W dzisiejszych czasach nie istnieje uniwersalny wzorzec wchodzenia w okres dorosłości. Skutkiem takiej sytuacji jest to, iż nie ma kryteriów wyznaczających przynależność jednostki do świata dorosłych. Wobec tego dorosłość jest dziś pojmowana subiektywnie, jednostka sama decyduje o kolejności wypełniania ról rozwojowych tego etapu. W autonomiczny sposób określa moment wkroczenia w dorosłość. Wskaźniki obiektywne tracą więc na znaczeniu. Wydłużanie czasu edukacji jawi się jako czynnik opóźniający wchodzenie w świat osób dorosłych. Odsuwanie na dalszy plan zadań rozwojowych może być świadomym i celowym zabiegiem wynikającym z potrzeby przygotowania się do procesu wkroczenia w dorosłość, bądź może stanowić próbę ucieczki od wyzwań przypisanych temu etapowi w życiu człowieka. Celem niniejszej pracy było rozpoznanie pojmowania dorosłości przez współczesnych, młodych dorosłych. Zebrany materiał ilustruje, że w przypadku osób biorących udział w procedurze diagnostycznej, zegar społeczny nie wyznacza czasu realizacji zadań rozwojowych przypisanych okresowi wczesnej dorosłości. Można również wysnuć przypuszczenie, że wiek nie jest najważniejszym kryterium zgodnie, z którym należy rozpatrywać przynależność jednostki do świata osób dorosłych. Współcześnie nie należy zatem mówić, o punktualności realizacji tychże zadań, bowiem to jednostka sama kreuje swoją drogę rozwoju i jest w pełni jej samodzielnym twórcą. Z pewnością doświadcza nacisków społecznych, akcentujących ważność wypełniania nowych ról, jednak z drugiej strony odczuwa akceptację na coraz to dłuższy proces dojrzewania, eksperymentowania z wielością piętrzących się przed nią możliwości.

Celem mojej pracy dyplomowej jest ukazanie znaczenia inteligencji emocjonalnej w relacji pomiędzy doradcą a klientem. Według Daniela Golemana inteligencja emocjonalna (w skrócie EQ) definiowana jest jako zdolność postrzegania siebie, odznaczająca się wyrozumiałością, szacunkiem i empatią oraz byciem świadomym własnych potrzeb. W poradnictwie wysoko rozwinięta EQ jest kluczem do budowania prawidłowej relacji z klientem. Moja praca zawiera trzy rozdziały. Pierwszy nosi tytuł „Inteligencja emocjonalna-definicje i charakterystyka”. Wyjaśniam w nim pojęcie inteligencji emocjonalnej, przybliżam jej genezę, teorie, komponenty oraz wyróżniam ją spośród pozostałych typów inteligencji . Głównym celem tego rozdziału jest odpowiedzenie na pytanie –„Czym jest inteligencja emocjonalna?”. W tym rozdziale, na podstawie wybranej przeze mnie literatury, udzielam na nie odpowiedzi. W drugim rozdziale mojej pracy zatytułowanym „Budowanie relacji z klientem w inteligentny emocjonalnie sposób” przedstawiam relację doradczą jako istotny warunek efektywności poradnictwa. Dokonuje charakterystyki poradnictwa, głównych nurtów i metod pracy doradcy. Przedstawiam rodzaje i etapy relacji doradczej oraz sposoby efektywnej komunikacji. Głównym celem tego rozdziału jest odpowiedzenie na pytanie: „Jak budować relacje z klientem?”. Wskazuje w nim również na powiązania inteligencji emocjonalnej w budowaniu owej relacji. Ostatni, trzeci rozdział zatytułowany „Inteligencja emocjonalna w relacji doradczej – projekt warsztatu dla przyszłych doradców” poświęcam na omówienie zaprojektowanego przeze mnie warsztatu. Przedstawiam w nim również podstawy metodyki projektowania warsztatów. Opisuję model uczenia się Davida Kolba, który przyjęłam jako podstawę projektowanych działań, jak również przedstawiam metody adekwatne do poszczególnych etapów cyklu uczenia się przez doświadczenie.

Tematem mojej pracy licencjackiej jest integracja społeczna dzieci z zespołem Downa. Pierwszy rozdział pracy zawiera wyłącznie informacje o trisomii 21. Można dowiedzieć się z niego o przyczynach tego zespołu genetycznego, zapoznać się z jego definicją, poznać kilka metod terapii, które mogą być wykorzystywane do usprawniania tych dzieci oraz przeczytać o zaburzeniach towarzyszących oraz rozwoju psychoruchowym osób z tą wadą genetyczną. Z drugiego rozdziału można dowiedzieć się o celach i zadaniach integracji społecznej, a także jak różni autorzy podchodzą do tego zagadnienia; poznać formy i koncepcje integracyjnego kształcenia. Oprócz tego ważne są bariery społecznej integracji i korzyści z niej płynące. Nie zabrakło również czynników warunkujących prawidłowy przebieg procesu integracyjnego, przejawów prawidłowej integracji oraz przepisów prawych regulujących działanie placówek integracyjnych. W ostatniej części pracy pojawiły się opisy sylwetek dzieci biorących udział w projekcie, przebieg zajęć projektowych oraz ogólne refleksje dotyczące integracji dzieci pełnosprawnych z dziećmi z zespołem Downa.

Praca poświęcona rzadkiemu schorzeniu genetycznemu-zespołowi Williamsa. Pierwszy rozdział został poświęcony okolicznościom odkrycia, definicją, terminologią związaną z zespołem Williamsa, a także czynnikami wywołującymi tę chorobę. Drugi rozdział dotyczy roli rodziny w życiu dziecka niepełnosprawnego, zawarłam w nim także informacje dotyczące relacji między dzieckiem a jego pełnosprawnym rodzeństwem, a także scharakteryzowałam miejsce rodziny z dzieckiem z niepełnosprawnością w przestrzeni społecznej. Część druga mojej pracy traktuje o przeżyciach rodziców osiemnastolatka z zespołem Williamsa. Opisuję w niej historię medyczną i życiową chłopca z zespołem Williamsa, a także ukazuje przeżycia jego rodziców. Poruszam także aspekty związane z etapami akceptacji choroby oraz nietolerancji osób niepełnosprawnych, a także wniosków dotyczących posiadania dziecka poza normą intelektualną.

Przedmiotem mojej pracy jest szeroko rozumiana etyka zawodu doradcy. Jako cel postawiłam sobie przedstawienie sylwetki doradcy, który wie jak postępować by etycznie, moralnie, bez naruszania niczyjej godności wykonywać swoją pracę. Jednocześnie efektem analizy literatury przedmiotu (z zakresu etyki psychologa, terapeuty, ogólnie rozumianej etyki pedagogicznej i psychologiczne) jest zaprojektowany warsztat, adresowany do absolwentów studiów pedagogicznych o specjalności poradnictwo. Praca składa się z trzech rozdziałów. Rozdział pierwszy pt. „Doradca i jego zadania” zawiera definicje poradnictwa i jego koncepcje, definicję doradcę, cechy idealnego doradcy, zadania i modele działania, specyfikę relacji doradczej oraz dylematy. W rozdziale drugim, którego tytuł to „Etyka w zawodzie doradcy” zajmuję się etyką. Rozpoczęłam od ujęcia filozoficznego, a następnie zajęłam się ujęciem pedagogicznym i psychologicznym. Przedstawiam sylwetkę moralnego doradcy, wartości etyczne, sposoby radzenia sobie w problemami etycznymi oraz kodeksy etyczne. Trzeci rozdział pt. „Etyka zawodowa doradcy - warsztat dla początkujących doradców” zawiera wybrane zagadnienia metodyki projektowania i prowadzenia szkoleń. Analizuję przyczyny zapotrzebowania na szkolenia, definicje szkolenia i jego główne elementy, rodzaje szkoleń, etapy cyklu szkoleniowego oraz cykl uczenia się według Davida Kolba. W dalszej części rozdziału opisuję własny warsztat, przedstawiłam ogólne cele i założenia warsztatu oraz zaprezentowałam poszczególne sesje warsztatu. Warsztat koncentruje się na przedstawieniu cech dobrego doradcy oraz na kształceniu kompetencji niezbędnych dla efektywnego budowania relacji doradczych. W szczególności ukierunkowany jest na poznanie przeszkód i konfliktów, jakie możne napotkać na swojej drodze doradca oraz sposobów radzenia sobie z tymi problemami etycznymi.

Cechy człowieka posiadającego osobowość psychopatyczną przez wieki były potępiane przez społeczeństwo, w współcześnie zaczynają być pożądane, a sam psychopata może stać się człowiekiem sukcesu. Samo słowo ,,psychopatia” ma pejoratywny wydźwięk, wobec tego trudno dać wiarę, że są to osoby mające wachlarz cech pozytywnych. Media odpowiadają za wykreowanie tak negatywnego ich obrazu, że nie dziwi fakt, iż większość ludzi nie wie, że znaczna część psychicznych właściwości, które posiadają psychopaci, jest pożądana, są to na przykład: umiejętność manipulacji, powierzchowny czar, wysokie poczucie własnej wartości, bezwzględność, brak wyrzutów sumienia. Cechy te przyświecają nie tylko psychopatom, ale też politykom, przywódcom czy ludziom biznesu. Psychopata może być jednak groźny, czy wręcz niebezpieczny dla innych osób. Narażeni są wychowawcy w placówkach resocjalizacyjnych, pedagodzy, psychologowie, jak również współwychowankowie. Należy uczulić osoby sprawujące nadzór nad osobami psychopatycznymi, aby nie dały się zwieść czarowi i urokowi psychopatów.

Praca dotyczy metod resocjalizacji skazanych recydywistów penitencjarnych na przykładzie Zakładu Karnego w Kluczborku. Składa się z pięciu rozdziałów: W rozdziale pierwszym wyjaśnione zostały pojęcia resocjalizacji oraz resocjalizacji penitencjarnej. Ponadto omówione zostały cel minimum i cel maksimum resocjalizacji penitencjarnej oraz zasady, jakimi powinno kierować się w kontekście resocjalizacji penitencjarnej. Rozdział drugi przedstawia pojęcie metody resocjalizacji penitencjarnej oraz opisane zostały wybrane przez badacza metody oddziaływań penitencjarnych na skazanych. Są to metody oparte na działalności kulturalno-oświatowej, metody oparte na rekreacji i sporcie, metody oparte na aktywizacji zawodowej, metody oparte na programach profilaktycznych oraz metody oparte na wsparciu społecznym. Przedmiotem rozważań w rozdziale trzecim są etapy badań ze strony teoretycznej, równocześnie obrazując schemat i motyw wyboru przez badacza metody badawczej w przeprowadzonych badaniach. W rozdziale tym znajduje się również przedmiot badań, cel badań oraz sformułowane zostały problemy badawcze oraz założenia badacza. Następna część tego rozdziału przedstawia organizację i przebieg badań własnych oraz charakterystykę miejsca badań i badanej populacji. Głównym celem rozważań było poznanie metod resocjalizacji skazanych recydywistów. Ustalenie, które z metod resocjalizacji są najbardziej istotne oraz poznanie strategii dobierania sposobów resocjalizacji w Zakładzie Karnym w Kluczborku. Spośród dostępnych technik ze względu na małą grupę badanych, badacz zdecydował się wybrać wywiad otwarty nieskategoryzowany oraz analizę dokumentów. Badania przeprowadzone zostały w Zakładzie Karnym w Kluczborku w oddziale półotwartym. Analizowanymi w badaniach dokumentami były programy readaptacji skazanych realizowane w tamtejszym zakładzie a wywiady przeprowadzone zostały z wychowawcami pracującymi w tym oddziale. Rozdział czwarty zawiera wyniki oraz analizę przeprowadzonych badań tzn. wyniki analizy dokumentów, a także wywiady przeprowadzone z wychowawcami pracującymi w oddziale półotwartym w Zakładzie Karnym w Kluczborku. Natomiast rozdział piąty jest rozdziałem podsumowującym rozważania całej pracy. Pokazane w nim zostało, jakie metody wykorzystywane są w Zakładzie Karnym w Kluczborku. Zobrazowane zostało to, które metody są najbardziej skuteczne, które mniej, a także czym kierują się wychowawcy przy doborze skazanych do określonego programu resocjalizującego, oraz w jakich zajęciach prowadzonych na terenie Zakładu Karnego w Kluczborku skazani biorą udział najchętniej.

Na samym początku mojej pracy przedstawiłam definicję alkoholu jako wprowadzenie do tematyki alkoholizmu, a następnie definicję alkoholizmu. Opisałam także wpływ alkoholizmu na życie i zdrowie człowieka. W następnym podrozdziale opisałam rozwój człowieka oraz specyfikę tego rozwoju. Opisałam także jak alkohol wpływa na funkcjonowanie rodziny. Następnie opisałam alkohol w rodzinie jako czynnik zaburzający rozwój. W kolejnym podrozdziale opisałam zaburzoną socjalizację jako przyczynę niedostosowania społecznego dzieci i młodzieży. Kolejny podrozdział poświęciłam opisowi resocjalizacji dzieci i młodzieży w placówkach resocjalizacyjnych, a dokładniej w Młodzieżowych Ośrodkach Wychowawczych. Określiłam także jakie formy i metody pracy stosowane są w tego typu placówkach. W następnym rozdziale określiłam sposób prowadzenia badań, miejsce, oraz narzędzia, a także cele pracy badawczej i problemy badawcze. W kolejnym podrozdziale zaprezentowałam informacje uzyskane w toku badań prowadzonych w Młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym. Rozdział ten kończy się podsumowaniem badań, w którym opisane były najczęstsze odpowiedzi oraz wnioski z obserwacji akt osobowych wychowanków. Ostatni rozdział to opis moich wniosków i refleksji dotyczących celu poznawczego i celu utylitarnego, oraz ostateczne podsumowanie badań. A także odpowiedzi na postawione w toku badań pytania badawcze.

Tematem mojej pracy licencjackiej są Relacje wychowawcze w procesie nadzoru kuratora nad nieletnim. Wybór takiego tematu podyktowany był chęcią sprawdzenia czy w procesie nadzoru kuratora nad nieletnim tworzą się jakieś relacje i czy mają one wpływ na wychowanka. Chciałam się również dowiedzieć, czy kurator może być autorytetem dla swoich podopiecznych i jakie przesłanki sprzyjają rozwojowi takiej relacji w trakcie sprawowanego przez kuratora nadzoru, a także od czego zależy zbudowanie relacji między kuratorem, a jego podopiecznym. W pierwszym rozdziale mojej pracy, na podstawie literatury przedmiotu opisałam kim jest nieletni i kurator. Zajęłam się również przybliżeniem zadań kuratorów dla nieletnich, a także ich metod pracy. Wyjaśniłam również czemu służy diagnoza nieletniego i z jakich powodów jest ona ważna w pracy kuratora. W tym rozdziale wyjaśniłam również teorię rozpaczy i teorię wymiany. Na koniec tego rozdziału wyjaśniłam również czym jest autorytet. W drugim rozdziale przedstawiłam metodologię badań. Wyjaśniłam czym jest problem, przedmiot i cela bada a także przedstawiłam swoje. Problemem badawczym w mojej pracy brzmi Jakie są przekonania i doświadczenia kuratorów rodzinnych w zakresie budowania relacji wychowawczej opartej na autorytecie? Postawiłam sobie również następujące cele sprawdzenie w jaki sposób tworzą się relacje wychowawcze pomiędzy kuratorem a nieletnim, dowiedzenie się jakie są możliwości stworzenia relacji w której kurator będzie autorytetem dla nieletniego, co sprzyja nawiązaniu relacji kuratora i nieletniego, a także od czego zależy powstanie relacje między kuratorem a nieletnim. Drugi rozdział to również opis metody wywiadu pogłębionego, którą przeprowadzałam badania. Aby odpowiedzieć na postawione sobie cele, przeprowadziłam cztery wywiady z kuratorami zawodowymi. Były to trzy kobiety i mężczyzna. Miałam przygotowane pytania, jednak również w trakcie rozmów z osobami badanymi pojawiały się nowe, które wynikały z problemów jakie poruszali moi rozmówcy. W rozdziale trzecim przedstawiam badania które przeprowadziłam, a także podejmuje się ich analizy.