Celem mojej pracy licencjackiej jest pokazanie znaczenia zaufania w relacji pomiędzy doradcą a klientem. Russell Hardin uważa, iż ufać komuś to znaczy wierzyć, że osobą tą kierują dobre intencje oraz, że jest zdolna do tego, czego od niej oczekujemy. Dlatego w poradnictwie zaufanie jest podstawą do budowania prawidłowej relacji między klientem a doradcą. Moja praca zawiera cztery rozdziały, pierwszy nosi tytuł "Poradnictwo w aspekcie relacji doradczej – definicje i charakterystyka". Wyjaśniam w nim pojęcie poradnictwa i jego koncepcje według Alicji Kargulowej. Przybliżam definicje doradcy i jego modele działalności według Bożeny Wojtasik, jak i pojęcia klienta. Głównym celem tego rozdziału jest scharakteryzowanie najważniejszych pojęć w poradnictwie oraz określenie roli klienta i doradcy w różnych koncepcjach poradnictwa. W drugim rozdziale pt.: "Zaufanie jako podstawa relacji międzyludzkich" wyjaśniam pojęcie zaufania, przestawiam jego wymiary, rodzaje oraz funkcje. Głównym celem tego rozdziału jest pokazanie, jak istotne jest zaufanie w budowaniu relacji międzyludzkich oraz w budowaniu relacji doradczej. Trzeci rozdział zatytułowany "Teoretyczne podstawy projektowania i prowadzenia szkoleń". Przestawiam w nim definicje szkoleń, jak i ich rodzaje. Omawiam także metody stosowane w ich projektowaniu. Końcem rozdziału opisuje cykl Davida Kolba, na którym opiera się mój warsztat. Ostatni, czwarty rozdział zatytułowany "Projekt warsztatu pt.: " Budowanie zaufania – podstawa dobrej relacji doradczej."" poświęcam na omówienie zaprojektowanego przeze mnie warsztatu.

Współczesny człowiek wydaje się zagubiony i bezradny wobec wielości zadań, które ma na co dzień do wykonania. Chcąc efektywnie funkcjonować zarówno w sferze zawodowej, jak i w sferze prywatnej potrzebuje pewnej równowagi pomiędzy nimi. Dostrzeżenie tego faktu zaowocowało zrodzeniem się koncepcji Work- Life Balance, która kładzie akcent na poczucie, iż wszelkie podejmowane przez ludzi działania powinny być zgodne z ich wartościami. Równowaga między pracą a życiem osobistym możliwa jest wtedy, gdy obie te sfery będą postrzegane jako komplementarne wobec siebie, nie zaś jako przeciwstawne. Wiele osób jednak z trudem osiąga taki stan, dlatego też wciąż istnieje zainteresowanie różnymi formami pomocy. Obecnie, obok tradycyjnych form wsparcia, takich jak: treningi interpersonalne, psychoterapia, czy poradnictwo, pojawia się także coaching jako metoda wspierania klienta w osiąganiu zakładanych celów. Podejście coachingowe bardzo często aplikowane jest także w poradnictwie kariery, dlatego też w swojej pracy staram się ukazać możliwości wykorzystania metod coachingowych w pracy nad osiągnięciem równowagi życiowej. Moja praca składa się z trzech głównych rozdziałów oraz Aneksu. W pierwszym pt. „Work- Life Balance- czyli jak osiągnąć równowagę życiową”, omawiam na czym polega koncepcja WLB, jak można realizować ją na co dzień, a także jak ma się ona w stosunku do umiejętności zarządzania swoim czasem, delegowania zadań, a także systemu wartości człowieka. W drugim rozdziale pt. „Coaching, czyli proces stawiający na rozwój”, przedstawiam różne sposoby definiowania coachingu, jego odmiany i modele, a także skupiam się na istotnych kompetencjach, jakie powinien posiadać profesjonalny coach. Pokazuję także dlaczego to właśnie coaching będzie odpowiedni przy próbie osiągnięcia równowagi życiowej. W trzecim rozdziale pt. „Projekt wsparcia coachingowego w dążeniu do osiągnięcia Work – Life Balance", omawiam Model GROW, na bazie którego stworzyłam projekt sesji coachingowych, które również opisuję w tej części pracy. Aneks zawiera projekt 5 indywidualnych sesji coachingowych dla pracowników poszukujących równowagi pomiędzy życiem osobistym, a zawodowym.

Moja praca licencjacka dotyczy problemu kobiet powracających na rynek pracy. Analizuje ich kompetencje nabyte w trakcie realizacji roli matki oraz zestawia z aktualnymi wymaganiami na rynku pracy. Jest analizą sytuacji tej grupy kobiet oraz propozycją rozwiązania niektórych problemów. Rozdział I pod tytułem: "Obraz kobiety – matki na rynku pracy” przedstawia sytuację kobiet na tle społeczno – politycznych oraz gospodarczo – kulturowych zmian. Stanowią one punkt wyjścia do mojej pracy. Omawiam zjawisko niżu demograficznego oraz jego wpływ na politykę pracy. W tym rozdziale znajdują się również definicje macierzyństwa oraz zmiany w jego postrzeganiu na przestrzeni kart historii. Nowe spojrzenie na rolę matki, wynika z ewolucji modelu rodziny, ale także ma wpływ na jej dalsze przemiany. Przy tej analizie, największy akcent stawiam na nowe formy podziału obowiązków. Opis sytuacji zawodowej kobiet na współczesnym rynku pracy, przy zaznaczeniu ich aspiracji zawodowej, jest częścią, która wykazuje realność problemu przedstawionego w tej pracy. Przedstawiam modele kobiecych karier oraz zjawisko dyskryminacji, które stanowi barierę w rozwoju zawodowym. Ostatnie dwa podrozdziały pokazują zasięg problemu dotyczącego kobiet, chcących wrócić na rynek pracy. Następne zawierają opisy różnych projektów, programów, szkoleń, których zadaniem jest pomoc w reaktywacji zawodowej kobiet, a także możliwości realizacji wsparcia w ramach szeroko rozumianego propozycje poradnictwa. Rozdział II: „Kompetencje rodzinne matek” koncentruje się na analizie kompetencji rodzinnych i ich znaczenia na rynku pracy. Przedstawiam sposoby definiowania kompetencji rodzinnych i ich rodzaje, co wykorzystuję w autorskim projekcie działań doradczych. Przytaczam również przykłady projektów, programów, szkoleń i warsztatów, które w różny sposób pomagają matkom rozwijać owe kompetencje. Rozdział o tytule: „Reaktywacja zawodowa kobiet”, jest przedstawieniem mojego warsztatu. Wychodząc od podstaw metodyki projektowania warsztatów, kolejno charakteryzuję rodzaje szkoleń, rolę trenera, a także metody wykorzystane w załączonym warsztacie. Przedstawiam także cykl uczenia się Davida Kolba, który jest podstawą zaprojektowanych działań. Wreszcie omawiam zaproponowany przeze mnie warsztat.

We współczesnym świecie osiągnięcie sukcesu przez kobiety jest trudne, ze względu na uwarunkowania kulturowe, tworzące wiele przeszkód, które z kolei sprawiają, że nie wszystkie stanowiska są jednakowo dostępne dla kobiet i mężczyzn. Jest wiele barier, które potwierdzają niepowodzenie w dziedzinie „kobieta-praca-sukces”, żeby im podołać, w pracy dyplomowej został zaprojektowany warsztat, dotyczący wzmacniania kompetencji umożliwiających kobietom osiągnięcie sukcesu na rynku pracy. Celem pracy licencjackiej jest z jednej strony analiza możliwości i ograniczeń kobiet na rynku pracy, z drugiej natomiast zaprojektowanie działań edukacyjnych umożliwiających kobietom przełamywanie barier na drodze do osiągnięcia sukcesu, poprzez wzmacnianie ich kompetencji takich jak: budowanie otwartości i pewności siebie oraz zastosowanie treningu asertywności. Praca dyplomowa zatytułowana: „Sukces kobiet na rynku pracy - projekt warsztatu aktywizacji zawodowej” składa się z trzech rozdziałów oraz projektu warsztatu skierowanego do kobiet, chcących wzmacniać swoje kompetencje zawodowe i umożliwiające im osiągnięcie sukcesu na rynku pracy. Pierwszy rozdział zatytułowany „ Sukces kobiety na rynku pracy” dotyczy zjawiska jakim jest sukces. Począwszy od jego zdefiniowania, rozróżnienia na sukces życiowy i zawodowy, kolejne podrozdziały skupiają się na opisie pojęć pokrewnych mu towarzyszących oraz przedstawieniu recepty na jego osiągnięcie. Następne podrozdziały opisują wątek psychologii pozytywnej, która w swojej koncepcji wspomina o dobrym życiu, którego osiągnięcie jest sukcesem i daje szczęście. Pojawia się również wątek dotyczący poradnictwa zawodowego oraz poradnictwa kariery. Rozdział drugi jest zatytułowany „Kobieta na rynku pracy”. Kobiety tak samo jak mężczyźni, pragną spokojnego, udanego życia a przede wszystkim stabilności materialnej. Rozdział drugi opisuje kobiecość, dotyczy on możliwości i ograniczeń kobiet, stereotypów związanych z płcią oraz połączenia życia rodzinnego z życiem zawodowym i osiągnięcie sukcesu. Zostały w nim również opisane modele kobiecości. Rozdział trzeci zatytułowany „Wykorzystanie warsztatu jako formy pomocy, służącej wzmacnianiu kompetencji umożliwiających kobietom sukces na rynku pracy” zawiera metodykę prowadzenia warsztatu, opis cyklu Kolba, który pozwala uczyć się poprzez doświadczenie, metody używane do przeprowadzenia warsztatu oraz szczegółowy opis każdej z sesji. Ćwiczenia warsztatowe pozwolą kobietom odkryć i wykorzystać swoje talenty oraz trenować umiejętności komunikacyjne i negocjacyjne, które mogą okazać się pomocne w biznesie.

Streszczenie Tutoring jest metodą dydaktyczno-wychowawczą, której zadaniem jest rozwijanie potencjału ucznia oraz motywowanie go do samodzielnej pracy. „Polega na regularnych, indywidualnych spotkaniach tutora z podopiecznym, w ramach których pracują oni wspólnie nad rozwojem potencjału młodej osoby. Tutoring daje to, czego zwykle nie mogą zapewnić masowe systemy edukacji i wychowania: uważność na konkretnego wychowanka i możliwość dostosowania ścieżki rozwoju do jego specyficznej sytuacji. Tutoring jest również znakomitą metodą służącą rozwojowi talentów i mocnych stron.” Tutor jest opiekunem wychowanka, dba „o pełne wykorzystanie potencjału podopiecznego, motywujący go do refleksji nad własnym rozwojem i wspiera go swoim doświadczeniem.” Spotkania tutora z wychowankiem określa się mianem tutoriali, są one okazją do zdobywania i poszukiwania wiedzy, wymiany doświadczeń, poglądów oraz doskonalenia między innymi umiejętności logicznego myślenia. Korzystanie z metody tuttoringu przynosi wiele korzyści, najważniejsza jest zdolność samodzielnego, refleksyjnego myślenia, ponadto z powodzeniem może być wykorzystywany w procesie rozwoju talentów, jej indywidualny charakter pozwala na trafne określenie potencjału ucznia. Jedną z form tutoringu jest tutoring rówieśniczy, który opiera się na idei uczenia się od siebie nawzajem, uczniowie wspólnie dysponują szeroką pulą różnych zasobów stanowiących narzędzia do rozwiązywania stawianych przed nimi zdań. Dzieci na przemian wcielają się w rolę tutora i ucznia, cały przebieg procesu tutoringu rówieśniczego nadzoruje tutor-wychowawca. Motywem podjęcia się tego tematu było poszukiwania odpowiedzi na pytania: w jaki sposób tutoring rówieśniczy może wspiarać młodych ludzi w rozwoju? Interesuje mnie czym różni się tutoring od poradnictwa, jaki powinien być tutor, czym charakteryzuje się proces tutoringowy. W efekcie moich poszukiwań, postanowiłam zaprojektować działania, które mieściłyby się w tym obszarze pomocy. Praca składa się z trzech rozdziałów, jej celem jest przedstawienie głównych założeń tutoringu rówieśniczego oraz zaprojektowanie warsztatu adresowanego do młodzieży, który pozwoliłby na wykorzystanie tej formy w codziennych sytaucajch edukacyjnych. W rozdziale pierwszym pt. Wprowadzenie do tutoringu omawiam podstawowe definicję tutoringu, poszczególne etapy tutoringu, kim jest tutor, wybrane narzędzia, metody, techniki pracy tutora, opór w relacji tutorskiej oraz wskazuję na różnicę między tutoringiem a poradnictwem oraz coachingiem. W rozdziale drugim pt. Tutoring rówieśniczy prezentuję definicję tutoringu rówieśniczego, tutora jako opiekuna grupy, proces powstawania grupy, rolę komunikacji w grupie, konflikty grupowe, korzyści płynące z tutoringu rówieśniczego oraz różnicę między tutoringiem rówieśniczym a doradztwem koleżeńskim. Rozdział trzeci pt. Razem nauczymy się więcej! – projekt warsztatu dla młodzieży zawiera wybrane zagadnienia projektowania warsztatów (definicje, opis cyklu Ko

Przedmiotem zainteresowania mojej pracy licencjackiej o tytule "Poradnictwo kariery jako pomoc w rozwoju wyobrażeń zawodowych – projekt warsztatów dla dzieci z klas IV-VI szkoły podstawowej", jak sam tytuł wskazuje, są wyobrażenia zawodowe dzieci oraz poradnictwo kariery, jako środek pomagający w ich rozwoju. W swojej pracy dokonałam wnikliwej analizy i syntezy podstawowych pojęć zawartych w literaturze, niezbędnych do poruszania się w tematyce poradnictwa kariery, począwszy od poradnictwa i doradztwa, przez poradnictwo i orientację zawodową w różnych ujęciach oraz pojęciach pracy i zawodu, skończywszy na przedstawieniu podstawowych koncepcji formułowania wyobrażeń zawodowych. Istotnym aspektem poradnictwa kariery, który poruszyłam w swojej pracy, są również koncepcje konstruowania kariery, które opierają się na metodach narracyjnych i biograficznych. Moja praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy rozdział pt. "Poradnictwo kariery w różnych ujęciach" poświęcony jest przedstawieniu podstawowych pojęć z zakresu poradnictwa kariery, w którym staram się wyjaśnić różnice i zależności pomiędzy tymi pojęciami w różnych ujęciach. W drugim rozdziale pt. "Specyfika poradnictwa kariery dla dzieci" przedstawiłam poradnictwo kariery dla dzieci omawiając przy tym dwa etapy rozwoju dziecka, dwie koncepcje budowania wyobrażeń zawodowych oraz specyficzną rolę doradcy w poradnictwie kariery dla dzieci. W ostatnim rozdziale pt. "Projekt warsztatów dla dzieci: Moje wyobrażenia zawodowe" mówię o metodyce projektowania warsztatu oraz kolejno przedstawiam sesje tematyczne znajdujące się w zaproponowanym przeze mnie warsztacie dla dzieci z klasy VI szkoły podstawowej, który ma na celu wspieranie w budowaniu wyobrażeń zawodowych.

Przedmiotem mojej pracy jest szeroko rozumiana etyka zawodu doradcy. Jako cel postawiłam sobie przedstawienie sylwetki doradcy, który wie jak postępować by etycznie, moralnie, bez naruszania niczyjej godności wykonywać swoją pracę. Jednocześnie efektem analizy literatury przedmiotu (z zakresu etyki psychologa, terapeuty, ogólnie rozumianej etyki pedagogicznej i psychologiczne) jest zaprojektowany warsztat, adresowany do absolwentów studiów pedagogicznych o specjalności poradnictwo. Praca składa się z trzech rozdziałów. Rozdział pierwszy pt. „Doradca i jego zadania” zawiera definicje poradnictwa i jego koncepcje, definicję doradcę, cechy idealnego doradcy, zadania i modele działania, specyfikę relacji doradczej oraz dylematy. W rozdziale drugim, którego tytuł to „Etyka w zawodzie doradcy” zajmuję się etyką. Rozpoczęłam od ujęcia filozoficznego, a następnie zajęłam się ujęciem pedagogicznym i psychologicznym. Przedstawiam sylwetkę moralnego doradcy, wartości etyczne, sposoby radzenia sobie w problemami etycznymi oraz kodeksy etyczne. Trzeci rozdział pt. „Etyka zawodowa doradcy - warsztat dla początkujących doradców” zawiera wybrane zagadnienia metodyki projektowania i prowadzenia szkoleń. Analizuję przyczyny zapotrzebowania na szkolenia, definicje szkolenia i jego główne elementy, rodzaje szkoleń, etapy cyklu szkoleniowego oraz cykl uczenia się według Davida Kolba. W dalszej części rozdziału opisuję własny warsztat, przedstawiłam ogólne cele i założenia warsztatu oraz zaprezentowałam poszczególne sesje warsztatu. Warsztat koncentruje się na przedstawieniu cech dobrego doradcy oraz na kształceniu kompetencji niezbędnych dla efektywnego budowania relacji doradczych. W szczególności ukierunkowany jest na poznanie przeszkód i konfliktów, jakie możne napotkać na swojej drodze doradca oraz sposobów radzenia sobie z tymi problemami etycznymi.

Temat mojej pracy licencjackiej to „Możliwości i ograniczenia rozwoju kobiecych karier – projekt warsztatów dla kobiet powracających na rynek pracy”. Celem pracy jest przedstawienie ogólnej sytuacji kobiet na rynku pracy oraz zaproponowanie możliwości wpierania rozwoju kobiecych karier poprzez poradnictwo kariery. Przedstawiam ogólną sytuację kobiet w społeczeństwie oraz na rynku pracy oraz proponuję autorski projekt działań doradczo-edukacyjnych adresowanych do kobiet powracających na rynek pracy, po okresach przerw. Moja praca zawiera trzy rozdziały. W pierwszym pt. „Różnorodne postrzeganie kobiecości” prezentuję wybrane definicje kobiecości. Piszę także o tym jakie role kobiety pełnią w społeczeństwie – w ujęciu historycznym oraz współcześnie. Zwracam także uwagę na powszechnie pojawiające się stereotypy płci i ich rolę w kształtowaniu zachowań społecznych. Rozdział drugi nosi tytuł „Sytuacja kobiet na polskim rynku pracy”. Dotyczy on rozwoju zawodowego. Na początku przedstawiam współczesną sytuację na rynku pracy w Polsce – szczególnie skupiając się na sytuacji kobiet. Ważnym zagadnieniem w tej części pracy są bariery i ograniczenia, które utrudniają kobietom znajdowanie zatrudnienia lub wspinanie się po szczeblach kariery. Następnie przechodzę do zdefiniowania tego czym jest kariera oraz przedstawiam główne założenia teorii rozwoju zawodowego Donalda Supera. W tym rozdziale poruszam także temat roli poradnictwa w rozwoju zawodowym oraz opisuję przykładowe inicjatywy mające na celu wspieranie polskich kobiet w ich karierze zawodowej. W rozdziale trzecim pt. „Warsztaty rozwoju zawodowego dla kobiet powracających na rynek pracy” opisuję skonstruowany przeze mnie projekt warsztatów adresowany do kobiet, które chcą wrócić do pracy po przerwach. Wykorzystując założenia modelu uczenia się, opracowanego przez Davida Kolba prezentuję kolejno przebieg poszczególnych sesji, zakładane cele i efekty proponowanych działań.

W mojej pracy opisałam zaburzenia mowy dzieci z lekką niepełnosprawnością intelektualną. Zdecydowałam się na opracowanie takiego problemu ze względu na swoje zainteresowanie tematyką mowy, zaburzeń z nią związanych oraz ze względu na specyfikę funkcjonowania dzieci z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim. Nie różnią się drastycznie od dzieci w normie intelektualnej, w porównaniu z dziećmi z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębszym mają spore możliwości rozwojowe. Gdy jeszcze weźmiemy pod uwagę, że na niepełnosprawność intelektualną tego stopnia mają wpływ takie czynniki jak na przykład zaniedbanie środowiskowe, to wydaje się ze wszech miar pożądane objęcie tych dzieci wszechstronnym usprawnianiem. Wczesne uchwycenia wad wymowy pozwoli nie tylko na zniwelowanie nieprawidłowości w mówieniu, ale może także polepszy ich funkcjonowanie emocjonalno-społeczne i poznawcze. Mowa jest bowiem jednym z procesów poznawczych, jej poziom rozwoju wpływa na spostrzeganie, zapamiętywanie, myślenie, wyobraźnię, koncentrację uwagi. Ułatwia ona także wyrażanie swoich myśli, czy przeżyć, korzystnie stymulując rozwój emocjonalny, stanowi płaszczyznę porozumienia z innymi ludźmi. Poprzez poprawę wymowy możemy zwiększyć chęci dziecka do wypowiadania się, a tym samym spowodować, że będzie stymulowało swój rozwój w różnych jego aspektach, a przede wszystkim zwiększało poczucie bezpieczeństwa i pewności siebie będące podstawą wszelkiej aktywności. W pierwszym rozdziale odniosłam się do ogółu wiedzy na temat niepełnosprawności, opisu problematyki, pojęć, klasyfikacji oraz charakterystyki dziecka z lekką niepełnosprawnością intelektualną, sposobów diagnozowania oraz funkcjonowania dziecka. W drugim rozdziale scharakteryzowałam prawidłowy rozwój mowy, przedstawiłam zaburzenia z nią związane, a także problemy szkolne dziecka lekko niepełnosprawnego intelektualnie z zaburzeniami mowy. Zawarty w tym rozdziale jest również opis wsparcia i metod pracy z dzieci z zaburzeniami mowy. Następnym etapem mojej pracy jest część praktyczna składająca się z opisu placówki, gdzie przeprowadzałam projekt, opisu dzieci włączonych do projektu, identyfikacji ich problemów i właściwy program wsparcia, czyli konspekty oraz refleksje z przeprowadzonych zajęć.

Praca dotyczy jakości życia osób z zespołem Downa. W pierwszym rozdziale opisuję charakterystykę tej wady chromosomowej. Na początku przedstawiona jest historia zespołu Downa, cechy charakterystyczne oraz zagadnienia związane z diagnostyką. W dalszej części opisany jest rozwój fizyczny i motoryczny oraz psychiczny. Drugi rozdział dotyczy jakości życia. Wytłumaczone jest w nim pojęcie autonomii oraz jakości życia. Opisane są również trudności, z jakimi zmagają się osoby z zespołem Downa. Poruszona jest też kwestia jakości życia rodziny osoby niepełnosprawnej, która ma duży wpływ na jej funkcjonowanie. Rozdział trzeci ma charakter praktyczny. Opisana jest moja obserwacja podopiecznych ośrodka Bargfelder Hof w Niemczech pod kątem jakości ich życia.

Prace napisałam pod wpływem swoich doświadczeń z mojego pierwszego pobytu w Domu Dziecka w Kasisi w Zambii w okresie czerwiec-wrzesień 2014 roku. W trakcie swojej pracy w domu dziecka miałam okazję zaobserwować panujące tam stosunki dzieci zdrowych względem wychowanków z niepełnosprawnością. W pierwszym rozdziale swojej pracy skupiłam się na próbie zdefiniowania, określenia i sklasyfikowania problemu niepełnosprawności. Ponad to zwróciłam uwagę na historyczną ewolucję terminów określających osoby z niepełnosprawnością. Pochyliłam się również nad typologią, etiologią i epidemiologią niepełnosprawności. W ten sposób starałam się holistycznie podejść do niepełnosprawności i jej charakterystyki, by następnie móc mówić o postawach i zjawiskach społecznych, jakie są widoczne w społeczeństwie zarówno polskim jak i zambijskim. W drugim rozdziale podjęłam próbę zdefiniowania postaw społecznych, opisu ich powstawania i czynnikami je warunkującymi. Zwróciłam uwagę na etapy, jakie muszą zajść w jednostce, aby postawa się wytworzyła. W dalszej części poruszyłam również temat możliwości zmian postaw. Następnie opisałam proces marginalizacji społecznej osób z niepełnosprawnością, jako jeden ze skutków negatywnych postaw społecznych wobec nich, widoczny w każdej społeczności. Przedstawiłam również typowe stereotypy dotyczące osób niepełnosprawnych, jakie funkcjonują w naszym społeczeństwie oraz podałam kilka konkretnych przykładów ze świata mediów, które pokazują, że można je łamać, i że zdarza się to co raz częściej. W dalszej części poruszyłam również problem podmiotowości dziecka z niepełnosprawnością. Trzeci rozdział jest opisem moich doświadczeń w Domu Dziecka w Kasisi w Zambii. Przedstawiona została placówka, w której pracowałam, jej struktura, osoby w niej pracujące, charakterystyka dzieci tam przebywających, ich problemów oraz ogólny zarys warunków życia w Zambii. Ponadto nakreśliłam sposób funkcjonowania domu dziecka, typowy rytm dnia i problemy, z jakimi codziennie zmagają się pracownicy i dzieci. Opisałam pozycję dziecka niepełnosprawnego w społeczności lokalnej, dodatkowo stygmatyzowanego ze względu na sieroctwo. Następnie na tym gruncie opisałam dzieci niepełnosprawne, z którymi miałam okazję pracować na terenie domu dziecka oraz obserwacje na temat ich funkcjonowania społecznego. W podsumowaniu zawarłam wnioski wynikające z moich obserwacji i refleksje dotyczące promowania idei akceptacji osób niepełnosprawnych.

Swoją pracę poświęciłam zagadnieniu jakim jest autyzm, a dokładnie metodom dyrektywnym i niedyrektywnym w rehabilitacji osób z autyzmem. Powyższym zaburzeniem rozwojowym interesuję się od dwóch lat. Autyzm jest zaburzeniem coraz częściej występującym w populacji, stąd należy mu się szczególna uwaga. W pierwszym rozdziale skupiłam się na opisaniu autyzmu z perspektywy naukowej. Skupiłam się na definicjach, etiologii, diagnozie, klasyfikacji i typologii autyzmu. Opisałam ponadto funkcjonowanie psychospołeczne osób z autyzmem. Drugi rozdział poświęciłam terapiom dyrektywnym i niedyrektywnym. Scharakteryzowałam terapię behawioralną, holding, metodę opcji, floor time, RDI, GPS i terapię więzi i dialogu Hanny Olechnowicz. Na koniec opisałam również model TEACCH jako holistyczne ujęcie podejścia do rehabilitacji i edukacji osób z autyzmem. Trzeci zaś rozdział poświęciłam na zaprezentowanie doświadczeń własnych, które zdobyłam będąc wolontariuszką chłopca z autyzmem prowadzonego terapią niedyrektywną. Ponadto skupiłam się na owej niedyrektywności i jej podłożu naukowym, gdyż metody rehabilitacji oparte na terapiach niedyrektywnych są głównym przedmiotem moich zainteresowań naukowych.

Tematem mojej pracy licencjackiej jest integracja społeczna dzieci z zespołem Downa. Pierwszy rozdział pracy zawiera wyłącznie informacje o trisomii 21. Można dowiedzieć się z niego o przyczynach tego zespołu genetycznego, zapoznać się z jego definicją, poznać kilka metod terapii, które mogą być wykorzystywane do usprawniania tych dzieci oraz przeczytać o zaburzeniach towarzyszących oraz rozwoju psychoruchowym osób z tą wadą genetyczną. Z drugiego rozdziału można dowiedzieć się o celach i zadaniach integracji społecznej, a także jak różni autorzy podchodzą do tego zagadnienia; poznać formy i koncepcje integracyjnego kształcenia. Oprócz tego ważne są bariery społecznej integracji i korzyści z niej płynące. Nie zabrakło również czynników warunkujących prawidłowy przebieg procesu integracyjnego, przejawów prawidłowej integracji oraz przepisów prawych regulujących działanie placówek integracyjnych. W ostatniej części pracy pojawiły się opisy sylwetek dzieci biorących udział w projekcie, przebieg zajęć projektowych oraz ogólne refleksje dotyczące integracji dzieci pełnosprawnych z dziećmi z zespołem Downa.

Praca przedstawia temat wykorzystywania elementów muzykoterapii w pracy z dzieckiem z mózgowym porażeniem dziecięcym. Są w niej opisane najważniejsze informacje na temat definicji, etiologii i typów mózgowego porażenia dziecięcego. Jest również mowa o tym jak dzieci z tym zaburzeniem funkcjonują w sferze emocjonalno-społecznej. W drugim rozdziale opisany jest termin muzykoterapii. Zostały wymienione i wyjaśnione właściwości i funkcji muzyki na przestrzeni wieków oraz to jak ona oddziałuje na człowieka. W trzecim rozdziale przedstawiona została osoba, z którą zostały przeprowadzone zajęcia projektowe, które również zostały opisane. Na końcu zapisane są refleksje na temat wykonanych zajęć z elementami muzykoterapii z dzieckiem z mózgowym porażeniem dziecięcym.

Tematem pracy jest rehabilitacja logopedyczna dziecka z autyzmem. Pierwsza część pracy przedstawia podstawowe informacje o zaburzeniu, jakim jest autyzm. Opisuje charakterystykę i funkcjonowanie osób z autyzmem. Kolejna część traktuje o komunikacji, jej poprawnym i zaburzonym procesie, komunikacji alternatywnej, ogólnym pojęciu terapii logopedycznej i psychostymulacyjnej metodzie kształtowania i rozwoju mowy oraz myślenia. Ostatni rozdział przedstawia refleksje własne na temat rehabilitacji logopedycznej dzieci z autyzmem.

Praca poświęcona rzadkiemu schorzeniu genetycznemu-zespołowi Williamsa. Pierwszy rozdział został poświęcony okolicznościom odkrycia, definicją, terminologią związaną z zespołem Williamsa, a także czynnikami wywołującymi tę chorobę. Drugi rozdział dotyczy roli rodziny w życiu dziecka niepełnosprawnego, zawarłam w nim także informacje dotyczące relacji między dzieckiem a jego pełnosprawnym rodzeństwem, a także scharakteryzowałam miejsce rodziny z dzieckiem z niepełnosprawnością w przestrzeni społecznej. Część druga mojej pracy traktuje o przeżyciach rodziców osiemnastolatka z zespołem Williamsa. Opisuję w niej historię medyczną i życiową chłopca z zespołem Williamsa, a także ukazuje przeżycia jego rodziców. Poruszam także aspekty związane z etapami akceptacji choroby oraz nietolerancji osób niepełnosprawnych, a także wniosków dotyczących posiadania dziecka poza normą intelektualną.

W mojej pracy licencjackiej zajęłam się problemem funkcjonowania w zakresie psychospołecznym osób dorosłych z mózgowym porażeniem dziecięcym. Skupiłam się na tym jak mózgowe porażenie dziecięce wpływa na różne sfery funkcjonowania i czym skutkuje w dorosłym życiu. A także jakie możliwości i ograniczenia mogą powstać w wyniku tego zaburzenia. Wybierając i analizując temat swojej pracy chciałam lepiej zrozumieć osoby z niepełnosprawnością, spojrzeń z ich perspektywy i dzięki temu poznać ich emocje, możliwości, problemy.Praca jest podzielona na 3 rozdziały z czego dwa pierwsze mają charakter teoretyczny. Pierwszy rozdział jest niejako wprowadzeniem do zagadnienia, umieściłam w nim wyjaśnienie najważniejszym pojęć, definicji mózgowego porażenia dziecięcego, jego typologii, przyczyn i objawów. Zawiera także opis rozwoju psychoruchowego dziecka z MPD. W drugim rozdziale wyróżniłam istotne czynniki warunkujące funkcjonowanie osób dorosłych z mózgowym porażeniem dziecięcym. Do najważniejszych czynników zaliczyłam osobowościowe, emocjonalne, poznawcze czyli inaczej psychologiczne, a także społeczne, w których najważniejsze było wsparcie społeczne. Związane z tymi czynnikami zagrożenia zarówno ze strony osoby z niepełnosprawnością jak i społeczeństwa.W trzeci rozdziale został przedstawiony i zanalizowany przykład osoby dorosłej z mózgowym porażeniem dziecięcym. Charakterystyka jego funkcjonowania, z jakimi problemami, trudnościami życia codziennego spotyka się osoba z MPD.

Niniejsza praca magisterska podejmuje problematykę kształtowania się ról płciowych u młodszych nastolatków poprzez prezentowane w literaturze wzorce osobowe, na przykładzie cyklu powieści o Harrym Potterze. Praca składa się z czterech rozdziałów. W pierwszym rozdziale skupiam się głównie na przybliżeniu definicji ról płciowych, wychowania, socjalizacji. Opisuje także etap rozwojowy dzieci w wieku między 10. a 13 rokiem życia. Wymieniam także tzw. agentów socjalizacji i ich charakteryzuje. Rozdział drugi dotyczy postaw i wzorców osobowych występujących w literaturze i filmach w szkołach podstawowych.W tym rozdziale skupiłam się na postawach osobowych w literaturze ze względu na ich tamatykę, która obowiązuje w szkołach podstawowych.Trzeci rozdział to część metodologiczna, w której omówiłam przedmiot i cel badań, problemy badawcze, a także wybrane metody i techniki oraz narzędzia badawcze. Rozdział ten omawia również organizację i przebieg badań oraz charakterystykę badanego środowiska. Rozdział czwarty to analiza wyników badań dotyczących postrzegania ról płciowych

Arteterapia stanowi elastyczną i uniwersalną formę pracy z dziećmi na każdym poziomie edukacyjnym, również z dziećmi z niepełnosprawnością słuchową. Przebywając w „świecie ciszy”, stanowią one hermetyczną grupę społeczną, odizolowaną od świata ludzi zdrowych, co negatywnie wpływa na ich poczucie przynależności społecznej. Może to powodować różnorodne implikacje w ich integracji, problem z pracą grupową, czy komunikacją. Arteterapia może w takich przypadkach w istotny sposób wspomóc proces przełamywania barier oraz ograniczeń, a także pozytywnie wpłynąć na rozwijanie umiejętności społecznych. Pierwszy rozdział pracy został poświęcony tematyce osób z niepełnosprawnością słuchową, specyfice tego rodzaju niepełnosprawności pod względem medycznym, a także charakterystyce rozwoju osób nią dotkniętych. W drugim rozdziale natomiast zostały omówione główne wątki dotyczące terapii pedagogicznej, a także w sposó szczegółowy jeden z jej rodzajów, jakim jest arteterapia. Trzeci rozdział natomiast stanowi opis zadania projektowego, które zostało zrealizowane w Dolnośląskim Ośrodku Szkolno-Wychowawczym nr 12 dla Niesłyszących i Słabosłyszących we Wrocławiu. Polegało ono na zastosowaniu w praktyce technik arteterapii podczas zajęć z dziećmi z niepełnosprawnością słuchową.

W mojej pracy licencjackiej, zajęłam się problemem wspomagania procesów percepcyjnych u osób z niepełnosprawnością wzrokową. Skupiłam się na tym jak te osoby funkcjonują pomimo swoich deficytów, jak ważną rolę w ich życiu pełnią nieuszkodzone zmysły. Na czym polega kompensacja oraz jakimi technikami posługują się w codziennym życiu. W pierwszym rozdziale mojej pracy starałam się przybliżyć ważne dla tego typu niepełnosprawności terminy, opisałam klasyfikację oraz główne przyczyny uszkodzeń wzroku, a także przebieg rozwoju dziecka z wadami wzroku we wszystkich jego aspektach: rozwój poznawczy, rozwój fizyczno- motoryczny, emocjonalno społeczny oraz rozwój poznawczy. Drugi rozdział mojej pracy dotyczy głównie zmysłów. Wyjaśniam w nim podstawowe pojęcia takie jak wrażenia zmysłowe, procesy percepcyjne, kompensacja. Następnie skupiłam się na wytłumaczeniu na czym polega odbieranie i przetwarzanie bodźców przez konkretne zmysły, jaką drogę muszą pokonać. Trzeci rozdział jet moim autorskim projektem edukacyjnym,przeprowadzonym na siedmioletniej dziewczynce, która jest niewidoma. Projekt ten polega na przeprowadzeniu cyklu zajęć, mających za zadanie wspomaganie, stymulowanie konkretnych zmysłów.

Moja praca dotyczy metod wspomagania rozwoju osób niepełnosprawnych intelektualnie w stopniu głębokim. Na samym początku zajęłam się tematem niepełnosprawności intelektualnej, przedstawiłam definicję, historię, objawy. Kolejnym krokiem był opis typologii niepełnosprawności intelektualnej: w stopniu lekkim, umiarkowanym, znacznym. Stopień głęboki opisałam szerzej i osobno ze względu na potrzeby mojej pracy. Rozdział drugi poświęciłam metodom wspomagania rozwoju. Wybrałam dwie metody: Metodę Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne oraz Hipoterapię. Początek drugiego rozdziału dotyczy Metody Ruchu Rozwijającego, przedstawiłam jego genezę, założycieli, główne założenia, rodzaje ruchu jakie występują w ów metodzie. Zwróciłam uwagę na zalety i efekty tej terapii dla osób niepełnosprawnych intelektualnie. Rozwój sfery emocjonalnej i społecznej, ruchowej oraz poznawczej. Opisałam jak powinny przebiegać zajęcia oraz zasady ich przeprowadzania. Dodatkowo zwróciłam uwagę na zastosowanie Metody Ruchu Rozwijającego w pracy z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie w stopniu głębokim. Wypisałam szczegółowe cele tej terapii dla tych osób oraz wskazałam obszary na jakie Ruch Rozwijający najsilniej oddziałuje. Drugą metodą wspomagania rozwoju jaką wybrałam do swojej pracy była hipoterapia. Przedstawiłam jej definicje, działania hipoterapeutyczne, cele działań terapeutycznych oraz propozycje ćwiczeń obejmujące zakres rozwoju psychomotorycznego. W pracy znalazły się również założenia dotyczące prowadzenia hipoterapii z osobami niepełnosprawnymi intelektualnie. W trzecim rozdziale przeprowadziłam trzy zajęcia z metody Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne z 16 letnią dziewczyną z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu głębokim. Opisałam szczegółowo przebieg ćwiczeń oraz na końcu zawarłam swoje przemyślenia oraz refleksje. Zwróciłam uwagę na to iż, sfery rozwoju w metodzie Ruchu Rozwijającego rozwijają się i ulegają poprawie w podobny sposób. Jednak najbardziej podatną sferą jest sfera motoryczna, następnie emocjonalna, społeczna i poznawcza.

Praca dotyczy przeżyć emocjonalnych rodziców osób z zespołem Downa. We wstępie podano powód zajęcia się tym tematem oraz jego wagę. W pierwszym rozdziale przedstawiono charakterystykę zaburzenia genetycznego, jakim jest zespół Downa oraz osób u których je zdiagnozowano. Można w nim znaleźć takie informacje ogólne na temat zespołu Downa, jak definicja, etiologia, czy objawy kliniczne. Opisano również różne sfery rozwoju osoby z zespołem Downa. Przedstawiono rozwój fizyczny i ruchowy, poznawczy, emocjonalny i społeczny. Można przeczytać o tym, jakie zaburzenia spotykamy u osób z zespołem Downa w ramach każdej z tych sfer rozwoju oraz jak się one przejawiają i wpływają na funkcjonowanie tych osób. Na końcu pierwszego rozdziału zajęto się problemem diagnozy, prognozy oraz przekazywania rodzicom informacji o występowaniu u ich dziecka zespołu Downa, co pośrednio dotyka już tematu drugiego rozdziału, w którym przyjrzano się przystosowaniu rodzin osób z zespołem Downa do nowej sytuacji. Opisano w nim specyfikę funkcjonowania rodzin mających dziecko z niepełnosprawnością, okresy przeżyć emocjonalnych, przez które przechodzą rodzice, gdy urodzi im się dziecko z niepełnosprawnością, czynniki, które determinują owe przeżycia oraz wpływ rozwoju dziecka na ich ewolucję. Zastanowiono się również nad tym, jaki wpływ mają przeżycia emocjonalne rodziców na rozwój dziecka i jak można pomagać rodzicom zmagającym się z problemami emocjonalnymi. W trzecim rozdziale przedstawiono rozmowę z Henrykiem i Marią Kufeld, którzy mają córkę z zespołem Downa, Tamarę o ich przeżyciach emocjonalnych związanych z pojawieniem się w ich rodzinie dziecka z niepełnosprawnością. Można tam również znaleźć moje refleksje dotyczące rozmowy i porównania wiadomości z niej wynikających do teorii zawartej w poprzednich rozdziałach. Na końcu pojawiło się zakończenie podsumowujące pracę i wagę tematu w pedagogice.

W mojej pracy zajęłam się zagadnieniem komunikacji wspierającej i alternatywnej (AAC) w rozwoju dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym, które stanowią dużą i bardzo zróżnicowaną grupę użytkowników AAC. Pierwszy rozdział dotyczy mózgowego porażenia dziecięcego. Przytoczone zostały definicje tego schorzenia i wyszczególnione przyczyny według podziału ze względu na czas powstania uszkodzenia. W następnej kolejności zostały przedstawione typologie mózgowego porażenia dziecięcego według różnych autorów oraz różne zaburzenia współwystępujące. Rozdział zawiera też opis rozwoju psychofizycznego dziecka z mózgowym porażeniem dziecięcym, ze szczególnym uwzględnieniem zaburzeń mowy. Drugi rozdział rozpoczyna się opisem funkcji mowy i języka w życiu człowieka, a szczególnie w rozwoju dziecka. Następnie zwracam uwagę na kwestię wczesnej interwencji przy zaburzeniach mowy i języka oraz na to, że porozumiewać się można także niewerbalnie. W dalszej części rozdziału opisuję, czym jest komunikacja alternatywna i wspomagająca, jakie są jej założenia, kto może z niej korzystać i w jakim celu. Przedstawiam także przykładowe systemy i zestawy AAC wykorzystywane w Polsce: Symbole Blissa, PCS, Słownik Makaton oraz Piktogramy. Nawiązuję do diagnozy AAC, warunków koniecznych do efektywnego z niej korzystania, dostępnych pomocy, różnych udogodnień. Opisuję techniki korzystania z systemów, sposób doboru słownictwa i korzystania z niego. Trzeci rozdział został poświęcony dwójce dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym – Ninie (lat 11) i Jakubowi (lat 12). Zawiera opis placówki edukacyjnej, do której uczęszczają, zebrane informacje o dzieciach, w tym o ich poziomie i sposobie komunikacji oraz opis przeprowadzonych działań – obserwacji podczas lekcji w szkole wraz z czynnym uczestnictwem w zajęciach, podczas których wykorzystywana była komunikacja alternatywna i wspomagająca. Rozdział kończy się refleksją na temat roli komunikacji alternatywnej i wspomagającej w rozwoju i codziennym życiu opisywanych dzieci. Reflekcje zostały sformułowane na podstawie obserwacji oraz rozmów z matkami i nauczycielkami dzieci.

Celem badania przeprowadzonego na potrzeby pracy jest zbadanie wpływu postaw nauczycieli akademickich na kształtowanie zachowania i nastawienia studentów. Praca ta składa się z czterech rozdziałów. Pierwszy ma charakter teoretyczny, drugi empiryczny, trzeci natomiast metodologiczny. W pierwszym rozdziale zawarte są podstawowe, stwierdzenia oraz definicje. Ponadto przedstawiono w nich charakterystykę pojęć takich jak postawa oraz zachowanie. Drugi rozdział poświęcony jest przedstawieniu nauczyciela i studenta oraz krótki opis kształcenia akademickiego. Rozdział trzeci to rozdział metodologiczny w którym opisane są cel pracy, problemy badawcze jak i metody badawcze jakim jest wywiad oraz charakterystyka terenu badań i badanej grupy- jest to grupa studentek wrocławskich uczelni wyższych. Ostatnia czwarta część pracy poświęcona jest analizie oraz interpretacji przeprowadzonego badania.

Praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy z nich poświęcony jest autyzmowi - definicje, etiologia, problemy diagnostyczne i terapeutyczne. Drugi zabawie, przedstawiam w nim m.in. typy i klasyfikację zabaw, a także przybliżam znaczenie zabawy w różnych fazach rozwoju człowieka. Natomiast trzeci rozdział jest poświęcony mojej pracy projektowej, w której przeprowadziłam zabawy z sześcioletnim Piotrem.

Moja praca magisterska przedstawia ludzi z niepełnosprawnością nabytą, którzy nauczyli się funkcjonować samodzielnie. Interesowało mnie w jaki sposób żyją i radzą sobie z niepełnosprawnością nabytą. W związku z tym, udało mi się dotrzeć do 3 osób, które stały się niepełnosprawne w dorosłym wieku. Przebadałam jedną kobietę i dwóch mężczyzn. Praca składa się z 5 rozdziałów. Pierwszy z nich obejmuje wyjaśnienie pojęć. Oprócz tego, przedstawiłam kwestie niepełnosprawności pojawiające się w aktach prawnych. W drugim rozdziale zaprezentowałam przyczyny utraty sprawności wraz z wiążącymi się z nią przeżyciami. W trzecim z nich, wyróżniłam stereotypy panujące wśród społeczeństwa na temat tych osób. Tutaj opisałam ich funkcjonowanie w rodzinie oraz przeanalizowałam krok po kroku, uczenia się przez nich życia „od nowa”. Czwarty rozdział mojej pracy poświęcony jest części metodologicznej. Zawiera informacje na temat przygotowania i realizacji badań. W ostatniej części przedstawiłam opracowane wyniki dokonanych badań. Na koniec, wyciągnęłam wnioski z tych analiz. Okazało się, że ludzie, którzy doświadczyły niepełnosprawności w dorosłym życiu, starają się być normalni. Spotykają się ze znajomymi, uprawiają sport oraz pracują zawodowo. Mają marzenia takie jak wszyscy – chcą założyć rodzinę i mieć dobrą pracę. Ich funkcjonowanie w społeczeństwie uzależnione jest od indywidualnych predyspozycji każdego z nich. Chodzi szczególnie o cechy charakteru i wsparcie najbliższego otoczenia. Poza rodziną, ważną rolę odrywają także fundacje, które bardzo im pomagają w radzeniu sobie z jakże dramatyczną traumą, jaką jest utrata zdrowia.

Tematem mojej pracy są metody komunikacji alternatywnej w komunikacji osób z zespołem Downa. Powszechnie mamy dostęp do wielu metod, które pozwalają osobom niepełnosprawnym porozumiewać się z otoczeniem. Nie każdy jednak może komunikować się za pomocą mowy werbalnej, dlatego też komunikacja alternatywna pomaga dziecku wyrażać swoje emocje, potrzeby. Dzięki temu jest możliwy jego rozwój w każdej sferze życia. Metody te są pomocne zarówno dla osób niepełnosprawnych, jak i pozwalają zrozumieć ludziom w normie komunikaty ze strony ograniczonych pod względem mowy osób. W pierwszym rozdziale przedstawiłam zespół Downa, zawarłam w nim podstawowe definicje, typologię, cechy charakterystyczne oraz jak rozwija się dziecko w wielu sferach swojego życia. Opisałam także sposoby terapii, dzięki czemu możemy polepszyć dziecku jakość funkcjonowania. W drugim rozdziale opisałam metody alternatywnej komunikacji, dobierając je na podstawie najczęstszego korzystania z nich. Szczególnie skupiłam się na metodach, które można wykorzystać przy zespole Downa. Największa uwagę poświęciłam metodzie jaką jest Makaton, ponieważ to nim posługuje się chłopiec wybrany do mojej części projektowej. W trzecim rozdziale przedstawiłam ośrodek, do jakiego uczęszcza chłopiec, jego sytuację rodzinną, obserwację ze szkoły oraz moje własne wnioski.

Praca dotyczy opisu osób z niepełnosprawnością wzrokową (słabowidzący, niewidomi, ociemniali, głuchoniewidomi)oraz ich poziomu, rodzajach, oraz sposobie kształtowania się samooceny oraz postrzegania swojej osoby, skupiając się na okresie adolescencji. Opisane są bardzo dokładnie wszystkie rodzaje, przyczyny oraz skutki niepełnosprawności wzrokowej, z wyszczególnionym podziałem na rozwój fizyczny, poznawczy oraz społeczno-emocjonalnym. Samoocena została opisana pod kątem jej teoretycznej definicji, oraz różnych spojrzeń naukowych na nią, jej proces kształtowania się w każdym okresie rozwojowym, skupiając się głównie na adolescencji. Istotny tez jest wpływ samooceny na funkcjonowanie jednostki, analizując każdy poziom (samoocena zaniżona, umiarkowanie wysoka oraz bardzo wysoka). W pracy znajduje się również przebieg rozmów z wychowankami Ośrodka Specjalnego dla Osób Niewidomych i Słabowidzących dotyczących ich poziomu samooceny, postrzegania siebie nie tylko na tle rówieśników słabowidzących i niewidomych ale także pełnosprawnych.