W mojej pracy poruszę tematykę wartości w życiu dorastającej młodzieży. Aby młody człowiek mógł w pełni osiągnąć poczucie własnej tożsamości, wypróbowuje różne role, a w ten sposób powoli i stopniowo zaczynają kształtować się u niego wartości, stałe postawy a także umiejętność dokonywania wyborów życiowych i zawodowych. Uważam, że jest to niezwykle ważny okres w życiu każdego człowieka. Wpływ na prawidłowy rozwój młodzieży ma wiele czynników. Dorastający człowiek na swojej drodze spotyka wiele różnych wzorców, zarówno dobrych, jak i złych. Na jego kształtujący się kręgosłup moralny ma wpływ środowisko nie tylko rodzinne, ale także szkolne i lokalne. To, czego nauczy się i doświadczy dorastając będzie jego drogowskazem w dorosłym życiu, dlatego chcę się skupić na ukazaniu, jak ważne w życiu są wartości i ich prawidłowe przekazanie. Swoją pracę postanowiłam oprzeć na systemie wychowawczym św. Jana Bosko, który oparty jest na prewencji. Wychowanie skupia się wokół trzech komponentów: rozumie (jako otwartym dialogu i konfrontacji pozostając we wzajemnym szacunku, ale także jako zdrowy rozsądek), religii (jako propozycji wartości przekazywanych przez wychowawców) oraz miłości (jako najlepszej drogi do wzajemnego zrozumienia oraz pragnienia dobra dla wychowanków - „nie tylko młodzież kochać, ale żeby ona sama poznała, że jest kochana” ). W opracowanych przeze mnie scenariuszach, chcę pokazać młodym ludziom, jak ważne jest kierowanie się w życiu odpowiednimi wartościami, a szczególnie wspomnianymi już trzema filarami systemu prewencyjnego oraz istotę i sens połączenia tych trzech wymiarów. Chcę zaproponować alternatywne spojrzenie na ówczesny świat, w którym bardzo łatwo „zgubić się”, poprzez powrót do tak często zapomnianych już wartości takich jak nierozerwalność małżeństwa, rodzina, prawdziwa i szczera przyjaźń, a także zdobywanie wiedzy oraz trzeźwe i racjonalne myślenie w podejściu do życia. W połączeniu proponowanych przeze mnie komponentów chodzi o to, aby młodzież po przeprowadzonych przeze mnie zajęciach chciała zmieniać swoje życie na lepsze poprzez nieustanne wymaganie od siebie i korygowanie swoich wad, a także aby nie bała się z odwagą iść przez życie, nawet gdy trzeba będzie iść „pod prąd”. Celem pracy jest ukazanie jak ważne są wartości w życiu młodego człowieka szczególnie na tak ważnym etapie jak dorastanie. Jest to czas wyborów i niezbędny jest do tego prawidłowo ukształtowany system wartości. Zaproponowane warsztaty miały na celu pomóc młodym w ukształtowaniu swoich systemów wartości. System prewencyjny stawia w centrum wychowanka i troskę o jego rozwój. Jednak nie daje zapomnieć o kluczowej w tym procesie roli wychowawcy – dobrego wychowawcy, który każdego dnia dba o swój osobisty rozwój, nieustannie od siebie wymagając aby być wiarygodnym w przekazywanych treściach i godnym zaufania. Scenariusze zamieszczone w pracy mogą być realizowane w placówkach opiekuńczo – wychowawczych a także w szkołach.

Okres adolescencji to czas wielu zmian w życiu młodego człowieka. Przemiany te dotykają dziecko dość raptownie – nieprzygotowane na tak drastyczne zmiany może czuć się zagubione. Brak wsparcia oraz przygotowania do nowych doświadczeń może sprowadzić człowieka na nieodpowiednie tory. W wieku tym często po raz pierwszy pojawiają się problemy z używkami, alkoholem, różnego rodzaju uzależnieniami, jak np. od Internetu lub mediów cyfrowych. W swojej pracy poruszyłam problem świadomego korzystania z mediów cyfrowych – selektywny dobór informacji, wiedza na temat potęgi Internetu – tego jakie stwarza zagrożenia, ale również jakie daje nam możliwości. W dzisiejszych czasach nierzadko Internet oraz inne media cyfrowe stanowią ucieczkę od problemów życia codziennego w wirtualny świat. Celem planowanych przeze mnie zajęć było rozwijanie umiejętności świadomego korzystania z mediów cyfrowych u dzieci w wieku 13-14 lat w świetlicy środowiskowej. Podczas przeprowadzonych zajęć poruszyłam kwestię historii mediów cyfrowych, ukazałam różnicę w rozwoju technologii, a przede wszystkich pokazałam szanse i zagrożenia, które stwarza Internet, miejsca oraz ludzi, wśród których młodzi ludzie mogą szukać pomocy w sytuacjach alarmowych, a dodatkowo dyskutowałam z młodzieżą na temat życia „bez mediów cyfrowych” – rozmawialiśmy o alternatywnych formach spędzania czasu wolnego oraz jak ważne jest, aby nie zatracać się w wirtualnym świecie, lecz żyć świadomie i pielęgnować takie wartości jak miłość, przyjaźń, lojalność. Zajęcia zostały przeprowadzone w przeciągu dwóch dni w godzinach popołudniowych. Dzieci chętnie brały udział w zajęciach, co zapewne było spowodowane tym, iż temat nie kojarzył im się ściśle z zajęciami szkolnymi, lecz był im bliski z życia pozaszkolnego. W mojej pracy opisałam rozwój człowieka na etapie adolescenta, miejsce docelowe projektu, problem pedagogiczny. Przedstawiłam scenariusze zajęć oraz moją refleksję pedagogiczną.

Praca dotyczy rozwoju wyobraźni u dzieci we wczesnym wieku szkolnym. Szczególny nacisk położony jest na dzieci, które zaczęły swoją edukację klasy pierwszej szkoły podstawowej. Można w niej znaleźć szeroko ujmowaną definicję wyobraźni a także teorie związane z jej pochodzeniem i funkcjonowaniem. Jest ona umiejscowiona w obszernym pojęciu twórczości, pośród czterech elementów: jej procesu, cech osobowości człowieka, uwarunkowań społecznych i powstałego wytworu. Mówi również o tym, jakich sfer życia człowieka dotyka owa dyspozycja psychiczna, jakie ma dla nas, ludzi, znaczenie i w jaki sposób możemy ją wykorzystywać. Opisane są różne rodzaje wyobraźni - rodzaje tworzenia obrazów i pojęć. Praca silnie skupia się na wpływie szkolnictwa na rozwój wyobraźni i wytworów jakie powstają u dzieci w danym wieku. Nawiązuje do takich elementów jak integracja grupy, odpowiednie środowisko i otoczenie. Projekt skierowany jest do wychowawców świetlic. Szeroko opisuje zadania i cele realizowane na świetlicy szkolnej z odniesieniem do tego, w jaki sposób, właśnie to miejsce można wykorzystać do rozwoju dziecięcej wyobraźni. Głównymi celami przeświecającymi przez projekt są między innymi: rozwój myślenia kreatywnego, kształtowanie ekspresji muzyczno-plastycznej, rozwój wyobraźni symbolicznej, pokonywanie schematów myślowych.

Projekt pedagogiczny o tytule ,,Rozwijanie aktywności twórczej u dzieci w wieku 9-10 lat" skupia się na zagadnieniu poznawania i odkrywania przez dzieci rzeczy nieznanych, niestandardowych oraz tworzenie prac i sytuacji niepowtarzalnych i nieprzewidywalnych. Jest to projekt, którego realizacja jest możliwa na terenie każdej placówki oświatowej. Udział w projekcie jest szansą na uaktywnienie niepoznanych umiejętności, wzbudzenie ciekawości innością, a także rozbudzenie wyobraźni, pomysłowości oraz doskonalenie zdolności pracy w grupie poprzez aktywne w niej uczestnictwo i wypracowywanie kompromisów. Pierwszy rozdział pracy dotyczy właściwości w rozwoju u dzieci w okresie późnego dzieciństwa. W części tej omówione zostały takie zagadnienia jak rozwój motoryczny dziecka, ze zwróceniem szczególnej uwagi na jego drugą fazę, rozwój procesów poznawczych, w tym omówienie znaczenia uwagi, pamięci i myślenia dla poruszanego tematu, rozwój języka i sprawności komunikacyjnych, rozwój emocjonalny, rozwój moralny, skupiający się na koncepcji Jean'a Piageta oraz Lawrence'a Kohlberga, a także rozwój osobowości. W kolejnym rozdziale zostały zawarte zagadnienia dotyczące pedagogiki aktywności twórczej. Szczegółowej analizie został poddany temat definicji twórczości, proces rozwoju pedagogiki twórczości, skupiający się głównie na jej ewaluowaniu w Polsce. Część ta zawiera również analizę znaczenia aktywności twórczej w pedagogice, z uwzględnieniem jej zapotrzebowania we współczesnym szkolnictwie i wpływie na rozwój dziecka. Na rozdział III pracy składają się metody i techniki pracy wykorzystane w toku zajęć z ich analizą oraz scenariusze zajęć grupowych. W rozdziale tym zawierają się takie metody jak drama, metoda pracy z grupą oraz techniki: pantomima, collage, opowiadanie, czy technika zdań niedokończonych. Następnie umieszczone zostały opracowane scenariusze zajęć grupowych do przeprowadzenia z dziećmi w wieku 9-10 lat. Ich celem jest zastosowanie omawianych wcześniej zagadnień w praktyce i późniejsze odniesienie się do ich rezultatów oraz skuteczności. Pracę zamyka refleksja pedagogiczna oraz zakończenie. Zawarty tu został opis placówki wraz z celami jej działalności, charakterystyka wychowanków, uczestniczących w zajęciach realizowanych w ramach projektu, a także refleksje, przemyślenia i uwagi na temat zrealizowanych zajęć. Zakończenie stanowi odpowiedź na zagadnienia i twierdzenia poruszane we wstępie.

Praca licencjacka dotyczy zagadnienia poczucia własnej wartości; tego jak się kształtuje oraz jakie czynniki wpływają na jego poziom.Kształtując ten obszar nastolatek buduje obraz samego siebie, który będzie odzwierciedlany w przyszłości. Poznając swoją wartość i mogąc poczuć się docenionym dziecko wierzy w swoje możliwości i podnosi swoje wyniki w innych obszarach.Elementy edukacji komunikacyjnej natomiast mają na celu wspomagać jakość zawieranych kontaktów oraz podnieść poziom samoświadomości komunikacyjnej. Jest to obszar, który w toku edukacji jest zazwyczaj pomijany, a który towarzyszy nam w ciągu całego życia.

Projekt ten dotyczy emocji. Można w niej znaleźć opis samego pojęcia emocje, ale też historię badań nad nimi. Znajduje się też opis rozwoju dziecka z trzeciej klasy szkoły podstawowej. Jest to bardzo ważne ponieważ bez wiedzy jak dziecko się rozwija i jakie ma predyspozycje w danym wieku nie jesteśmy w stanie dobrze zaplanować zajęć dla nich. W projekcie znajduje się też opis metod oraz technik, które zostały wykorzystane do przeprowadzenia zajęć z dziećmi. Jest również opis szkoły, jako placówki oraz opis Szkoły Podstawowej w Długołęce, w której przeprowadzone zostały zajęcia z trzecią klasą. Celem niniejszej pracy było poszerzenie wiedzy na temat emocji u dzieci w klasach III szkoły podstawowej, poprzez stworzenie własnego projektu. Projekt zawiera scenariusze czterech zajęć. Każdy scenariusz odnosił się do innej dziedziny, ale wszystkie dotyczyły emocji. Cel pracy został osiągnięty poprzez planowe działanie, wykorzystanie różnego rodzaju metod oraz technik, które były starannie dobrane. Dzieci nauczyły się nazywać emocje oraz poznały sposoby jak je rozpoznawać u samych siebie, ale też u innych. Dzięki temu w przyszłości dzieci będą miały ułatwione kontakty z drugim człowiekiem. Uczniowie dowiedzieli się również, że emocji jest bardzo wiele i że doświadcza ich w różnych sytuacjach swojego życia. Poznali też podział emocji na pozytywne i negatywne oraz metody jak radzić sobie z nimi. Dowiedzieli się co mogą zrobić, kiedy czują silną emocję, żeby ją rozładować. Na koniec poruszyliśmy temat o emocjach innego człowieka. Dzieci dowiedziały się, że każdy człowiek jest tak samo ważny, choć wszyscy się od siebie różnimy. Każdy zasługuje na szacunek bez względu na to jak wygląda. Dzięki projektowi dzieci miały okazję doświadczyć w świadomy sposób różnych stanów emocjonalnych. Poszerzyły one swoją wiedzę w tym zakresie oraz uzyskały nowe zdolności, które wpłyną na ich kompetencje społeczne. Poprzez zrealizowanie tego projektu dzieci miały okazję dowiedzieć się czegoś nowego w sposób niestandardowy - zostały wykorzystane różnorodne metody, które były inne od tych stosowanych na lekcjach. Dzieci miały okazję dowiedzieć się nowych rzeczy o samych sobie oraz o koleżankach i kolegach z klasy. Poprzez różne formy pracy dzieci musiały ze sobą współpracować, wymieniać się poglądami i doświadczeniami. Mieli oni okazję do tego, by porozmawiać ze sobą a inny temat niż gry komputerowe czy zabawki. Cały projekt spełnił swoje zadanie i cele postawione na początku zostały osiągnięte.

Pracę licencjacką napisałam na temat kształtowania i rozwijania kreatywności i wyobraźni u dzieci w klasach 4-6. Projekt miał na celu pokazanie dzieciom, jak ćwiczyć i pracować aby nasza wyobraźnia działała lepiej. Dodatkowo wszystkie przeprowadzone zadania miały udowodnić fakt, że właściwe używanie wyobraźni, może ułatwić nasze życie i funkcjonowanie. Duży nacisk położyłam też na pojęcie twórczego rozwiązywania problemów, który niewątpliwie jest potrzebny dzieciom wchodzącym w okres dojrzewania. W pracy dyplomowej poruszyłam różnorodne aspekty pedagogiki twórczości. Opisałam powód wybrania tego tematu, zawarłam teoretyczne koncepcje i najważniejszych twórców, rozwinęłam temat metodologii a także samodzielnie stworzyłam scenariusze zajęć i opisałam na ich podstawie wnioski. Scenariusze warsztatów to szeroko opisana i bardzo twórcza część całej pracy. Stworzyłam 5 konspektów, które zajmowały około 60-90 minut. W każdym z nich, chciałam zawrzeć ćwiczenia, które zainteresują dzieci i będą im pomocne w późniejszym życiu. Dodatkowo chciałam aby były one na tyle różnorodne by każde dziecko mogło znaleźć coś dla siebie. W związku z tym w moich scenariuszach znajdują się zarówno zajęcia plastyczne, jak i muzyczne, problemowe i grupowe. Ćwiczenia te oddziałują na większość zmysłów dziecka i dodatkowo- rozwijają je. Dzieci zachęcane były do patrzenia, słuchania, mówienia, dotykania, myślenia i pisania. Tak różnorodny program miał duży wpływ na zaangażowanie dzieci i na ich osobisty rozwój w sferze twórczości. Realizacja części praktycznej projektu, bardzo mnie zadowala. Uważam, że poradziłam sobie w większości sytuacji a dzieci były bardzo zainteresowane tematem. Myślę, że pomogło to uczniom, inaczej patrzeć na problemy, szukać pomocy grupy, myśleć abstrakcyjnie i nie bać się próbować. Schematyczność działania szkół nauczyła dzieci niepewności, stawiania na typowe rozwiązania i wycofania. Obserwując dzieci obiektywnie, mogę stwierdzić, że większość z nich, otworzyła się na nowe pomysły, stała się bardziej odważna i chętna do samorozwoju. Zawarte we wstępie domniemania, potwierdziłam w zakończeniu pracy.

Praca dyplomowa „rozpoznawanie emocji wśród dzieci, kreowanych przez muzykę i dramę” jest projektem pedagogicznym, dotyczącym dziecięcych emocji. Głównym celem jest przyswajanie przez dziecko wiadomości o własnych i cudzych emocjach, uczuciach i nastrojach, a także uczenie się prawidłowych reakcji emocjonalnych i nabycie wiedzy o ich nazewnictwie. Grupą docelową projektu pedagogicznego są uczniowie w młodszym wieku szkolnym, uczęszczający do klasy III Szkoły Podstawowej w Chocianowie. W pracy dyplomowej uwzględnia się różne definicje emocji i rozwoju, gotowość szkolną dziecka i nowe zadania jakim musi sprostać w związku z nową sytuacją. Zawarte są różne aspekty rozwoju dziecka w młodszym wieku szkolnym, mające znaczenie w prawidłowym rozwoju emocjonalnym. Zmiany rozwojowe jakie zachodzą w tym czasie. Jakie znaczenie ma rozwój emocjonalny i społeczny. Jak kształtuje się rozwój poznawczy oraz rozwój moralny dziecka, a także jak rozwija się jego osobowość. W pracy projektowej zaznaczyłam rodzaje reakcji emocjonalnych. Są to reakcje wegetatywne, ruchowe oraz procesy umysłowe. Formy te mogą przejawiać się na różnych poziomach, indywidualnie u każdego dziecka, pokrywając się ze sobą. Rozdział I to także wpływ emocji na funkcjonowanie człowieka, różnice jakie zachodzą pomiędzy emocją a nastrojem, przede wszystkim różnice w odczuwaniu i trwaniu. Emocja jest krótkotrwała, zaś nastrój utrzymuje się dłużej. Kształtowanie się inteligencji emocjonalnej, która jest niezwykle ważna w procesie wyrażania i rozumienia swoich emocji, ale również poprzez obserwację cudzych. Uchwycone są tutaj także zaburzenia rozwojowe. Najczęściej dojść może do agresji, lęków bądź tłumienia emocji. Może to być przyczyną nieprawidłowego rozwoju emocjonalnego i powodować wiele problemów. Są to również różne zaburzenia psychoruchowe, tiki nerwowe, nierozumienie swoich emocji, nieumiejętność wyrażania ich, czy też nieprawidłowe i nieadekwatne reakcje emocjonalne. W pracy dyplomowej podkreślone są zadania pedagoga, wychowawcy na drodze prawidłowego kształtowania się rozwoju emocjonalnego. Na co powinien zwracać uwagę i jak postępować w swoim działaniu. Druga część pracy dyplomowej to rozdział metodyczny. Przytoczona tu jest definicja metody nauczania oraz uwzględniony podział metod. Są to metody oparte na słowie, obserwacji i czynności praktycznej. Największy obszar zajmuje tutaj opis metody dramy i muzyki, poprzez którą kreowane są emocje w projekcie pedagogicznym rozpoznawania emocji. Czym jest drama, na czym polega, w jaki sposób można ją wykorzystać. Drama jest metodą opartą na rolach fikcyjnych, jednak rożni się ona od teatru. W metodzie tej uczeń nie ma określonego tekstu, lecz liczy się jego własna kreatywność. Nie ma narzuconych schematów. Sam decyduje w jaki sposób daną rolę chciałby odegrać. Uwzględnione są również zasady pracy dramą, czyli brak oceny dziecka, podmiotowe traktowanie, szacunek, poważanie. Ważne jest tutaj oddziaływanie na dziecko grupy rówieśników. Meto

Praca dyplomowa "kształtowanie logicznego myślenia u dzieci w wieku wczesnoszkolnym w drugiej klasie" to praca projektowa, której głównym celem jest doskonalenie umiejętności logicznego rozumowania u uczniów na wyżej wymienionym etapie edukacyjnym. Grupą docelową projektu są uczniowie drugiej klasy Szkoły Podstawowej w Goszowicach. W skład logicznego myślenia, które w trakcie przeprowadzanych zajęć dydaktycznych było rozwijane wchodzi: zdolność do analizowania, wnioskowania, skupienia uwagi, dostrzegania związków przyczynowo-skutkowych oraz łatwość i szybkość rozwiązywania problemów. Logiczne rozumowanie pełni kluczową rolę w życiu każdego człowieka a zwłaszcza w życiu dzieci, które rozpoczynają naukę szkolną i dopiero są wprowadzane w edukację. Bez doskonalenia tejże umiejętności zadowalający efekt nauczania i samokształcenia jest niemalże niemożliwy. Ze względu na wieloaspektowość tematyki praca została podzielona na trzy główne części. Pierwsza z nich opisuje zagadnienia z zakresu edukacji wczesnoszkolnej, których zadaniem jest uwydatnienie jak ważna w życiu dziecka jest dojrzałość szkolna oraz jakie znaczenie dla jego dalszego rozwoju mają pierwsze lata nauki. Nauczyciel pełni także ważną rolę w ich życiu, gdyż dba nie tylko o odpowiedni i precyzyjny przekaz wiedzy, ale jednocześnie troszczy się o ich całościowy rozwój. Ponadto wyeksponowane są tutaj zadania i treści edukacji wczesnoszkolnej oraz trudność logicznego rozumowania u dzieci , których realność została poparta analizą badań OBOUT- Ogólnopolskim Badaniem Umiejętności Trzecioklasistów. Kolejna część pracy zawiera zagadnienia z zakresu psychologii rozwoju oraz charakteryzuje zmiany rozwojowe zachodzące u dzieci w młodszym wieku szkolnym w wieku 8-9 lat, biorąc w szczególności pod uwagę rozwój procesów poznawczych i aspekt logicznego rozumowania. W trzecim rozdziale znajduje się teoretyczne podejście do metod i technik nauczania z uwzględnieniem ich definicji, klasyfikacji i zastosowania. Końcowa część pracy opiera się na konspektach zajęć, które są szczegółowo opisane i zanalizowane po przeprowadzeniu zajęć dydaktycznych z uczniami drugiej klasy Szkoły Podstawowej w Goszowicach w oparciu o założone cele dydaktyczne.

Praca pod tytułem „Profilaktyka zdrowego stylu życia u dzieci w świetlicy szkolnej – klasa 1” opiera się na zajęciach, które mają na celu zachęcić dzieci, które swój poza lekcyjny czas spędzają na świetlicy szkolnej, do korzystanie z różnych form, aktywności, diety bogatej w niezbędne składniki odżywcze. W trakcie początkowych lat dziecko gromadzi doświadczenia, które dają możliwość realnego określenia swoich potrzeb i priorytetów, dlatego my, jako pedagodzy musimy organizować uczniom takie zajęcia, które będą miały odzwierciedlenie w życiu codziennym, a umiejętności nabytych podczas nich pozwolą na eliminowanie ewentualnych zagrożeń w ich życiu. Aktualnie w szkołach podstawowych nie poświęca się dużo czasu na promowanie zdrowego stylu życia. Dzieci coraz rzadziej nawiązują nowe znajomości, spędzając czas na podwórku. Codzienne niegdyś aktywności zostają wypierane przez atrakcyjniejszą dla młodego pokolenia elektronikę. Projekt został stworzony z myślą o uczniach, którzy czas pozalekcyjny spędzają w szkole, natomiast realizacja jego założeń kierowana jest do wychowawców świetlic szkolnych, gdyż to właśnie oni odpowiadają za prawidłowy rozwój dzieci pod nieobecność rodziców. To właśnie świetlica szkolna daje możliwość poznania ogólnie przyjętych norm i zasad, skłania do zawiązywania nowych kontaktów, stara się zapewnić atrakcyjne formy aktywności ruchowej oraz dba o wyposażenie dziecka w najważniejsze informacje, dotyczące odpowiedniej diety i prawidłowego odżywiania się. Całe wyposażenie sali będące do dyspozycji opiekunów, jak zabawki, gry oraz miejsce do siedzenia na podłodze – dywan, omija standardy obowiązujące w trakcie lekcji. Perspektywą efektywniejszych zajęć jest większa swoboda i nieograniczone pole do rozwijania samoświadomości uczniów. Wiedza oraz zdolności nabyte poprzez udział w warsztatach mają na celu zaproponować i zachęcić do korzystania z różnych form spędzania wolnego czasu, oczywiście w sposób aktywny i korzystny dla rozwoju jednostki. Projekt ma również na celu wyposażyć uczniów pierwszej klasy szkoły podstawowej w informacje ułatwiające funkcjonowanie w ich codzienności. Omówienie takich zagadnień, które mają znaczący wpływ na ludzkie życie jak: higiena osobista, prawidłowe nawyki żywieniowe, bezpieczeństwo jednostki i jej otoczenia, a także aktywny styl życia przybliża całą ideę warsztatów. Szczególną rolę w całej edukacji pełnią nauczyciele, ponieważ są odpowiedzialni za kreatywne organizowanie doświadczeń swoim podopiecznym, głównie poprzez działania o charakterze profilaktycznym. Właśnie te tematy, które w swoim założeniu nakłaniają do wybierania zdrowych, aktywnych form i stylów życia, powinny być poruszane od najmłodszych lat dziecka i kontynuowane w toku całej nauki. Realizacja projektu ma za zadanie wzbudzić zainteresowanie pierwszoklasistów, rozpoczynających dopiero swoją przygodę z edukacją, prozdrowotnymi zachowaniami. Jest to nowy etap w ich życiu, w którym poznają, co to znaczy być odpowiedzialnym za

Celem mojej pracy było ukazanie dlaczego rozwijanie kreatywności wśród dzieci jest tak ważne. Myślę, że w dzisiejszym, wciąż zmieniającym się i niepewnym świecie, kreatywność może być kluczem do sukcesu na dalszych etapach kształcenia, a następnie już w dorosłym życiu. Kreatywność nie da się dzieciom przekazać, trzeba poprzez odpowiednio dobrane ćwiczenia, stopniowo ją w nich rozbudzić. Uważam, że okres przedszkolny jest ku temu najlepszym czasem, aby rozwinąć potencjał, który kryje się w każdym wychowanku. Po dokładnym przestudiowaniu literatury zarówno z zakresu psychologii jak i pedagogiki, zgłębiłam własną wiedzę na temat kreatywność, a także możliwości w jaki sposób, my jako pedagodzy powinniśmy tę umiejętność w dzieciach rozwijać. Efektem całokształtu zdobytej przeze mnie wiedzy jest autorki projekt działań pedagogicznych, zrealizowany w placówce przedszkolnej.

Praca przedstawia bajkoterapię jako metodę kształtowania myślenia przyczynowo skutkowego. Projekt skupia się na wpływie myślenia logicznego na relacje międzyludzkie. Głównym celem jest umiejętność przewidywania skutków swoich działań czy też emocji towarzyszących ofiarom wykluczeń i agresji.Najważniejszą metoda jaką wykorzystałam w mojej pracy jest bajkoterapia. Dla celu pracy zostały stworzone przeze mnie dwie bajki. Miejscem w których toczy się akcja są najważniejsze środowiska dla dziecka a mianowicie szkoła, dom rodzinny a także podwórko. Każda z nich opowiada historię odrzuconego dziecka. W bajce nr 1 jest to wyśmiewany przez kolegów z klasy Adaś. Bohaterką drugiej bajki jest z kolei Martynka- nieakceptowana i odrzucana przez dzieci z podwórka. Każda bajka posiada dwa zakończenia: pozytywne i negatywne- do wyboru przez uczniów. Ukazuje to dzieciom jak zmieniając przyczynę, można w prosty sposób zmienić skutek. Obrazują odbiorcom w jasny sposób jakie skutki może nieść za sobą odrzucanie innych, negatywne zachowania względem drugiego człowieka. Zwykle dzieci przejawiające agresję nie znają skutków swoich zachowań ponieważ zwyczajnie się nad tym nie zastanawiają. Po przez identyfikację z Adasiem i Martynką, dziecko może poczuć jakie emocje towarzyszą dziecku w sytuacjach trudnych- przedstawionych w bajce, co zgodnie z moimi zamierzeniami ułatwi im słuszne postępowanie w sytuacjach wszelakiego rodzaju agresji rówieśniczej i wykluczenia. Jeśli jednak dziecko jest ofiarą tego typu przykrych sytuacji pozwoli mu zwalczyć lęk i poczucie odosobnienia. Praca docelowo została stworzona dla dzieci 8-9 letnich uczęszczających do świetlicy szkolnej. W pierwszej części projektu została przedstawiona ogólna charakterystyka młodszego wieku szkolnego, a następnie szczegółowy opis rozwoju społecznego oraz myślenia logicznego dla wyżej wymienionego wieku. W kolejnej części znajdują się główne założenia i cele biblioterapii oraz bajkoterapii. W końcowym rozdziale odnaleźć możemy cztery scenariusze zajęć, z dokładnym opisem każdego z przedstawionych ćwiczeń i gier dydaktycznych. Scenariusze poprzedzone są szczegółowym opisem zastosowanych w nich metod oraz technik. Cała praca kończy się opisem przeprowadzonych przeze mnie zajęć wraz z posumowaniem całego projektu.

W swojej pracy licencjackiej zatytułowanej "Kształtowanie umiejętności kreatywnego działania z wykorzystaniem programu "Odyseja Umysłu" poruszam problem przygotowania dzieci uczęszczających do klas trzecich szkół podstawowych do myślenia w sposób niekonwencjonalny, plastyczny i abstrakcyjny. Cecha ta przydatna w dorosłym życiu i wymagana niezwykle często przez pracodawców jest w sposób niedostateczny rozwijana i zaniedbywana w formalnym systemie kształcenia. Jej rozwojowi nie sprzyjają popularne w szkolnictwie testy jednej poprawnej odpowiedzi ani uczenie od klas pierwszych myślenia według klucza. Jako wieloletnia uczestniczka programu "Odyseja Umysłu", skupiającym się na rozwijaniu twórczego potencjału jednostki ,jestem zwolenniczką myślenia poza utartymi ramami i schematami ,i bardzo chciałabym by szkoła jako miejsce rozwoju dziecka również przykładała do tego zagadnienia większą wagę. W świetlicy szkolnej klas trzecich przeprowadziłam przygotowane przeze mnie uprzednio, i zawarte w pracy scenariusze, pobudzające twórcze myślenie. Efekty były dla mnie zaskakujące. W młodych ludziach nie ograniczonych jeszcze myśleniem według pewnych stereotypów i oczekiwań drzemie ogromna siła twórcza, marnująca się jednak często w trakcie edukacji. Kreatywność, tak jak i każda inna umiejętność wymaga systematycznego ćwiczenia, dzięki czemu nasz umysł pozostaje w formie i jest w stanie sprostać nawet z pozoru niewykonalnemu zadaniu. Inwencja twórcza i oryginalność jak już wspomniałam, zostaje niejednokrotnie doceniana w ciągu dorosłego życia, jednakże zaniedbywana przez wiele lat edukacji formalnej może pozostawiać wiele do życzenia. Z raportów o stanie edukacji z ostatnich lat wynika jasno, że uczniowie nie są przygotowywani do myślenia samodzielnie. O ile nie pozostają daleko w tyle za rówieśnikami z innych krajów gdy chodzi o zadania algorytmiczne i mało złożone, to wypadają blado w zadaniach nieznanych, wymagających samodzielnej inicjatywy. Naprzeciw tym brakom wychodzi program "Odyseja Umysłu" powstały w Stanach jednak prężnie rozrastający się również w Polsce. Należy jednak pamiętać, iż nie każdemu może odpowiadać taka forma zawodów w kreatywności, chociażby indywidualistom, którzy wolą trenować swój twórczy potencjał w pojedynkę. Program był dla mnie jedynie inspiracją, natomiast prawdziwe i jak najbardziej wykonalne zadanie spoczywa na barkach polskiego szkolnictwa. Czy naprawdę zamknięte testy i szablonowe myślenie wyposaża ucznia w umiejętności przydatne w dorosłym życiu i współczesnym rynku pracy?