W rozdziale pierwszym omówiona została kwestia postępu technologicznego, przemian cywilizacyjnych, a także scharakteryzowane zostało, współcześnie wiodące prym, społeczeństwo informacyjne oraz jego atrybuty, rola i miejsce człowieka w owej przestrzeni, a także znaczenie informacji i sposobów jej przekazywania. Rozdział ten został również poświęcony nowym mediom, ich funkcji w procesie komunikacji społecznej oraz pojawiających się zagrożeń i ich destrukcyjnych skutków. Rozdział drugi został poświęcony rozpoznaniu zjawiska cyberbullyingu. W pierwszej kolejności omówiona została istota agresji elektronicznej na podstawie literatury przedmiotu. Dokonano prezentacji różnych stanowisk dotyczących powyższego zagadnienia oraz próby ujednolicenia pojęcia. Podjęta została również tematyka dotycząca genezy oraz typów bullyingu. Przedstawione zostały fazy badań prowadzonych nad tym zjawiskiem. Omówieniu poddano także klasyfikację różnych rodzajów agresji elektronicznej ze zwróceniem szczególnej uwagi na cyberbullying, istotę i mechanizmy jego działania, przejawy i uwarunkowania. Stworzony został również profil sprawcy i ofiary tego zjawiska w świetle dotychczasowych badań. W rozdziale trzecim opracowane zostały metodologiczne podstawy badań własnych, gdzie przedstawiono zagadnienia dotyczące znaczenia poznania naukowego, etapy projektowania procesu badawczego oraz rodzaje badań. Wyszczególniono także przedmiot oraz problematykę badań własnych. Zadeklarowane zostało podejście badawcze wraz z procedurą badawczą. Dokonano również prezentacji osób, które wyraziły zgodę na wzięcie udziału w badaniach. Rozdział czwarty oparty został o badania własne, w których szczególne miejsce poświęcono specyfice osobowościowej sprawców i ofiar cyberbullyingu, a także jego przejawom i uwarunkowaniom. W niniejszym opracowaniu zawarto także sposoby radzenia sobie ofiar z cyberbullyingiem w kontekście doświadczanych jego konsekwencji. Praca została podsumowania zebranymi wnioskami z badań własnych.

Bajka jest niezwykle istotną częścią życia dziecka, za pośrednictwem wielu walorów edukacyjnych i wychowawczych wpływa na kształtowanie się osobowości przedszkolaka. Temat mojej pracy to: Bajkowy świat współczesnych przedszkolaków. Praca składa się ze wstępu, czterech rozdziałów, wniosków, zakończenia i bibliografii. Pierwszy rozdział poświęcony został psychospołecznym uwarunkowaniom funkcjonowania przedszkolaka. Zawiera on charakterystykę poszczególnych sfer rozwoju dziecka. Przedstawiony został również socjalizacyjny i edukacyjny aspekt oddziaływania na przedszkolaka. W rozdziale tym uwzględnione zostały także postawy rodzicielskie wobec dzieci. Natomiast ostatni punkt odnosi się do autoidentyfikacji przedszkolaka. Drugi rozdział traktuje o istocie bajki, jej rodzajach, a także wartościach edukacyjnych. Ponadto w rozdziale tym ujęto terapeutyczne oddziaływanie bajki na dziecko. W dalszej części pracy uzasadnione zostało podejście jakościowe, poprzez wyeksponowanie specyficznych cech tego podejścia. Ponadto zaprezentowano cele badawcze, obszary eksploracji badawczej oraz wybrane metody, niezbędne do przeprowadzenia badań, czyli wywiad skoncentrowany na problemie oraz analiza dokumentów. Ostatni rozdział pracy poświęcony został analizie zebranego materiału badawczego, której głównym zamierzeniem była odpowiedź na postawione pytanie badawcze, dotyczące tego, jaki jest zakres bajkowego doświadczenia współczesnego przedszkolaka. W części tej zostały przedstawione preferencje bajkowe dzieci, rodzaje bajek oferowanych przedszkolakom przez rodziców i nauczycieli, motywy ich wyboru, wychowawcze walory bajek oferowanych przedszkolakom oraz bajkowe identyfikacje przedszkolaków. Wyniki badań własnych zostały omówione na podstawie przeprowadzonych przeze mnie badań. Badaniami objętych zostało ośmioro przedszkolaków, czworo rodziców oraz czworo nauczycieli. Dzieci uczestniczące w badaniu, poproszone zostały o przygotowanie rysunków swojej ulubionej bajki, a także o narysowanie bajkowego bohatera, który najbardziej im się podoba. Ponadto z każdym z przedszkolaków przeprowadzono wywiad na temat wykonanych ilustracji oraz treści wybranych bajek. Natomiast nauczyciele i rodzice, biorący udział w badaniach, odpowiadali na pytania wcześniej przygotowane. W końcowej części pracy zawarte zostały wnioski, które stanowią próbę krótkiej odpowiedzi na postawiony w pracy główny problem badawczy. Całość pracy zamyka zakończenie, będące podsumowaniem wcześniejszych rozważań. Analiza przeprowadzonych badań wykazała, iż zakres bajkowego doświadczenia przedszkolaków jest szeroki, a w dużej mierze do wzbogacania go, przyczynia się podejmowana przez rodziców i nauczycieli aktywność w tym obszarze. Związana jest ona głównie różnorodnością bajek, jakie oferują oni swoim dzieciom. Zakres dziecięcych doświadczeń buduje również sam bohater bajkowy. Dziecko dzięki identyfikacji z nim, buduje pozytywny obraz samego siebie oraz staje się bardziej samodzielne. Innym również istotnym ele

Niniejsza praca skupią się na odżywianiu uczniów klas IV-VI szkoły podstawowej, którzy uczęszczają do świetlicy szkolnej. Ukazuje problem, jaki nurtuje dziś coraz większą liczbę rodziców i wychowawców – niewłaściwie dobrana do potrzeb organizmu dieta. Dzieci często jadają zbyt mało wartościowych posiłków, a zdecydowanie za dużo chipsów, słodyczy czy fast foodów. Nie mając świadomości, jakie zagrożenia mogą wyniknąć z takiego typu odżywiania się myślą, że jest to dobry sposób. Dzieje się tak, ponieważ często także rodzice nie zwracają uwagi na to, co jadają ich dzieci. W pracy zawarłam opis stadium rozwoju, w jakim są uczniowie uczęszczający do klas IV-VI szkoły podstawowej. Począwszy od rozwoju fizycznego przez rozwój intelektualny i społeczno – moralny po rozwój emocjonalny. Założyłam bowiem, że każda z tych sfer ma wpływ na sposób odżywiania się dziecka. Aby określić prawidłową dietę nastolatka należy ustalić, jakie są nieprawidłowości w dotychczasowym sposobie odżywiania. Mogą one doprowadzić do rozwinięcia się chorób. Nieprawidłowe odżywianie może także iść w przeciwnym kierunku – dziecko może jeść za mało i wtedy może grozić mu niedożywienie a nawet anoreksja. To ile kalorii powinien spożyć w ciągu dnia zależy od jego masy ciała i aktywności fizycznej oraz płci. W kolejnej części przedstawiłam opis świetlicy szkolnej, jako instytucji – jej genezę, podstawy prawne oraz stosowane metody i formy pracy. Zawarłam też informacje na temat funkcji tej placówki oraz informację o tym, kto może być wychowawcą świetlicy i charakterystykę wychowanków placówki. W oparciu o ten plan opisałam świetlice w Szkole Podstawowej im. Władysława Bartkowiaka w Jutrosinie. Aby uświadomić wychowanków świetlicy stworzyłam program obejmujący pięć zajęć, z których każde dotyczą odżywania. Są to zajęcia, które przybliżają dzieciom wiedzę na temat: piramidy zdrowego żywienia, składników odżywczych w pokarmach, szkodliwości jedzenia typu fast food, zasady zjadania pięciu posiłków dziennie oraz w ramach zajęć praktycznych samodzielnie przygotowywały sałatkę owocową. Projekt zrealizowałam w maju 2015 roku. Nauczyłam wychowanków, czym jest zdrowe odżywianie i dlaczego warto tak się odżywiać. Dzieci miały okazję samodzielnie przygotować niekonwencjonalny dla nich, bo zdrowy posiłek oraz ułożyć menu na cały dzień. Nauczyły się także jak zastępować niezdrową żywność zdrowszym jedzeniem, przygotowanym w domu. Mam nadzieje, że ta wiedze zachęci je do rozważnych wyborów produktów spożywczych i pomoże im w zmianie nawyków żywieniowych.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy szkolnej w zakresie kompetencji społecznych. Wybrałam ten temat ze względu na zaobserwowane przeze mnie pogłębiające się trudności dzieci w aspekcie współżycia z innymi. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w młodszym wieku szklonym. Ponadto dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu kompetencji społecznych, szczególnie w zakresie zawierania przyjaźni, współpracy oraz wyrażania i rozpoznawania emocji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Moją docelową placówka była świetlica szkolna w Szkole Podstawowej nr 73 im gen Władysława Andersa we Wrocławiu, której działalność wnikliwie przeanalizowałam. Ponieważ wychowankowie placówki wykazywali niski poziom kompetencji społecznych zaplanowałam cykl sześciu zajęć ukierunkowanych na rozwijanie owych umiejętności. Spotkania zostały oparte głownie o zabawę i czynności praktyczne, tak aby wykorzystać naturalną chęć dzieci do zabaw w celu rozwijania niezbędnych zdolności. Zajęcia realizowałam wiosną 2015 roku w ramach zajęć świetlicowych. Po przeprowadzeniu projektu mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosły umiejętności dotyczące współpracy, zawierania i utrzymywania przyjacielskich kontaktów, również w zakresie emocji dzieci funkcjonują na wyższym poziomie. Problemy sprawiły zajęcia pierwsze, ponieważ nie wszystkie dzieci chciały brać w nich udział oraz zajęcia piąte- dotyczące współpracy ze względu na nastawienie części dzieci na rywalizację i wygrywanie. Jednakże generalnie postawione przeze mnie cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć w świetlicach szkolnych oraz środowiskowych.

Napisana przeze mnie praca dotyczy problemu kompetencji polonistycznych i ma na celu wzmacnianie dzieci wczesnoszkolnych ze świetlicy środowiskowej, właśnie w tym zakresie. W związku z tym, że zauważyłam u dzieci problemy związane z edukacją polonistyczną, postanowiłam poświęcić niniejszą pracę temu zagadnieniu. Problem nabywania kompetencji polonistycznych, jest ważny szczególnie dziś- w dobie postępu technologicznego, tak więc uważam, że jest warty poświęcenia mu większej uwagi. W związku z tym, że moja praca dotyczy dzieci wczesnoszkolnych, przeanalizowałam prawidłowości rozwojowe występujące w okresie późnego dzieciństwa. Następnie, w oparciu o literaturę, opisałam istotne zagadnienia edukacji polonistycznej dzieci wczesnoszkolnych, z uwzględnieniem jej zakresu w klasach początkowych, kompetencji uzyskiwanych przez dzieci w tym czasie, a także problemów, jakie mogą wystąpić i możliwości ich kompensacji. Następnie dokonałam analizy świetlicy środowiskowej, uwzględniając najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem tego typu placówki, a potem dokonałam bardziej wnikliwego opisu świetlicy przy ul. Kowalskiej 79 we Wrocławiu, w której realizowany był niniejszy projekt. Zaplanowała i przeprowadziłam dla dzieci cykl zajęć, mających na celu rozwijanie ich wiedzy i umiejętności z zakresu edukacji polonistycznej. Przeprowadziłam pięć zajęć, które łączyły naukę z zabawą oraz były dostosowane do potrzeb dzieci. Poszczególne zajęcia rozwijały kompetencje polonistyczne dzieci, a także były poświęcone konkretnym zagadnieniom. Pierwsze trzy, rozwijały wiedzę i umiejętności dotyczące ortografii, czwarte dotyczyły czytania, a ostatnie stanowiły podsumowanie i uporządkowanie nabytych kompetencji. Podsumowując, projekt został zrealizowany z powodzeniem, mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach środowiskowych, ale także w szkołach i innych placówkach.

Celem mojej pracy uczyniłam wsparcie młodzieży przebywającej w placówkach socjalizacyjnych we wzmacnianiu jej aspiracji życiowych. Zainteresowałam się tym problemem, gdyż wychowankowie przebywający w placówkach całodobowych mogą mieć zaburzony obraz swojej przyszłości, wartości, dążeń i należy ich wspierać w ich działaniach, gdyż po opuszczeniu placówki będą musieli potrafić samodzielnie pokierować swoim życiem, odnaleźć się w nowej dla nich rzeczywistości, w której to wychowawcy już nie będą sprawowali nad nimi opieki. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dzieci w okresie adolescencji, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu wzmacniania aspiracji, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem placówki socjalizacyjnej, czyli dawnego Domu Dziecka. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność mieszkania socjalizacyjnego, znajdującego się przy Podwalu 67/8, przynależącego do Wrocławskiego Centrum Opieki i Wychowania, od 01 kwietnia 2015 roku, ponieważ wychowankowie wykazywali zaburzenia w zakresie samooceny, integracji i osiągnięć edukacyjnych. Zaplanowałam więc projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na metodach wzmacniania. Zajęcia zrealizowałam w maju 2015 roku, na zajęciach dodatkowych, dwa razy w tygodniu. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrósł ich poziom aspiracji, szczególnie aspiracji zawodowych, gdyż podopieczni potrafili podjąć próbę określenia tego, czym chcieliby zająć się po wyjściu z placówki. Problemy sprawiły zajęcia dotyczące wzmacniania aspiracji edukacyjnych młodzieży, gdyż wychowankowie jawnie okazywali, że zajęcia te ich nie ciekawią. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w placówkach socjalizacyjnych oraz w świetlicach środowiskowych.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy szkolnej w kwestii współpracy grupowej. Zainteresował mnie ten problem, ponieważ zaburzone współdziałanie między dziećmi w wieku szkolnym znacznie wpływa na ich prawidłowy rozwój. Nie mając odpowiednich relacji w gronie rówieśniczym wychowankowie nie są w stanie optymalnie funkcjonować w środowisku. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w okresie późnego dzieciństwa oraz młodszego wieku szkolnego. Dokonałam również analizy podstawowych pojęć z zakresu współpracy grupowej, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości jej kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. W związku z tym, że wychowankowie wykazywali deficyty we współpracy grupowej zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na jej kompensację. Oparłam się głównie na metodach, które pozwoliły mi wzmocnić u podopiecznych współdziałanie. W szczególności były to grupowe zabawy ruchowe oraz zajęcia muzyczne oraz plastyczne. Zajęcia zrealizowałam w maju 2015 roku. Projekt przeprowadzałam przed zajęciami lekcyjnymi, dwa razy w tygodniu. Po zrealizowaniu zajęć mogę stwierdzić, że u podopiecznych świetlicy wzrosła umiejętność współpracy w grupie. Pomimo niewielkich problemów na początku projektu, dzięki zajęciom podopieczni wiedzą, w jaki sposób należy dążyć do wspólnie wyznaczonych celów, potrafią prawidłowo komunikować się ze sobą, są zintegrowani oraz świadomi zagrożeń mogących wystąpić podczas współpracy z rówieśnikami. Mogę polecić ten cykl zajęć do realizacji w świetlicach szkolnych. Dodatkowo uważam, że projekt sprawdzi się również w placówkach, w których dzieci nie do końca się znają, nie potrafią osiągać wspólnych celów oraz nie są zintegrowane.

Tematem mojej pracy jest rozwijanie twórczych form realizacji czasu wolnego u dzieci w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy szkolnej. Zainteresowałam się problemem czasu wolnego, a mianowicie jego marnowaniem przez dzieci na mniej wartościowe zajęcia, ponieważ jest to coraz bardziej niepokojące zjawisko występujące w dzisiejszym świecie. Postanowiłam zająć się rozwijaniem twórczych form aktywności w czasie wolnym w świetlicy szkolnej, a dokładniej urozmaicaniem zajęć plastycznych, ponieważ jest to obszar moich zainteresowań. W związku z powyższym w pierwszym rozdziale mojej pracy przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Następnie rozpatrzyłam kwestię czasu wolnego, przedstawiając zarówno tradycyjne, jak i twórcze formy spędzania czasu wolnego, a także możliwości rozwijania kreatywnych form zajęć. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy Szkoły Podstawowej nr 73 im. Generała Władysława Andersa we Wrocławiu. Finalizacją moich przemyśleń był projekt działań ukierunkowanych na rozwijanie twórczych form podczas zajęć świetlicowych. Oparłam się głównie na technikach plastycznych. Zajęcia zrealizowałam na przełomie maja i czerwca 2015 r. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że zaplanowane cele zostały zrealizowane. Dzieci poznały nowe techniki plastyczne oraz dowiedziały się, co można zrobić ze zwykłych przedmiotów codziennego użytku. Problemem dla niektórych okazało się wycinanie i wynikające z tego zniechęcenie. Jednakże mogę stwierdzić, że projekt spełnił moje oczekiwania i może służyć innym wychowawcom w rozwijaniu twórczych form zajęć. Polecam taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach szkolnych, ale także w innych tego typu placówkach.

W swojej pracy będę się skupiała na aspektach komunikacji i współpracy w grupie. Początkowo odwołuję się do literatury naukowej i opisuję różne fazy rozwoju dziecka w wieku 10-12 lat. W kolejnym rozdziale przechodzę do sedna problemu , omawiając komunikację i współpracę w grupie. Podczas opisu komunikacji skupiam się na istotnych aspektach dotyczących procesu porozumiewania się człowieka z otaczającym go światem. Poruszam ważną kwestię, jaką jest aspekt dotyczący procesu słuchania, który ma ogromny wpływ na przepływ informacji między nadawcą, a odbiorcą przekazywanych treści. Ponadto zajmuję się istotą współpracy oraz tym, jak wpływa ona na nasze życie. W rozdziale 3 opisuję specyfikę świetlicy szkolnej, jej genezę, podstawy prawne jej funkcjonowania, cele i funkcje, metody oraz formy pracy w niej stosowane. Mówię o dokumentacji, która jest w niej gromadzona oraz o samych wychowankach jak i wychowawcy świetlicy szkolnej. Rozdział 4 skupia się na placówce docelowej, czyli Szkole Podstawowej w Strzelcach. Na początku omawiam genezę szkoły oraz okoliczności jej powstania, jak i różnego rodzaju aspekty jej funkcjonowania. Zajmuję się również celami i funkcjami, jakie stawia sobie ona w wytyczonych ramach działania. W rozdziale zostaje opisana kadra nauczycielska Szkoły, jak i sylwetka samego wychowawcy świetlicy. Bardziej szczegółowo zostają przedstawieni wychowankowie z którymi przyszło mi pracować w czasie realizacji projektu. W dalszej części swojej pracy prezentuję projekt skupiający się na rozwijaniu umiejętności komunikacji i współpracy w grupie wśród wychowanków świetlicy szkolnej. Projekt składa się z cyklu 5 zajęć, obejmujących różne aspekty funkcjonowania jednostki w grupie. Pierwsze zajęcia są nakierowane na integrację grupy, pozwalają uczestnikom poznać się lepiej i otworzyć na dalsze zadania. Drugie zajęcia zwiększają poczucie własnej wartości wychowanków, zabawy dążą do zauważenia swoich mocnych stron przez samego uczestnika, jak i przez jego rówieśników. Kolejne zajęcia dotyczą mowy niewerbalnej i możliwości jej wykorzystania w codziennym życiu. Po mowie niewerbalnej przychodzi czas na mowę werbalną, gdzie poruszam kwestie tworzenia komunikatów, jak i ich odbioru. Dodatkowo skupiam się nad kwestią związaną z zakłócaniem poprawnego odbioru informacji. Ostatnie zajęcia zajmują się współpracą, nastawione są głównie na interakcje między uczestnikami i realne doświadczanie poczucia wspólnoty. Ważne jest doświadczanie siebie jako części większej całości i odczucie, że jest się jej ważnym elementem. Całość zakończona jest podsumowaniem przeprowadzonego toku zajęć oraz refleksjami dotyczącymi całego projektu.

Celem niniejszej pracy jest wzmocnienie więzi w grupie gimnazjalistów poprzez aktywne spędzanie czasu wolnego w świetlicy środowiskowej. Zajęłam się takim tematem, ponieważ współczesna młodzież coraz mniej czasu poświęca zarówno na interakcje grupowe, jak i na aktywne spędzanie czasu wolnego. Celami postawionymi przeze mnie było: rozwijanie i pogłębianie współpracy w grupie gimnazjalistów oraz integracja i wzmacnianie więzi koleżeńskich z wykorzystaniem ćwiczeń aktywizujących, które miały zmusić młodzież do aktywności fizycznej. Wychowankowie mając wolny czas do wykorzystania, wolą poświęcić go grą internetowym i surfowaniu po sieci. Konsekwencjami takich zachowań mogą być m.in. otyłość, mniejsza sprawność ruchowa, brak przyjaciół, mylenie świata wirtualnego z rzeczywistym, agresja (poprzez wszelkiego rodzaju gry). Dużym problemem też jest to, iż proces socjalizacji nie jest przechodzony przez nich poprawnie, co w późniejszym czasie może być ogromnym problemem. Młodzież taka rzadko nawiązuje głębsze więzi, przez co większość z nich nie ma przyjaciół i czuje się osamotniona. Myślę, że cały projekt spełnił moje oczekiwania. Wystąpiło kilka niepowodzeń, jednak nie miały one wpływu na realizację założonych przez mnie celów. Grupa była zdyscyplinowana, nie przeszkadzała podczas zajęć i była chętna do współpracy ze sobą i do tworzenia nowych rzeczy. Zrealizowane zostały wszystkie założone przez mnie cele. Dzieci nauczyły się jak ważne jest zdanie drugiej osoby, wiedzą też, że fajnie jest spędzać wspólnie czas oraz potrafią połączyć swój wolny czas ze sportem. Projekt ten może być wykorzystywany w pracy z różnymi grupami dzieci, w których obserwuje się brak poprawnych integracji i zanik więzi grupowych. Zadania zawarte w nim pomogą poznać się lepiej grupie i scalić ją.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy szkolnej w kwestii kształtowania umiejętności kreatywnego spędzania czasu wolnego. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ zauważyłam u dzieci w młodszym wieku szkolnym narastającą tendencję do spędzania swojego wolnego czasu w sposób standardowy i zazwyczaj bierny. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku od siedmiu do dziesięciu lat oraz dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu problematyki czasu wolnego, wskazując zarówno na deficyty i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej znajdującej się w Szkole Podstawowej nr 118 im. płk. pil. Bolesława Orlińskiego we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie wykazywali nieumiejętności w zakresie kreatywnego spędzania wolnego czasu, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na metodach zadaniowych, technikach plastycznych oraz formach muzycznych i ruchowych. Zajęcia zrealizowałam w maju 2015 roku na zajęciach w świetlicy szkolnej. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła umiejętność kreatywnego spędzania wolnego czasu. Dzieci poznały ciekawe rozwiązania, które będą mogli wykorzystywać w swoich wolnych chwilach. Ze względu na dużą liczbę podopiecznych w grupie, momentami problem sprawiało zapanowanie nad nią i utrzymanie dyscypliny wśród wychowanków. Mimo tego, założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji przede wszystkim w świetlicach szkolnych, środowiskowych, placówkach socjalizacyjnych oraz rodzinnych domach dziecka.

Temat, który został poruszony w niniejszej pracy, dotyczy problemu stosunkowo nowego i coraz powszechniejszego. Internet i komputer posiada w tym momencie prawie każdy. Jednak wiedza na temat bezpieczeństwa w sieci nie jest wystarczająco rozpowszechniana. Zagrożeń w sieci jest wiele, dlatego tak ważne jest, by je znać i umieć się przed nimi bronić. Podobnie ze zjawiskiem cyberprzemocy. Pojawia się coraz częściej, nagłaśniane jest przez media, jednak nadal nie jest wystarczająco wyjaśniane. Ludzie, a w szczególności dzieci i młodzież, mają słabą wiedzę dotyczącą tego problemu, jak się przed nim chronić, jakie mogą być jego konsekwencje, gdzie sięgać po pomoc. Celem pracy jest rozwijanie kompetencji bezpiecznego korzystania z komputera i Internetu oraz odpowiedniego reagowania na zjawisko cyberprzemocy. Dostarczenie odpowiedniej wiedzy na temat zagrożeń Internetu oraz sposobów chronienia się przed nimi, zasad panujących w cyberprzestrzeni, zalet i wad korzystania z sieci, a także rozwinięcie odpowiednich kompetencji bezpiecznego poruszania się w niej. Ponadto również uzmysłowienie, czym jest cyberprzemoc, jak się przed nią chronić, jakie mogą być jej konsekwencje, a także jak należy ją zwalczać. Dodatkowo zminimalizowanie ryzyka uzależnienia od komputera i gier komputerowych, a także uświadomienie zalet przeniesienia świata tych gier do świata rzeczywistego i rozwijanie zainteresowań wychowanków poprzez dzielenie się ich pasjami za pomocą video blogów. Pierwszy rozdział porusza tematykę dotyczącą rozwoju młodzieży w okresie gimnazjalnym, czyli w etapie dojrzewania (wiek 13-15 lat). Drugi rozdział poświęcony jest problemowi bezpieczeństwa w Internecie i zjawisku cyberprzemocy (definicje, typologie, podziały). Trzeci rozdział opisuje placówkę, jaką jest świetlica środowiskowa. Opisane są zadania, cele, funkcje, metody i formy pracy, organizacja pracy, specyfika wychowawców i wychowanków tego typu placówek. Ostatni rozdział skupia się na konkretnym miejscu, w którym przeprowadzony został projekt. Jest to Świetlica Środowiskowa „Tęcza”. Wychowankowie objęci projektem w mniejszym lub większym stopniu mieli problemy ze zjawiskiem cyberprzemocy, a także ich wiedza dotycząca bezpieczeństwa w Internecie okazała się nikła. Wychowawców w placówce była niewystarczająca ilość, nie byli w stanie sprostać każdemu wyzwaniu, dlatego pojawiła się zasadność prowadzenia projektu właśnie w tym miejscu. Zaplanowałam cykl zajęć obejmujący wszystkie założone przeze mnie cele. Zrealizowałam go na początku czerwca. Każde zajęcia trwały około 60 minut. Pierwsze dostarczały młodzieży wiedzy o Internecie w formie wykładu, kolejno przećwiczenia zagadnień przez tworzenie plakatów do odpowiednich poleceń. Drugie zajęcia były kontynuacją pierwszych. Miały odmienną formę, lecz dotyczyły tego samego zagadnienia, w celu jego utrwalenia i udoskonalenia kompetencji. Były w formie podchodów, w których zadania sprawdzały wiedzę o bezpieczeństwie w sieci. Trzecie spotkanie dotyczyło zj

Celem mojej pracy było wzmocnienie poczucia własnej wartości u dzieci ze świetlicy środowiskowej. Zainteresowałam się tym problemem, pracując z podopiecznymi programu AKADEMIA PRZYSZŁOŚCI, gdzie zdecydowana większość dzieci pochodzi ze środowisk niewydolnych wychowawczo, o niskim statusie materialnym. Spotykają się z licznymi zaniedbaniami oraz nieprawidłową realizacją potrzeb: szacunku, poczucia ważności, czy bezpieczeństwa. Z tego powodu samoocena tych dzieci jest obniżona, utrwalają w sobie myśl o byciu niewystarczająco dobrym, z ograniczonymi możliwościami rozwoju. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 10 – 12 lat, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu poczucia własnej wartości i samooceny wskazując zarówno na deficyty, jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy środowiskowej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy środowiskowej „Bratnia Dłoń” w Oleśnicy. Ponieważ u podopiecznych tejże placówki można było zaobserwować zachowania świadczące o niskim poczuciu własnej wartości, zarówno agresywne, deprecjonujące własną osobę, jak i wycofujące oraz silną potrzebę poddawania swoich aktywności opinii rówieśników lub wychowawców. Zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na metodzie projektowania doświadczeń, która zakłada czynne uczestnictwo w procesie dochodzenia do wiedzy oraz kształtowania się refleksji. Ponadto wykorzystywałam metodę perswazji, rozmów kierowanych, opowiadania, a przede wszystkim zabaw i ćwiczeń ruchowych. Zajęcia zrealizowałam na przełomie maja i czerwca 2015 roku, spotykając się z dziećmi dwa razy w tygodniu, w czasie ich pobytu w świetlicy środowiskowej. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u podopiecznych wzrosła motywacja do podejmowania aktywności fizycznych, a także realizacji wyznaczonych na zajęciach wyzwań. Dzieci podczas spotkań były zaangażowane, chętnie wypowiadały swoje zdanie oraz wydobywały trafne refleksje, co może świadczyć o rozumieniu poruszanych zagadnień. U uczestników dało się zauważyć stopniowe zacieśnianie więzi oraz większą otwartość na grupę. Zrealizowane zajęcia podniosły ich poczucie kompetencji, sprawczości, a także wzmocniły obraz własnej osoby. W toku zajęć pojawiły się problemy organizacyjno- techniczne, złożone ćwiczenia ruchowe wymagały wsparcia ze strony dodatkowych opiekunów, trening płotkarski powinien być realizowany na wolnym powietrzu lub sali gimnastycznej. Spotkanie trzecie sprawiło najwięcej trudności, dzieciom nie podobało się zadanie z piłkami lekarskimi oraz nie rozumiały sensu ćwiczenia. Wskazane problemy spowodowały rozluźnienie w grupie i czasowe odejście od głównego celu zajęć. Podsumowując mogę stwierdzić, że projekt spełnił moje oczekiwania. Zrealizowane zostały założone cele, mimo, że w wielu momentach zajęcia rozmijały się z moimi wyobrażeniami o nich. Mogę polecić taki cykl spotkań do realizacji w placówkach opiek

Dzieci trafiające do placówki socjalizacyjnej najczęściej pochodzą ze środowisk, w których nie zachęcano do wysiłku intelektualnego, zaniedbywano obowiązek szkolny, a także nie udzielano uczniom pomocy w nauce. Stąd też problem braku motywacji do nauki jest ściśle związany z niekorzystną sytuacją życiową wychowanków. Dzieci nie wiedzą, jak się uczyć, brakuje im motywacji do nauki oraz wykazują znaczne zaległości w materiale obowiązującym na danym etapie kształcenia. Problem ten istnieje od dawna i z roku na rok się nasila. Zjawisko to jest sferą do aktywnych działań pedagogicznych nie tylko teraz, ale będzie nią również w najbliższych latach. Problemem braku motywacji do nauki zainteresowałam się, współpracując w ramach wolontariatu z placówką socjalizacyjną Dom Dziecka w Domaszkowie. Zauważyłam u wychowanków silne zniechęcenie wobec nauki szkolnej. Po rozmowach z wychowawcami postanowiłam stworzyć program mający na celu wzmacnianie motywacji do nauki. W rezultacie powstała niniejsza praca, która składa się z następujących rozdziałów: w pierwszym zwracam uwagę na rozwój dziecka w wieku 7-10 lat, a przede wszystkim trudną rolę ucznia, jaką podejmuje; w drugim podejmuję problematykę motywacji do nauki w literaturze przedmiotu, w tym ograniczenia oraz czynniki wspierające motywację uczniów; rozdziały trzeci i czwarty opisują strukturę organizacyjną placówki socjalizacyjnej oraz Domu Dziecka w Domaszkowie, w tym genezę, ukonstytuowanie prawne, cele, zadania i funkcje, metody i formy pracy, kadrę, wychowanków oraz charakterystykę podopiecznych placówki jako uczniów. W ramach projektu zaplanowałam i przeprowadziłam cykl zajęć, z których pierwsze zostały poświęcone wzmacnianiu poczucia własnej wartości i kompetencji, radzeniu sobie ze stresem oraz rozwijaniu funkcji poznawczych. Kolejne zaś dotyczyły zagadnień z zakresu takich przedmiotów szkolnych, jak język polski, matematyka, przyroda oraz muzyka. Projekt przyniósł oczekiwane rezultaty, czyli m. in. dzieci wzmocniły poczucie własnej wartości i kompetencji, wzbudziłam w nich motywację do nauki języka polskiego i matematyki oraz rozwinęłam w nich zainteresowanie przyrodą, muzyką i sztuką.

Celem pracy, której realizacji się podjęłam jest kształtowanie umiejętności prospołecznych w oparciu o harcerski system wychowawczy, który dzięki swojej wszechstronności daje wiele możliwości na realizację obranego przeze mnie działania. Zajęłam się takim tematem, ponieważ na co dzień coraz częściej zauważyć można obojętność wśród ludzi. Unika się odpowiedzialności, czy to za swoje działania, czy też wobec innych. Warto jest zacząć kształtować umiejętności prospołeczne u jak najmłodszych dzieci, a wraz z wiekiem dbać o ich dalszą kontynuację i wzmagać oddziaływania, gdyż gwarantuje to odniesienie sukcesu. Podjęte działania dotyczą młodzieży w wieku od czternastu do szesnastu lat, uczęszczających do świetlicy środowiskowej. W pierwszym rozdziale skupiłam się na specyfice rozwoju fizycznego, emocjonalnego i społecznego w odniesieniu do wspomnianej grupy wiekowej. Podejmując jakiekolwiek działania, kluczową kwestią jest znajomość specyfiki rozwoju danej grupy wiekowej, co pomaga zaplanować dalsze działania. Drugi rozdział jest poświęcony umiejętnościom prospołecznym i objaśniającym je teoriom. Następnie w dwóch kolejnych rozdziałach zajęłam się specyfiką placówki wsparcia dziennego, jaką jest świetlica środowiskowa. Rozdział piąty przedstawia ideę Związku Harcerstwa Polskiego oraz wartość harcerskiego systemu wychowawczego. W szóstym rozdziale swojej pracy, przedstawiam projekt, za pośrednictwem którego podjęłam realizację założonego celu, jakim było kształtowanie umiejętności prospołecznych w oparciu o harcerski system wychowawczy. Po przeprowadzeniu zaplanowanych zajęć, mogę stwierdzić, iż udało mi się osiągnąć założony cel, ponieważ młodzież wyszła z zajęć z nową wiedzą i doświadczeniami. Polepszeniu uległy również ich, wątpliwe wcześniej, wzajemne relacje. Podczas zajęć można było zaobserwować częstsze podejmowanie współpracy i działań pomocowych w toku prowadzonych ćwiczeń.

Założeniem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy środowiskowej w kwestii wzmacniania współpracy w grupie. Zainteresowałam się tym tematem, ponieważ ważne jest ukierunkowywanie dzieci na bezkonfliktowe rozwiązywanie problemów oraz eliminowanie nadmiernej rywalizacji w grupie. W tym celu przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 10-13 lat. Dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu możliwości wzmacniania współpracy w grupie, wskazując deficyty oraz obszary możliwej kompensacji. Opisałam także najważniejsze informacje dotyczące funkcjonowania świetlicy środowiskowej, w szczególności zaś działanie i strukturę Parafialnej Świetlicy Środowiskowej "Świetliki". Wychowankowie świetlicy wykazywali deficyty w organizacji współdziałania, nieumiejętność podziału pracy, a także mieli trudność w dobrej komunikacji, zaplanowałam cykl ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na metodach wzmacniania. Zajęcia zrealizowałam w maju 2015 roku, na zajęciach dodatkowych, odbywających się raz w tygodniu. W rezultacie po przeprowadzeniu zajęć, mogę stwierdzić, iż u wychowanków wzrosła skuteczność współdziałania, zwiększyła się otwartość na nowe doświadczenia. Polepszeniu uległa również komunikacja i aktywne słuchanie. Podczas realizacji projektu natrafiłam na problemy wynikające z małej akceptacji niektórych osób w grupie, oraz niemożność pokonania nadmiernego dystansu względem wchodzenia w nowe role. Jednakże założenia projektu zastały w znacznej części zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w placówkach o podobnych problemach, a także wszędzie tam, gdzie istnieje ukierunkowanie na współdziałanie.

Celem mojej pracy jest zachęcenie dzieci ze świetlicy środowiskowej do czytania książek drukowanych. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ obecnie młodzi ludzie coraz rzadziej czytają książki drukowane, ograniczając się jedynie do lektur szkolnych lub ich streszczeń. Problemem jest również to, że nie lubią czytać, uważając ten sposób spędzania wolnego czasu za jego stratę. Niestety, coraz częściej można także zauważyć, że nie czytają dorośli, przez co dzieci nie przejmują nawyku czytania książek, zupełnie wykluczając ten sposób spędzania wolnego czasu. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, dokonałam przeglądu i interpretacji podstawowych pojęć z zakresu wykorzystywania przez dzieci wolnego czasu i problem nieczytania książek drukowanych, wskazując na możliwości kompensacji tego problemu. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlic środowiskowych, szczególną uwagę zwracając na działalność Parafialnej Świetlicy Środowiskowej „Świetliki”, w której przeprowadziłam zajęcia. Obserwacja i rozmowy z podopiecznymi świetlicy wykazały, że dzieci nie lubią czytać książek w wolnym czasie, pomijając nawet zadane lektury szkolne. W związku z tym przygotowałam cykl zajęć mający na celu zachęcenie dzieci do czytania, ukazanie wartości i zalet wynikających z czytania książek oraz zapoznanie z ciekawymi zabawami, w których można wykorzystać różnego rodzaju dzieła. Zajęcia zrealizowałam w Parafialnej Świetlicy Środowiskowej „Świetliki” w maju 2015 roku. Ukierunkowałam się na zapoznanie dzieci z różnymi rodzajami książek, możliwością korzystania z biblioteki, zaletami książek drukowanych, chociażby w kreatywnych zabawach wolnoczasowych (quizy, zagadki, zakładki do książek). Dzieci chętnie uczestniczyły w proponowanych zajęciach, w większości zabaw bardzo aktywnie brali udział. Podsumowując, mogę stwierdzić, że zrealizowałam założone w projekcie cele, a po ich przeprowadzeniu podopieczni świetlicy wykazywali większe zainteresowanie książkami drukowanymi.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci z placówki socjalizacyjnej w kwestii umiejętności radzenia sobie ze stresem. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ wiem, że już najmłodsze dzieci przebywające w placówkach narażone są na odczuwanie negatywnych skutków stresu i że zazwyczaj nie potrafią one radzić sobie z tym zjawiskiem. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w młodszym wieku szkolnym zaczynając od rozwoju fizycznego, poprzez poznawczy, emocjonalny, moralny, a na społecznym kończąc. Dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu stresu, jego przyczyn, skutków, a także sposobów radzenia sobie z nim. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem placówki socjalizacyjnej, to znaczy jej funkcje, cele i zadania, metody stosowane w placówce, organizację pracy, prowadzoną dokumentację, a także pracującą tam kadrę i przebywających wychowanków. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność Wrocławskiego Centrum Opieki i Wychowania we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie wykazywali brak wiedzy w zakresie umiejętności radzenia sobie ze stresem, cechowali się niską samooceną, a także niechęcią do czytania i słuchania bajek, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na bajkach terapeutycznych. Cykl zajęć przeprowadziłam w czerwcu 2015 w jednym tygodniu na zajęciach dodatkowych. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosło poczucie własnej wartości i zainteresowanie bajkami. Ponadto wzrosła wiedza na temat stresu, a także umiejętność radzenia sobie z nim. Problemy sprawiły zajęcia dotyczące swoich mocnych stron i sukcesów, a także te związane ze stresem. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w innych placówkach, takich jak świetlica szkolna, czy środowiskowa.

Celem mojej pracy jest wzmacnianie poczucia własnej wartości u dzieci w świetlicy środowiskowej. Zainteresowanie tym tematem wyniknęło z moich obserwacji dzieci w wieku od 7 do 12 lat m.in. na koloniach oraz praktykach. Zauważyłam, że dzieci nie lubią siebie, nie wierzą w swoje możliwości i łatwo się poddają. Wybrałam tak młodą grupę, ponieważ najlepiej jest jak najszybciej zacząć wzmacniać samoocenę dziecka. Niska wiara w siebie skutkuje w przyszłości poważnymi konsekwencjami. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym w zakresie rozwoju fizycznego, intelektualnego, emocjonalnego, społecznego i moralnego. W każdym z rozdziałów opisałam najważniejsze kwestie dotyczące rozwoju, zachodzące zmiany i stawiane przed dziećmi zadania poszczególnych okresów rozwojowych. Dokonałam analizy pojęcia: poczucie własnej wartości, skupiając się na aspekcie definicyjnym, opisie Ja idealnego i Ja realnego, wpływie samooceny na zachowanie człowieka, opisie czynników warunkujących poziom lubienia siebie oraz czynnikach naprawczych, które pomogą skompensować braki w poczuciu własnej wartości. Opisałam także najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem placówki wsparcia dziennego, jaką jest świetlica środowiskowa. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność Parafialnej Świetlicy Środowiskowej „Świetliki” przy placu ks. Stanisława Staszica we Wrocławiu, skupiając się m.in. na podstawach prawnych funkcjonowania placówki i jej organizacji, funkcjach i zadaniach, stosowanych metodach, formach i typach zajęć, dokumentacji, kadrze oraz wychowankach. Ponieważ grupa dzieci z wybranej przeze mnie świetlicy, charakteryzowała się niskim poczuciem własnej wartości, zaplanowałam projekt działań ukierunkowanych na wzmacnianie ich samooceny. Przeprowadziłam pięć zajęć poświęconych m.in. odkrywaniu w sobie mocnych stron, poprawianiu poczucia sprawstwa i efektywności, dostrzeganiu jak jest się postrzeganym w grupie, radzeniu sobie z porażką oraz optymistycznemu patrzeniu na życie. Na każdych zajęciach starałam się doceniać pracę dzieci, chwalić je, pomagać poznać siebie i otwierać się na grupę. Projekt zrealizowałam w maju 2015. Efektem moich zajęć jest wzrost poczucia własnej wartości dzieci, a co za tym idzie chętniejsze wypowiadanie się w grupie i większe angażowanie w prowadzone w świetlicy zajęcia. Pomimo niewielkich problemów szczególnie ze stawianiem realnych wymagań, uważam projekt za udany. Generalnie udało mi się osiągnąć zamierzone cele. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w każdej grupie dzieci w wieku wczesnoszkolnym, ponieważ oprócz zwiększania poczucia własnej wartości, zwiększają także poczucie bezpieczeństwa w grupie, dostarczają informacji o tym, jak dzieci odbierane są przez inne osoby, pomagają odkryć swoje wady i zalety oraz radzić sobie z porażką.

Celem mojej pracy było wykorzystanie zajęć artystycznych w profilaktyce zachowań agresywnych dzieci w wieku 10-13 lat z placówek socjalizacyjnych. Zainteresowałam się tym zagadnieniem, gdyż z teorii i praktyki wiem, że w placówkach tego typu poziom złości wśród podopiecznych jest wysoki. Wynika to m.in. z ich trudnych sytuacji życiowych i spowodowanych tym innych problemów. Ponadto, przed podjęciem studiów pedagogicznych, przez rok studiowałam na historii sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie zainteresowałam się tematem arteterapii. Aby rzetelnie przystąpić do projektowania zajęć w ramach końcowego projektu, przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 10-13 lat – rozpoczynając od rozwoju fizycznego, poprzez umysłowy, emocjonalny, moralny, kończąc na procesach kształtowania się tożsamości. Przeanalizowałam także literaturę zajmującą się problemem agresji skupiając się przede wszystkim na jej przyczynach i rodzajach. Zwróciłam także uwagę na możliwości jej przeciwdziałania (m.in. idea katharsis oraz działania twórcze z elementami arteterapii). Zaznajomiłam się z teoretyczną i praktyczną stroną funkcjonowania placówek socjalizacyjnych. Na docelowe miejsce przeprowadzenia cyklu zajęć wybrałam SIEMACHA Spot 24/7 we Wrocławiu przy ul. Chopina 9A, gdzie odbyłam również praktyki pedagogiczne. Dzięki temu poznałam wychowanków, z którymi chciałam zrealizować zajęcia. Przekonałam się osobiście, że mają wysoki poziom złości i frustracji. Uzupełniłam swoją wiedzę rozmawiając z panią psycholog Katarzyną Mazur oraz wychowawcami, którzy potwierdzili obecność problemu zachowań agresywnych u podopiecznych. Przy konceptualizacji zajęć opierałam się głównie na metodach zadaniowych i ekspresyjnych, uzupełnionych o wzmacnianie pozytywne. Dominującą formą były zajęcia artystyczne. Projekt zrealizowałam w pierwszych dwóch tygodniach czerwca, w ramach zajęć dodatkowych. Podsumowując mogę stwierdzić, że podopieczni SIEMACHA Spot 24/7 nauczyli się, że agresja jest czymś normalnym, jednak trzeba ją kontrolować. Dowiedzieli się również, że można oczyszczać się ze złości i negatywnych emocji poprzez działania twórcze i sztukę. Przeprowadzone zajęcia były dla nich okazją, aby zastanowić się nad tym, co rzeczywiście nad denerwuje i wyprowadza z równowagi, a co rozczarowuje i smuci. Takie rozeznanie zwiększa samoświadomość i może przyczynić się do obniżenia poziomu złości, a w konsekwencji zmniejszenia ilości zachowań agresywnych. Założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Nie wszystko wyszło idealnie tak, jak zaplanowałam (problemy techniczne), jednak obyło się bez większych trudności. Momentami grupa nie chciała współpracować, jednak dało się zachęcić jądo działania i skończenia ćwiczeń. Mogę polecić swój projekt do realizowania w placówkach socjalizacyjnych. Uważam, że sprawdziłby się również w świetlicach środowiskowych i ogniskach wychowawczych.

Celem mojej pracy jest wsparcie nastolatków z Mieszkania Socjalizacyjnego w „Przystanku Dobrej Nadziei” we Wrocławiu w kwestii rozwijania zdolności twórczego myślenia. Zainteresowałam się tym problemem ponieważ współczesne społeczeństwo wymaga od młodych ludzi wchodzących w dorosłe życie kreatywności, twórczej postawy i oryginalności, ale ten aspekt jest bagatelizowany w trakcie tradycyjnej edukacji szkolnej. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 13 -16 lat, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu twórczego myślenia, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem placówki socjalizacyjnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność Mieszkania Socjalizacyjnego w „Przystanku Dobrej Nadziei” we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie wykazywali małe umiejętności w zakresie ekspresji twórczej, kreatywnych działań i aspiracji życiowych. Zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na metodach Treningu Twórczości oraz na metodach Twórczego Rozwiązywania Problemów. Zajęcia zrealizowałam w czerwcu 2015; na zajęciach dodatkowych odbywających się co drugi dzień. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków rozwinęła się wyobraźnia, mają oni dużo nowych pomysłów. Potrafią dążyć do rozwiązania problemu nowymi drogami, z różnych punków widzenia, a także są świadomi że twórcze podejście do życia jest wartością samą w sobie. Problemy sprawiły zajęcia przedostatnie, podczas których przeprowadzane ćwiczenia wymagały od uczestników nie tylko umiejętności elastycznego myślenia, ale także wnikliwego dostrzegania problemów i dotyczyły konkretnych technik, wspomnianych już metod TRoP. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w placówkach socjalizacyjnych, ale także w rodzinnych formach opieki, świetlicach środowiskowych i świetlicach szkolnych.

Na samym początku mojej pracy przedstawiłam charakterystykę następujących rozwojów dzieci w młodszym wieku szkolnym: fizyczny, poznawczy, społeczny, emocjonalny, moralny. W następnym rozdziale opisałam bajkę jako element dzieciństwa przedstawiłam kilka jej definicji, napisałam, jakie znaczenie ma dla dziecka i jak ważne jest, aby była ona książkowa. Opisałam negatywny wpływ telewizji i komputera na dziecko, a także zajęłam się problem, jakim jest nieprawidłowy dobór bajek. Następnie opisałam czynnik naprawczy czyli terapeutyczną rolę bajki. W kolejnym rozdziale opisałam świetlicę szkolną pisząc jej genezę, uwarunkowania prawne, metody, formy, zadania, a także charakteryzując jej wychowanków i wychowawców. Kolejny rozdział poświęciłam opisie placówki, w której przeprowadziłam zajęcia a mianowicie świetlicy szkolnej w Zespole Szkoły Podstawowej i Gimnazjum w Sulikowie. Tam także opisałam genezę i uwarunkowania prawne. Określiłam także, jakie spełnia zadania i funkcje oraz jakie są w niej realizowane formy i metody pracy. W następnym rozdziale zaprezentowałam konspekty zajęć, które zrealizowałam w swojej placówce. Praca kończy się podsumowaniem projektu, w którym wykazałam, że nauczyłam dzieci jak odbierać bajki książkowe. Wychowankowie uważnie słuchali lektury, potrafili skupić na niej uwagę oraz prawidłowo udzielić odpowiedzi na pytania dotyczące jej treści. Dodatkowo dzieci miały okazję wziąć udział w zabawach ruchowych, które wprowadzały je w tematykę bajek. Sądzę, iż takie zabawy mogą zachęcić dziecko do sięgnięcia po książkę. Na moich zajęciach dzieci z ochotą „przenosiły się”: w świat smoków, do Stumilowego lasy, do krainy złotej rybki, do cesarskiego pałacu, gdzie śpiewa słowik oraz do niesamowitego świata kota Filemona. Zauważyłam, że sprawiało im to wiele radości, a przede wszystkim nauczyło odbioru bajek książkowych, co było celem przeprowadzanych przeze mnie zajęć.

Celem mojej pracy jest wsparcie polskich dzieci mieszkających w Holandii w kwestii wzmacniania ich tożsamości narodowej. Zainteresowałam się tym problemem po kilkumiesięcznym pobycie w Holandii, gdzie miałam okazję dostrzec problem braku u polskich dzieci podstawowej wiedzy na temat ojczyzny, oraz ich zagubienia w wielokulturowości. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym oraz dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu wzmacniania tożsamości narodowej, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem polskich szkół za granicą. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność Polskiej Szkoły w Dordrecht. Ponieważ wychowankowie wykazywali deficyty w zakresie wiedzy na temat historii, kultury, geografii Polski oraz umiejętności posługiwania się językiem ojczystym zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na metodach zadaniowych i zajęć praktycznych. Zajęcia zrealizowałam w maju 2015 roku podczas trzech sobotnich spotkań. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u dzieci wzrosła wiedza na temat polskich symboli narodowych, sławnych Polaków, oraz największych polskich miast. Problemy sprawiły zajęcia dotyczące sławnych Polaków oraz największych miast Polski, gdyż okazały się nieco za długie i zbyt obszerne, przez co pod koniec spotkań dzieci były już nieco zmęczone. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji we wszystkich polskich szkołach znajdujących się w różnych państwach.

Patriotyzm jest umiłowaniem Ojczyzny, poczuciem więzi ze swoim narodem oraz silnym przywiązaniem do swojego kraju, tradycji i kultury. Jest wartością często zaniedbaną w czasie wychowania. Sens kształcenia postawy patriotycznej tkwi we wzbudzeniu emocji podczas zajęć, aby móc dosadnie trafić zarówno do świadomości jak i do serca. Globalizacja, konsumpcjonizm i ciągła pogoń za hedonizmem gubi wiele cennych wartości, które powinny być fundamentem w życiu człowieka. Przypomnienie o wartościach narodowych można odnaleźć w utworach hip-hopowych. Te, które zostały wykorzystane w czasie realizacji projektu opisują postacie historyczne kierujące się w swoim życiu wartościami takimi jak: wierność, lojalność, braterstwo, czy przyjaźń. Kształtowanie postawy patriotycznej wiąże się z uświadomieniem młodzieży o tym, jak istotna jest pamięć oraz szacunek do ludzi i ich bohaterskich czynów. W blokowiskach rap jest najpopularniejszym rodzajem muzyki. Niestety, nie wszystkie utwory przedstawiają postawy godne naśladowania. Dodatkowo wielu słuchaczy nie do końca rozumie sens treści, który niejednokrotnie ma drugie dno. Warto zatem poszerzyć horyzonty młodych ludzi z pomocą tych wykonawców, których przekaz niesie za sobą wartości pozytywnie wpływające na młodzież.Temat patriotyzmu jest ponadczasowy, towarzyszy nam od najmłodszych lat. Temat patriotyzmu w obecnej chwili jest na topie. Promują go artyści uliczni za pomocą profesjonalnych obrazów graffiti, muzycy, a nawet kibice (chociaż w dość kontrowersyjny sposób). Tym samym pomoc w interpretacji oraz w zrozumieniu wielu treści zawierających wartości patriotyczne jest potrzebny, aby móc poznać i zrozumieć aspekty związane z historią naszego narodu oraz uniknąć nacjonalistycznego toku myślenia. Kształtowanie postawy patriotycznej pozwala odnaleźć swoją tożsamość, poczuć przynależność do społeczeństwa. Ponadto ciekawostki historyczne mogą wzbudzić zainteresowanie, pasję, stanowić alternatywę dla młodzieży z blokowiska, która swój czas bardzo często spędza pod blokiem, co stanowi krótką drogę do demoralizacji. Z praktycznego punktu widzenia zajęcia opierające się na muzyce hip-hopowej są mobilizacją do poszerzania swojej wiedzy historycznej, ciekawym doświadczeniem, które bez wątpienia odróżnia się od tradycyjnych form przekazywania wiedzy. Ponadto daje możliwość zmniejszenia dystansu społeczeństwa wobec tej subkultury, która w naszym kraju jest napiętnowana przez pozostałe kręgi kulturowe.Oprócz wychowania w duchu patriotycznym zajęcia takie dadzą młodym ludziom poczucie zrozumienia i satysfakcji; pozwolą uświadomić młodzieży, że ich styl bycia i zainteresowania są dla grona pedagogicznego istotne. Zajęcia przedstawione w projekcie mogą być wykorzystane zarówno w świetlicach środowiskowych jak i opiekuńczo-wychowawczych. Placówki o charakterze resocjalizacyjnym są również dobrym miejscem, aby urozmaicić czas młodych ludzi oraz zainteresować ich tematyką historyczną. Godziny wychowawcze w szkole gimnazjalnej s

Tematem pracy jest: Rozwijanie umiejętności współpracy i zaufania do drugiej osoby poprzez ruch, taniec oraz choreografię taneczną. Umiejętność współpracy oraz zaufania pomiędzy ludźmi w życiu każdego człowieka jest bardzo ważna, dlatego należy ją rozwijać u dzieci od najmłodszych lat. Ruch oraz aktywność fizyczna również powinny towarzyszyć każdemu człowiekowi przez całe życie, ponieważ dzięki nim możemy dbać o własne zdrowie oraz o kondycję fizyczną. W projekcie wybrałam ruch poprzez taniec oraz choreografię taneczną, ponieważ w obecnych czasach jest to bardzo popularna dyscyplina sportowa oraz można przy wykonywaniu zadań związanych z nią świetnie się bawić. Ja również posiadam kwalifikację instruktora tańca, więc moje doświadczenie na pewno pomogło mi w przeprowadzeniu moich zajęć dyplomowych. Projekt został przeprowadzony w Gminnym Ośrodku Kultury w małej wsi Przytoczna w czasie półkolonii, która była organizowana podczas ferii zimowych. W zajęciach wzięły udział same dziewczyny w wieku 7-9 lat. Półkolonia była zorganizowana bezpłatnie dla dzieci z gminy i okolic, dlatego uczestnicy pochodzili z rodzin o różnym statusie materialnym. Dziewczyny bardzo chętnie oraz z dużym zaangażowaniem uczestniczyły w zajęciach. Utrudnieniem stała się liczba osób, ponieważ projekt był przeznaczony dla 8 osób, zaś w grupie zajęciowej była 16 dzieci. Projekt trzeba było przystosować do większej ilości uczestników. Dzieci które przyszły na zajęcia nie znały się lub znały się powierzchownie, także na początku czuły się skrępowane i zawstydzone, lecz później to się odmieniło. Dzieci świetnie radziły sobie z wykonywaniem zajęć, oczywiście zdarzały się również takie zajęcia z którymi miały problem, ale wtedy modyfikowałam je w trakcie zadań, aby nie miały dużych kłopotów z jego zrealizowaniem. Z każdym dniem można było odczuć większą współpracę oraz większą sympatię pomiędzy dziewczynami. Pod koniec widziałam, że świetnie się ze sobą dogadują, nie było żadnych problemów związanych z komunikacją w grupie. W każdym zadaniu można było zaobserwować współpracę między uczestnikami, nauczyły się czynnego słuchania siebie nawzajem, ponieważ każdy miał możliwość wypowiedzenia się na dany temat czy też zaproponowania swojego pomysłu. Dziewczyny również zaczęły ufać sobie, do tego stopnia że powstały pomiędzy nimi więzi przyjaźni. Projekt pozytywnie wpłynął na ich relację między sobą. Zajęcia w dużej mierze polegały na zabawach w grupie, dzięki czemu uczestnicy uczyli się oraz rozwijali umiejętności w rzeczywistości niepostrzeżenie, ponieważ były one wynikiem właśnie wspomnianej wcześniej zabawy. Oceniam projekt dyplomowy który przeprowadziłam oraz efekty jakie udało mi się dzięki niemu uzyskać jako pozytywne. Zarówno uczestnicy zajęć mogli rozwinąć wiele umiejętności, ale również ja w pracy z nimi mogłam się wiele nauczyć.

Celem mojego projektu jest przedstawienie sposobów rozwijania umiejętności twórczego myślenia u dzieci w wieku ośmiu-dziewięciu lat oraz zaprezentowanie teoretycznej podstawy zasadności owego założenia. W rozdziale pierwszym zajmuję się opisem rozwoju dziecka w okresie młodszego wieku szkolnego. Szczególną uwagę zwracam na scharakteryzowanie portretu ośmio i dziewięciolatków. Przedstawiam rozwój, jakiemu w tym wieku podlega aktywność twórcza dziecka oraz charakteryzuję procesy zachodzące w jego wyglądzie, myśleniu, zachowaniu oraz relacjach. Kolejny rozdział stanowi próbą zdefiniowania pojęcia umiejętności twórczego myślenia. Ukazuję twórczość, jako plastyczną cechę podlegającą zmianie. Próbuję przedłożyć zjawisko kreatywności poprzez podejście naukowe weryfikując jego potoczne rozumienie. Rozdział trzeci zawiera opis metod i technik zaproponowanych przeze mnie w scenariuszach pracy z dziećmi. Blok pięciu zajęć opiera się na ćwiczeniach artystycznych i umysłowych mające na celu trenowanie potencjału twórczego. Ostatni rozdział zawiera refleksję pedagogiczną będącą syntezą doświadczeń zdobytych podczas praktycznej realizacji projektu.

Projekt dotyczący wspomagania motoryki małej u dzieci w wieku wczesnoszkolnym, rozpoczyna się krótkim wstępem, który wprowadza czytelnika w tematykę pracy. Pierwsze rozdziały zawierają opis rozwoju motoryki małej u dziecka w wieku wczesnoszkolnym oraz jej wpływ na rozwój poznawczy, społeczny oraz emocjonalny. Czytelnik dowiaduje się jaką rolę w życiu dziecka odgrywa dobrze rozwinięta motoryka mała, i co się może stać, w przypadku gdy dziecko nie będzie miało odpowiedniego poziomu sprawności manualnej. W kolejnych rozdziałach przedstawione są przyczyny oraz objawy zaburzeń motoryki małej oraz sposoby jej korygowania i wspomagania. W pracy występuję również krótki rozdział, dotyczący deficytów i opóźnień w rozwoju motoryki małej u dzieci z niepełnosprawnością. Projekt pedagogiczny zawiera 4 scenariusze zajęć, wspomagających rozwój motoryki małej, poprzez odpowiednio dobrane metody i techniki plastyczne. Głównymi celami projektu jest zachęcenie dzieci, do tego aby wykonywały różne prace plastyczne, które wpływają na rozwój sprawności manualnej. Ćwiczenia, które wychowankowie mieli za zadanie wykonać, były proste i szybko się je robiło. Na pierwszych zajęciach dzieci malowały przy użyciu 10 palców i dłoni. Na drugich zajęciach wychowankowie wyklejali rysunki konturowe różnymi ziarnami. Na przedostatnich zajęciach pokazałam dzieciom, w jaki sposób wykonuje się żabki z orgiami. Czwarte zajęcia dotyczyły wykonywania wełnianych myszek. Projekt został zrealizowany w świetlicy środowiskowej we Wrocławiu. Po jego zakończeniu, została napisana szczegółowa refleksja pedagogiczna, dotycząca przebiegu i efektywności zajęć.

Projekt jest skierowany do wychowanków placówki opiekuńczo- wychowawczej wsparcia dziennego w wieku 9- 12 lat (czyli IV- VI klasy szkoły podstawowej). Jego głównym celem jest wyposażenie dzieci w taką wiedzę i umiejętności z zakresu neurodydaktyki, które pomogą im dopasować proces uczenia się do własnych potrzeb i warunków. W projekcie przede wszystkim duży nacisk został położony na zapoznawanie wychowanków z nowymi sposobami uczenia się, które sprzyjają uczeniu się przez mózg. Bardzo ważne jest zagadnienie poznawania i odkrywania własnych preferencji sensorycznych, które pomogą w odkryciu indywidualnego dla każdego dziecka modelu uczenia się. Kolejną ważną częścią projektu jest stworzenie takich sytuacji i doświadczeń, w których wychowankowie odczują, że mają talenty i predyspozycje do tego, żeby samodzielnie (a także w grupie) osiągnąć sukces. Jednym z zadań projektu było także uzmysłowienie uczniom, że szkoła nie jest jedynym miejscem, w którym zachodzi proces uczenia się. Ewentualnie niepowodzenia nie są wyznacznikiem ich życiowej porażki, ponieważ ważniejsze od ocen jest uczenie się dla siebie, rozwijanie swoich zainteresowań i talentów. Nie każdy musi być dobry w matematyce, ale każdy powinien rozwijać to, co ma w sobie. Odkrywanie nowych, ciekawych sposobów uczenia się może pomóc, często zniechęconym i zestresowanym dzieciom, na nowo zmobilizować się do nauki i znaleźć w niej radość, która towarzyszy wszystkim odkrywcom. Zmiana nastawienia i sposobu uczenia się może być znaczącym zasobem w walce z niepowodzeniami szkolnymi, a także czynnikiem wspierającym rozwój i osiąganie sukcesów przez wychowanków.

Rodzina jest pierwotnym środowiskiem rozwoju dziecka. W jej polu interakcji zachodzą istotne procesy kształtowania się wartości i potrzeb. Poprzez bardzo bliskie oddziaływania pomiędzy członkami rodziny jest ona w literaturze ujmowana w systemowym pojęciu. Przestrzeń egzystowania rodziny składa się ze wzajemnych relacji, którym podlega każdy z jej członków. W systemie rodzinnym każda zmiana dotycząca jednostki oddziałuje na wszystkich członków rodziny. Ta wzajemność interakcji opartych na sprzężeniach zwrotnych wymaga od instytucji rodziny spełniania funkcji: zapewnienie realizacji potrzeb życiowych oraz utrzymywanie struktury w ścisłym porządku, by móc realizować funkcje zapewniania wzajemnej troski, opieki i ochrony. Na rodzicach, którzy przyjmują role ojca i matki, ciąży odpowiedzialność kształtowania swoich dzieci, wychowywanie ich oraz zawiązywanie emocjonalnych więzi. W okresie dojrzewania najważniejszymi środowiskami rozwoju psychicznego, społecznego oraz kształtowania się tożsamości młodego człowieka jest system rodzinny i grupa rówieśnicza. Dysfunkcja rodziny zaburza ten proces. Wysokofunkcjonujący alkoholizm to tzw. alkoholizm ukryty. Osoby dotknięte jego działaniem funkcjonują prawidłowo, mają dobrą pracę i stałe zarobki i bogate życie towarzyskie, co wiąże się z dużą dawką stresu, który prowadzi do potrzeby sięgania po alkohol. Problem nie jest zauważany, a pomimo tego zaburza on podstawy prawidłowego funkcjonowania systemu rodziny. Stąd też wśród młodzieży dorastającej w takim środowisku powstaje problem świadomego odczuwania swoich emocji, nazywania ich i kontrolowania. Projekt zajęć wychowawczych dla uczniów gimnazjum zagrożonych działaniem ukrytego alkoholizmu ma na celu wykształcenie inteligencji emocjonalnej oraz zwiększenia poczucia wartości młodzieży.

Praca dyplomowa projektowa dotyczy rozwijania inteligencji i kształtowania zachowań empatycznych u dzieci w trzeciej klasie szkoły podstawowej. Zajęcia zostały zrealizowane w Szkole Podstawowej w Wąsowie -oddział zamiejscowy w Kuślinie. W szkole zamiejscowej nie ma stacjonarnie pedagoga i psychologa szkolnego. Warto również podkreślić istotną cechę, iż dzieci wcześniej nie brały udziału w zajęciach związanych z edukacją emocjonalną. Celem projektu jest wprowadzenie w rozumienie emocji przez dzieci oraz utrwalanie zachowań i reakcji właściwych w określonych sytuacjach. Projekt pełni również funkcję profilaktyczną, tj. rozwijanie umiejętności współpracy i niwelowanie niepożądanej zaostrzonej rywalizacji, wyposaża w umiejętność rozwiązywania konfliktów, ułatwia nawiązywanie stosunków interpersonalnych oraz ma wpływ na zmniejszenie prawdopodobieństwa wystąpienia w przyszłości zaburzeń o charakterze emocjonalnym. Wskazane są również możliwości adaptacji projektu do następujących placówek: świetlice szkolne, świetlice środowiskowe, placówki opiekuńcze, klasy nauczania zintegrowanego - zajęcia wychowawcze. Pierwszy rozdział jest skoncentrowany wokół teorii dotyczącej głównych zagadnień - klasyfikacje, ujęcia pojęciowe, związki przyczynowo - skutkowe. Wyróżnione zostały dwa główne tematy. Pierwszy dotyczy emocji – nazwy, klasyfikacje, definicje, zasoby emocjonalne oraz potencjał edukacyjny w tym zakresie. Pokazane jest również rozróżnienie pojęcia emocji od pojęcia uczucia, które w życiu codziennym są stosowane zamiennie. W tym rozdziale zostały zaznaczone emocje, na bazie których będziemy pracować, tj. radość, smutek, złość, strach, zadowolenie, znudzenie, zdziwienie, zamyślenie. Są one wykorzystywane podczas zajęć z dziećmi. Drugi temat dotyczy podstawowych elementów empatii. Skupiamy tu uwagę na: ujmowaniu pojęcia empatii, mechanizmach jej powstawania oraz zależnością między rozwojem empatii a wiekiem rozwojowym, czy też rozwojem moralnym. Rozdział II odnosi się do różnych istotnych aspektów rozwoju dzieci w wieku 9-10 lat, tj. uczęszczających do trzeciej klasy szkoły podstawowej. Ukazane zostały następujące treści rozwojowe: rozwój procesów poznawczych, rozwój rozumowania moralnego, rozwój społeczny oraz rozwój osobowości. Każdy z tych etapów jest istotny w kontekście tematu projektu i każdy z nich ma znaczenie w podejmowanych działaniach. Rozdział trzeci został poświęcony metodyce pracy. W działaniach zostały wykorzystane następujące metody: zabawa inscenizacyjna, metoda ekspresyjna, metoda integracyjna oraz metoda organizowania działalności zespołowej. Również zostały opisane techniki pracy, które są istotne podczas rozwijania inteligencji emocjonalnej i kształtowania zachowań empatycznych. Rozdział ten oprócz metodyki uwzględnia scenariusze zajęć dla dzieci w 3 klasie szkoły podstawowej. Zostały w nich zaplanowane 4 zajęcia, które są ze sobą powiązane i dotyczą sfery emocjonalnej dziecka. Ostatni czwarty rozdział został poświęcony refleksji pe