Tematem niniejszej pracy dyplomowej są relacje koleżeńskie w przedszkolu integracyjnym. Celem pracy było przeanalizowanie, jakie relacje występują pomiędzy dziećmi pełno- i niepełnosprawnymi. Aby to sprawdzić, przeprowadzone zostały badania w dwunastoosobowej grupie dzieci, w wieku 5-6 lat, w tym czworo dzieci z orzeczeniami o niepełnosprawności. W części teoretycznej przedstawione zostały ogólne założenia, funkcje, cele i zadania wychowania przedszkolnego, formy organizacyjne pracy wychowawczej z dzieckiem przedszkolnym, uwarunkowania procesu adaptacji dziecka przedszkolnego oraz rola nauczyciela w edukacji przedszkolnej. Krótko opisane zostało również definicyjne ujęcie integracji, cele i założenia ideologiczne integracji, znaczenie relacji z rówieśnikami oraz relacje uczniów pełno- i niepełnosprawnych, powodzenie procesu integracji. Do rozwiązania określonych problemów badawczych posłużyła mi metoda monografii pedagogicznej. Aby uzyskać dokładniejsze dane zastosowałam technikę obserwacji uczestniczącej ukrytej, posługując się przygotowanym wcześniej narzędziem badawczym, jakim jest arkusz obserwacji. Przeprowadzone badania pozwoliły na przeanalizowanie, jakie relacje panują w grupie przedszkolnej, czy i jakie trudności mają dzieci niepełnosprawne w nawiązywaniu relacji z pełnosprawnymi rówieśnikami, jaki jest stosunek pełnosprawnych dzieci do ich niepełnosprawnych rówieśników oraz jaka atmosfera panuje w grupie rówieśniczej. Analiza i interpretacja zgromadzonych wyników pozwoliła na wyciągnięcie wniosków i odpowiedź na główny problem niniejszej pracy. Relacje pomiędzy dziećmi w przedszkolu integracyjnym są bardzo dobre, oparte na wzajemnej życzliwości, szacunku, pomocy i chęci do wspólnej zabawy, aczkolwiek zdarzają się pojedyncze sytuacje konfliktowe. Atmosfera w grupie jest swobodna, nie ma podziału na grupy dzieci pełno- i niepełnosprawnych. Kolejnym problem brzmiał: „Jakie trudności napotykają dzieci niepełnosprawne w nawiązywaniu relacji koleżeńskich?” Przeprowadzona obserwacja również pozwoliła na wyciągnięcie wniosków w tym obszarze. Dzieci niepełnosprawne zmagają się z nieśmiałością, która utrudnia im nawiązywanie relacji, inicjowanie rozmowy, czy zabawy. Dzieci niepełnosprawne nie unikają kontaktów z niepełnosprawnymi rówieśnikami- wręcz przeciwnie- jednak nie zawsze potrafią ten kontakt zainicjować, potrzebują pomocy nauczyciela lub zainicjowania interakcji przez pełnosprawnego rówieśnika. Kolejny problem dotyczył stosunku dzieci pełnosprawnych do ich pełnosprawnych rówieśników. Przeprowadzone badania wykazały, że dzieci niepełnosprawne akceptują i szanują swoich niepełnosprawnych rówieśników, nie unikają wspólnych zabaw czy pracy podczas zajęć dydaktycznych. Zachowują się życzliwie względem dzieci niepełnosprawnych, pomagają im, wykazują troskę, ostrzegają przed niebezpieczeństwem. Zdarzają się pewne sytuacje konfliktowe, nieporozumienia, niechęć do wykonywania wspólnie zadania, czy słowne zaczepki, jednak były to sytuacj

Tematem mojej pracy magisterskiej, są relacje jedynaków z rówieśnikami w grupie przedszkolnej. Celem niniejszej pracy było określenie relacji jedynaków w grupie rówieśniczej. Terenem moich badań było Przedszkole nr 8 z Oddziałami Integracyjnymi, położone w małej miejscowości o nazwie Zgorzelec. Do badań wybrałam grupę dzieci 5-6-letnich. W całej grupie jest dziesięciu chłopców i osiem dziewczynek. Dzieci mających rodzeństwo jest dwanaście, a jedynaków jest sześciu. W szóstce jedynaków są dwie dziewczynki Aleksandra i Sylwia oraz czterech chłopców, Kamil, Błażej, Szymon i Paweł, wszystkie dzieci jedyne mają po 6 lat. Problemem głównym było sprawdzenie relacji jedynaków w grupie rówieśniczej. Aby dobrze przeprowadzić badania wybrałam również problemy szczegółowe. W problemach szczegółowych, chciałam sprawdzić, czy jedynacy potrafią dzielić się swoją własnością, częściej popadają w konflikty jak dzieci mające rodzeństwo i czy mają problem z izolacją w grupie. W niniejszych badaniach zastosowano metodę indywidualnych przypadków. Dzięki wybranym narzędziom i technikom badawczym jakim były wywiady i socjogram, mogłam sprawdzić jak kształtują się relacje między dziećmi mającymi rodzeństwo a jedynakami. Wywiady przeprowadziłam z rodzicami dzieci, dziećmi i ich wychowawcą grupy. Socjogram przeprowadziłam z dziećmi, w czerwcu 2015 roku jak i dla porównania w marcu 2016 roku. Z badań przeprowadzonych przeze mnie wynika, że nie można myśleć o jedynaku jak o stereotypie dziecka złośliwego, rozpieszczonego i egoistycznego. Każde dziecko jest inne i nie można myśleć o nich jednakowo. Duży wpływ na zachowanie jedynaka mają jego rodzice, którzy często nie widzą problemu w zachowaniu dziecka, bagatelizują je, a to oni przecież są wzorem dla ich dziecka.

Problematyka pracy obejmuje zagadnienia związane z uzależnieniem alkoholowym oraz współuzależnieniem. Ze względu na skalę problemu obecnie zarówno temat alkoholizmu, jak i współuzależnienia znajduje się w kręgu zainteresowań naukowców. Dlatego też zmierzano do poznania i opisania życia rodzinnego w rodzinach dotkniętych problemem alkoholowym. W badaniach empirycznych opartych na strategii jakościowej wykorzystano metodę wywiadu narracyjnego. Badanymi były osoby współuzależnione – partnerzy bądź potomkowie osób uzależnionych od alkoholu. Analiza wyników badań empirycznych wskazuje, iż życie w rodzinie, która wśród swych członków posiada osobę uzależnioną, jest dla badanych powodem posiadania wielu problemów w sferze prywatnej. Dotyczy to zarówno dzieci dorastających przy uzależnionym rodzicu, jak i partnerów życiowych.

Praca Magisterska o tytule "Relacje interpersonalne osadzonych w percepcji funkcjonariuszy zakładu karnego" obrazuje specyfikę instytucji izolacyjnej, w której osadzeni współdzielą swój los z innymi skazanymi. Opisano działania w jednostce penitencjarnej, które uwzględniają w szczególności warunki bytowe, socjalne, edukacyjne istniejące w społeczności więziennej. Przedstawiono kształtujące się w zakładzie wzajemne relacje pomiędzy skazanymi oraz pomiędzy skazanymi a osobami prowadzącymi działania penitencjarne. Celem badań były relacje interpersonalne osadzonych w percepcji funkcjonariuszy zakładu karnego. W prowadzonych badaniach skupiono się na postrzeganiu relacji między osobami osadzonymi przez pryzmat pracowników Aresztu Śledczego. Problematyka badawcza dotyczyła poniższych zagadnień: Jak funkcjonariusze postrzegają relacje między osadzonymi? Jakie osadzeni mają nastawienie do kontaktów z więźniami? Jakie osadzeni przejawiają zachowania wobec współwięźniów? Jakie czynniki warunkują poprawne relacje między osadzonymi? Jakie są źródła konfliktów między osadzonymi? Badania były realizowane poprzez sondaż diagnostyczny, zaś zastosowaną techniką była ankieta. Narzędzie, które wykorzystano podczas badań to kwestionariusz ankiety. Przedstawione w pracy badania odbywały się w Areszcie Śledczym w Ostrowie Wielkopolskim. Dokonano podziału respondentów ze względu na wiek oraz na stopień wykształcenia. Z przeprowadzonych badań wynika, że wiek, a co za tym idzie staż pracy oraz stopień wykształcenia niekiedy ma wpływ na różnice w postrzeganiu relacji między osadzonymi. W większości przypadków jednak funkcjonariusze Aresztu Śledczego reprezentują zbliżone stanowisko w określeniu relacji interpersonalnych między więźniami.

W pracy ukazana jest rzeczywistość funkcjonowania rodziny oraz wzajemne relacje jej członków w szczególności ojców i dorastających synów. Wiele miejsca poświęca się w niej trudnościom i kryzysom, na jaki ten układ społeczny jest współcześnie narażony. Rozprawy pedagogiczne skupiają się na poszukiwaniu rozwiązań najbardziej optymalnych dla lepszego funkcjonowania dzieci i młodzieży oraz ich rodziców. Praca ta ukazuje, że nadal jednak zbyt mało uwagi poświęca się teoretycznym studiom i badaniom nad wpływem ojca na młodego człowieka. Wciąż zbyt słabo brzmi głos mężczyzn, broniących swoich naturalnych praw do realizowania życiowej roli w wychowaniu dzieci. W literaturze przedmiotu za dużo uwagi poświęcone jest kryzysowi ojcostwa, za mało natomiast pozytywnemu motywowaniu ojców do realizowania się w swojej życiowej roli lub, jak niektórzy określają, „najważniejszej karierze mężczyzny”. Za Durkheimem należy poszukać odpowiedzi, jak w dzisiejszych czasach rodzina powinna dawać bezpieczeństwo swoim dzieciom, dbać o swoją integralność, żyć zgodnie z regułami i wartościami wspomagającymi poczucie równowagi i sensu życia u potomstwa. Gdzie podziały się zatroskane głosy pedagogów, wspierające rodzinę, jako układu rodziców obojga płci i ich dzieci? Dlaczego samotne rodzicielstwo matek, uznaje się za pewnego rodzaju normę, natomiast samotne ojcostwo uznawane jest, jako jednostkowe, wręcz heroiczne? W świetle powyższych pytań jawią się badania niniejszej pracy, traktujące pozycję ojca jako naturalną, godną poświęcenia czasu i uwagi, dla której warto poszukiwać pozytywne rozwiązania na spostrzeżone trudności. Warto odkrywać siłę ojcowskiego oddziaływania na młodego człowieka, szczególnie w wieku dojrzewania. Warto słuchać ojców, którzy z troską mówią o swoich trudnościach w komunikacji z młodym człowiekiem, często zbuntowanym, podważającym wszelkie autorytety, poszukującym swojego miejsca w świecie zasad i wartości. Dobrze jest poszukiwać sposobów wspierania ojców w usprawnianiu ich relacji z synami w okresie adolescencji. Należy też z całą mocą podkreślić, iż wyniki badań niniejszej pracy pokazują bardzo pozytywne trendy w funkcjonowaniu ojców. Zależy im na swoich dorastających synach, chcą być obecni w ich życiu, wspierać ich, mimo dzielących trudności i różnic. Najważniejsze jest to, że ojcowie nie poddają się, szukają sposobów usprawniania komunikacji z synami, szczerze mówią o swoich zasobach i problemach. Nie sposób przejść obok tego obojętnie, należy pogłębiać wiedzę na ten temat i wyciągać do ojców pomocną dłoń w postaci kompetentnie przygotowanych form szkoleniowych, broszur, ulotek. Niewątpliwie społecznie jest dostrzegalny kryzys rodziny w tym, kryzys ojcostwa, ale badania wskazują, że nie jest on determinujący i wszechobecny. Na zakończenie chcę powiedzieć, że jestem dumny z odwagi mężczyzn uczestniczących w badaniu; ich szczere odpowiedzi z nutą zatroskania i ogromnym poczuciem odpowiedzialności, utwierdzają mnie w przekonaniu, że

Tematem niniejszej pracy magisterskiej są „Relacje funkcjonariuszy służby ochrony więziennictwa z osadzonymi”. Temat ten uważam za szczególnie ważny, ponieważ człowiek jest istotą społeczną, a relacje z innymi ludźmi są nieodłącznym elementem jego rozwoju. Relacje międzyludzkie stanowią filar naszego samopoczucia, wpływają na zachowania i motywację. W zakładzie karnym społeczność dzieli się na personel i więźniów. Warunki izolacji penitencjarnej są szczególnie trudne dla obu grup. Funkcjonariusze służby ochrony więziennictwa są pracownikami zakładów karnych mającymi bezpośredni i najczęstszy kontakt z osadzonymi, co daje podstawy do wytworzenia się wzajemnych relacji. Osadzeni to szczególnie liczna i zróżnicowana grupa, która ze względu na niezadowolenie wynikające ze swojego położenia oraz konieczność podporządkowania się ustalonemu porządkowi więziennemu często stawia opór wobec pracowników instytucji. Celem mojej pracy jest zbadanie relacji panujących pomiędzy funkcjonariuszami służby ochrony więziennictwa a osadzonymi oraz czynników je różnicujących. W zamyśle badań jest również uzyskanie informacji na temat poziomu kompetencji komunikacyjnych badanych grup oraz napotykanych przez nich barier komunikacyjnych. Praca nie zawiera hipotezy w związku z diagnostycznym charakterem problemów badawczych. Głównym problemem badawczym jest pytanie: „Jakie są relacje funkcjonariuszy służby ochrony więziennictwa z osadzonymi i czynniki je różnicujące?”. Dla uzyskania jak najszerszego obrazu problemu zbadane zostały obie strony relacji- funkcjonariusze oraz osadzeni.

Praca dotyczy relacji pomiędzy dziadkami i wnukami. Tego w jaki sposób wyglądają obecnie i gdy wnuki były dziećmi.

Niniejsza praca ukazuje rolę dziadków w życiu wnuków. Przedstawia relacje dziadków z wnukami raz zależności je budujące. Analiza wywiadów z parami wnucząt i dziadków ukazuje złożoność ich relacji. Praca pokazuje jak wielki wpływ mają dziadkowie na kształtowanie charakterów i światopoglądów swoich wnuków. Ukazuje także jak ważny jest stały i bezpośrednio kontakt dziadków z wnukami. Badania przeprowadzone i opracowane na potrzeby niniejszej pracy ukazują jak wielki wpływ wywierają dziadkowie na wnuki, poprzez prezentacje swojej postawy życiowej, dbałość o przekazanie wartości moralnych, a także dziedzictwa ubiegłych pokoleń.

Praca licencjacka pt. "Relacje Ojca z synem w rodzinie wielopokoleniowej" opisuje w sposób teoretyczny i praktyczny wszelkie zagadnienia związane z budowaniem wzajemnych relacji: wychowanie, tradycja, odpowiedzialność. Wskazuje na rolę kultury wpływającej w sposób bezpośredni i pośredni na kształtowanie postaw i zachowań jednostki w społeczeństwie. Jest swego rodzaju wywodem uzewnętrzniającym dotychczasowe spostrzeżenia autora, kontemplując rzeczywistości środowiskowe w jakiej znajduję się rodzina. Opisuje również rolę dziadka wpływającego na wychowanie wnuka i postrzeganie przez syna. Praca odwołuje się do systematycznego budowania relacji i kwestii doświadczenia życiowego, odgrywającego kluczową rolę w wychowaniu. Podsumowanie pracy zawiera wywiad przeprowadzony z dwiema osobami, żyjącym w rodzinie wielopokoleniowej, przez co umożliwia porównanie przez czytelnika wiedzy teoretycznej z praktyczną.

W pracy magisterskiej jej Autorka podjęła próbę przedstawienia relacji między uczniami a nauczycielami w edukacji alternatywnej w odniesieniu do działalności Autorskiej Szkoły Samorozwoju we Wrocławiu. Poruszona problematyka jest ściśle związana z dokonującymi się obecnie zmianami w szkolnictwie, co za tym idzie, próbami tworzenia w ramach edukacji alternatywnej szkół autorskich, które zmierzają do kreowania przestrzeni dla tworzenia relacji jakościowych, opartych na idei podmiotowego udziału w edukacji i bazujących na wzajemnym szacunku. Wyniki i ustalenia przeprowadzonych badań mają szansę na wniesienie wkładu do wiedzy pedagogicznej o postrzeganiu relacji w środowisku szkolnym w kontekście modyfikacji, które są wprowadzane we współczesnych systemach edukacyjnych.

Praca magisterska pt. "Relacja matka-córka w kontekście występowania zaburzeń w odżywianiu w opinii córek" składa się z czterech rozdziałów, dwóch teoretycznych, jednego metodologicznego oraz jednego prezentującego wyniki badań własnych. Przedmiotem niniejszej pracy i podjętych w niej badań jest analiza relacji pomiędzy matką a córką w kontekście występowania zaburzeń w odżywianiu u badanych dziewcząt. Praca przedstawia istotę socjalizacji dziecka w środowisku rodzinnym. Opisane są w niej postawy rodzicielskie, zakres ról oraz modele wychowania, które powszechnie funkcjonują w środowiskach rodzinnych. Przedstawiona jest także rola, którą może pełnić matka w procesie autokreacji córki oraz jakie zaburzenia mogą występować w relacji pomiędzy matką, a córką. Ukazane zostaje, że to właśnie dzięki matce dziewczęta poznają obecnie panujące wzory zachowań, normy, wartości i zasady postępowania społecznego. Uczą się funkcjonować w otaczającej je rzeczywistości, przyswajają wiedzę o świecie oraz dowiadują się jak mają dbać o siebie i tworzyć swoją tożsamość. Ponadto praca wskazuje psycho - społeczne uwarunkowania zaburzeń w odżywianiu się u dziewcząt,wpływ rodziny na występowanie zaburzeń oraz informacje dotyczące terapii zaburzeń wśród nastolatek dające możliwość zrozumienia całości procesu występowania zaburzeń w odżywianiu się począwszy od przyczyn przez ich przebieg aż do procesu terapii.W procesie badawczym pracy zastosowana została metoda otwartego wywiadu pogłębionego, dzięki której możliwe stało się szczegółowe przeanalizowanie opinii córek w kontekście wpływu matki na wystąpienie u nich zaburzeń odżywiania. Badania zostały przeprowadzone w Ośrodku Fundacji "Drzewo życia" w Malawie koło Rzeszowa, który specjalizuje się w leczeniu anoreksji i bulimii. W badaniach uczestniczyło dziesięć dziewcząt w wieku od 16- 21 roku życia, które w trakcie prowadzonych badań przebywały w ośrodku na turnusie terapeutycznym. W pracy zostały przedstawione szczegółowe opisy uzyskanych wyników,analiza badań własnych i wysnute na ich podstawie wnioski. Zakończenie pracy stanowi prezentacja stworzonych na podstawie wyników badań możliwych rozwiązań w kontekście poprawy relacji między matką, a jej córką oraz wskazówkami dla rodziców i pedagogów, które mogą przyczynić się do uniknięcia wystąpienia zaburzeń odżywiania u najmłodszych.

W prezentowanej pracy magisterskiej podjęłam zagadnienie rekreacji fizycznej w czasie wolnym wśród dzieci w wieku wczesnoszkolnym. W rozdziale pierwszym przedstawiłam przegląd literatury fachowej poświęconej problematyce czasu wolnego, jako znaczącej rozwojowo przestrzeni aktywności, prezentując jego genezę, funkcje oraz formy. Zauważyłam, że na podwórkach jest coraz mniej dzieci, które zamiast wspólnie spędzać czas, wolą pozostać w domu, oglądać telewizję bądź grać w gry. Takie obserwacje skłoniły mnie do przeanalizowania tego problemu. Kolejny rozdział przeznaczyłam na zaprezentowanie okresu wczesnoszkolnego wraz z jego specyfiką. W tymże rozdziale opisany został również rozwój psychomotoryczny dziecka. Istotne jest aby zapoznać się ze sposobem myślenia dziecka i jego prawidłowym rozwojem. Ostatni podrozdział związany jest z aktywnością dziecka, w którym prezentuję jego główne formy działalności. W rozdziale metodologicznym został określony przedmiot badań, którym jest zjawisko rekreacji fizycznej w czasie wolnym dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Celem pracy jest wykazanie, jaką część czasu wolnego uczniowie klas I – III przeznaczają na rekreację fizyczną. Następnie na podstawie problemu głównego, określiłam problemy szczegółowe. Zaprezentowałam metody, techniki oraz narzędzia badawcze, którymi posłużyłam się podczas przeprowadzenia badań empirycznych. Analizę uzyskanych wyników przedstawiłam w formie tabeli i wykresów, które dały wgląd w takie aspekty problemu badawczego, jak ilość czasu wolnego, jaki posiadają dzieci w wieku wczesnoszkolnym, formy i sposób jego spędzania oraz ile tego czasu przeznaczane jest na aktywność ruchową. Ostatni podrozdział został poświęcony problematyce rekreacji fizycznej. Prezentuję w nim częstotliwość uprawiania preferowanych form rekreacji fizycznej oraz zainteresowanie tymi formami. Wykazuje również jakie są uwarunkowania w uprawnia rekreacji fizycznej przez uczniów klas I – III określając miejsca oraz sprzęt z jakich korzystają. Ostatnim celem jaki postawiłam podczas badań było sprawdzenie, czy występują ograniczenia w uprawianiu rekreacji fizycznej. Wyniki tych badań zostały zaprezentowane na końcu pracy.

Wybór tematu jakim jest ,,Rekonwalescencja fizyczna i psychiczna osób po wypadkach” nie jest przypadkowy. Każdy człowiek w swoim życiu zmaga się z wieloma przeciwnościami losu, które towarzyszą jemu lub najbliższym. Wyżej wymieniony temat towarzyszy mi od ponad roku czasu, gdy mój brat uległ wypadkowi komunikacyjnemu po którym stał się osobą niepełnosprawną. Stąd też wynika zainteresowanie oraz chęć zrozumienia mechanizmów fizycznych oraz psychicznych jakie zachodzą u takiego człowieka, nie pomijając oczywiście faktu, że każdy przypadek jest inny. Na początku swojej pracy skupiłam się na przedstawieniu statystyk na podstawie Raportu Stanu Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego w Polsce w 2014 roku, aby uzmysłowić czytelnikowi pracy o jakich liczbach jest mowa, jeżeli chodzi o wypadki komunikacyjne. Mimo tego, że jest ich mniej niż w roku poprzednim, cały czas przez ludzką głupotę i nieostrożność ginie lub zostaje kaleką zbyt wielu niewinnych ludzi. Rozdział drugi skupia się na psychicznym stanie oraz zachodzących po kolei u człowieka po wypadku etapów radzenia sobie z niepełnosprawnością nabytą. Jest to duży problem, a w sposób dosadny opisuje go Tamara Dembo mówiąc, że: ,,Wszyscy zarówno osoby niepełnosprawne, jak i specjaliści wierzą, że z procesem rehabilitacji związane są jakieś problemy psychologiczne. Jednocześnie formułowane są przez nich oczekiwania, że psycholog posiada gotowe rozwiązanie dla tych problemów. W rzeczywistości naukowa wiedza psychologiczna rzadko jest przydatna w rehabilitacji. Niepowodzenia w stosowaniu tej wiedzy są często tłumaczone jako wynik trudności w przekładaniu wiedzy teoretycznej na praktyczne działania, dopasowanie pojęć naukowych do konkretnych spraw i specyficznych przypadków.” Jednak o tym, że wiedza naukowa od czasów wspomnianych wyżej słów bardzo się wzbogaciła zapewnia Stanisław Kowali, który w swoim podręczniku sygnalizuje iż: ,,Współczesna psychologia rehabilitacji potrafi opisać i wyjaśnić zróżnicowanie funkcjonowania osób niepełnosprawnych z dużo większą wnikliwością.” Trzeci rozdział opisuje rekonwalescencje fizyczną osób po wypadkach, które nabyły niepełnosprawność. Wymieniłam ważne sfery fizyczności człowieka, które razem z ciałem nabierają statusu niepełnosprawności i wielu rzeczy w funkcjonowaniu codziennym muszą nauczyć się na nowo, a przynajmniej w inny sposób. Poruszam również ważny temat, który dotyczy seksualności u takich osób oraz bliskości i relacji z innymi ludźmi. Ostatni rozdział poświęcony jest metodologii oraz badaniom, które przeprowadziłam w tym temacie z osobami po wypadkach.

Przedstawiona praca magisterska dotyczy reklamy telewizyjnej, a dokładniej przedsatwienie jej w perspektywie pedagogiki krytycznej . Przedmiotem moich badań jest dokładne przedstawienie kobiety, mężczyzny oraz dziecka w spotach reklamowych. Przeprowadzone przeze mnie badania mają na celu sprawdzenie socjalizacyjnego „działania” reklamy jako fenomenu kultury popularnej. W części teoretycznej opisane zostało pojęcie kultury popularnej, historia reklamy oraz jej zmiany na przestrzeni lat. Przedstawione zostały również cele reklamy. Dokładnie przedstawiona została kobieta występująca w reklamie, mężczyzna jak i dziecko. W rozdział metodologicznym przedstawiony jest cel i problem badawczy, opis paradygmatów, strategie ilościowe oraz jakościowe jak również metody zbierania danych w badaniach jakościowych. Przedstawiona także została przyjęta metoda badawcza, a mianowicie metoda jakościowa, a dokładniej analiza treści, którą zajmują się badacze związani typowo z mediami. Rozdział trzeci został w całości poświęcony badaniom wizerunku kobiety, mężczyzny oraz dziecka w reklamach telewizyjnych.

Praca magisterska dotyczy przede wszystkim reklamy przez pryzmat edukacji człowieka. Wprowadza do tematu kultury popularnej, a także wyjaśnia, czym są media i jakie role pełnią w życiu jednostki. Głównym wątkiem pracy są kampanie społeczne, które dotyczą bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Dokładnie opisuje konkretne spoty, ich znaczenie, a także metody ich oddziaływania. Podkreślana jest istota kampanii społecznej w społeczeństwie.

Tematem pracy jest dziecko a reklama. W dzisiejszych czasach ilość reklam telewizyjnych jest tak duża, iż producenci prześcigają się w tworzeniu coraz to nowych spotów aby w jak najskuteczniejszy sposób nakłonić odbiorcę do chęci posiadania i zakupu produktu. W reklamach kierowanych do dzieci najważniejsze jest zainteresowanie czy zaintrygowanie małego odbiorcy produktem. Przekonanie go, iż reklamowana rzecz jest mu niezbędna co oczywiście w większości przypadków doskonale się udaje. Spowodowane jest to małą zdolnością dziecka do refleksji nad swoimi faktycznymi potrzebami i łatwością do manipulacji. Właśnie te wyżej wymienione założenia postanowiłam przeanalizować w swojej pracy wykorzystując do tego celu badanie pierwotne w postaci ankiety internetowej. Badanie przeprowadziłam na grupie stu osób, zarówno kobiet jak i mężczyzn, którzy posiadają przynajmniej jedno dziecko w wieku przedszkolnym, w terminie od 20.08.2016 do 05.09.2016 roku. Celem pracy jest określenie wpływu reklamy na decyzje konsumenckie dziecka w wieku przedszkolnym oraz zachowania i postrzeganie przekazów telewizyjnych przez najmłodszych. W literaturze można znaleźć wiele odniesień do problemu jakim jest wszechobecność reklam i technik w nich zawartych, które często w negatywny sposób oddziałują na małe dzieci. Jednymi z autorów, których pracami wspomagałam się podczas pisania tej pracy są Małgorzata Łobacz, która koncentruje się na szansach i zagrożeniach wychowawczych płynących z telewizji. Jadwiga Izdebska traktuje telewizje jako nowy wymiar dzieciństwa, które dzięki niej nigdy nie będzie już taki jak kiedyś. Natomiast Tatiana Kłosińska pisze o stosunku dziecka wobec mediów koncentrując się również na problematyce reklam telewizyjnych. W pierwszym rozdziale pracy skoncentrowałam się na rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym, z wyszczególnieniem rozwoju intelektualnego, emocjonalnego i społecznego aby określić czy reklamy telewizyjne mogą wspierać czy raczej zakłócają prawidłowy rozwój dziecka. W tej części pracy wyszczególniłam również wiele technik reklamowych, które bezpośrednio oddziałują na zachowanie konsumpcyjne. Umieściłam również klasyfikację reklam oraz jako istotne uznałam planowanie kreatywne w reklamie telewizyjnej kierowanej do najmłodszych odbiorców. Istotnym punktem w pierwszym rozdziale jest prawo regulujące reklamy dla dzieci, gdyż nie wszyscy zdają sobie sprawę, iż w Polsce prawo takie istnieje. Mimo wielu kontrowersji wokół przekazów reklamowych spróbowałam wydobyć z nich coś pozytywnego i ukazać, iż mogą one również ukazywać wartości wychowawcze dla dziecka. Ostatnim punktem rozdziału pierwszego są zagrożenia płynące z reklamy telewizyjnej. Drugi rozdział w całości przeznaczyłam na analizę wybranych reklam kierowanych do dzieci. Wśród takiej ilości przekazów telewizyjnych wybrałam dziesięć przykładowych, w których producenci wykorzystują różne techniki reklamowe aby w jak najlepszy sposób ukazać jakiej manipulacji poddawane są dzieci, które na co

Tematem pracy jest rehabilitacja logopedyczna dziecka z autyzmem. Pierwsza część pracy przedstawia podstawowe informacje o zaburzeniu, jakim jest autyzm. Opisuje charakterystykę i funkcjonowanie osób z autyzmem. Kolejna część traktuje o komunikacji, jej poprawnym i zaburzonym procesie, komunikacji alternatywnej, ogólnym pojęciu terapii logopedycznej i psychostymulacyjnej metodzie kształtowania i rozwoju mowy oraz myślenia. Ostatni rozdział przedstawia refleksje własne na temat rehabilitacji logopedycznej dzieci z autyzmem.

Praca zawiera 5 części. Trzy pierwsze części są rozdziałami teoretycznymi. Rozdział przedstawia metodologię badań własnych. Natomiast ostatni piąty rozdział jest analizą badań własnych z zaproponowanym programem terapeutycznym dotyczącym sfery najbliższego rozwoju. Pierwszy rozdział przedstawia obraz dziecka z zespołem Downa. Omówiona została w nim szczegółowo historia odkrycia trisomii 21 przez Johna Langdona Downa w 1866 roku w Stanach Zjednoczonych, medyczne aspekty zaburzeń rozwoju, odmiany zespołu Downa (trisomia prosta, mozaikowa, translokacyjna), częstość występowania zaburzenia (1/600-700 żywych urodzeń). Kolejny podrozdział opisuje wady kliniczne które mogą występować, jak np. cechy dysmorficzne, niepełnosprawność intelektualna, wady układowe czy somatyczne. Następny podrozdział opisuje sfery funkcjonowania dziecka z zespołem Downa. Podzielone zostały na funkcjonowanie w sferze poznawczej, w której omówiono specyfikę zabawy, rozwój fizyczny oraz mowę i komunikację, a także rozwój emocjonalno-społeczny z uwzględnieniem wpływu wychowania, osobowości i temperamentu oraz edukacji dzieci z trisomią 21. W następnym podrozdziale omówiona zostaje charakterystyka rehabilitacji małego dziecka z zespołem Downa, diagnostyka prenatalna, miejsca gdzie można szukać pomocy oraz przedstawione zostały 3 wybrane metody rehabilitacji. Drugi rozdział teoretyczny nakreśla czym jest Metoda Krakowska oraz omawia jej 13 elementów: stymulację słuchową, stymulację naśladowania mowy z wykorzystaniem Gestów Artykulacyjnych, terapię funkcji wzrokowych, symultaniczno-sekwencyjną naukę czytania, dziennik wydarzeń, wybór dominującej ręki, stymulację lewej półkuli, stymulację funkcji motorycznych, poznanie wielozmusłowe- bodźce zapachowe i smakowe, stymulacja pamięci, ćwiczenia kategoryzacji, kształtowanie myślenia przyczynowo-skutkowego oraz kształtowanie zachowań społecznych. Ostatni rozdział teoretyczny omawia system wychowania Marii Montessori. Przedstawia on myśl pedagogiczną Montessori, specyfikę otoczenia, materiał rozwojowy stworzony przez pedagożkę, wykorzystanie metody do pracy z dziećmi ze specjalnymi potrzebami rozwojowymi, idee integracji oraz rolę kształcenia wielozmysłowego dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Rozdziałem czwartym jest metodologia badań własnych. Przedstawia ona podmiot badań (dziecko z zespołem Downa oraz proces jego rehabilitacji) cel pracy problemy badawcze dotyczące form rehabilitacji stosowanych w przedszkolu oraz poza nim, zalety oraz wady uczęszczania dziecka z zespołem Downa do przedszkola ogólnodostępnego, a także wykorzystania elementów Metody Krakowskiej do pracy z dzieckiem z trisomią 21. Omówiona zostaje także metoda indywidualnych przypadków oraz narzędzia i techniki badawcze stosowane podczas badań. Metodologię badań własnych kończy teren oraz organizacja badań. Ostatnią częścią pracy jest analiza wyników badań przedstawiona za pomocą studium indywidualnego przypadku. Ta część została podzielona na 4 części. Pi

Problematyka mojej pracy magisterskiej poświęcona jest oddziaływaniom rehabilitacyjnym, jakimi obejmuje się dzieci z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębokim. W kontekście pedagogicznym rehabilitacja włączana jest w życie osoby potrzebującej, w celu wspomagania zaburzonego rozwoju psychofizycznego, podążania w kierunku uzyskania satysfakcjonującego poziomu autonomiczności oraz zahamowania ewentualnego regresu rozwojowego. Nadrzędną wartością oddziaływań rehabilitacyjnych jest osoba potrzebująca, dlatego wszelkie poczynione kroki muszą być dopracowane w najmniejszych szczegółach, aby działać wyłącznie z korzyścią dla jednostki. Wdrożenie terapii na wczesnych etapach postawienia diagnozy dziecku, zwiększa szansę na uzyskanie lepszych efektów niż w momencie, gdy działania zostają poczynione znacznie później. Systematyczność i intensywność zajęć rehabilitacyjnych stanowią decydujące czynniki, bez których powodzenie oddziaływań nie byłoby możliwe. Pozbawienie dzieci z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębokim wsparcia i profesjonalnej terapii, spowodowałoby wystąpienie całkowitego zahamowania procesu rozwojowego. Ponadto nie podejmowanie żadnych interwencji przyczyniłoby się do pogłębienia dotychczasowego stanu rzeczy i pozbawiłoby dzieci sposobności do godnego życia. Moja praca badawcza złożona jest z trzech części. Pierwszy rozdział przeznaczony został teoretycznym rozważaniom na temat niepełnosprawności intelektualnej. W pierwszej kolejności skoncentrowałam się na zdefiniowaniu niepełnosprawności intelektualnej w oparciu o publikacje naukowe. Dalsza część pracy, utrzymana w nurcie naukowym, ukazuje przyczynowość zaburzenia oraz obraz funkcjonowania dziecka z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębokim. Ostatnie aspekty części stricte teoretycznej dotyczą oddziaływań terapeutycznych, jakie najczęściej praktykowane są w procesie rehabilitacyjnym dziecka z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębokim oraz form wsparcia oferowanych systemowi rodzinnemu. Druga część pracy prezentuje metodologiczne podstawy. Głównym celem wyznaczonym w mojej pracy badawczej było uzyskanie jak najszerszego obrazu oddziaływań rehabilitacyjnych, dedykowanych dziecku z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębokim. Kolejno skoncentrowałam się na doborze odpowiedniej metody, techniki i narzędzia badawczego. W ostatniej część pracy przedstawiłam studium przypadków dwójki dzieci (8 – letniego chłopca i 12 – letniej dziewczynki), posiadających orzeczenie o niepełnosprawności intelektualnej w stopniu głębokim. Na podstawie informacji, pozyskanych w trakcie wywiadu z pedagogiem specjalnym oraz obserwacji uczestniczącej, sporządziłam funkcjonalny obraz podopiecznych. Przedstawiłam zakres metod terapeutycznych wdrożonych w oddziaływania pracy z dziećmi.