków percepcji, co sprzyja lepszemu zapamiętywaniu. Kolejny rozdział opisuje świetlice szkolną pod kontem organizacji jej pracy, uformowań prawnych, celów, zadań i funkcji jakie powinna spełniać. Opisana jest rola wychowawcy oraz obowiązki i prawa wychowanków. Ostatni rozdział, który przynależy do części teoretycznej można potraktować jako wstęp do części praktycznej. Bowiem w tym rozdziale została opisana świetlica szkolna, w której zostanie przeprowadzona część praktyczna. Informacje zawarte w tym rozdziale dotyczą historii danej placówki, jej norm prawnych, celów, form i metod pracy oraz informację o wychowawcach i wychowankach. Część praktyczna to projekt składający się z pięciu zajęć o tematyce zdrowego trybu życia. Zajęcia mają na celu zaktywizowanie dzieci, naukę zasad zdrowego żywienia, poznanie podstawowych witamin występujących w organizmie człowieka oraz ich funkcji, pokazanie alternatywnych sposobów na spędzanie wolnego czasu, a także przestrzeganie przed uzależnieniem się od komputera. Podczas każdych zajęć dzieci wykonują różnego rodzaju ćwiczenia oraz uczą się jeden piosenki, która ma na celu ułatwienie im kojarzenia i lepszego zapamiętywania zajęć. Po przeprowadzeniu wszystkich zajęć dzieci miały okazję jeszcze raz wysłuchać krótkiego wykładu, który był skrótem wszystkich zajęć. Celem projektu było przede wszystkim zapoznanie dzieci z zasadami zdrowego trybu życia oraz wzmocnienie procesu uczenia się poprzez naukę piosenki edukacyjnej.

Dzieci trafiające do placówki socjalizacyjnej najczęściej pochodzą ze środowisk, w których nie zachęcano do wysiłku intelektualnego, zaniedbywano obowiązek szkolny, a także nie udzielano uczniom pomocy w nauce. Stąd też problem braku motywacji do nauki jest ściśle związany z niekorzystną sytuacją życiową wychowanków. Dzieci nie wiedzą, jak się uczyć, brakuje im motywacji do nauki oraz wykazują znaczne zaległości w materiale obowiązującym na danym etapie kształcenia. Problem ten istnieje od dawna i z roku na rok się nasila. Zjawisko to jest sferą do aktywnych działań pedagogicznych nie tylko teraz, ale będzie nią również w najbliższych latach. Problemem braku motywacji do nauki zainteresowałam się, współpracując w ramach wolontariatu z placówką socjalizacyjną Dom Dziecka w Domaszkowie. Zauważyłam u wychowanków silne zniechęcenie wobec nauki szkolnej. Po rozmowach z wychowawcami postanowiłam stworzyć program mający na celu wzmacnianie motywacji do nauki. W rezultacie powstała niniejsza praca, która składa się z następujących rozdziałów: w pierwszym zwracam uwagę na rozwój dziecka w wieku 7-10 lat, a przede wszystkim trudną rolę ucznia, jaką podejmuje; w drugim podejmuję problematykę motywacji do nauki w literaturze przedmiotu, w tym ograniczenia oraz czynniki wspierające motywację uczniów; rozdziały trzeci i czwarty opisują strukturę organizacyjną placówki socjalizacyjnej oraz Domu Dziecka w Domaszkowie, w tym genezę, ukonstytuowanie prawne, cele, zadania i funkcje, metody i formy pracy, kadrę, wychowanków oraz charakterystykę podopiecznych placówki jako uczniów. W ramach projektu zaplanowałam i przeprowadziłam cykl zajęć, z których pierwsze zostały poświęcone wzmacnianiu poczucia własnej wartości i kompetencji, radzeniu sobie ze stresem oraz rozwijaniu funkcji poznawczych. Kolejne zaś dotyczyły zagadnień z zakresu takich przedmiotów szkolnych, jak język polski, matematyka, przyroda oraz muzyka. Projekt przyniósł oczekiwane rezultaty, czyli m. in. dzieci wzmocniły poczucie własnej wartości i kompetencji, wzbudziłam w nich motywację do nauki języka polskiego i matematyki oraz rozwinęłam w nich zainteresowanie przyrodą, muzyką i sztuką.

Celem niniejszej pracy jest wzmocnienie więzi w grupie gimnazjalistów poprzez aktywne spędzanie czasu wolnego w świetlicy środowiskowej. Zajęłam się takim tematem, ponieważ współczesna młodzież coraz mniej czasu poświęca zarówno na interakcje grupowe, jak i na aktywne spędzanie czasu wolnego. Celami postawionymi przeze mnie było: rozwijanie i pogłębianie współpracy w grupie gimnazjalistów oraz integracja i wzmacnianie więzi koleżeńskich z wykorzystaniem ćwiczeń aktywizujących, które miały zmusić młodzież do aktywności fizycznej. Wychowankowie mając wolny czas do wykorzystania, wolą poświęcić go grą internetowym i surfowaniu po sieci. Konsekwencjami takich zachowań mogą być m.in. otyłość, mniejsza sprawność ruchowa, brak przyjaciół, mylenie świata wirtualnego z rzeczywistym, agresja (poprzez wszelkiego rodzaju gry). Dużym problemem też jest to, iż proces socjalizacji nie jest przechodzony przez nich poprawnie, co w późniejszym czasie może być ogromnym problemem. Młodzież taka rzadko nawiązuje głębsze więzi, przez co większość z nich nie ma przyjaciół i czuje się osamotniona. Myślę, że cały projekt spełnił moje oczekiwania. Wystąpiło kilka niepowodzeń, jednak nie miały one wpływu na realizację założonych przez mnie celów. Grupa była zdyscyplinowana, nie przeszkadzała podczas zajęć i była chętna do współpracy ze sobą i do tworzenia nowych rzeczy. Zrealizowane zostały wszystkie założone przez mnie cele. Dzieci nauczyły się jak ważne jest zdanie drugiej osoby, wiedzą też, że fajnie jest spędzać wspólnie czas oraz potrafią połączyć swój wolny czas ze sportem. Projekt ten może być wykorzystywany w pracy z różnymi grupami dzieci, w których obserwuje się brak poprawnych integracji i zanik więzi grupowych. Zadania zawarte w nim pomogą poznać się lepiej grupie i scalić ją.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy szkolnej w kwestii kształtowania umiejętności kreatywnego spędzania czasu wolnego. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ zauważyłam u dzieci w młodszym wieku szkolnym narastającą tendencję do spędzania swojego wolnego czasu w sposób standardowy i zazwyczaj bierny. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku od siedmiu do dziesięciu lat oraz dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu problematyki czasu wolnego, wskazując zarówno na deficyty i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej znajdującej się w Szkole Podstawowej nr 118 im. płk. pil. Bolesława Orlińskiego we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie wykazywali nieumiejętności w zakresie kreatywnego spędzania wolnego czasu, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na metodach zadaniowych, technikach plastycznych oraz formach muzycznych i ruchowych. Zajęcia zrealizowałam w maju 2015 roku na zajęciach w świetlicy szkolnej. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła umiejętność kreatywnego spędzania wolnego czasu. Dzieci poznały ciekawe rozwiązania, które będą mogli wykorzystywać w swoich wolnych chwilach. Ze względu na dużą liczbę podopiecznych w grupie, momentami problem sprawiało zapanowanie nad nią i utrzymanie dyscypliny wśród wychowanków. Mimo tego, założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji przede wszystkim w świetlicach szkolnych, środowiskowych, placówkach socjalizacyjnych oraz rodzinnych domach dziecka.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy szkolnej w zakresie kompetencji społecznych. Wybrałam ten temat ze względu na zaobserwowane przeze mnie pogłębiające się trudności dzieci w aspekcie współżycia z innymi. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w młodszym wieku szklonym. Ponadto dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu kompetencji społecznych, szczególnie w zakresie zawierania przyjaźni, współpracy oraz wyrażania i rozpoznawania emocji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Moją docelową placówka była świetlica szkolna w Szkole Podstawowej nr 73 im gen Władysława Andersa we Wrocławiu, której działalność wnikliwie przeanalizowałam. Ponieważ wychowankowie placówki wykazywali niski poziom kompetencji społecznych zaplanowałam cykl sześciu zajęć ukierunkowanych na rozwijanie owych umiejętności. Spotkania zostały oparte głownie o zabawę i czynności praktyczne, tak aby wykorzystać naturalną chęć dzieci do zabaw w celu rozwijania niezbędnych zdolności. Zajęcia realizowałam wiosną 2015 roku w ramach zajęć świetlicowych. Po przeprowadzeniu projektu mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosły umiejętności dotyczące współpracy, zawierania i utrzymywania przyjacielskich kontaktów, również w zakresie emocji dzieci funkcjonują na wyższym poziomie. Problemy sprawiły zajęcia pierwsze, ponieważ nie wszystkie dzieci chciały brać w nich udział oraz zajęcia piąte- dotyczące współpracy ze względu na nastawienie części dzieci na rywalizację i wygrywanie. Jednakże generalnie postawione przeze mnie cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć w świetlicach szkolnych oraz środowiskowych.

Jako główny cel mojej pracy licencjackiej, przyjęłam wsparcie rozwoju kompetencji poznawczych dzieci w świetlicy szkolnej przy wykorzystaniu Metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne. Zainteresowanie tematem oddziaływania ruchem na rozwój poznawczy, pojawiło się u mnie po odbyciu praktyki w świetlicy szkolnej, gdzie poznałam program „Ruch dla uczenia się”. W swojej pracy przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku edukacji wczesnoszkolnej, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu sfery poznawczej, wskazując zarówno proces kształtowania się kompetencji poznawczych, jak i czynniki zaburzające ich prawidłowy rozwój. Następnie wskazałam możliwości wykorzystania Metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne we wspieraniu rozwoju kompetencji poznawczych oraz opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej, szczególnie wnikliwie analizując działalność świetlicy Szkoły Podstawowej nr 90 im. prof. Stanisława Tołpy we Wrocławiu. Uwzględniając deficyty wychowanków tejże świetlicy, w zakresie rozwoju poznawczego i ruchowego, zaplanowałam cykl zajęć, ukierunkowany na ich rozwój w wymienionych sferach, w tym w szczególności na rozwój świadomości ciała i przestrzeni, zdolność koncentrowania uwagi, umiejętność nadawania komunikatów i ich rozumienie, uczenie się nowych zadań oraz zdolność przyjmowania postawy twórczej. Opierając się na Metodzie Ruchu Rozwijającego, zrealizowałam projekt w maju roku 2017, w ramach zajęć świetlicowych. Po przeprowadzeniu cyklu zajęć, mogę stwierdzić, że u podopiecznych wzrosła umiejętność rozumienia komunikatów oraz zdolność koncentracji i skupienia na zadaniu, a także poziom świadomości ciała. Umiejętność przyjmowania postawy twórczej była u wychowanków od początku na wysokim poziomie. Problemy sprawiły ćwiczenia, wymagające wyczucia przestrzeni oraz jasnego werbalizowania swoich odczuć. Reasumując, cele zostały zrealizowane w znacznym stopniu, a proponowany przeze mnie cykl zajęć może się sprawdzić również w innych placówkach.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy szkolnej w kwestii współpracy grupowej. Zainteresował mnie ten problem, ponieważ zaburzone współdziałanie między dziećmi w wieku szkolnym znacznie wpływa na ich prawidłowy rozwój. Nie mając odpowiednich relacji w gronie rówieśniczym wychowankowie nie są w stanie optymalnie funkcjonować w środowisku. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w okresie późnego dzieciństwa oraz młodszego wieku szkolnego. Dokonałam również analizy podstawowych pojęć z zakresu współpracy grupowej, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości jej kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. W związku z tym, że wychowankowie wykazywali deficyty we współpracy grupowej zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na jej kompensację. Oparłam się głównie na metodach, które pozwoliły mi wzmocnić u podopiecznych współdziałanie. W szczególności były to grupowe zabawy ruchowe oraz zajęcia muzyczne oraz plastyczne. Zajęcia zrealizowałam w maju 2015 roku. Projekt przeprowadzałam przed zajęciami lekcyjnymi, dwa razy w tygodniu. Po zrealizowaniu zajęć mogę stwierdzić, że u podopiecznych świetlicy wzrosła umiejętność współpracy w grupie. Pomimo niewielkich problemów na początku projektu, dzięki zajęciom podopieczni wiedzą, w jaki sposób należy dążyć do wspólnie wyznaczonych celów, potrafią prawidłowo komunikować się ze sobą, są zintegrowani oraz świadomi zagrożeń mogących wystąpić podczas współpracy z rówieśnikami. Mogę polecić ten cykl zajęć do realizacji w świetlicach szkolnych. Dodatkowo uważam, że projekt sprawdzi się również w placówkach, w których dzieci nie do końca się znają, nie potrafią osiągać wspólnych celów oraz nie są zintegrowane.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci z placówki socjalizacyjnej w kwestii umiejętności radzenia sobie ze stresem. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ wiem, że już najmłodsze dzieci przebywające w placówkach narażone są na odczuwanie negatywnych skutków stresu i że zazwyczaj nie potrafią one radzić sobie z tym zjawiskiem. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w młodszym wieku szkolnym zaczynając od rozwoju fizycznego, poprzez poznawczy, emocjonalny, moralny, a na społecznym kończąc. Dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu stresu, jego przyczyn, skutków, a także sposobów radzenia sobie z nim. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem placówki socjalizacyjnej, to znaczy jej funkcje, cele i zadania, metody stosowane w placówce, organizację pracy, prowadzoną dokumentację, a także pracującą tam kadrę i przebywających wychowanków. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność Wrocławskiego Centrum Opieki i Wychowania we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie wykazywali brak wiedzy w zakresie umiejętności radzenia sobie ze stresem, cechowali się niską samooceną, a także niechęcią do czytania i słuchania bajek, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na bajkach terapeutycznych. Cykl zajęć przeprowadziłam w czerwcu 2015 w jednym tygodniu na zajęciach dodatkowych. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosło poczucie własnej wartości i zainteresowanie bajkami. Ponadto wzrosła wiedza na temat stresu, a także umiejętność radzenia sobie z nim. Problemy sprawiły zajęcia dotyczące swoich mocnych stron i sukcesów, a także te związane ze stresem. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w innych placówkach, takich jak świetlica szkolna, czy środowiskowa.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci z świetlicy środowiskowej w kwestii rozwijania umiejętności interpersonalnych. Zainteresowałam się tym problemem ze względu na zaobserwowane podczas praktyk niewłaściwe zachowania dzieci. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 6-12 lat, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu umiejętności interpersonalnych wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy środowiskowej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy środowiskowej „Bratnia dłoń” w Oleśnicy. Ponieważ wychowankowie wykazywali deficyty w zakresie umiejętności interpersonalnych, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich rozwój. Opierając się głównie na metodzie listu, zadaniowej, rozmowie, inscenizacji oraz mapie pojęciowej. Zajęcia zrealizowałam w maju roku 2016 na zajęciach dodatkowych, w przeciągu pięciu dni roboczych, na przestrzeni dwóch tygodni. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrósł poziom kompetencji społecznych. Problemy sprawiły zajęcia dotyczące rozwiązywania konfliktów oraz asertywności. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach środowiskowych oraz szkołach podstawowych z grupą dzieci w wyżej wymienionej kategorii wiekowej. Ze względu na trudność niektórych ćwiczeń mogą się one sprawdzić w pracy ze starszymi dziećmi.

Celem mojej pracy jest rozwój sprawności manualnych u dzieci uczęszczających do świetlicy środowiskowej. Zainteresowałam się tym problemem, ze względu na częste trudności dzieci w wieku wczesnoszkolnym związane z czynnościami samoobsługowymi i szkolnymi angażującymi motorykę małą. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu sprawności manualnych, zaburzeń i dysharmonii rozwoju ruchowego oraz ich przyczyn, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji w tym zakresie. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy środowiskowej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy środowiskowej Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży Nowy Dwór we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie wykazywali deficyty w zakresie grafomotoryki i posługiwania się nożyczkami zaplanowałam projekt składający się z pięciu zajęć, ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na technikach plastycznych rozwijających precyzyjne ruchy rąk: poprawianie po śladzie, mozaika, wycinanka, malunek. Zajęcia zrealizowałam kwietniu i maju w ramach dodatkowych zajęć świetlicowych. Zajęcia odbywały się raz w tygodniu. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u podopiecznych nastąpiła poprawa w umiejętnościach takich jak: manipulowanie narzędziem pracy, klejenie oraz odrysowywanie. Problemy sprawiły zajęcia trzecie, podczas których dzieci miały za zadanie wycinanie małych elementów, ze względu na deficyt dzieci w tym zakresie oraz niespodziewany udział w zajęciach jednego z byłych wychowanków świetlicy. Jednakże generalnie założone cele projektu zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach środowiskowych, świetlicach szkolnych oraz klubach młodzieżowych. Myślę, że projekt znalazłby swoje zastosowanie nie tylko w małych grupach (tak jak było to w przypadku mojego projektu), ale także w grupach większych.

Celem mojej pracy jest kształtowanie umiejętności zarządzania emocjami u wychowanków świetlicy szkolnej. Postanowiłam napisać pracę o tej tematyce, ponieważ z mojego doświadczenia pracy z dziećmi, jak również z obserwacji prowadzonych podczas praktyk pedagogicznych wynika, że dzieci w wieku wczesnoszkolnym mają duże trudności w wyrażaniu emocji. W konsekwencji wiąże się to przede wszystkim z problemami komunikacyjnymi w kontaktach z rówieśnikami i nauczycielami. Dotyczy to również starszych dzieci, jednak wychowankowie w trzeciej klasie szkoły podstawowej, znajdują się na przełomie edukacyjnym, wynikającym z przejścia do klasy czwartej, co może wywoływać dodatkowy stres, a przez co rodzić konflikty. Projekt, będący częścią pracy, stworzyłam na potrzeby grupy wychowanków świetlicy szkolnej, składającej się z dwóch klas trzecich edukacji elementarnej. Wybrałam tę grupę, ponieważ głównym problemem wychowanków były właśnie trudności w mówieniu o własnych uczuciach, liczne zachowania agresywne i uwagi wychowawcy dotyczące wulgarnego zachowania wychowanków. Analizę teoretyczną rozpoczęłam od przestudiowania literatury dotyczącej rozwoju dziecka w wieku wczesnoszkolnym, szczególnie skupiając się na emocjonalnym i społecznym aspekcie rozwoju. Następnie poddałam analizie pojęcia takie jak: emocje, inteligencja emocjonalna oraz zarządzanie emocjami, starając się odnaleźć w literaturze właściwe powiązania dotyczące dzieci. W odniesieniu do wskazanych definicji przedstawiłam te obszary życia człowieka, w których zarządzanie emocjami ma kluczowe znaczenie. Aby wskazać podłoże problemu, przeanalizowałam procesy, w których dzieci poznają własne emocje oraz to, jak w procesie socjalizacji, uczą się jak je przeżywać i wyrażać. Biorąc pod uwagę trudności, jakie mogą pojawić się podczas nabywania tych umiejętności, wskazałam metody i techniki, które posłużyły jako czynnik naprawczy w toku prowadzonych zajęć. Placówkę, której dotyczy praca opisałam najpierw z perspektywy ogólnej, odnosząc się do ustaw, rozporządzeń oraz wskazanych w literaturze funkcji, zadań, metod oraz technik stosowanych w świetlicy szkolnej. Ponadto, analizując udostępnioną mi dokumentację oraz otrzymane od pracowników świetlicy informacje, opisałam szczegółowo świetlice szkolną w Szermierczej Sportowej Szkole Podstawowej nr 85 im. prof. Mariana Suskiego we Wrocławiu. W ramach projektu zrealizowałam cykl pięciu zajęć, przeprowadzonych w maju 2017. Zajęcia te były ukierunkowane między innymi na: rozwijanie samoświadomości, pobudzanie do wrażliwości i zachowań empatycznych, uczenie technik radzenia sobie z gniewem i stresem oraz bezpiecznych sposobów komunikowania własnych emocji i potrzeb. Efekty wspólnej pracy były widoczne szczególnie w sposobie w jaki dzieci starały się komunikować zarówno mi, jak i rówieśnikom własne przeżycia związane z wykonywanymi zadaniami lub sytuacjami konfliktowymi w grupie. Rozmowy te były spokojne i wskazywały na dużą świadomość wychowanków. Jednocześnie dzieci

Moja praca ma na celu wspieranie rozwoju kompetencji matematycznych u dzieci uczęszczających do świetlicy szkolnej. Zainteresowałam się tym problemem ze względu na moje własne doświadczenia edukacyjne oraz refleksje osób z mojego otoczenia, dotyczące problemów w tym obszarze edukacji. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym oraz dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu wspierania rozwoju kompetencji matematycznych, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej w Szermierczej Sportowej Szkole Podstawowej nr 85 im. prof. Mariana Suskiego we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie wykazywali deficyty w zakresie edukacji matematycznej, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Opierając się głównie na metodach wzmacniających i aktywizujących, opierających się na nauce przez działanie, zajęcia zrealizowałam w maju roku 2017, podczas zajęć świetlicowych w klasie pierwszej. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u podopiecznych wzrosła umiejętność poprawnej orientacji w przestrzeni, znajomość rozpoznawania rytmów i figur geometrycznych oraz możliwości ich zastosowań, a także umiejętność prawidłowego liczenia. Problemy sprawiły zajęcia dotyczące rozwijania umiejętności klasyfikowania, jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach szkolnych, jak również w świetlicach środowiskowych, w grupach w wieku wczesnoszkolnym.

Celem mojej pracy jest zachęcenie dzieci ze świetlicy środowiskowej do czytania książek drukowanych. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ obecnie młodzi ludzie coraz rzadziej czytają książki drukowane, ograniczając się jedynie do lektur szkolnych lub ich streszczeń. Problemem jest również to, że nie lubią czytać, uważając ten sposób spędzania wolnego czasu za jego stratę. Niestety, coraz częściej można także zauważyć, że nie czytają dorośli, przez co dzieci nie przejmują nawyku czytania książek, zupełnie wykluczając ten sposób spędzania wolnego czasu. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, dokonałam przeglądu i interpretacji podstawowych pojęć z zakresu wykorzystywania przez dzieci wolnego czasu i problem nieczytania książek drukowanych, wskazując na możliwości kompensacji tego problemu. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlic środowiskowych, szczególną uwagę zwracając na działalność Parafialnej Świetlicy Środowiskowej „Świetliki”, w której przeprowadziłam zajęcia. Obserwacja i rozmowy z podopiecznymi świetlicy wykazały, że dzieci nie lubią czytać książek w wolnym czasie, pomijając nawet zadane lektury szkolne. W związku z tym przygotowałam cykl zajęć mający na celu zachęcenie dzieci do czytania, ukazanie wartości i zalet wynikających z czytania książek oraz zapoznanie z ciekawymi zabawami, w których można wykorzystać różnego rodzaju dzieła. Zajęcia zrealizowałam w Parafialnej Świetlicy Środowiskowej „Świetliki” w maju 2015 roku. Ukierunkowałam się na zapoznanie dzieci z różnymi rodzajami książek, możliwością korzystania z biblioteki, zaletami książek drukowanych, chociażby w kreatywnych zabawach wolnoczasowych (quizy, zagadki, zakładki do książek). Dzieci chętnie uczestniczyły w proponowanych zajęciach, w większości zabaw bardzo aktywnie brali udział. Podsumowując, mogę stwierdzić, że zrealizowałam założone w projekcie cele, a po ich przeprowadzeniu podopieczni świetlicy wykazywali większe zainteresowanie książkami drukowanymi.

W swojej pracy będę się skupiała na aspektach komunikacji i współpracy w grupie. Początkowo odwołuję się do literatury naukowej i opisuję różne fazy rozwoju dziecka w wieku 10-12 lat. W kolejnym rozdziale przechodzę do sedna problemu , omawiając komunikację i współpracę w grupie. Podczas opisu komunikacji skupiam się na istotnych aspektach dotyczących procesu porozumiewania się człowieka z otaczającym go światem. Poruszam ważną kwestię, jaką jest aspekt dotyczący procesu słuchania, który ma ogromny wpływ na przepływ informacji między nadawcą, a odbiorcą przekazywanych treści. Ponadto zajmuję się istotą współpracy oraz tym, jak wpływa ona na nasze życie. W rozdziale 3 opisuję specyfikę świetlicy szkolnej, jej genezę, podstawy prawne jej funkcjonowania, cele i funkcje, metody oraz formy pracy w niej stosowane. Mówię o dokumentacji, która jest w niej gromadzona oraz o samych wychowankach jak i wychowawcy świetlicy szkolnej. Rozdział 4 skupia się na placówce docelowej, czyli Szkole Podstawowej w Strzelcach. Na początku omawiam genezę szkoły oraz okoliczności jej powstania, jak i różnego rodzaju aspekty jej funkcjonowania. Zajmuję się również celami i funkcjami, jakie stawia sobie ona w wytyczonych ramach działania. W rozdziale zostaje opisana kadra nauczycielska Szkoły, jak i sylwetka samego wychowawcy świetlicy. Bardziej szczegółowo zostają przedstawieni wychowankowie z którymi przyszło mi pracować w czasie realizacji projektu. W dalszej części swojej pracy prezentuję projekt skupiający się na rozwijaniu umiejętności komunikacji i współpracy w grupie wśród wychowanków świetlicy szkolnej. Projekt składa się z cyklu 5 zajęć, obejmujących różne aspekty funkcjonowania jednostki w grupie. Pierwsze zajęcia są nakierowane na integrację grupy, pozwalają uczestnikom poznać się lepiej i otworzyć na dalsze zadania. Drugie zajęcia zwiększają poczucie własnej wartości wychowanków, zabawy dążą do zauważenia swoich mocnych stron przez samego uczestnika, jak i przez jego rówieśników. Kolejne zajęcia dotyczą mowy niewerbalnej i możliwości jej wykorzystania w codziennym życiu. Po mowie niewerbalnej przychodzi czas na mowę werbalną, gdzie poruszam kwestie tworzenia komunikatów, jak i ich odbioru. Dodatkowo skupiam się nad kwestią związaną z zakłócaniem poprawnego odbioru informacji. Ostatnie zajęcia zajmują się współpracą, nastawione są głównie na interakcje między uczestnikami i realne doświadczanie poczucia wspólnoty. Ważne jest doświadczanie siebie jako części większej całości i odczucie, że jest się jej ważnym elementem. Całość zakończona jest podsumowaniem przeprowadzonego toku zajęć oraz refleksjami dotyczącymi całego projektu.

Celem mojej pracy jest wsparcie nastolatków z Mieszkania Socjalizacyjnego w „Przystanku Dobrej Nadziei” we Wrocławiu w kwestii rozwijania zdolności twórczego myślenia. Zainteresowałam się tym problemem ponieważ współczesne społeczeństwo wymaga od młodych ludzi wchodzących w dorosłe życie kreatywności, twórczej postawy i oryginalności, ale ten aspekt jest bagatelizowany w trakcie tradycyjnej edukacji szkolnej. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 13 -16 lat, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu twórczego myślenia, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem placówki socjalizacyjnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność Mieszkania Socjalizacyjnego w „Przystanku Dobrej Nadziei” we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie wykazywali małe umiejętności w zakresie ekspresji twórczej, kreatywnych działań i aspiracji życiowych. Zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na metodach Treningu Twórczości oraz na metodach Twórczego Rozwiązywania Problemów. Zajęcia zrealizowałam w czerwcu 2015; na zajęciach dodatkowych odbywających się co drugi dzień. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków rozwinęła się wyobraźnia, mają oni dużo nowych pomysłów. Potrafią dążyć do rozwiązania problemu nowymi drogami, z różnych punków widzenia, a także są świadomi że twórcze podejście do życia jest wartością samą w sobie. Problemy sprawiły zajęcia przedostatnie, podczas których przeprowadzane ćwiczenia wymagały od uczestników nie tylko umiejętności elastycznego myślenia, ale także wnikliwego dostrzegania problemów i dotyczyły konkretnych technik, wspomnianych już metod TRoP. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w placówkach socjalizacyjnych, ale także w rodzinnych formach opieki, świetlicach środowiskowych i świetlicach szkolnych.

Celem mojej pracy jest korekcja wad postawy u dzieci w wieku wczesnoszkolnym poprzez różnego rodzaju gry i zabawy ruchowe. Temat wydał mi się godny uwagi, ponieważ zauważyłam, że mimo, iż jest to ważny problem w wielu szkołach jest to obszar zaniedbany i wymagający uwagi. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym ze szczególnym uwzględnieniem rozwoju fizycznego, a następnie przeszłam do charakterystyki najczęściej występujących wad postawy u dzieci. Oparłam się głownie na metodach zadaniowej i bezpośredniej celowości ruchu. Zajęcia zrealizowałam w maju 2016 podczas pięciu spotkań. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u dzieci wzrosła wiedza na temat wad postawy, a także poszerzyła się wiedza o tym, w jaki sposób się przed nimi uchronić lub je niwelować. Problem sprawiały ćwiczenia techniczne, które trzeba było często powtarzać, aby prawidłowo wykonać każdy krok. Dzieci czasami zniechęcały się. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć we wszystkich szkołach podstawowych dla dzieci w wieku wczesnoszkolnym.

Tematem mojej pracy licencjackiej jest wzmacnianie więzi rodzinnej u młodzieży w wieku gimnazjalnym w rodzinnym domu dziecka. Celem pracy jest ukazanie trudności w budowaniu więzi rodzinnej wśród podopiecznych oraz opiekunów w rodzinnej formie pieczy zastępczej oraz sposobów, jak można daną więź wzmacniać. Praca składa się z pięciu rozdziałów. Pierwszy rozdział ukazuje rozwój fizyczny, poznawczy, społeczny, moralny i emocjonalny młodzieży w okresie dorastania. Następny rozdział opisuje placówkę – rodzinny dom dziecka, jego założenia, zadania, strukturę, budżet, instytucje wspierające RDD, metody i formy pracy opiekuńczo wychowawczej, a także pracowników oraz wychowanków. Kolejny rozdział poświęcony jest problematyce pracy, czyli więziom rodzinnym. Przedstawione jest pojęcie więzi, jej rodzaje, znaczenie w rozwoju człowieka, zaburzenie więzi, trudności w budowaniu więzi rodzinnej w RDD oraz możliwości wzmacniania jej. Czwarty rozdział opisuje placówkę, w której przeprowadziłam projekt. Rozdział ten odnosi się do zadań placówki, jej struktury oraz organizacji, budżetu, kadry oraz podopiecznych, przebywających w RDD. Ostatni rozdział zawiera projekt, na który składa się pięć konspektów, mających na celu wzmocnić więź rodzinną pomiędzy podopiecznymi, a opiekunami oraz między biologicznymi dziećmi opiekunów. Dzięki przeprowadzonym zajęciom zostały zrealizowane zamierzone cele, mające wzmocnić więź rodzinną. Wychowankowie nauczyli się jak konstruktywnie rozmawiać z innymi, poznali swoje mocne strony. Młodzież potrafi też wykonać grę planszową oraz zrobić sałatkę owocową i pizzę. Dzięki przeprowadzonym zajęciom podopieczni nauczyli się także pracować razem, wykonywać obowiązki wspólnymi siłami, a także doceniać wkład pracy innych osób. Wiedzą też jak zachować się podczas przygotowywania i spożywania posiłku.

Celem mojej pracy było wspieranie dzieci w świetlicy szkolnej w kwestii rozwijania umiejętności efektywnego uczenia się. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ zauważyłam istniejące braki edukacyjne u wychowanków świetlicy, w której odbywałam praktykę. W związku z tym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 9-10 lat i dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu rozwoju poznawczego, szczególnie podejmowania czynności uczenia się oraz wykorzystywanych strategii, wskazując na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwe przeanalizowałam działalność Niepublicznej Szkoły Podstawowej Świdnickiego Stowarzyszenia Oświatowego „Bliżej Dziecka” w Świdnicy, w której uczniowie wykazują potrzebę wielokrotnego powtarzania treści z zajęć i pomocy w zadaniach opartych na czytanym tekście. Autorzy opisujący problematykę efektywnego uczenia się, definiują trudności edukacyjne jako brak umiejętności zdobywania wiedzy. Niniejsza praca opiera się na mnemotechnikach, czyli metodach rozwijających pamięć i wyobraźnię, z wykorzystaniem myślenia twórczego w postaci „żywego” obrazu, wspomagających proces organizowania treści i uczenia za pomocą skojarzeń. W czasie dwóch tygodni, w maju 2019 r., zrealizowałam pięć spotkań z podopiecznymi, na zajęciach dodatkowych w świetlicy szkolnej. Po przeprowadzonym cyklu zajęć i wykonanych przez dzieci zadań uważam, że udział w zajęciach, wzbogacił wiedzę wychowanków o funkcjonowaniu pamięci, sile wyobraźni połączonej z zabawą i sposobach efektywnego uczenia z wykorzystaniem mnemotechnik. Problem sprawiły zajęcia podczas których wychowankowie mieli zapisywać swoje pomysły na kartkach, brak Kodeksu regulującego zachowanie w czasie zajęć oraz nieprzygotowanie wystarczającej ilości zadań dla dzieci, które pracowały w szybszym tempie. Jednakże wszystkie założone cele zostały przeze mnie zrealizowane. Polecam taki cykl zajęć u dzieci w 3 klasie szkoły podstawowej, zmagających się z trudnościami w uczeniu się.