Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci w świetlicy szkolnej w kwestii ich samodzielności. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ pracuję z zuchami, gdzie dużą rolę przywiązuje się do samodzielności i rozwija się ją poprzez zdobywanie przez dzieci sprawności. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu samodzielności, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej przy Zespole Szkół w Zawoni. Ponieważ wychowankowie wykazali deficyty w zakresie samodzielności, zaplanowałam projekt ukierunkowany na ich kompensację. Opierając się głównie na działaniu osobistym przykładem, instrukcji, metodzie zadaniowej i sprawnościach zuchowych – zajęcia zrealizowałam na przełomie kwietnia i maja 2017 roku, podczas praktyk w świetlicy. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u dzieci zauważalny jest postęp w zakresie samodzielnego pakowania się, przygotowywania się do szkoły oraz orientacji w terenie. Problemy sprawiły niektórym dzieciom: nauka wiązania butów czy niektóre elementy udzielania pierwszej pomocy. Jednakże założone cele zostały w większości zrealizowane. Warto zwrócić uwagę na dalszą pracę nad samodzielnością dzieci przez pracowników świetlicy w Zawoni. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach szkolnych, ale także w placówkach socjalizacyjnych i środowiskowych w celu wzmocnienia samodzielności dzieci.

Celem mojej pracy było wzmocnienie poczucia własnej wartości u dzieci ze świetlicy środowiskowej. Zainteresowałam się tym problemem, pracując z podopiecznymi programu AKADEMIA PRZYSZŁOŚCI, gdzie zdecydowana większość dzieci pochodzi ze środowisk niewydolnych wychowawczo, o niskim statusie materialnym. Spotykają się z licznymi zaniedbaniami oraz nieprawidłową realizacją potrzeb: szacunku, poczucia ważności, czy bezpieczeństwa. Z tego powodu samoocena tych dzieci jest obniżona, utrwalają w sobie myśl o byciu niewystarczająco dobrym, z ograniczonymi możliwościami rozwoju. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 10 – 12 lat, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu poczucia własnej wartości i samooceny wskazując zarówno na deficyty, jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy środowiskowej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy środowiskowej „Bratnia Dłoń” w Oleśnicy. Ponieważ u podopiecznych tejże placówki można było zaobserwować zachowania świadczące o niskim poczuciu własnej wartości, zarówno agresywne, deprecjonujące własną osobę, jak i wycofujące oraz silną potrzebę poddawania swoich aktywności opinii rówieśników lub wychowawców. Zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na metodzie projektowania doświadczeń, która zakłada czynne uczestnictwo w procesie dochodzenia do wiedzy oraz kształtowania się refleksji. Ponadto wykorzystywałam metodę perswazji, rozmów kierowanych, opowiadania, a przede wszystkim zabaw i ćwiczeń ruchowych. Zajęcia zrealizowałam na przełomie maja i czerwca 2015 roku, spotykając się z dziećmi dwa razy w tygodniu, w czasie ich pobytu w świetlicy środowiskowej. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u podopiecznych wzrosła motywacja do podejmowania aktywności fizycznych, a także realizacji wyznaczonych na zajęciach wyzwań. Dzieci podczas spotkań były zaangażowane, chętnie wypowiadały swoje zdanie oraz wydobywały trafne refleksje, co może świadczyć o rozumieniu poruszanych zagadnień. U uczestników dało się zauważyć stopniowe zacieśnianie więzi oraz większą otwartość na grupę. Zrealizowane zajęcia podniosły ich poczucie kompetencji, sprawczości, a także wzmocniły obraz własnej osoby. W toku zajęć pojawiły się problemy organizacyjno- techniczne, złożone ćwiczenia ruchowe wymagały wsparcia ze strony dodatkowych opiekunów, trening płotkarski powinien być realizowany na wolnym powietrzu lub sali gimnastycznej. Spotkanie trzecie sprawiło najwięcej trudności, dzieciom nie podobało się zadanie z piłkami lekarskimi oraz nie rozumiały sensu ćwiczenia. Wskazane problemy spowodowały rozluźnienie w grupie i czasowe odejście od głównego celu zajęć. Podsumowując mogę stwierdzić, że projekt spełnił moje oczekiwania. Zrealizowane zostały założone cele, mimo, że w wielu momentach zajęcia rozmijały się z moimi wyobrażeniami o nich. Mogę polecić taki cykl spotkań do realizacji w placówkach opiek

Temat, który został poruszony w niniejszej pracy, dotyczy problemu stosunkowo nowego i coraz powszechniejszego. Internet i komputer posiada w tym momencie prawie każdy. Jednak wiedza na temat bezpieczeństwa w sieci nie jest wystarczająco rozpowszechniana. Zagrożeń w sieci jest wiele, dlatego tak ważne jest, by je znać i umieć się przed nimi bronić. Podobnie ze zjawiskiem cyberprzemocy. Pojawia się coraz częściej, nagłaśniane jest przez media, jednak nadal nie jest wystarczająco wyjaśniane. Ludzie, a w szczególności dzieci i młodzież, mają słabą wiedzę dotyczącą tego problemu, jak się przed nim chronić, jakie mogą być jego konsekwencje, gdzie sięgać po pomoc. Celem pracy jest rozwijanie kompetencji bezpiecznego korzystania z komputera i Internetu oraz odpowiedniego reagowania na zjawisko cyberprzemocy. Dostarczenie odpowiedniej wiedzy na temat zagrożeń Internetu oraz sposobów chronienia się przed nimi, zasad panujących w cyberprzestrzeni, zalet i wad korzystania z sieci, a także rozwinięcie odpowiednich kompetencji bezpiecznego poruszania się w niej. Ponadto również uzmysłowienie, czym jest cyberprzemoc, jak się przed nią chronić, jakie mogą być jej konsekwencje, a także jak należy ją zwalczać. Dodatkowo zminimalizowanie ryzyka uzależnienia od komputera i gier komputerowych, a także uświadomienie zalet przeniesienia świata tych gier do świata rzeczywistego i rozwijanie zainteresowań wychowanków poprzez dzielenie się ich pasjami za pomocą video blogów. Pierwszy rozdział porusza tematykę dotyczącą rozwoju młodzieży w okresie gimnazjalnym, czyli w etapie dojrzewania (wiek 13-15 lat). Drugi rozdział poświęcony jest problemowi bezpieczeństwa w Internecie i zjawisku cyberprzemocy (definicje, typologie, podziały). Trzeci rozdział opisuje placówkę, jaką jest świetlica środowiskowa. Opisane są zadania, cele, funkcje, metody i formy pracy, organizacja pracy, specyfika wychowawców i wychowanków tego typu placówek. Ostatni rozdział skupia się na konkretnym miejscu, w którym przeprowadzony został projekt. Jest to Świetlica Środowiskowa „Tęcza”. Wychowankowie objęci projektem w mniejszym lub większym stopniu mieli problemy ze zjawiskiem cyberprzemocy, a także ich wiedza dotycząca bezpieczeństwa w Internecie okazała się nikła. Wychowawców w placówce była niewystarczająca ilość, nie byli w stanie sprostać każdemu wyzwaniu, dlatego pojawiła się zasadność prowadzenia projektu właśnie w tym miejscu. Zaplanowałam cykl zajęć obejmujący wszystkie założone przeze mnie cele. Zrealizowałam go na początku czerwca. Każde zajęcia trwały około 60 minut. Pierwsze dostarczały młodzieży wiedzy o Internecie w formie wykładu, kolejno przećwiczenia zagadnień przez tworzenie plakatów do odpowiednich poleceń. Drugie zajęcia były kontynuacją pierwszych. Miały odmienną formę, lecz dotyczyły tego samego zagadnienia, w celu jego utrwalenia i udoskonalenia kompetencji. Były w formie podchodów, w których zadania sprawdzały wiedzę o bezpieczeństwie w sieci. Trzecie spotkanie dotyczyło zj

Celem mojej pracy było wykorzystanie zajęć artystycznych w profilaktyce zachowań agresywnych dzieci w wieku 10-13 lat z placówek socjalizacyjnych. Zainteresowałam się tym zagadnieniem, gdyż z teorii i praktyki wiem, że w placówkach tego typu poziom złości wśród podopiecznych jest wysoki. Wynika to m.in. z ich trudnych sytuacji życiowych i spowodowanych tym innych problemów. Ponadto, przed podjęciem studiów pedagogicznych, przez rok studiowałam na historii sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie zainteresowałam się tematem arteterapii. Aby rzetelnie przystąpić do projektowania zajęć w ramach końcowego projektu, przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 10-13 lat – rozpoczynając od rozwoju fizycznego, poprzez umysłowy, emocjonalny, moralny, kończąc na procesach kształtowania się tożsamości. Przeanalizowałam także literaturę zajmującą się problemem agresji skupiając się przede wszystkim na jej przyczynach i rodzajach. Zwróciłam także uwagę na możliwości jej przeciwdziałania (m.in. idea katharsis oraz działania twórcze z elementami arteterapii). Zaznajomiłam się z teoretyczną i praktyczną stroną funkcjonowania placówek socjalizacyjnych. Na docelowe miejsce przeprowadzenia cyklu zajęć wybrałam SIEMACHA Spot 24/7 we Wrocławiu przy ul. Chopina 9A, gdzie odbyłam również praktyki pedagogiczne. Dzięki temu poznałam wychowanków, z którymi chciałam zrealizować zajęcia. Przekonałam się osobiście, że mają wysoki poziom złości i frustracji. Uzupełniłam swoją wiedzę rozmawiając z panią psycholog Katarzyną Mazur oraz wychowawcami, którzy potwierdzili obecność problemu zachowań agresywnych u podopiecznych. Przy konceptualizacji zajęć opierałam się głównie na metodach zadaniowych i ekspresyjnych, uzupełnionych o wzmacnianie pozytywne. Dominującą formą były zajęcia artystyczne. Projekt zrealizowałam w pierwszych dwóch tygodniach czerwca, w ramach zajęć dodatkowych. Podsumowując mogę stwierdzić, że podopieczni SIEMACHA Spot 24/7 nauczyli się, że agresja jest czymś normalnym, jednak trzeba ją kontrolować. Dowiedzieli się również, że można oczyszczać się ze złości i negatywnych emocji poprzez działania twórcze i sztukę. Przeprowadzone zajęcia były dla nich okazją, aby zastanowić się nad tym, co rzeczywiście nad denerwuje i wyprowadza z równowagi, a co rozczarowuje i smuci. Takie rozeznanie zwiększa samoświadomość i może przyczynić się do obniżenia poziomu złości, a w konsekwencji zmniejszenia ilości zachowań agresywnych. Założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Nie wszystko wyszło idealnie tak, jak zaplanowałam (problemy techniczne), jednak obyło się bez większych trudności. Momentami grupa nie chciała współpracować, jednak dało się zachęcić jądo działania i skończenia ćwiczeń. Mogę polecić swój projekt do realizowania w placówkach socjalizacyjnych. Uważam, że sprawdziłby się również w świetlicach środowiskowych i ogniskach wychowawczych.