Celem mojego projektu było wzmocnienie postawy empatycznej wobec drugiego człowieka. Wedle postawionego sobie tematu opisałam swoje spostrzeżenia w oparciu o pracę z dziećmi ze świetlicy szkolonej na etapie nauczania początkowego w Szkole Podstawowej we Wrocławiu. Na początku pracy zwróciłam uwagę na to skąd się wziął pomysł na owy temat oraz na cel projektu. W pierwszym rozdziale opisałam poszczególne fazy rozwoju dziecka: rozwój poznawczy, moralny, społeczny i fizyczny. Następnie w kolejnym rozdziale zajęłam się wytłumaczeniem, tzw. „słów kluczy” zawartych w temacie mojej pracy a mianowicie zdefiniowałam termin "empatia" oraz "postawy empatyczne". W dalszej części opracowania zwróciłam uwagę na poszczególne metody i formy pracy z dziećmi, będącymi podmiotami projektu, a następnie rozpisałam cykl zajęć, na które składają się 4 scenariusze, dzięki którym chciałam osiągnąć zamierzony przeze mnie cel. Niniejsza pracę zakończyłam opisem charakterystyki placówki, na terenie której przeprowadzałam zajęcia oraz dokonałam jej subiektywnej oceny.

Praca na temat "Kształtowanie asertywności w okresie wczesnej adolescencji" zakłada naukę dzieci uczęszczających do klasy szóstej szkoły podstawowej zachowań asertywnych. Praca składa się z opisu okresu rozwojowego, jakim jest dojrzewanie oraz charakterystyki postawy asertywnej. Zawiera opis rozwoju emocjonalnego, społecznego oraz osobowościowego. Zawarte w pracy konspekty są realizowane podczas cyklu czterech zajęć trwających 45 minut lekcyjnych. Mają na celu uświadomienie dzieciom co to jest asertywność, jak należy zachować się w sposób asertywny oraz w jakich sytuacjach należy wykorzystać te umiejętność. Konspekty zakładają naukę dzieci wypowiadania własnego zdania, samodzielnego podejmowania decyzji oraz naukę odmawiania. Kładą również nacisk na umiejętność rozpoznawania własnych emocji oraz nazywanie ich. Metody zastosowane w pracy aktywizują dzieci do czynnego udziału w zajęciach. Użyte w konspektach ćwiczenie służą podniesieniu samooceny u dzieci, a także wiary w siebie i swoje możliwości.

Głównym celem mojego projektu jest nauczenie dzieci racjonalnego korzystania z zasobów środowiska naturalnego, a także uwrażliwienie dzieci na rozumienie potrzeb człowieka i przyrody. Zainteresowałam się tym tematem, ponieważ dzisiejsze społeczeństwo zmaga się z wieloma problemami ekologicznymi, dlatego należy uświadamiać ludzi już od najmłodszych lat, że los przyrody jest w naszych rękach. Cykl zajęć jest skierowany do wychowanków świetlicy środowiskowej w wieku 6-12 lat. W rozdziale pierwszym poruszyłam problem edukacji ekologicznej. Wyjaśniłam podstawowe pojęcia z zakresu ekologii oraz wymieniłam cele edukacji proekologicznej. W rozdziale drugim dokonałam analizy rozwoju dzieci w wieku szkolnym. W rozdziale trzecim opisałam metody i formy pracy z dziećmi, którymi posługiwałam się podczas zajęć, a także zamieściłam scenariusze zajęć. Starałam się skutecznie łączyć teorię z praktyką. Większy nacisk stawiałam na działania praktyczne, aby dzieci mogły poprzez różnorodne ćwiczenia, zabawy i doświadczenia zdobywać wiedzę. W rozdziale czwartym znajduje się opis świetlicy środowiskowej „Bratnia dłoń” w Oleśnicy, w której przeprowadziłam projekt, a także opis grupy wychowanków, z którymi pracowałam. Następnie dokonałam analizy przeprowadzonych zajęć. Projekt składał się z czterech konspektów. Zajęcia zrealizowałam w kwietniu 2016 roku i odbywały się one raz w tygodniu. Założone przeze mnie cele zostały spełnione. Dzieci poznały potrzeby przyrody, a także sposoby dbania o nią. Zaprojektowany przeze mnie cykl projektu można również aplikować do placówek takich jak domy dziecka, świetlice szkół podstawowych, a także stosować w pracy podwórkowej z dziećmi.

Moja praca jak tytuł na to wskazuje porusza kwestię grzecznego zachowania wobec osób starszych. W pracy poruszam kwestię rozwoju dzieci w wieku 8-11 lat. Praca zawiera w sobie ważne kwestie, które powinny być przekazane dzieciom takie jak: kto to jest osoba starsza, co oznacza słowo postawa, jak należy się zachowywać w różnych sytuacjach. Cała praca ma na celu uświadomienie dzieciom jak cenne jest właściwe postępowanie wobec osób starszych od siebie. W pracy znajduje się nie tylko opis zagadnienia zawartego w tytule, ale także jest zwrócenie uwagi na bliskie temu tematy takie jak szacunek, socjalizacja. Zawarty jest również opis świetlicy szkolnej, metod i form jakie zostały w pracy z dziećmi wykorzystane. Całość w sposób adekwatny porusza kwestię zawartą w tytule.

Celem mojej pracy jest wykształcenie zdrowych nawyków korzystania z nowych mediów wśród uczniów klas 1-3 szkoły podstawowej. Jest to praktyczny projekt opisujący pracę z dziećmi we współczesnym, technologicznym świecie. Sprzęty takie jak komputer, telewizor, komórki, konsole i wiele innych, na przestrzeni ostatnich lat stały się bardzo modne i potrzebne ludziom, dlatego też występują niemalże w każdym domu. Stały się codziennymi towarzyszami dzieci od najmłodszych lat. Jest to oczywiście bardzo dobry postęp, jednak musimy być świadomi jaki mają one na nas wpływ, a szczególnie na nasze dzieci. W konsekwencji mogą prowadzić do groźnych uzależnień, agresji, problemów zdrowotnych, a także kłopotów w nauce. W swojej pracy dokładnie przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 6-10 lat. Poza tym opisałam teoretyczne aspekty problemu, dokonałam analizy pojęć i oparłam się na przeprowadzonych badaniach w zakresie korzystania nowych mediów przez dzieci. Skupiłam się na tym jak dzieci spędzają swój wolny czas przed monitorami i na tym jak być powinno. Wnikliwie podałam możliwe konsekwencje złego użytkowania nowych mediów, a także wskazówki dla dzieci, rodziców i pedagogów, jak powinno się postępować i jakich zasad należy przestrzegać. Zaplanowałam i przeprowadziłam projekt działań ukierunkowany na kształtowanie racjonalnych nawyków wśród dzieci. Zastosowałam różnorodne metody i techniki pracy z grupą, aby w sposób aktywny i pomysłowy przekazać dzieciom tak ważne kwestie. Zajęcia zrealizowałam w Szkole Podstawowej w Bolesławcu, w marcu 2016 roku. Po przeprowadzonym projekcie, u dzieci wzrosła świadomość, co robią źle i jak powinni postępować. Dzieci nauczyły się, jak same mogą odpowiednio korzystać z nowych mediów, jak kontrolować swój czas i internetowe treści. Moim zdaniem udało mi się przeprowadzić zajęcia bez większych problemów, dzieci chętnie w nich uczestniczyły, zyskały odpowiednią wiedzę i umiejętności. Udało mi się zrealizować założone cele. Uczniowie w okresie wczesnoszkolnym świetnie sobie radzą z technicznym użytkowaniem nowych technologii, natomiast ja chciałam się skupić na tym jak "zdrowo", racjonalnie i bezpiecznie korzystać ze wszystkich nowoczesnych sprzętów znanych uczniom. Nie tylko rodzice i pedagodzy powinni być świadomi jak i przez ile czasu dziecko może korzystać ze sprzętów, nowych technologii, co oczywiście jest bardzo ważne, lecz także ich pociechy, mali uczniowie, gdyż oni również mogą sami decydować o tym jak chcą spędzić wolny czas. Dlatego właśnie należy edukować dzieci w tym zakresie od najmłodszych lat, gdyż te sprzęty oczywiście są im potrzebne i powinni potrafić się nimi obsługiwać, lecz należy wpoić im w tym racjonalny umiar i odpowiednie zasady, aby nie doprowadzić do sytuacji, że "klikną o jeden raz za dużo" i na własnej skórze poniosą tego konsekwencje, np. tracąc dobry wzrok, krzywiąc kręgosłup, nawiązując kontakt z kimś dla nich niebezpiecznym lub w

W swojej pracy poruszam problematykę tolerancji, która jest nieodłączną częścią naszego życia. Podczas zajęć zostały poruszane problemy, które mogą wystąpić nie tylko w szkole, a także w środowisku domowym i podczas spędzania czasu wolnego. Głównym założeniem moich zajęć, jest ukazanie, że wszyscy jesteśmy równi bez względu na pochodzenie, wyznanie czy wykształcenie. Moim kolejnym celem było zmniejszenie niepożądanych zachowań wśród uczniów, aby każdy czuł się akceptowany i bezpieczny. Swój projekt skierowałam do uczniów klasy integracyjnej.

Kształtowanie wartości społecznych poprzez bajkę u dzieci w klasach I-III

Tematem mojej pracy dyplomowej jest zdolność do pozytywnej adaptacji wychowanków Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii. Kwestionariusz ankiety dr. Piotra Kwiatkowskiego umożliwił mi prowadzenie badań nad dwiema grupami nastolatków. Pierwszą grupę stanowili wychowankowie Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii. Drugą grupą byli uczniowie masowego gimnazjum, którzy stanowili grupę podobną pod kątem płci, wieku, miejsca zamieszkania (miasto/wieś). Każda grupa adolescentów liczyła 57. ankietowanych. Wyniki badań potwierdziły tezy. Uzyskałam również odpowiedź na problem badawczy. Analiza odpowiedzi wskazała, iż wychowankowie placówki opiekuńczo-wychowawczej przejawiają mniejszą zdolność do pozytywnej adaptacji. W mojej pracy zostało opisanych dwadzieścia zmiennych, które w istotnym stopniu wpływają na pozytywną adaptację jednostek. Trzy z nich: samoocena, stosunek do prawa, stosunek do religii wskazały na podobieństwo obu grup. Pozostałe aspekty w znacznym stopniu je różnicowały. Wyjaśnienie otrzymanych wyników zostało zinterpretowane na podstawie pięciu koncepcji. Każda z teorii, pomimo koncentracji na różnych obszarach rozwoju człowieka, szczególny nacisk kładzie na rolę środowiska pierwotnego w kształtowaniu się zdolności społecznych. Badania wykazały, iż średnia wartość adaptacyjnej zdolności systemu rodziny w grupie wychowanków placówki opiekuńczo-wychowawczej jest znacznie niższa niż wśród uczniów szkoły masowej. Pomimo niesprzyjających warunków rodzinnych, istotną rolę w życiu młodego człowieka może odgrywać np. wychowawca szkolny. Młodzież poszukuje autorytetu, który na tym etapie życia jest istotnym elementem w rozwoju psychospołecznym. Wyniki przeprowadzonych przeze mnie badań, wskazują zmienne, które kształtują zdolności do pozytywnej adaptacji. Przedstawione różnice pomiędzy grupami ankietowanych weryfikują obszary, nad którymi warto się skupić pracując z młodzieżą przebywającą w placówkach opiekuńczo-wychowawczych.

Tematem mojej pracy dyplomowej jest „Używanie środków psychoaktywnych przez młodzież w świetle teorii resiliencji”. Praca się z trzech części. Pierwsza poświęcona jest analizie teoretycznej istoty uzależnienia oraz substancjom psychoaktywnym. Druga część podejmuje temat profilaktyki. Zawiera opis definicji, celów i poziomów profilaktyki uzależnień, oraz odpowiada na pytanie czym jest współczesna profilaktyka uzależnień. Praca zawiera tło teoretyczne współczesnej profilaktyki uzależnień oraz rzetelny opis teorii odporności – nazywanej również koncepcją resilience. Trzecia część to metodologia oraz badania z wnioskami. Badania zostały przeprowadzone na terenie województwa dolnośląskiego na populacji 236 uczniów szkół ponadgimnazjalnych. Zmienną zależną w moich badaniach jest postawa młodzieży wobec używania substancji psychoaktywnych. Zjawiskiem, które poddałam analizie są: przekonania respondentów o sensowności używania narkotyków, dotychczasowe doświadczenia przebadanej młodzieży z narkotykami oraz deklarowana gotowość do ich użycia narkotyków w przyszłości. Głównym problemem, który poddałam rzetelnej analizie, jest pytanie o związek pomiędzy postawami młodzieży wobec używania substancji psychoaktywnych a resiliencją indywidualną oraz resiliencją systemu rodzinnego. Na bazie przytoczonego ogólnego problemu badawczego wyszczególniłam zestaw kilku hipotez. Na podstawie analizy danych wyłoniłam stosowne wnioski. Przeanalizowanie stosowania przez młodzież substancji psychoaktywnych w świetle teorii odporność, pozwoliło mi dojść do konkluzji, iż dla współczesnej profilaktyki antynarkotykowej ma znaczenie: podnoszenie kompetencji indywidualnych jednostki, wspomaganie jednostki psychologicznie i edukacyjnie, kształtowanie dobrych relacji rodziny, budowanie zdrowych kontaktów na linii dziecko – rodzic oraz wzmacnianie kontroli rodzica nad dzieckiem. Dla profilaktyki uzależnień skuteczniejsze jest kształtowanie relacji rodzinnych niż późniejsze rozwijanie kompetencji osobistych dziecka.

Praca składa się z siedmiu rozdziałów. W pierwszych czterech zawarte są rozważania teoretyczne i terminologia. Piąty opisuje podstawy metodologiczne. Ostatnie rozdziały przedstawiają rezultaty i wnioski. Przeprowadziłem badania ankietowe w liceach ogólnokształcących oraz technikach. Łącznie grupa badawcza liczyła 395 osób, z których 49 osób wykazywało dużą lub średnią gotowość do sięgania po dopalacze. Skupiłem się na badaniu zależności pomiędzy gotowością do używania dopalaczy a środowiskiem rodzinnym. Opisywanymi zmiennymi były więź z matką, więź z ojcem, więź z obojgiem rodziców, kontrola rodzicielska, resiliencja rodziny, jakość wychowania w rodzinie, relacje z nauczycielami, oraz podatność na wpływ. Wyniki badań potwierdziły wszystkie postawione przeze mnie hipotezy. Brak więzi z rodzicami, zła atmosfera w rodzinie, brak poczucia wsparcia z jej strony oraz negatywna subiektywna ocena jej funkcjonowania wpływa na zwiększenie gotowości do używania dopalaczy przez badaną młodzież. Osoby o niskim poziomie gotowości odczuwają dużą więź ze swoimi rodzicami. Ich wzajemne relacje, jak i umiejętność rodziny do wspólnego radzenia sobie z problemami jej członków są wysokie. Wyniki pokazały również, że osoby odczuwające kontrolę rodziców są mniej skłonne do używania nowych środków odurzających. Dobre relacje z nauczycielami podobnie jak z rodzicami występują w grupie nie używającej dopalaczy. Podatność na wpływ jest za to bardziej widoczna u osób mających kontakt z dopalaczami.

Niniejsza praca wykazała, że nauczyciele są grupą zawodowa, która jest szczególnie narażona na ryzyko wypalenia zawodowego. Czynniki takie jak staż pracy, wiek czy poziom neurotyzmu zwiększają ryzyko występowania wypalenia. Spośród trzech wyszczególnionych wymiarów tego negatywnego zjawiska - wypalenie w życiu codziennym, w pracy oraz w kontaktach z uczniami - badani nauczyciele najczęściej wskazywali relacje z uczniami jako obszar występowania wypalenia. Wykazano również, że szereg czynników nie ma wpływu na ryzyko wystąpienia wypalenia. Wszystkie cechy charakterologiczne, z wyjątkiem neurotyzmu nauczycieli, a więc poziom ekstrawersji, otwartości, samooceny, jak i samokontroli, a także pozytywna koncepcja własnej osoby oraz poziom kompetencji społecznej, nie miały związku z wypaleniem. Natomiast czynniki takie jak sumienność i ugodowość mają wpływ na poziom wypalenia w życiu codziennym, natomiast nie wykazano ich związku z wypaleniem stricte zawodowym, a więc tym związanym z pracą i kontaktach z uczniami. Praca ta pokazała, że wypalenie zawodowe ma negatywne skutki nie tylko dla osób nim dotkniętych, a więc nauczycieli, ale także dla ich najbliższego otoczenia, także tego w życiu zawodowym, a więc uczniów. Wyniki niniejszych badań świadczą o tym, iż na występowanie wypalenia zawodowego szczególnie narażeni są starsi, zarówno wiekiem, jak i stażem pracy, nauczyciele, którzy mają częsty kontakt z uczniami. Z tego powodu, właśnie ta grupa nauczycieli powinna być objęta działania zapobiegawczymi, takimi jak częstsze urlopy, których celem byłoby niwelowanie negatywnych skutków wypalenia zawodowego.

Moja praca licencjacka , której tematem jest „Uczenie zdrowego stylu życia wśród uczniów klasy V Szkoły Podstawowej w Szkaradowie” składa się z pięciu rozdziałów oraz zakończenia. W rozdziale pierwszym omówiłam rozwój dzieci jedenastoletnich. Najpierw scharakteryzowałam krótko rozwój psychiczny, następnie sferę poznawczą, rozwój społeczny oraz rozwój fizyczny i moralny. Rozdział II to rozważania na temat zdrowego stylu życia. Tu w centrum moich zainteresowań znalazła się żywność jako naturalne lekarstwo. Następnie omówiłam krótko wpływ zdrowego stylu życia na sprawność fizyczną dziecka. Dokonałam też analizy stresu z uwzględnieniem plusów i minusów jego występowania. W rozdziale III opisałam krótko szkołę, w której zrealizowałam przygotowane przeze mnie zajęcia potrzebne do napisania mojej pracy. W rozdziale IV zaś znalazły się metody i techniki pracy z dziećmi, które zaczerpnęłam głównie z "Wprowadzenia do dydaktyki ogólnej " W. Okonia, "Kształcenia szkolnego" B. Niemierko oraz "Teorii wychowania w zarysie" M. Łobockiego. W rozdziale tym znalazły się również konspekty zajęć przeprowadzanych przeze mnie w Zespole Szkół w Szkaradowie. Kolejny V rozdział mojej pracy to refleksja pedagogiczna po przeprowadzonych zajęciach. Opisałam tu moje spostrzeżenia i uwagi dotyczące uczestnictwa i aktywności dzieci w czasie przeprowadzania zajęć. Pracę zamyka zakończenie, w którym umieściłam krótkie podsumowanie całej mojej pracy. Przy pisaniu swojej pracy korzystałam z wielu pozycji książkowych, których tytuły oraz autorów zamieściłam w bibliografii, a załączniki zamieściłam w aneksie.

Praca dotyczy zagadnień z zakresu współdziałania, a konkretnie rozwinięcia kompetencji w tej sferze, ale nie tylko w tej. Poza rozwijaniem kompetencji realizowania wspólnie zadań, skupiłam się także na pracy nad komunikacją oraz budowaniem, czy też wzmacnianiem wzajemnego zaufania członków grupy do siebie. Grupą docelową projektu pedagogicznego i pracy w całości są dzieci w wieku 7-10 lat, zatem dzieci uczęszczające do klas I-III szkoły podstawowej. Poruszyłam w niej główne problemy wchodzące w skład wspólnej realizacji zadań przez członków grupy. Najważniejsze z nich to: pojęcie grupy, współdziałania, wychowania zespołowego, a także roli pedagoga w integracji grupy. Praca zawiera także charakterystykę najważniejszych sfer rozwoju człowieka w wieku szkolnym, z których kluczową jest sfera rozwoju społecznego, a także moralnego. Bardzo ważną jej częścią jest rozdział dotyczący problematyki realizacji zadań zespołowych- to w nim wyjaśniona jest istota współdziałania w wychowaniu. Znajduje się w niej także opis placówki, której dotyczy projekt, czyli ogniska wychowawczego, jak również charakterystyka konkretnej placówki, w której zostały zrealizowane zajęcia w ramach konspektów. Placówką tą było Ognisko Wychowawcze nr 3 we Wrocławiu- z nową nazwą Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży, filia nr 3. Dalszą część pracy stanowi projekt pedagogiczny, który zawiera metody pracy z dziećmi w ramach przeprowadzonych zajęć, jak również jej formy. W części pracy, którą jest projekt znajduje się podrozdział dotyczący praktycznych działań, czyli konspektów, w oparciu, o które zostały przeprowadzone zajęcia z dziećmi. Opracowałam cztery konspekty, których ogólnym celem było rozwijanie kompetencji realizacji zadań zespołowych dzieci. W tej części pracy można odnaleźć także charakterystykę tej konkretnej grupy dzieci. Na końcu pracy utworzyłam refleksję pedagogiczną po przeprowadzonych zajęciach. Opisałam w niej przebieg wszystkich zajęć, a także swoje subiektywne wrażenia dotyczące spotkań z dziećmi w ramach projektu.

Praca dotyczy wzmacniania poczucia własnej wartości i dążenia do wyznaczonych celów wśród młodzieży gimnazjalnej. Jest to temat bardzo istotny w okresie adolescencji, ponieważ młodzież podejmuje decyzje, które mają wpływ na całe dalsze ich życie. Na początku pracy skupiłam się na opisie rozwoju człowieka w okresie adolescencji. Odniosłam się do tematu rozwoju fizycznego, poznawczego, społecznego, moralności i tożsamości. W rozdziale drugim poruszyłam kwestie takie jak: oddziaływania rodziców i szkoły w dzieciństwie na funkcjonowanie dziecka w przyszłości, samoocena i jej wpływ na życie młodego człowieka, aspiracje życiowe, wyznaczanie celów i planowanie. Rozdział trzeci dotyczy wykorzystanych w projekcie metod, technik oraz form. Kolejny rozdział dotyczy uczestników biorących udział w projekcie. Jest to grupa uczęszczająca do Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży ,,Iskierka’’. Młodzież jest w wieku gimnazjalnym i pochodzi z różnych środowisk, które mogą zaburzać ich samoocenę i wiarę we własne możliwości, oraz hamować wysokie aspiracje. Kolejnym elementem pracy są konspekty zajęć jakie zostały przeprowadzone w placówce. W ostatniej części pracy dokonuje refleksji pedagogicznej nad projektem.

Głównym założeniem pracy jest zachęcanie młodzieży gimnazjalnej do czytania. Cykl realizowanych zajęć miał miejsce na świetlicy szkolnej w Szkolne Gimnazjalnej w Stroniu Śląskim i odbywał się na przełomie marca i kwietnia 2016r. Zajęcia przeprowadzane były z uczniami II klasy gimnazjum. Uczniowie, uczęszczający do tej szkoły, z racji zamieszkania w małej miejscowości mają niewielki dostęp do nowych metod i form kształcenia. Najczęściej lekcje prowadzone są w tradycyjny i sprawdzony sposób, realizowany tak samo od lat. Młodzież rządna jest nowości i zajęć dostosowanych do ich zainteresowań. Niechętnie przystaje na proponowane przez nauczycieli tradycyjne modele kształcenia, a zwłaszcza dotyczy to przerabianych lektur i samego czytania. Z racji tego przeprowadzane przez mnie zajęcia były w miarę możliwości jak najlepiej dopasowywane do potrzeb i zainteresowań młodzieży. Każde zajęcia miały na celu oprócz zachęcania do czytania, przedstawiania różnych metod pomocnych w nauce, pokazywania literatury i patriotyzmu w nowoczesnym świecie, także aktywizowanie uczniów i zachęcanie ich do czynnego zaangażowania się w zajęcia. Owa klasa miała trudności z wystąpieniami na forum klasy, wobec czego zajęcia trzeba było modyfikować i dostosowywać do ich możliwości. Wiele zamierzonych zadań musiało zostać zmienionych, co poskutkowało pozytywnymi efektami i zaangażowaniem ze strony uczniów. Pierwsze zajęcia dotyczyły poezji kiedyś i dziś. Przedstawieni zostali wybitni twórcy poszczególnych epok oraz ich najbardziej znane dzieła, następnie młodzież miała okazję odnaleźć poezję współcześnie. Odsłuchali kilka piosenek w tekstami literackimi oraz obejrzeli fragmenty filmów, gdzie mogli odnaleźć swoich ulubionych artystów.W między czasie angażowani byli do wspólnej wymiany poglądów i dyskusji.Drugie zajęcia przedstawiały metody skutecznej nauki, efektywnego uczenia,zapamiętywania i czytania ze zrozumieniem. Następnie młodzież na wybranych lekturach miała możliwość wypróbowania danych metod. Trzecie zajęcia były o patriotyzmie w XXI wieku, czyli zachęcanie młodzieży do bycia patriotami współcześnie. Oprócz piosenek z treściami patriotycznymi uczniowie mieli okazję obejrzeć zabawny filmik z pytaniami dotyczącymi naszej ojczyzny, na które to pytania odpowiadali w często zabawny sposób, przypadkowi przechodnie w jednej z galerii handlowych. Przed filmikiem uczniowie sami musieli zmierzyć się z tymi pytania i następnie porównać z odpowiedziami z filmiku. Ta część zajęć przyniosła wiele śmiechu i radości ze strony uczniów i mojej. Ostatnie zajęcia miały otwierać twórczą stronę poprzez wykorzystanie dramy, jednak przez niechęć młodzieży do dużych wystąpień przedstawiane scenki zostały zmodyfikowane do gry w kalambury, przedstawianie przysłów w grupach i inne drobne gry i zabawy, które coraz mocniej angażowały i zachęcały uczniów. Zajęcia przebiegały pomyślnie, podczas ewaluacji po każdych zajęciach dowiadywałam się, że zajęcia się podobały, a kiedy brakowało czasu młodzież sa

Tematem tej pracy jest "Kształtowanie integracji poprzez zajęcia wykorzystujące elementy teatru i muzyki w pracy pedagogicznej z dziećmi od 6-12 lat". Praca dzieli się na dwie części, część merytoryczną oraz część projektową W pracy zostały wyróżnione aspekty rozwojowe takie jak: fizyczny, poznawczy,moralny, społeczny.Następnie jest opisana integracja w procesie socjalizacji, oraz znaczenie sztuki w wychowaniu. Dzięki formom sztuki jakimi jest muzyka i teatr, można osiągnąć pozytywne zmiany w zachowaniu. Te dwie formy sztuki,należą do najciekawszych w prowadzeniu warsztatów uspołeczniania. Ciekawe prowadzenie zajęć oraz dobór ćwiczeń,można zachęcić dzieci do współpracy. Integracja jest bardzo ważnym elementem życia w społeczeństwie, im szybciej uczymy dzieci pracy w zespole tym szybciej osiągniemy pożądanie wyniki. Dzięki różnym formom teatru, np dramie możemy dzieciom uzmysłowić jak ważne jest zaufanie do drugiego człowieka, jak różne sytuacje w życiu budują zaufanie wśród ludzi. Możemy pokazywać jak muzyka wpływa na nastrój panujący w grupie. Zabawy muzyczno-teatralne potrafią zmienić nastawienie do drugiej osoby, zbliżyć je do siebie.

Praca dotyczy pobudzania wrażliwości dzieci w wieku przedszkolnym poprzez zapoznawanie ich z zasadami opieki nad zwierzętami. Zasadniczą jej część stanowią konspekty do zajęć z wychowankami Zespołu Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych typu socjalizacyjnego prowadzonego przez Zgromadzenie Sióstr Służebniczek N.M.P. w Kłodzku w wieku od czwartego do szóstego roku życia. W warsztatach poruszane są tematy związane ze zwierzętami oraz prawidłowymi warunkami i opieką, jakie powinno się im zapewniać. Efektem zajęć ma być uwrażliwienie dzieci na świat przyrody, ale także kształtowanie empatycznego spojrzenia na drugiego człowieka. Praca zawiera również część teoretyczną, gdzie poruszane są zagadnienia dotyczące empatii jako istotnego składnika inteligencji emocjonalnej, a także wpływu posiadania zwierzątka na rozwój dziecka. Ponadto w pracy pojawia się dość szczegółowy opis metod i technik użytych w zajęciach oraz charakterystyka wieku rozwojowego jakim jest okres przedszkolny, ze szczególnym uwzględnieniem koncepcji Jeana Piegeta.

W mojej pracy skupiłam się na tym, by stworzyć projekt, który wzmocni motywacje dzieci w wieku wczesnoszkolnym do nauki. Celem pracy było także pokazanie dzieciom, że w szkole nie jest nudno, choć stereotypy i przekonania wielu ludzi na to wskazują. Szkoła dla dzieci nie powinna kojarzyć się z przykrym obowiązkiem, lecz z czymś, co sprawia im radość. Na samym początku pracy wprowadzam w temat i przedstawiam cele, które pragnę osiągnąć, przenosząc proponowane zajęcia w praktykę. W kolejnych rozdziałach przedstawiam bliższe informacje na temat uczenia się, motywacji oraz poziomu rozwoju uznanego za normę u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Następnie pojawia się zagadnienie metod i technik wykorzystanych w projekcie. Opierałam się głównie na klasyfikacji metod według Wincentego Okonia oraz Marii Kwiatkowskiej, techniki zaczerpnęłam przede wszystkim od Jadwigi Krzyżewskiej. W tym rozdziale opisałam krótko wybrane przeze mnie metody i techniki, by dalej przejść do scenariuszy zajęć, w których je wykorzystałam. Zajęcia od początku miały rozluźnić atmosferę w klasie i zintegrować oraz zaktywizować uczniów biorących udział w zajęciach. Moim celem było również zaangażowanie wielu zmysłów każdego z uczniów, ponieważ wtedy lepiej przyswaja się informacje. Na sam koniec pracy umieściłam podsumowanie projektu oraz aneks z załącznikami do zajęć.

Temat projektu to „Redukowanie nieśmiałości wśród uczniów klas 1 – 3 Szkoły Podstawowej”. Skierowany jest on do uczniów Szkoły Podstawowej nr 19 im. Bolesława Chrobrego we Wrocławiu. Projekt składa się z czterech rozdziałów, które zawierają informacje dotyczące rozwoju dziecka w okresie późnego dzieciństwa, specyfiki funkcjonowania dzieci nieśmiałych, analizę metod i technik zawartych w projekcie pedagogicznym oraz refleksję i analizę projektu. Celem pracy jest pomoc w nawiązywaniu i podtrzymywaniu kontaktów międzyludzkich przez osoby nieśmiałe, uświadomienie o ich wartości i wyjątkowości oraz praca z grupą nad zrozumieniem różnic i podobieństw wśród rówieśników. Scenariusze zajęć zawarte w projekcie mają na celu pomóc dzieciom w rozumieniu uczuć i emocji, których doświadczają oraz tych, które wyrażają ich koledzy i koleżanki. Wskazują na to, że każdy jest wyjątkowy, zasługuje na szacunek, wspólną zabawę i pracę. Projekt może być wykorzystywany zarówno przez pedagogów jak i wychowawców w szkołach podstawowych i placówkach opiekuńczo – wychowawczych, takich jak: placówki socjalizacyjne, interwencyjne oraz specjalistyczno – terapeutyczne.

Tematem pracy jest kreowanie motywacji do uczenia się wśród młodzieży z domu dziecka. Niski poziom motywacji do nauki jest podstawowym problemem, z którym boryka się wiele placówek opiekuńczo-wychowawczych. W większości przypadków trudności wychowanków wynikają z sytuacji rodziny biologicznej, w której dorastali. Bardzo często dziecko przed trafieniem do placówki wychowywało się w środowisku hamującym rozwój intelektualny i kulturalny. Przekazywanie niewłaściwych wzorców i brak wsparcia ze strony najbliższych, przyczyniło się do obniżenia poczucia wartości, braku wiary w swoje możliwości i dużych zaległości w zakresie elementarnej wiedzy zarówno z przedmiotów humanistycznych jak i ścisłych. Projekt pedagogiczny został stworzony w oparciu o doświadczenie autorki, zdobyte w czasie działalności wolontariackiej w placówce SIEMACHA Spot 24/7, a także na podstawie literatury z zakresu psychologii rozwojowej dziecka, psychologii motywacji, pedagogiki rodziny. Praca składa się z części teoretycznej, zawierającej analizę teorii motywacji i procesu uczenia się, czynników i barier wpływających na poziom motywacji do nauki, a także możliwości kreowania i wspierania owej motywacji. Kluczową kwestią podkreślaną w projekcie jest wpływ sytuacji rodzinnej dziecka na poziom osiągnięć edukacyjnych. Część praktyczna pracy zawiera scenariusze zajęć wychowawczo-edukacyjnych mających pozytywnie wpłynąć na poziom motywacji do nauki. Konspekty zostały stworzone w oparciu o elementy terapii poznawczo-behawioralnej, która uwzględnia wpływ myśli i uczuć na zachowanie człowieka. W scenariuszach wykorzystane zostały także techniki efektywnego uczenia się i mnemotechniki, które mają na celu usprawnić proces przyswajania wiedzy przez wychowanków.

Tematem mojej pracy licencjackiej jest „Kształtowanie pozytywnej samooceny wśród uczniów w Szkole Podstawowej w Tuszynie”. Zainteresowałam się tym zagadnieniem, ponieważ dostrzegłam w trakcie praktyk w tej szkole, że uczniowie często wypowiadają się negatywnie na swój temat. Młodzież nie wierzy w siebie co w przyszłości może utrudnić im osiągnięcie sukcesów edukacyjnych oraz zakłóci ich poczucie zadowolenia z siebie. Celem pracy jest pozytywne wzmocnienie opinii uczniów piątej klasy na swój temat. W pierwszym rozdziale została opisana faza rozwoju, którą przechodzą młodzi adolescenci. W wieku jedenastu, dwunastu lat wówczas zachodzą liczne zmiany w układzie hormonalnym, intensywnie przebiega proces dojrzewania płciowego. Uczniowie sami zauważają przemiany w swoim wyglądzie zewnętrznym. Kształtują się u nich nowe struktury poznawcze. Rozwijający się poziom operacji formalnych wzmacnia ich myślenie abstrakcyjne, wzmacnia rozumienie i konstruowanie hipotez. Młodzież wkracza w okres buntu. Wiele osób nie radzi sobie z procesami jakie zachodzą w ich młodych organizmach, a ich tożsamość także ulega przemianie. Adolescenci poszukują poczucia bezpieczeństwa a zarazem oczekują od rodziców coraz to większych przyzwoleń, możliwości eksplorowania świata. Chłopcy jak i dziewczęta koncentrują się na sobie, chcą wzmacniać związki rówieśnicze. W drugim rozdziale ukazałam w swojej pracy jak ważna jest adekwatna samoocena, ponieważ gdy wizja swojej osoby jest zaburzona wówczas o wiele trudniej uczniom jest zaakceptować wszelkie przemiany fizyczne, emocjonalne oraz poznawcze. Dopiero dzięki pozytywnemu postrzeganiu siebie można w pełni rozwijać potencjał. Opisuje to zagadnienie oraz funkcjonowanie osób z różnymi jej wartościami: niską jak i wysoką miarą. W dalszej części pracy zostało przedstawione zagadnienie samowychowania, ponieważ samoocena jest jedną ze składowych owego procesu. W XXI wieku dziecko jest postrzegane jako osoba wyjątkowa, a najważniejsze jest jego dobro. Stąd zwróciłam uwagę na to jak istotne jest wdrażanie do rozwoju osobistego, ponieważ zagadnienie to stało się jednym z wiodących haseł w edukacji. Założeniem opracowanych przeze mnie konspektów poza kształtowaniem pozytywnej samooceny jest nauka autorefleksji, doceniania wartości projektowania celów życiowych, wzbogacania marzeń. Podstawą pracy licencjackiej jest zaplanowanie i zrealizowanie cyklu zajęć z wychowankami. Ja skoncentrowałam się na klasie szkolnej. Tworząc scenariusze korzystałam z różnych metod i technik pracy z dziećmi opracowanych m. in. przez Mieczysława Łobockiego, Marię Molicką, Krystynę Rau oraz Ewę Ziętkiewicz. Każdą z wybranych metod i technik opisałam oraz ukazałam ich związek z tematem pracy. Skoncentrowałam się na aktywnych formach pracy. Stworzyłam takie ćwiczenia, w których uczniowie sami mogą dostrzec zalety pozytywnego wypowiadania się na temat bliskich im osób. Piątoklasiści docenią także siebie, gdy usłyszą szczere i miłe opinie na swój temat. W ostatnim r

Głównym tematem poruszanym w pracy będzie kwestia kształtowania i wzmacniania postawy tolerancji wśród uczniów gimnazjum, poprzez którą należy rozumieć nie tylko zachowania charakteryzujące się przejawami akceptacji wobec innych uczestników rzeczywistości społecznej, ale również postawę akceptacji własnej osoby. W pracy został zaprezentowany cykl zajęć traktujących o tolerancji i samoakceptacji, których odbiorcami są uczniowie Gimnazjum w Pszennie. Zarys przeprowadzonych warsztatów ujętych w pracy został poprzedzony skrupulatną analizą szeregu aspektów rozwoju młodzieży w wieku gimnazjalnym, ukazaniem teoretycznych aspektów zagadnień związanych z tolerancją i kwestią kształtowania postaw, a także charakterystyką metod wykorzystanych w pracy z wychowankami, które stały się podstawą do stworzenia warsztatów o tematyce ujętej w tytule pracy. W pierwszej części pracy został zaprezentowany przekrój przemian rozwojowych przypadających na okres adolescencji, czyli na wiek potencjalnych uczestników zajęć. W rozdziale tym dokonana została ogólna analiza rozwoju wychowanków przypadająca na wiek trzynastu i czternastu lat począwszy od usytuowania wczesnej adolescencji w czasie, kończąc na różnych aspektach rozwoju adolescentów. Szczególna uwaga została poświęcona przemianom biologicznym dokonującym się w okresie pokwitania włączając w to przede wszystkim zmiany hormonalne, zmiany w wyglądzie oraz w funkcjonowaniu organizmu. Innym ważnym aspektem opisanym w tej części jest analiza rozwoju poznawczego przedstawiająca charakterystykę przemian, jakie zachodzą na gruncie procesów umysłowych. Kolejnymi ważnymi elementami są również analiza przemian emocjonalnych obejmująca ewolucje w sposobie przeżywania świata przez wychowanków, charakterystyka zmian przedstawiająca funkcjonowanie społeczne wychowanka, a także analiza przemian osobowości adolescentów związana przede wszystkim z kształtowaniem się samoświadomości i osiągnięciem osobistej tożsamości. Kolejna część pracy traktuje o problemie, czyli o szeroko rozumianej tolerancji. Obejmuje ona analizę zjawiska tolerancji począwszy od zdefiniowania powyższego pojęcia poprzez wyznaczenie jego granic, a kończąc na zestawieniu go z tak zwanym zachowaniem nietolerancyjnym lub pseudotolerancyjnym. Kolejnymi istotnymi elementami zawartymi w tej części jest rola, jaką pełni edukacja międzykulturowa i jakie ma ona znaczenie dla demokratycznych społeczeństw, a także analiza pojęcia samoakceptacji w ujęciu tolerancji własnej osoby, aż po proces kształtowania postaw, jako jednej z form oddziaływań pedagogicznych. W następnej części zawarta została charakterystyka warsztatu pracy wykorzystanego podczas realizacji zajęć z uczniami Gimnazjum w Pszennie. Rozdział ten pokrótce definiuje pojęcia metody dydaktycznej, wychowawczej oraz techniki wychowawczej uwzględniając ich klasyfikacje. Dokładnie opisuje on wszystkie metody i techniki wykorzystane przez osobę prowadzącą zajęcia w trakcie ich realizacji, a także prezentuje prze

System wartości nieustannie ulega zmianie. Różne sytuacje, wydarzenia, napotkane osoby sprawiają, że hierarchia tego, czym się kierujemy w życiu zostaje wystawiona na próbę. Celem mojej pracy jest pokazanie szóstoklasistom, czym warto się kierować podejmując różne decyzje. Chciałam uświadomić uczniom, że warto brać pod uwagę społecznie pożądane wartości. Na podstawie obszernej literatury dotyczącej aksjologii, stwierdzam, że uczniowie mogą czuć się zagubieni, gdy nie wiedzą, co jest dla nich ważne. Najbardziej uwidacznia się to, gdy napotykają trudności. Każde dziecko powinno budować swoje doświadczenie, ucząc się na własnych błędach, ale potrzebują także osób dorosłych, którzy będą ich autorytetem. I to właśnie będę chciała pokazać w pracy.

Tematem pracy licencjackiej jest odkrywanie i wzmacnianie talentów u dzieci w wieku 10-12 lat w Centrum Aktywności i Rozwoju Dzieci i Młodzieży. Praca miała na celu pokazanie pojęcia talentu, w trochę odmiennym kontekście niż jest on zazwyczaj przedstawiany – jako coś, co każde dziecko ma w sobie i co każde dziecko może rozwijać, a dzięki temu kształcić swoją mocną stronę. Gdy dziecko ma świadomość swoich mocnych stron wzmacnia się jego poczucie własnej wartości. Świadomość mocnych stron może być wykorzystana w jego późniejszej pracy zawodowej. W założeniu moja praca skupia się na tych dzieciach, które często są pomijane we współczesnym świecie – mają trudną sytuację domową, są na marginesie społecznym i często nie wiedzą, co jest ich zaletą, co umieją dobrze robić, ponieważ nikt im tego nie pokazał. Podczas przeprowadzanych zajęć, które obejmowały swoją tematyką: pojęcie talentu, preferencje stylu uczenia się, dominację półkul mózgowych, inteligencje wielorakie, introwersję i ekstrawersją starałam się pokazać dzieciom, że nawet jeśli uważają, że w niczym nie są wybitnie utalentowane, to nie znaczy, że w ogóle nie mają talentu. Widocznie jeszcze go nie odkryły. Tematyka zajęć nie skupiała się na temacie talentu, rozumianego jako artystycznego, muzycznego, lecz na odkryciu tego, jaka czynność im sprawia radość, a także na poszerzeniu swojej wiedzy na temat różnych stylów uczenia się, inteligencji wielorakich, introwersji, ekstrawersji. Każdy temat podejmowany podczas warsztatów był powiązany z talentem, ale pokazywał jego aspekty w innym świetle. Dzieci uświadamiając sobie to, w jaki sposób uczą się najlepiej, mogą tę samowiedzę wykorzystać przy rozwijaniu swoich pasji. Gdy do pasji czy też talentu dołączymy trening i ćwiczenia, wtedy powstaje silna strona. Silna strona to może być akurat to, co dziecko kiedyś wykorzysta w swojej pracy zawodowej, wtedy będzie czerpać z niej przyjemność, spełniać się. Podobnie jest z tematem dotyczącym dominacji półkul. Podopieczni rozumiejący lepiej funkcjonowanie swojego mózgu, pojmują dlaczego w dany sposób myślą, rozumieją też jak to im może pomóc w pogłębianiu pasji. Problematyka inteligencji wielorakich uświadomiła dzieciom, że każde z nich ma w sobie inteligencje i ma zdolności. Pokazała też w czym są dobre, stała się zaczątkiem odkrywania przez dziecko, czegoś co jest w nim wyjątkowe. Natomiast zajęcia na temat postrzegania zachowania introwertyka i ekstrawertyka miały na celu pokazanie, że zarówno jedna osobowość, jak i druga ma w sobie zalety, wady, ale także cechy charakterystyczne, które mogą być przydatne w pracy i przy rozwijaniu talentów. Na podstawie przeprowadzonych zajęć wyciągnęłam następujące wnioski: cykl warsztatów na temat talentów powinna przeprowadzać osoba, która już ma doświadczenie w diagnozowaniu talentów u dzieci, ich predyspozycji, mocnych stron. Dzieci nie zawsze były chętne do poznawania siebie, traktowały zajęcia jako coś co muszą zrobić, co utrudniało pracę. Należy

Tematem mojej pracy jest Wspieranie młodzieży z autyzmem w codziennym funkcjonowaniu za pomocą zajęć rewalidacyjnych. W pracy skupiam się na młodzieży w wieku dorastania. W pierwszym rozdziale opisuje rozwój nastolatka, skupiam się na najważniejszych i najbardziej istotnych etapach. Następnie przechodzę do problemu, jakim jest autyzm. Przybliżam pojęcie,oraz co charakteryzuje zaburzenie. W rozdziale poruszam problem, najistotniejszy czyli komunikacje. Opisuje, co sprawia największy problem w nawiązywaniu relacji międzyludzkich. Prezentuje również mocne strony takie jak : uzdolnienia i predyspozycje osób z autyzmem. W kolejnym rozdziale opisuje placówkę(stowarzyszanie)przedstawiam w jaki sposób prosperuje stowarzyszenie. Następnie wypisuje metody i techniki, jakie zastosuje w części projektowej.Prace kończę podsumowaniem na temat odczuć i refleksji ze zrealizowanych zajęć.

W mojej pracy dotyczącej promocji zdrowego stylu życia wśród dzieci w wieku 10-12 w szkole podstawowej poruszyłam kilka ważnych aspektów. Przede wszystkim dokonałam charakterystyki rozwoju fizycznego, psychicznego, społecznego i moralnego dziecka w tym wieku. Zdefiniowałam pojęcie zdrowego stylu życia. Wskazałam kilka instytucji i czynników wpływających na Nasze zdrowie. Odniosłam się do tego jak ważne w środowisku wychowawczym jest to jak się odżywiamy i czy prowadzimy aktywny tryb życia. Wybrałam szkołę, w której mogłam przeprowadzić zajęcia z uczniami. Dowiedziałam się jakie posiłki spożywają i czy chętnie biorą udział w zajęciach ruchowych. Wskazałam im kilka alternatyw. Pokazałam jakie są konsekwencję niewłaściwego odżywiania i biernego trybu życia. Podjęłam się właśnie tego tematu, ponieważ wydał mi się on bardzo interesujący i teraz coraz więcej ludzi zaczyna zwracać uwagę na tryb życia jaki prowadzi. Ma to ogromne znaczenie tym bardziej dla młodych ludzi.

Celem pracy "Profilaktyka wybranych zagrożeń internetowych wśród uczniów klas IV-VI szkoły podstawowej" jest przedstawienie niektórych zagrożeń płynących z Internetu i uwrażliwienie na potrzebę budowania bezpieczeństwa w sieci. Jako szczególnie ważne omówiono: ukazywanie dziecka w erotycznym kontekście, przemoc w Internecie (seksting, treści szkodliwe, nadużywanie Internetu). Przedstawiono także zagadnienie cyberprzestępczości i ochrony prawnej w Polsce. Przedłożono projekt skierowany do uczniów szkoły podstawowej - dzieci w średnim wieku szkolnym. Jego głównym celem jest wzmocnienie odporności ucznia na podejmowanie działań ryzykownych w Internecie. W dobie rozwoju cywilizacyjnego i powszechnego dostępu do tzw. nowych mediów wydaje się to niezwykle istotne, co potwierdzają stosowne rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej.

Celem mojej pracy było rozwijanie twórczej aktywności plastycznej u dzieci w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy szkolnej. Podjęłam się tego tematu, ponieważ praca z dziećmi i plastyka to moje główne życiowe pasje. W związku z tym przeanalizowałam rozwój dziecka w młodszym wieku szkolnym, zwłaszcza pod kątem rozwoju motoryki małej. Istotnym elementem było także zagłębienie się w tematykę rozwoju rysunku. Podjęłam się analizy pojęć z zakresu twórczości, aktywności oraz twórczej aktywności. Przedstawiłam różne aspekty związane z barierami i możliwościami wspierania twórczej aktywności plastycznej dziecka. W mojej pracy opisałam, w jaki sposób funkcjonuje świetlica szkolna, skupiając się głównie na świetlicy szkolnej w Szkole Podstawowej nr 12 im. Marii Skłodowskiej – Curie we Wrocławiu. Projekt pt. „Jestem małym artystą”, zaprojektowałam z myślą o dzieciach uzdolnionych, bądź lubiących zajęcia plastyczne, aby mogły twórczo i aktywnie spędzić czas w świetlicy szkolnej, poznając nowe techniki plastyczne. W celu rozwijania twórczej aktywności plastycznej, opierałam się głównie na metodzie, jaką jest uprzystępnianie sztuki. Zajęcia realizowałam w każdy czwartek na przełomie marca – kwietnia 2016 roku, w ramach zajęć pozalekcyjnych. Podsumowując cały cykl zajęć stwierdzam, że podopieczni chętniej próbują eksperymentować z różnymi tworzywami i materiałami plastycznymi, angażując się w proces twórczy. Szczególnie kreatywne i wyzwalające ekspresję twórczą były zajęcia, podczas których uczestnicy wykonywali monotypie. Zajęcia, podczas których dzieci malowały figurki z masy solnej okazały się najtrudniejszymi. Po przeprowadzeniu wszystkich zajęć mogę stwierdzić, że cele, które sobie założyłam zostały zrealizowane. Projekt pt. „Jestem małym artystą” mogę polecić do realizacji w świetlicach szkolnych, świetlicach środowiskowych, a także placówkach wsparcia dziennego w grupie 10 – 15 osobowej.

Celem mojej pracy jest pomoc dzieciom z Oratorium im. św. Jana Bosco we Wrocławiu, które pełni funkcje placówki opieki wsparcia dziennego, w kształtowaniu ich zachowań prospołecznych, czyli takich, które służą nie tylko jednostce, ale i innym ludziom. Moje zainteresowanie problemem wynika przede wszystkim z tego, że jako społeczeństwo żyjemy w czasach konsumpcjonizmu, który nakazuje nam stale nabywać dobra materialne, być ludźmi sukcesu (często kosztem innych) oraz budować nasze poczucie własnej wartości na podstawie osiągnięć czy zdobytego prestiżu, co w efekcie sprzyja rozwojowi postaw egoistycznych. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku od 7 do 12 roku życia, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu kształtowania zachowań prospołecznych, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem placówek wsparcia dziennego, a szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność Oratorium im. św. Jana Bosco we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie wykazywali deficyty w zakresie zachowań prospołecznych, zwłaszcza takich jak te, wynikające z rozumienia emocji własnych i cudzych, chęci dzielenia się dobrem wspólnym czy umiejętności współpracy, zaplanowałam projekt działań, skupiający się na ich kształtowaniu. W swoim projekcie oparłam się przede wszystkim na systemie prewencyjnym św. Jana Bosco, a dokładniej na jego trzech filarach: na rozumie, miłości oraz religii. Zajęcia zrealizowałam na przełomie maja/czerwca 2016 roku w ramach planowych godzin funkcjonowania placówki w ciągu tygodnia. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u sporej liczby dzieci wzrosło zainteresowanie losami ich kolegów i koleżanek. Dzieci chętniej sobie pomagają np. w odrabianiu lekcji, konflikty rozwiązują za pomocą rozmów, a nie krzykiem; chętniej biorą udział w grach i zabawach opartych na współpracy, niż na niezdrowej rywalizacji. Problemy pojawiły się niemalże na wszystkich zajęciach, jednakże w większości wynikały one z niezdyscyplinowania dzieci, co miało wpływ na przebieg pracy. Jednakże w większości założone cele zostały zrealizowane. Polecam taki cykl zajęć do realizacji we wszystkich placówkach wsparcia dziennego, a zwłaszcza w tych, które współpracują z organizacjami kościelnymi.

Moja praca miała na celu pomoc dzieciom w wieku wczesnoszkolnym w rozwijaniu sprawności manualnej. Za grupę docelową do realizacji projektu przyjęłam podopiecznych ze świetlicy szkolnej. Problem motoryczności u wychowanków zainteresował mnie głównie za sprawą grupy studentów z Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, angażujących dzieci i młodzież w działania artystyczne i dostrzegających ich deficyty szczególnie w rozwoju motoryki małej. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, a także podstawowych pojęć z zakresu sprawności motorycznych dzieci, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwy czynnik naprawczy. Opisałam także najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlic szkolnych, a szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy w szkole podstawowej nr 107 we Wrocławiu. Dostrzegłam, że wśród wychowanków tej placówki jest dość liczna grupa dzieci, wykazujących widoczne deficyty w zakresie sprawności motorycznej. Dlatego też zaplanowałam cykl zajęć, mających na celu wspomaganie rozwoju w tym zakresie. Posługując się zajęciami plastycznymi, wykorzystując nieznane dzieciom techniki plastyczne, zajęcia zrealizowałam w maju roku 2016, na przestrzeni dwóch tygodni. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u dzieci biorących udział w zajęciach, poprawiła się sprawność manualna, a ponadto zostały one zachęcone do podejmowania aktywności plastycznej. Cele moich zajęć zostały zrealizowane, choć niektóre z nich (na przykład z kolorowania) były problematyczne. Pierwsze, ponieważ konieczne było zmienienie techniki na ciekawszą, budzącą zainteresowanie dzieci, a także ostatnie, podczas których część dzieci była niechętna. Mimo wszystko mogę polecić takie warsztaty do realizacji w każdej grupie dzieci w wieku wczesnoszkolnym, liczącej od dziesięciu do dwudziestu pięciu osób, szczególnie w świetlicy szkolnej.