Praca Magisterska o tytule "Relacje interpersonalne osadzonych w percepcji funkcjonariuszy zakładu karnego" obrazuje specyfikę instytucji izolacyjnej, w której osadzeni współdzielą swój los z innymi skazanymi. Opisano działania w jednostce penitencjarnej, które uwzględniają w szczególności warunki bytowe, socjalne, edukacyjne istniejące w społeczności więziennej. Przedstawiono kształtujące się w zakładzie wzajemne relacje pomiędzy skazanymi oraz pomiędzy skazanymi a osobami prowadzącymi działania penitencjarne. Celem badań były relacje interpersonalne osadzonych w percepcji funkcjonariuszy zakładu karnego. W prowadzonych badaniach skupiono się na postrzeganiu relacji między osobami osadzonymi przez pryzmat pracowników Aresztu Śledczego. Problematyka badawcza dotyczyła poniższych zagadnień: Jak funkcjonariusze postrzegają relacje między osadzonymi? Jakie osadzeni mają nastawienie do kontaktów z więźniami? Jakie osadzeni przejawiają zachowania wobec współwięźniów? Jakie czynniki warunkują poprawne relacje między osadzonymi? Jakie są źródła konfliktów między osadzonymi? Badania były realizowane poprzez sondaż diagnostyczny, zaś zastosowaną techniką była ankieta. Narzędzie, które wykorzystano podczas badań to kwestionariusz ankiety. Przedstawione w pracy badania odbywały się w Areszcie Śledczym w Ostrowie Wielkopolskim. Dokonano podziału respondentów ze względu na wiek oraz na stopień wykształcenia. Z przeprowadzonych badań wynika, że wiek, a co za tym idzie staż pracy oraz stopień wykształcenia niekiedy ma wpływ na różnice w postrzeganiu relacji między osadzonymi. W większości przypadków jednak funkcjonariusze Aresztu Śledczego reprezentują zbliżone stanowisko w określeniu relacji interpersonalnych między więźniami.

Problematyka pracy obejmuje zagadnienia związane z uzależnieniem alkoholowym oraz współuzależnieniem. Ze względu na skalę problemu obecnie zarówno temat alkoholizmu, jak i współuzależnienia znajduje się w kręgu zainteresowań naukowców. Dlatego też zmierzano do poznania i opisania życia rodzinnego w rodzinach dotkniętych problemem alkoholowym. W badaniach empirycznych opartych na strategii jakościowej wykorzystano metodę wywiadu narracyjnego. Badanymi były osoby współuzależnione – partnerzy bądź potomkowie osób uzależnionych od alkoholu. Analiza wyników badań empirycznych wskazuje, iż życie w rodzinie, która wśród swych członków posiada osobę uzależnioną, jest dla badanych powodem posiadania wielu problemów w sferze prywatnej. Dotyczy to zarówno dzieci dorastających przy uzależnionym rodzicu, jak i partnerów życiowych.

Tematem mojej pracy magisterskiej, są relacje jedynaków z rówieśnikami w grupie przedszkolnej. Celem niniejszej pracy było określenie relacji jedynaków w grupie rówieśniczej. Terenem moich badań było Przedszkole nr 8 z Oddziałami Integracyjnymi, położone w małej miejscowości o nazwie Zgorzelec. Do badań wybrałam grupę dzieci 5-6-letnich. W całej grupie jest dziesięciu chłopców i osiem dziewczynek. Dzieci mających rodzeństwo jest dwanaście, a jedynaków jest sześciu. W szóstce jedynaków są dwie dziewczynki Aleksandra i Sylwia oraz czterech chłopców, Kamil, Błażej, Szymon i Paweł, wszystkie dzieci jedyne mają po 6 lat. Problemem głównym było sprawdzenie relacji jedynaków w grupie rówieśniczej. Aby dobrze przeprowadzić badania wybrałam również problemy szczegółowe. W problemach szczegółowych, chciałam sprawdzić, czy jedynacy potrafią dzielić się swoją własnością, częściej popadają w konflikty jak dzieci mające rodzeństwo i czy mają problem z izolacją w grupie. W niniejszych badaniach zastosowano metodę indywidualnych przypadków. Dzięki wybranym narzędziom i technikom badawczym jakim były wywiady i socjogram, mogłam sprawdzić jak kształtują się relacje między dziećmi mającymi rodzeństwo a jedynakami. Wywiady przeprowadziłam z rodzicami dzieci, dziećmi i ich wychowawcą grupy. Socjogram przeprowadziłam z dziećmi, w czerwcu 2015 roku jak i dla porównania w marcu 2016 roku. Z badań przeprowadzonych przeze mnie wynika, że nie można myśleć o jedynaku jak o stereotypie dziecka złośliwego, rozpieszczonego i egoistycznego. Każde dziecko jest inne i nie można myśleć o nich jednakowo. Duży wpływ na zachowanie jedynaka mają jego rodzice, którzy często nie widzą problemu w zachowaniu dziecka, bagatelizują je, a to oni przecież są wzorem dla ich dziecka.

Tematem niniejszej pracy dyplomowej są relacje koleżeńskie w przedszkolu integracyjnym. Celem pracy było przeanalizowanie, jakie relacje występują pomiędzy dziećmi pełno- i niepełnosprawnymi. Aby to sprawdzić, przeprowadzone zostały badania w dwunastoosobowej grupie dzieci, w wieku 5-6 lat, w tym czworo dzieci z orzeczeniami o niepełnosprawności. W części teoretycznej przedstawione zostały ogólne założenia, funkcje, cele i zadania wychowania przedszkolnego, formy organizacyjne pracy wychowawczej z dzieckiem przedszkolnym, uwarunkowania procesu adaptacji dziecka przedszkolnego oraz rola nauczyciela w edukacji przedszkolnej. Krótko opisane zostało również definicyjne ujęcie integracji, cele i założenia ideologiczne integracji, znaczenie relacji z rówieśnikami oraz relacje uczniów pełno- i niepełnosprawnych, powodzenie procesu integracji. Do rozwiązania określonych problemów badawczych posłużyła mi metoda monografii pedagogicznej. Aby uzyskać dokładniejsze dane zastosowałam technikę obserwacji uczestniczącej ukrytej, posługując się przygotowanym wcześniej narzędziem badawczym, jakim jest arkusz obserwacji. Przeprowadzone badania pozwoliły na przeanalizowanie, jakie relacje panują w grupie przedszkolnej, czy i jakie trudności mają dzieci niepełnosprawne w nawiązywaniu relacji z pełnosprawnymi rówieśnikami, jaki jest stosunek pełnosprawnych dzieci do ich niepełnosprawnych rówieśników oraz jaka atmosfera panuje w grupie rówieśniczej. Analiza i interpretacja zgromadzonych wyników pozwoliła na wyciągnięcie wniosków i odpowiedź na główny problem niniejszej pracy. Relacje pomiędzy dziećmi w przedszkolu integracyjnym są bardzo dobre, oparte na wzajemnej życzliwości, szacunku, pomocy i chęci do wspólnej zabawy, aczkolwiek zdarzają się pojedyncze sytuacje konfliktowe. Atmosfera w grupie jest swobodna, nie ma podziału na grupy dzieci pełno- i niepełnosprawnych. Kolejnym problem brzmiał: „Jakie trudności napotykają dzieci niepełnosprawne w nawiązywaniu relacji koleżeńskich?” Przeprowadzona obserwacja również pozwoliła na wyciągnięcie wniosków w tym obszarze. Dzieci niepełnosprawne zmagają się z nieśmiałością, która utrudnia im nawiązywanie relacji, inicjowanie rozmowy, czy zabawy. Dzieci niepełnosprawne nie unikają kontaktów z niepełnosprawnymi rówieśnikami- wręcz przeciwnie- jednak nie zawsze potrafią ten kontakt zainicjować, potrzebują pomocy nauczyciela lub zainicjowania interakcji przez pełnosprawnego rówieśnika. Kolejny problem dotyczył stosunku dzieci pełnosprawnych do ich pełnosprawnych rówieśników. Przeprowadzone badania wykazały, że dzieci niepełnosprawne akceptują i szanują swoich niepełnosprawnych rówieśników, nie unikają wspólnych zabaw czy pracy podczas zajęć dydaktycznych. Zachowują się życzliwie względem dzieci niepełnosprawnych, pomagają im, wykazują troskę, ostrzegają przed niebezpieczeństwem. Zdarzają się pewne sytuacje konfliktowe, nieporozumienia, niechęć do wykonywania wspólnie zadania, czy słowne zaczepki, jednak były to sytuacj

Praca podejmuję problematykę relacji konfliktowych występujących między dziećmi w młodszym wieku szkolnym. Relacje konfliktowe między dziećmi młodszego wieku szkolnego są zjawiskiem naturalnym, wynikającym z prostych przesłanek oraz mającym konsekwencje zarówno pozytywne jak i negatywne. Z tym, że wśród samych dzieci relacje konfliktowe są konstruktywne, gdyż przyczyniają się główne do formowania się ich kompetencji społecznych. Struktura niniejszej pracy była podzielona na trzy części: teoretyczną (1 rozdział), metodologiczną (2 rozdział) oraz empiryczną (3 rozdział). W części teoretycznej zostały zdefiniowane kluczowe pojęcia niniejszej pracy tj. konflikt ujmując go poprzez pryzmat refleksji psychologicznej, socjologicznej oraz kulturowej. Następnie zdefiniowaniu poddano pojęcie dziecka wieku wczesnoszkolnego, co miało za zadanie nie tylko stworzyć profil potencjalnych podmiotów badań autorki, lecz również miało a zadanie uargumentować powód skoncentrowania swoich wysiłków badawczych na tejże grupie wiekowej. W części metodologicznej zdefiniowane zostały najważniejsze pojęcia bezpośrednio związane z warsztatem badawczym nauk społecznych. Wyjaśnione zostało, czym jest metodologia i jakie rozumienie owego narzędzia poznania autorka przyjęła. Następnie zdefiniowane zostały paradygmaty w którym osadzona została niniejsza praca badawcza, a który perspektywy ontologicznej wpisywał się w zakres paradygmatu konfliktu, natomiast z perspektywy metodologicznej za M. Malewskim zaklasyfikowany został do paradygmatu pozytywistycznego. Opis skoncentrowany był również na innych niezbędnych elementach procesu badawczego takich jak: cel badań, problemy badawcze, hipotezy, strategie badań, metoda, technika, narzędzie, próba badawcza i teren badań. W części empirycznej, autorka zawarła prezentację zebranych przez nią danych badawczych oraz odpowiedzi na postawione przez autorkę w części metodologicznej problemy badań oraz hipotezy. Zostało one ujęte zarówno w podsumowaniu rozdziału jak i zakończeniu niniejszej pracy.

Problematyka pracy obejmuje zagadnienia odnoszące się do relacji łączących matkę z córką z perspektywy pokoleniowej. Przemiany społeczne, rozwój cywilizacji, a także ruchy emancypacyjne, przyczyniły się do przekształcenia modelu funkcjonowania rodziny. Zmianom uległy role pełnione przez poszczególnych jej członków, oraz sytuacja i pozycja kobiet w społeczeństwie. Współczesny model rodziny oparty jest na partnerstwie. Wobec tego, obszarem badawczym było uzyskanie wiedzy dotyczącej kształtowania się relacji matki z córką, a także więzi łączących córkę z rodzicami w okresie dzieciństwa, zwrócenie uwagi na obraz matki w percepcji córki, poznanie postaw wychowawczych prezentowanych przez matkę wobec córki, oraz ustalenie wpływu doświadczeń życiowych przekazanych przez matkę – córce. W prowadzonych badaniach empirycznych posłużyłam się metodą biograficzną, opartą na wykorzystaniu techniki wywiadu, który przeprowadziłam indywidualnie z kobietami w różnym wieku. Analizując, wyniki badań stwierdziłam, iż kobiety opowiadając o swoich relacjach z rodzicami w okresie dzieciństwa podzieliły się na dwie grupy, w jednej znajdowały się kobiety, które miały lepszy kontakt z matkami, swoje relacje z nimi określają jako pozytywne. Z kolei w drugiej grupie znajdują się kobiety, które miały lepszy kontakt z ojcami, lecz w późniejszym okresie ich życia, poprawie uległy relacje łączące je z ich matkami. Nie wszystkie respondentki w pełni akceptują postawy wychowawcze reprezentowane przez ich matki, a co się z tym wiąże nie chciałyby się na nich wzorować. Lecz, jest również grupa respondentek, które są skłonne naśladować postawy i zachowania swych matek. Są one zadowolone ze sposobu, w jaki zostały wychowane przez matki, i jak same twierdzą z pewnością wykorzystają, bądź już wykorzystały rady i wskazówki przekazane im przez ich matki.

Celem mojej pracy było zbadanie, jakie relację występują między dziećmi pełnosprawnymi i dziećmi z niepełnosprawnością w klasie integracyjnej. W swojej pracy chciałam podkreślić, że relacje z rówieśnikami są dla każdego dziecka jest bardzo silnym przeżyciem, ponieważ wpływają na samopoczucie i chęć przebywania w gronie innych ludzi. To dzięki nim dziecko uczy się zasad funkcjonowania w społeczeństwie. Moja ciekawość na ten temat wzięła się z zainteresowań edukacją. Chciałam się dowiedzieć, jak funkcjonują uczniowie w klasie integracyjnej i jak można pomóc dzieciom pełnosprawnym lepiej zrozumieć i zaprzyjaźnić się z dziećmi z niepełnosprawnością. Co skłoniło mnie do przeprowadzenia badań na temat rodzajów relacji nawiązywanych przez dzieci w klasie integracyjnej. Aby przebadać wystarczającą ilość uczniów wybrałam metodę sondażu diagnostycznego. W pracy zastosowałam wiedzę na temat integracji, uczniów niepełnosprawnych i funkcjonowania tych uczniów w klasie z dziećmi pełnosprawnymi. Na cel praktyczny składa się badanie, którego wyniki mogą być wykorzystywane w praktyce pedagogicznej. Praca składa się z części literaturowej, w której skład wchodzi rozdział pierwszy i drugi, części metodologicznej oraz wyników badań. Rozdział pierwszy ukazuje podstawową wiedzę na temat integracji. Jego dwa podrozdziały zawierają informację na temat pojęć, rodzajów i podziału integracji oraz osobne podejście do integracji prowadzonej w polskich szkołach. Wyjaśniłam w nich istotę integracji, na czym polega integracja społeczna i integracja edukacyjna oraz o co należy zadbać by taka integracja mogła zaistnieć. Przedstawiłam również jakie zalecenia trzeba spełnić, żeby założyć klasę integracyjną w polskich szkołach. Rozdział drugi przedstawia uwarunkowania relacji między dziećmi w klasie integracyjnej. Ukazałam w nim różne czynniki jakie wpływają na ten proces, takie jak wpływ rodziny, szkoły, oraz czynników tkwiących w samym uczniu. Wyjaśniłam przyczyny jakie mogą utrudnić dziecku niepełnosprawnemu w nawiązaniu kontaktów z pełnosprawnymi rówieśnikami. Poza tym wyjaśniłam, jakie konsekwencje wynikają z sytuacji braku pomocy w trudnościach w nawiązaniu pozytywnych relacji między dziećmi niepełnosprawnymi z pozostałą częścią klasy. W części metodologicznej znajdują się założenia metodologiczne przeprowadzonych przeze mnie badań. Opisana jest w nim organizacja i przebieg moich badań, a także dobór i charakterystyka grupy badawczej. Przedstawione zostały także metody techniki i narzędzia badawcze, które zastosowałam podczas przeprowadzenia badań. Rozdział czwarty zawiera wyniki badań przeprowadzonych dzięki metodzie sondażu diagnostycznego w klasach trzecich i klasie czwartej szkoły podstawowej z oddziałami integracyjnymi. Kwestionariusz ankiety zawierał pytania dostosowane do możliwości dzieci na tym etapie edukacji. Kolejne podrozdziały zawierają analizę tych pytań, które miały przedstawić relacje jakie występują między dziećmi w klasie integracyjnej, czynnik

Temat pracy brzmi: Relacje między rodzeństwem znacznie zróżnicowanym wiekowo. Badania biograficzne. Celem pracy jest poznanie relacji, które były i występują obecnie między rodzeństwem znacznie zróżnicowanym wiekowo – przynajmniej o 9 lat. Problemem głównym jest pytanie: Jak kształtowały się relacje między rodzeństwem znacznie zróżnicowanym wiekowo na przestrzeni lat? Dopełnia go 8 pytań szczegółowych, w tym niektóre z podpunktami. Przeprowadzono badania jakościowe. Zastosowano metodę biograficzną, z wykorzystaniem wywiadu biograficznego, jako techniki badawczej, a narzędziami badawczymi były: arkusz z dyspozycjami do wywiadu, dyktafon, arkusz papieru oraz długopis. Badania zrealizowano od grudnia 2020 do marca 2021 roku. Odbyły się stacjonarnie w miejscowościach na Dolnym Śląsku oraz zdalnie. Wywiady przeprowadzono z 12 osobami: 9 siostrami i 3 braćmi. Niektórzy respondenci mówili szczegółowo, a inni dość krótko. Ogólnie relacje między siostrami i braćmi są dobre. Początkowo relacje ze strony starszego rodzeństwa miały charakter opiekuńczy, a obecnie przybrały postać bardziej partnerskich. Młodsze rodzeństwo traktowało starszą siostrę, brata jako drugiego rodzica, wzorowało się na nich. Teraz jest to dla nich bardziej przyjaciel, który po części dalej jest dla nich autorytetem. Rozdział teoretyczny powstał w oparciu o wiele pozycji, szczególnie książkowych. Poruszono w nim zagadnienia dotyczące rodziny, rodzeństwa, typów i funkcji rodziny, relacji interpersonalnych oraz rodzinnych i definicje wychowania.

Zagadnienie coming outu przed rodzicami jest tematem rzadko poruszanym w polskiej literaturze, a ostatnie badania związane z problematyką, zostały przeprowadzone w 1993 r. Od tego czasu w Polsce zaszło wiele przemian społecznych, które wpłynęły na postrzeganie osób nieheteronormatywnych. Celem pracy jest zbadanie, jak współcześnie rodzice radzą sobie z odmiennością seksualną swoich dzieci i jak wyglądają ich wzajemne relacje po coming outcie. W poniższej pracy „Relacje osób LGBT z ich rodzicami” podjęta została analiza historii rozwoju społeczności LGBT, zarówno na świecie, jak i w Polsce oraz próba zebrania praw osób nieheteronormatywnych w Polsce. Przedstawiona została także teoria przywiązania Johna Bowlbyego w celu określenia znaczenia relacji rodzinnych oraz ich wpływu no rozwój dziecka. Na podstawie przeprowadzonej przeze mnie ankiety została zbadana hipoteza, że relacje osób LGBT z ich rodzicami po coming outcie ulegają pogorszeniu. Uzyskane wyniki nie potwierdziły postawionych w pracy hipotez. Z odpowiedzi ankietowanych osób wynikało, że ich relacje z rodzicami nie uległy zmianie po coming outcie. Uwidoczniły się jednak różnice między relacjami osób LGBT z matką, a ich relacjami z ojcem.

Przedmiotem badań w mojej pracy jest wpływ relacji rodzinnych na proces resocjalizacji osób pozbawionych wolności. Głównym problemem badawczym było określenie, jaki jest związek między relacjami rodzinnymi a procesem resocjalizacyjnym osób pozbawionych wolności. Celem badań było określenie zakresu wpływu relacji rodzinnych na przebieg procesu resocjalizacji. Celem przeprowadzonych badań było zdefiniowanie, czy relacje rodzinne mają wpływ na proces resocjalizacji osób pozbawionych wolności. Praca składa się z czterech rozdziałów. W badaniach własnych wykorzystano strategię ilościową, z zastosowaniem metody sondażu diagnostycznego i techniki ankiety. Badania zostały zrealizowane przy pomocy autorskiego kwestionariusza ankiety. Badania zrealizowano w marcu i w kwietniu 2021 roku w zakładzie karnym w miejscowości Strzelin. W badaniu wzięło udział 70 respondentów. Na podstawie przeprowadzonych badań można stwierdzić, iż osoby osadzone w zakładzie karnym mające dobre relacje z bliskimi są bardziej podatne na proces resocjalizacji niż osoby, które mają złe relacje z bliskimi, bądź tego kontaktu z rodziną nie utrzymują. Można stwierdzić, iż dobre relacje rodzinne wywierają znacząco pozytywny wpływ na proces resocjalizacji osób pozbawionych wolności.

Tematem pracy magisterskiej były relacje rodzinne w percepcji dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Celem przeprowadzonych badań było poznanie obrazu relacji rodzinnych w odbiorze dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Natomiast cel praktyczny to opracowanie wskazań dla praktyki pedagogicznej dotyczących pracy z dziećmi, które wykazują problemy wychowawcze wynikające z zaburzenia relacji w rodzinie. A wskazując na cel teoretyczny to było nim opracowanie teorii dotyczących rozwoju dziecka oraz określenie znaczenia rodziny w jego rozwoju. Praca składa się z czterech rozdziałów. Pierwszy rozdział w całości poświęcony był teoretycznemu ujęciu zagadnienia na podstawie wybranej przeze mnie literatury. Wyjaśnione zostały pojęcie rodzina, funkcje, postawy rodzicielskie i style wychowania, oraz typy rodzin. Ostatni podrozdział ukazuje przemiany w rodzinie od czasów najdawniejszych do współczesności. Drugi rozdział to opis edukacji wczesnoszkolnej. Charakterystyka wieku szkolnego i dojrzałości szkolnej. Opis prawidłowego rozwoju fizycznego, poznawczego i społecznego dzieci. A w ostatnim podrozdziale opisałam znaczenie rodziny dla prawidłowego rozwoju dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Trzeci rozdział poświęcony jest metodologicznym podstawom moich badań. Zawarłam w nim sześć podrozdziałów, w których określiłam przedmiot i cel badań, problem badawczy, strategię, wskazałam metody i techniki, oraz teren i populację. Przedstawiłam również założenia teoretyczne. Czwarty rozdział to analiza wyników podjętych badań zawarta w czterech podrozdziałach. Pierwszy to opis relacji rodzinnych w wypowiedziach badanych. Kolejne to relacje przedstawione w projekcjach dziecięcych, czyli analiza rysunku i scenek dramowych. Trzeci podrozdział to znaczenie relacji rodzinnych nadawane przez badane dzieci. A czwarty to percepcja trudności w relacjach rodzinnych przez badane dzieci. Moje badania wskazały, iż relacje rodzinne w percepcji dziecka wczesnoszkolnego są bardzo ważne i znaczące dla prawidłowego rozwoju. Poprzez zastosowanie różnych technik badawczych mogłam sprawdzić jakie są te relacje.

Problematyka pracy dotyczy relacji rówieśniczych dzieci z rodzin dysfunkcjonalnych w środowisku szkolnym. W pracy w oparciu o literaturę przedmiotu przedstawiono charakterystykę rodziny dysfunkcjonalnej a także przyczyny powstawania dysfunkcji w rodzinie. Omówiono też mechanizmy działania w takich rodzinach. Scharakteryzowano model rodziny dysfunkcjonalnej, a także funkcjonowanie psychospołeczne dziecka z rodziny dysfunkcjonalnej w środowisku szkolnym. Wskazano również formy pomocy dla osób, którzy funkcjonują w takich rodzinach. Dla powyższych zagadnień stworzono metodologię badań. Głównym problemem badawczym przyjęto pytanie: W jaki sposób przebiegają relacje rówieśnicze dzieci z rodzin dysfunkcjonalnych w środowisku szkolnym? Aby odpowiedzieć na postawione pytanie w badaniach posłużono się metodą indywidualnych przypadków. Wybraną techniką badawczą jest wywiad a jego uzupełnieniem obserwacja oraz analiza dokumentów osobistych. Przeprowadzone badania aspektów funkcjonowania społecznego dzieci umożliwiły wgląd w ścieżkę relacji rówieśniczych dzieci z rodzin dysfunkcjonalnych w środowisku szkolnym. Analiza funkcjonowania społecznego skupiła się głównie się na tym, jak dzieci obciążone negatywnymi doświadczeniami komunikują się, wyrażają emocje, spędzają czas wolny, jak adoptują się w środowisku szkolnym. Na podstawie tej analizy stwierdzono, że relacje dzieci z rodzin dysfunkcjonalnych z rówieśnikami przebiegają z utrudnieniami. Składa się na to wiele czynników, między innymi trudne, przykre doświadczenia życia w rodzinie dysfunkcjonalnej.

Temat relacji rówieśniczych dzieci z zespołem Aspergera w wieku przedszkolnym jest warty uwagi, przede wszystkim dla pedagogów i psychologów przedszkolnych oraz nauczycieli wychowawców, którzy mogą wykorzystać wiedzę w swojej pracy z dzieckiem. W pracy na wstępie przedstawiłam rys historyczny zaburzenia, jego klasyfikacje oraz trudności w funkcjonowaniu małego dziecka z ZA. Cechują się one między innymi trudnościami w komunikacji społecznej. Skutkiem tego mogą być zaburzone kontakty rówieśnicze. W pracy wskazałam możliwe przyczyny powstawania zaburzenia oraz określiłam, które czynniki podaje się jako najczęstsze. Opisałam również rozwój fizyczny małego dziecka, jego formy działalności oraz trudności w nawiązywaniu relacji rówieśniczych. Ostatnia część pracy to analiza wyników badań. Opisuję w niej funkcjonowanie wybranych dzieci w przedszkolu, problemy jakich doświadczały w nawiązywaniu relacji, sposoby dobierania partnerów oraz przyczyny unikania tych interakcji. Relacje rówieśnicze dla dzieci są bardzo ważne. Kontakt rówieśniczy pełni role wychowawcze, zaspokaja potrzebę przynależności i akceptacji. Jednak dzieci ze spektrum często mają problemy z funkcjonowaniem w grupie oraz ze zrozumieniem kontekstu sytuacji społecznej. Także inni badacze, w swoich pracach zauważają, że współpraca z rówieśnikami uczy patrzenia na myśli i odczucia drugiej osoby. Mimo to, dzieci z tymi zaburzeniami nie zawsze chcą nawiązywać te relacje. Przedszkole może wspierać rozwój małego dziecka z ZA poprzez zatrudnianie dodatkowych nauczycieli i pedagogów. Mają oni możliwość zajęcia się tylko jednym dzieckiem, dlatego ich praca jest dużym wsparciem. Dziecko ma warunki do tego aby nawiązać relacje z dorosłą osobą, do której zawsze może zwrócić się o pomoc. Nauczyciel dodatkowy ma możliwość zauważenia, w jakich konkretnie sytuacjach dziecko sobie nie radzi, podczas wchodzenia w interakcje społeczne.

W niniejszej pracy przedmiotem badan są relacje rówieśnicze uczniów z zespołem Aspergera w szkołach podstawowych ogólnodostępnych oraz z oddziałami integracyjnymi. Głównym celem było ukazanie jakie są te relacje, porównanie ich charakteru w obu typach placówek, a także ukazanie pozycji uczniów z ZA w kontekście klasy, której są uczniami. Praca składa się z czterech rozdziałów. Dwa pierwsze stanowią część teoretyczną, w której przedstawiłam, między innymi, znaczenie relacji z rówieśnikami dla rozwoju jednostki, uwarunkowania akceptacji ucznia w klasie oraz krótką charakterystykę zespołu Aspergera wraz z rysem historycznym zaburzenia, a także opis form wsparcia udzielanych osobom ze spektrum zaburzeń autystycznych w szkole podstawowej. W rozdziale trzecim zawarłam metodologiczne podstawy badań własnych oparte na triangulacji. Metodę socjometryczną dopełniłam jawną obserwacją uczestniczącą w środowisku klasowym, dzięki temu możliwe było ograniczenie błędu pomiaru. Ostatnia część pracy to analiza przeprowadzonych przeze mnie badań, w tym graficzna interpretacja badania socjometrycznego wraz ze zbiorczymi tabelami wyników oraz opis obserwacji uczestniczącej uczniów podczas zajęć lekcyjnych i innych aktywności. W obserwacjach tych zawarłam opis funkcjonowania każdego z uczniów z ZA, uczęszczających do klas, w których przeprowadzałam badania oraz ich trudności w nawiązywaniu relacji z rówieśnikami. Wyniki badań potwierdziły przyjęte przeze mnie hipotezy i wykazały, że uczniowie z zespołem Aspergera trudniej nawiązują relacje rówieśnicze z kolegami w szkołach ogólnodostępnych, są tam również mniej lubiani niż uczniowie z tym samym zaburzeniem uczęszczający do szkół z oddziałami integracyjnymi. Obserwacja uczestnicząca i rozmowy podczas niej przeprowadzone z kolegami uczniów z zespołem Aspergera, nie pozostawiły wątpliwości co do tego, z jak dużą niechęcią odnoszą się do nich rówieśnicy. Główną przyczyną takiego stanu rzeczy są ich agresywne, głośne zachowania oraz specyficzny sposób bycia, odbierany przez nich za niegrzeczny i arogancki. W mojej opinii najlepszym sposobem pomocy uczniom z zespołem Aspergera w nawiązywaniu pozytywnych relacji z rówieśnikami jest zrozumienie przez otoczenie, pozwolenie na poznanie im samych siebie i zaaranżowanie przestrzeni wokół tak, aby nie wstydzili się swojej inności, a rówieśnicy tę inność akceptowali.

Streszczenie pracy magisterskiej pt. Relacje w rodzinie a funkcjonowanie szkolne uczniów kończących szkołę podstawową. Cele niniejszej pracy zmierzają przede wszystkim do teoretyczno-empirycznego potwierdzenia, że istnieją dzieci o zaburzonych relacjach z rodzicami, a ich funkcjonowanie w szkole może być mniej korzystne. Wśród szczegółowych celów badawczych uwzględnione zostały aspekty diagnostyczne, dotyczące osiągnięć szkolnych, zachowań, stosunków interpersonalnych pomiędzy nauczycielami a uczniami o zróżnicowanych relacjach w rodzinie. Podjęte badania zmierzają ponadto do wskazania na kierunki poprawy funkcjonowania szkolnego dzieci o zaburzonych relacjach z rodzicami. Praca składa się z czterech części. W pierwszej z nich przedstawione są podstawowe informacje dotyczące pojęć, procesów, układów i typologii relacji. Wymienione są relacje poprawne i zaburzone w środowisku rodzinnym, jak również jakie są przyczyny powstawania zaburzonych relacji w rodzinie. Rozdział drugi w całości poświęcony jest funkcjonowaniu uczniów w szkole. Wymienione są zadania dydaktyczno-wychowawcze szkoły, jak również jej funkcje kształcące, przekazujące różne wartości, normy. W rozdziale tym opisane są prawa i obowiązki ucznia w szkole. Relacje, jakie występują pomiędzy uczniami oraz kierunki oddziaływań korygujących zaburzone relacje w szkole. W rozdziale trzecim zawarte są metodologiczne podstawy badań własnych. W pracy została zastosowana metoda sondażu diagnostycznego, oparta na technice ankiety oraz wywiadu. Pośród wykorzystanych narzędzi, znalazły się kwestionariusz ankiety, skierowany do uczniów szkoły podstawowej, a także kwestionariusz wywiadu, który został przeprowadzony z nauczycielami badanej szkoły. Rozdział czwarty to rezultaty badań oraz przykłady działań optymalizujących funkcjonowanie szkolne uczniów o zaburzeniach z rodzicami. Przedstawione są tutaj osiągnięcia szkolne uczniów; interakcje między uczniami o zaburzonych relacjach z rodzicami; stosunki interpersonalne pomiędzy nauczycielami a uczniami oraz zachowania uczniów o zaburzonych relacjach ze swoimi rodzicami. W rozdziale tym, możemy dowiedzieć się, jak powinna wyglądać wspólna praca nauczycieli, wychowawców, pedagogów oraz określenie celów i zadań szkoły. Istotnym aspektem jest też współpraca szkoły z rodzicami, bowiem zdrowe relacje to czynnik, który ma znaczenie dla funkcjonowania młodego człowieka w szkole. W niniejszej pracy potwierdziły się postawione cele i hipotezy, że istnieją dzieci o zaburzonych relacjach z rodzicami. Osiągnięcia szkolne tych uczniów są dużo niższe od pozostałych rówieśników. Stosunki interpersonalne pomiędzy tymi uczniami a nauczycielami, jak również zachowanie uczniów o słabych relacjach z rodzicami, prezentuje się mniej korzystnie w porównaniu do pozostałych rówieśników, co ma istotne znaczenie w ich funkcjonowaniu szkolnym.

Tematem mojej pracy licencjackiej są Relacje wychowawcze w procesie nadzoru kuratora nad nieletnim. Wybór takiego tematu podyktowany był chęcią sprawdzenia czy w procesie nadzoru kuratora nad nieletnim tworzą się jakieś relacje i czy mają one wpływ na wychowanka. Chciałam się również dowiedzieć, czy kurator może być autorytetem dla swoich podopiecznych i jakie przesłanki sprzyjają rozwojowi takiej relacji w trakcie sprawowanego przez kuratora nadzoru, a także od czego zależy zbudowanie relacji między kuratorem, a jego podopiecznym. W pierwszym rozdziale mojej pracy, na podstawie literatury przedmiotu opisałam kim jest nieletni i kurator. Zajęłam się również przybliżeniem zadań kuratorów dla nieletnich, a także ich metod pracy. Wyjaśniłam również czemu służy diagnoza nieletniego i z jakich powodów jest ona ważna w pracy kuratora. W tym rozdziale wyjaśniłam również teorię rozpaczy i teorię wymiany. Na koniec tego rozdziału wyjaśniłam również czym jest autorytet. W drugim rozdziale przedstawiłam metodologię badań. Wyjaśniłam czym jest problem, przedmiot i cela bada a także przedstawiłam swoje. Problemem badawczym w mojej pracy brzmi Jakie są przekonania i doświadczenia kuratorów rodzinnych w zakresie budowania relacji wychowawczej opartej na autorytecie? Postawiłam sobie również następujące cele sprawdzenie w jaki sposób tworzą się relacje wychowawcze pomiędzy kuratorem a nieletnim, dowiedzenie się jakie są możliwości stworzenia relacji w której kurator będzie autorytetem dla nieletniego, co sprzyja nawiązaniu relacji kuratora i nieletniego, a także od czego zależy powstanie relacje między kuratorem a nieletnim. Drugi rozdział to również opis metody wywiadu pogłębionego, którą przeprowadzałam badania. Aby odpowiedzieć na postawione sobie cele, przeprowadziłam cztery wywiady z kuratorami zawodowymi. Były to trzy kobiety i mężczyzna. Miałam przygotowane pytania, jednak również w trakcie rozmów z osobami badanymi pojawiały się nowe, które wynikały z problemów jakie poruszali moi rozmówcy. W rozdziale trzecim przedstawiam badania które przeprowadziłam, a także podejmuje się ich analizy.

Celem niniejszej pracy magisterskiej jest poznanie opinii na temat doświadczeń oraz oczekiwań dotyczących relacji rodziców i nauczycieli w klasach I-III szkoły podstawowej a także próba charakterystyki oraz oceny ich aktualnego stanu z perspektywy rodziców. Punkt docelowy to również stworzenie listy praktycznych wskazówek dla pracy nauczycieli, dotyczących ich relacji z rodzicami. Przeprowadzone badania z wykorzystaniem wywiadu częściowo skategoryzowanego umożliwiły diagnozę aktualnego stanu kontaktów tych dwóch podmiotów szkolnych interakcji zarówno pod względem aspektów satysfakcjonujących jak i utrudniających, oczekiwań rodziców, aktualnego charakteru tych relacji oraz jego przyczyn. Praca składa się z sześciu rozdziałów, z których cztery to rozdziały teoretyczne wyjaśniające terminologię oraz podstawowe zagadnienia związane z prezentowanym tematem. Znajdują się w nich m.in. cele współdziałania rodziców i nauczycieli, formy ich komunikacji oraz poglądy współczesnych badaczy dotyczące prezentowanego zjawiska. Przedstawiona została także charakterystyka nauczania początkowego z uwzględnieniem roli i zdań nauczyciela oraz specyfika edukacji w czasie pandemii Covid-19. Piąty rozdział, będący metodologią badań własnych zawiera w sobie cel, problemy badawcze, metody i techniki użyte w trakcie przeprowadzania badań oraz ich organizację. Szósty rozdział to przedstawienie wyników badań, ich analiza oraz wnioski.

Praca dyplomowa dotyczy reprezentacji autyzmu w bajkach dla dzieci. Badania opisują funkcje terapeutyczne i wychowawcze realizowane przez bajki, przedstawiają rodzaje wizerunków autyzmu w bajkach oraz wskazują konteksty społeczne, w jakich pojawiają się bohaterowie z autyzmem. Wykorzystana metoda badań to analiza tekstu, natomiast technika badawcza to analiza ramowa. Narzędziem do analizy bajek jest matryca do kodowania. Korpus tekstów składa się z 13 bajek, w których występują wizerunki autyzmu. Wnioski badań wskazują na to, że analizowane w badaniach bajki oswajają dzieci z autyzmem, opisują dokładnie zachowania i osobowość osób ze spektrum oraz przedstawiają trudności, z jakimi spotykają się w codziennym życiu.

Tematem mojej pracy magisterskiej jest Resilience - cecha, a przekonania nauczycieli na temat błędów wychowawczych. Na pracę składają się badania jakościowe i ilościowe, które zostały przeprowadzone na populacji nauczycieli przedmiotowych w szkołach podstawowych, gimnazjalnych i ponad gimnazjalnych. Resilience jest to cecha, która pozwala jednostce mimo przeciwności losu dostosowywać się do danego otoczenia, środowiska. Do przeprowadzenia badań został wykorzystany sondaż diagnostyczny i test psychologiczny, a wyniki zostały analizowane za pomocą technik statystycznych. Jednym z przyjętych założeń był umowny podział nauczycieli przedmiotowych na osoby o wysokim poziomie resilience i osoby o niskim poziomie resilience. Weryfikacja została przeprowadzona na podstawie narzędzi badawczych. Jedne badania przedstawiają jak nauczyciele definiują i opisują własnymi słowami błąd wychowawczy, natomiast drugie badania ujawniają skłonność nauczycieli do popełnianych błędów wychowawczych. W pierwszej części badań został przeprowadzony sondaż diagnostyczny. Badania jakościowe ukazały, że nauczyciele o niskim poziomie resilience nie odstają intelektualnie od nauczycieli o wysokim poziomie resilience. Odpowiedzi, które zostały udzielone przez osoby o niskim poziomie resilience, w niektórych przypadkach są bardziej stosowne i poprawne niż u osób o wysokim poziomie tej cechy. Postawienie hipotezy zerowej nie zawsze sprawdza się po myśli badacza. Nie można jednoznacznie stwierdzić, że dziecko z ubogiej rodziny w przyszłości nie będzie wykształcone, a dziecko wykształconego bogacza zostanie prymusem. Druga część opiera się na klasyfikacji błędów wg Antoniny Guryckiej. Zostały przeprowadzone odrębne analizy do poszczególnych błędów wychowawczych. Wyniki badań potwierdziły postawioną hipotezę, która zakłada, że nauczyciele o niskim poziomie resilience wykazują się większą skłonnością do popełniania błędów wychowawczych, natomiast nauczyciele o wysokim poziomie cechy są mniej skłonni do popełniania błędów.

Praca składa się z pięciu rozdziałów. W pierwszym z nich opisuję pojęcie autodestruktywności, wymieniam jej rodzaje (pośrednia i bezpośrednia), przytaczam definicje oraz skupiam się na jej aspekcie psychologicznym. Drugi rozdział poświęcony jest resiliencji, czyli umiejętności radzenia sobie ze stresem i trudnościami, które napotykamy w swoim życiu. Zjawisko resiliencji dotyczy ludzi, którzy potrafią dobrze funkcjonować w społeczeństwie mimo niekorzystnych warunków życiowych. W trzecim rozdziale przedstawiam założenia badawcze, przedmiot i cel swojej pracy. Ponadto opisuję problemy badawcze, hipotezy, zmienne zależne i niezależne, metody, techniki i narzędzia badawcze, którymi posłużyłem się podczas prowadzenia badań. Na końcu rozdziału przedstawiam przebieg i organizację swoich badań. W czwartym rozdziale skupiam się na opisie badanego zjawiska charakteryzując województwo dolnośląskie. Zwracam tu uwagę na takie aspekty jak: liczba uczelni, liczba studentów oraz warunki sprzyjające studiowaniu. W piątym rozdziale dokonuję analizy badań na temat korelacji resiliecji, jako cechy a pośrednich zachowań autodestruktywnych studentów. W ostatniej części swojej pracy przedstawiam wnioski z przeprowadzonych badań.

Praca podejmuje zagadnienie resilience postrzeganej w kategoriach cechy osobowości oraz przystosowania zawodowego wśród nauczycieli. Resilience opisana została jako pewna właściwość jednostki, która przyczynia się do lepszego radzenia sobie z problemami życiowymi, w tym z problemami zawodowymi. Przystosowanie zawodowe scharakteryzowano jako odpowiedniość pomiędzy cechami osobowości jednostki a światem zewnętrznym. Wyróżniono dwa wymiary przystosowania zawodowego – zaspokojenie potrzeb jednostki oraz kompetencje własne. Problemem badawczym było pytanie o związek pomiędzy resilience a przystosowaniem zawodowym. Hipotezy zakładały, że im wyższy jest poziom resilience, tym silniejsze jest poczucie realizacji potrzeb i poczucia kompetencji zawodowych pracownika. Materiał empiryczny do pracy został zebrany za pomocą metody sondażowej. Zebrane wyniki badań zostały przeanalizowane statystycznie w celu wykrycia zależności między zmiennymi. Przeprowadzone badania pozwoliły na potwierdzenie, iż istnieje zależność pomiędzy poziomem resilience a zaspokojeniem potrzeb pracownika. Wśród kompetencji zawodowych oczekiwania i wymagania przełożonych oraz współpracowników okazały się nieistotne.