Celem mojej pracy jest pokazanie, jak wzmacniać motorykę małą w pierwszych klasach szkoły podstawowej. Wybrałam ten temat, bo jest bardzo aktualny i rzadko poruszany. Głównymi formami wspierania i rozwijania motoryki małej w szkole, są zajęcia plastyczne i ćwiczenie pisania. Bardzo mało jest innych form, zabaw i ćwiczeń stosowanych w pierwszych latach edukacji szkolnej. Projekt realizowałam w świetlicy szkolnej „Promyczek” w Szkole Podstawowej nr 12 im. M. Skłodowskiej Curie. Wybrałam ją, gdyż oferuje ona różnorodność prowadzenia zajęć i większą swobodę w ich dobieraniu. Można też nabrać wprawy w prowadzeniu zajęć, w zmiennych warunkach. W mojej pracy opisałam sfery rozwojowe dzieci w młodszym wieku szkolnym, opisałam problematykę motoryki małej w ujęciu wieloaspektowym, możliwe jej zaburzenia oraz sposoby rozwijania tej aktywności. Opisałam świetlice, ich uwarunkowania prawne, cele zadania i funkcje, metody i formy, organizacje pracy świetlic, wychowawców oraz wychowanków. Następnie odniosłam się do konkretnej świetlicy we Wrocławiu. Efektem końcowym mojej pracy jest projekt, który zakładał cykl zajęć, mających wspierać rozwój motoryki małej u wychowanków świetlicy szkolnej. Zachęcam nie tylko dzieci, ale i dorosłych do wzięcia udziału w podobnych zajęciach, ponieważ wspiera się w ten sposób aktywność ręki oraz palców, a taki trening przydać się może dosłownie każdemu, bez względu na wiek.

Tematem mojej pracy uczyniłam profilaktykę zaburzeń odżywiania u dziewcząt w gimnazjum. Zainteresowało mnie to zagadnienie, ponieważ te zaburzenia stanowią coraz bardziej powszechny problem dzisiejszych czasów, zwłaszcza wśród młodych dziewcząt. Wyretuszowany obraz piękna sprawia, że wkraczają one w świat destrukcji psychicznej, cielesnej, a także umysłowej chcąc sprostać wymaganiom, jakie stawia dzisiejszy świat. Drugim powodem, dla którego postanowiłam zgłębić ten temat jest ciekawość, dlaczego adolescentki coraz częściej przejawiają symptomy zaburzeń odżywiania, a także, co leży u podstaw tej choroby, która ma swoje podłoże w psychice. Cykl zajęć zrealizowałam w Publicznym Gimnazjum im. Pułkownika Pilota Stanisława Skarżyńskiego w Warcie. Głównym celem mojego projektu była pomoc młodym dziewczętom w rozwiązaniu ich problemu. Przede wszystkim chciałam, aby zauważyły, że zmiana sposobu odżywiania, mająca na celu utratę kilogramów w sposób bardzo restrykcyjny, prowadzi do zaburzeń, a w konsekwencji do tragicznych skutków, takich jak wyniszczenie organizmu czy nawet śmierć. Moim celem było także ukazanie, że dieta i aktywność fizyczna są doskonałym sposobem do utrzymania smukłej sylwetki, jednak powinno się to odbyć w sposób nienarażający organizmu na negatywne skutki. Podczas zajęć starałam się zaprezentować sposoby promujące zdrowe odżywianie i adekwatną dla adolescentek aktywność fizyczną. Ważną kwestią było dla mnie również uświadomienie dziewczętom, że powinny w pierwszej kolejności pracować nad poprawą pewności siebie i pozytywną samooceną gdyż jest to podstawa do dalszego działania w przyszłości. Projekt przeprowadzony wraz z ośmioosobową grupą dziewcząt uważam za udany. Podczas zajęć następowały pewne modyfikacje, uczennice początkowo były nieśmiałe jednak poprzez różnorodne ćwiczenia nastąpiła integracja, co w znaczący sposób pomogło w realizacji celów, które założyłam.

Praca ,, Wzmacnianie zachowań asertywnych u uczniów w wieku gimnazjalnym” ma na celu wskazanie metod i technik pomagających wzmocnić asertywność u gimnazjalistów. Literatura przedmiotu wskazuje wiele pozycji traktujących o rozwijaniu i kształtowaniu asertywności, jednakże większość przeze mnie napotkanych skierowana była do dorosłych czytelników, głównie dla wsparcia celów biznesowych. Jako pierwszy w pracy zawarty został rozdział o rozwoju młodzieży w wieku gimnazjalnym, w którym podkreślona została rola każdego etapu dla poprawnego funkcjonowania w społeczeństwie, od pewności siebie w rozwoju fizycznym, przez panowanie nad emocjami, wyznaczenie własnego systemu wartości, rozwinięcia i poznania swojej osobowości, rozwój poznawczy, a na rozwoju społecznym ukazującym powiązania grup społecznych z prawidłowym rozwijaniem się kończąc. Drugi rozdział referuje o asertywności jako przydatnej umiejętności społecznej. Przedstawia różne spojrzenie na zdefiniowanie asertywnych zachowań w literaturze. Mówi o jej zaletach, możliwościach stosowania, wpływie na funkcjonowanie w grupach społecznych, rówieśniczych oraz kładzie nacisk na istotność wyrażania siebie i próby poznania wartości drugiej strony, ale także o trudnościach w jej osiągnięciu, pokazuje również metody i techniki dostosowane do gimnazjalistów oraz ułatwiające zachowania asertywne. Następny rozdział ukazuje specyfikę szkoły gimnazjalnej, jak funkcjonuje, jakie są jej funkcje, uwarunkowania prawne oraz jak pracuje szkolny pedagog i z jakimi wychowankami obcuje na co dzień. Czwarty rozdział opisuje szczegółowo funkcjonowanie Gimnazjum nr 31 im. Czesława Miłosza we Wrocławiu, stosowane przez pedagoga metody pracy, a także opis wychowanków, u których został przeprowadzony projekt wzmacniający asertywność. Ostatni rozdział zawiera cykl zajęć przeprowadzony u gimnazjalistów, zawarte w nim zostały opisane w drugim rozdziale metody i techniki wzmacniania zachowań asertywnych. Podczas projektu uczniowie pracowali nad własną asertywnością, czego wyraz ukazany jest w podsumowaniu projektu. Podsumowanie zwraca uwagę na umiejętności i wiedzę wyniesioną z zajęć, a także ewaluację projektu. Poprzez napisanie pracy licencjackiej udało się znaleźć odpowiednie dla dojrzewającej młodzieży sposoby na wzmacnianie asertywności, a przeprowadzenie projektu wskazało na istotność takich zajęć dla wybranej grupy wiekowej. Jest to atrakcyjna dla nastolatków tematyka odpowiadająca na ich potrzeby rozwojowe.

Moja praca została napisana z myślą o dość powszechnym zjawisku w dzisiejszych czasach. Mianowicie o niechętnym uczestniczeniu dzieci w lekcjach wychowania fizycznego, regularnych zwolnieniach, zachowaniach prowadzących do całkowitego wycofania się z ruchu potrzebnego dziecku do prawidłowego rozwoju. Rozwijam sferę aktywności fizycznej u dzieci poprzez artystyczną formę ruchu jaką jest taniec, który oprócz nauki kroków, zapewnia świetna zabawę jak i umożliwia dziecku wyrażanie emocji, ekspresji własnej, pozwala na ruch swobodny i samoistną interpretację danej piosenki, melodii. W swojej pracy zawarłam cykl zajęć o tematyce tańca, które przeprowadziłam w Szkole Podstawowej nr 9 im. Wincentego Pola we Wrocławiu w celu rozwijania aktywności fizycznej przez taniec u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Wykorzystałam przy tym integrację poprzez zabawy ruchowo taneczne, naukę wspólnych kroków, sekwencji tanecznych, synchronizowania się z grupą oraz improwizacji i ruchu swobodnego niczym nieograniczonego, tylko własna inwencja twórcza. Grupa dzieci biorących udział w projekcie, po jego ukończeniu nie miała już oporów przed ruchem swobodnym, improwizowanym, bardziej zwracała uwagę na rytm w muzyce, odróżniała tempo szybkie i wolne i co najważniejsze potrafiła współpracować w grupie tanecznej między sobą.

Celem mojej pracy uczyniłam wsparcie dzieci z placówki rodzinnego domu dziecka w zakresie rozwijania manualności. Zainteresowałam się tym tematem, ponieważ sama od wielu lat zajmuję się tworzeniem różnego rodzaju prac plastycznych, głównie przestrzennych, na przykład origami. Dostrzegłam także deficyty manualne pojawiające się u młodych ludzi, którzy ograniczają motorykę dłoni do prostych czynności domowych oraz obsługi urządzeń komunikacyjnych, na przykład klawiatury smartfona. Stwierdziłam, na podstawie obserwacji i przeglądu literatury przedmiotu, że szczególne problemy w tym zakresie mają podopieczni placówek opieki całkowitej. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój młodzieży w wieku wczesnej adolescencji, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu rozwoju motoryki, wskazując zarówno na deficyty, jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem rodzinnego domu dziecka. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność rodzinnego domu dziecka przy ulicy Wilczej w Oławie. Ponieważ wychowankowie wykazywali zróżnicowane deficyty w zakresie manualności zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich rozwój. Opierając się głównie na wzmacnianiu, zajęcia zrealizowałam w kwietniu, dwa razy w tygodniu w godzinach popołudniowych. Po przeprowadzonych zajęciach mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła motoryczność. Problemy pojawiały się przy bardziej skomplikowanych zadaniach, jednakże generalnie mogę stwierdzić, że założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Młodzież poprzez zajęcia rozrywkowe poprawiła motorykę, którą wykorzystują obecnie także w codziennych pracach domowych. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w rodzinnym domu dziecka, domu dziecka, świetlicy środowiskowej, ale również świetlicy szkolnej.

W swojej pracy licencjackiej ukazałam istotę wyobraźni i to, że stanowi ważny element w trakcie rozwoju dziecka. Wyobraźnia jest niesamowita, ponieważ sama w sobie jest niewidzialna, a wnosi bardzo dużo do naszego życia. Dostrzec można jedynie jej efekt końcowy, wytwór, który narodził się w naszych umysłach. Istotną rolą w rozwoju dziecka są doświadczenia wielozmysłowe, dzięki którym można na wiele sposobów poznawać wcześniej już znane bądź nieznane przedmioty. Warto kształtować i rozwijać wyobraźnię poprzez różne zmysły, nie ograniczać się podczas zabawy do tych najbardziej standardowych, czyli wzroku i słuchu. Zajęcia, które uaktywniają różne zmysły, to np. zajęcia muzyczne, taneczne, plastyczne, w tym różnego rodzaju faktury, które dziecko będzie inaczej odczuwało, czy treningi twórczego myślenia. Wszystkie te formy zabaw mają korzystny wpływ na wyobraźnię, doznania związane z poznaniem otoczenia. Ważne jest, aby dziecko było spontaniczne, wolne od schematów i reguł narzuconych z góry, podczas odkrywania nowych przedmiotów oraz otaczającego go świata. Dorosły jest zobowiązany do zapewnienia mu bezpieczeństwa, a także odpowiednich warunków podczas nowych doznań oraz byciem podporą, służeniem pomocą w każdej chwili. Moim zadaniem było przeprowadzenie cyklu spotkań z dziećmi, podczas których prowadziłam zajęcia dotyczące rozwoju wyobraźni poprzez różne zmysły. Podopieczni byli bardzo zaangażowani w przebieg spotkań, gdyż zaproponowane zabawy dla większości grupy były nowe, przez co wszyscy z zaciekawieniem słuchali i aktywnie brali udział. Zajęcia dotyczyły wszystkich zmysłów człowieka, takich jak: wzrok, słuch, dotyk, węch, smak. Wszystkie zamierzone cele m.in. kształtowanie wyobraźni, wcielenie się w postać, rozwijanie płynności ruchu, wsłuchanie się w utwór i odniesienie się do niego, zostały przeze mnie zrealizowane. Sądzę, że cykl zajęć o rozwijaniu wyobraźni u dzieci poprzez wiele zmysłów jest adekwatny przede wszystkim dla podopiecznych niemających zbyt często do czynienia z różnorodnymi zabawami, które poruszają wyobraźnię w wielu sferach. Jest to dobry sposób, aby otworzyć je na nowe doświadczenia i zachęcić do poznawania świata poprzez wiele zmysłów.

W dzisiejszych czasach dzieci wolą bawić się przed telefonem, komputerem czy telewizorem. Zamykają się na świat, ludzi i własny umysł. Jest to dla nich najciekawsza forma spędzania czasu wolnego. Wyobraźnia jest zdolnością, która powinna być cały czas rozwijana. Dzięki niej jesteśmy w stanie rozwiązywać problemy oraz szybko myśleć w trudnych i nieprzewidzianych sytuacjach. Najważniejsze jest, aby ukształtować u wychowanków nawyk korzystania z wyobraźni. To spowoduje, że sami będą ćwiczyli tę zdolność, dzięki czemu będą ją cały czas wzmacniać i rozwijać. Dlatego przeprowadziłam cykl zajęć rozwijających wyobraźnię z wychowankami szkoły podstawowej nr 80 im. Tysiąclecia Wrocławia. Cały cykl zajęć bazował na ćwiczeniach, które miały rozwinąć wyobraźnię u dzieci w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy. Pierwszy temat miał na celu wdrożenie wychowanka w pojęcie wyobraźni. Drugi temat opierał się na głównym celu, który brzmiał: Rozwijanie szybkiego przywoływania wyobrażeń. Kolejny temat miał na celu rozwijanie wyobraźni za pomocą ekspresji ruchowej. "Jestem architektem swojej przyszłości", to był przedostatni temat, który miał uświadomić wychowankom, że wyobraźnia jest ważna w życiu codziennym. Ostatni temat zajęć był najciekawszy dla podopiecznych. Nosił tytuł: „Żyję z wyobraźnią”, a miał na celu ukształtować nawyk korzystania z wyobraźni. Udało mi się spełnić wszystkie cele, które postawiłam w każdym scenariuszu i dzięki temu wychowankowie wiedzą, jak korzystać z wyobraźni i wykorzystują ją w czasie wolnym.

Profilaktyka zaburzeń odżywiania jest kluczowym elementem podczas okresu adolescencji, z racji tego, iż jest to proces intensywnego rozwoju psychicznego jak i fizycznego. Kształtuje się światopogląd, samoocena oraz każdy adolescent uczestniczy w procesie socjalizacji. Na rozwój psychosomatyczny składają się czynniki społeczne, rodzinne oraz indywidualne. Mogą one mieć pozytywny jak i negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie człowieka. Młode dziewczęta inspirują się kanonem szczupłej kobiety, który jest kreowany przez mass media, nie mają wówczas świadomości konsekwencji z tego powodu płynących. Ponadto dzieci z rodzin ubogich i dysfunkcyjnych są również narażone na choroby zaburzeń odżywiania, dlatego tak istotne jest uświadomienie młodzieży o konsekwencji zachorowania na anoreksję lub bulimię. Odpowiednim miejscem do realizacji projektu jest świetlica środowiskowa, z racji jej specyfiki oraz uczęszczającej do niej młodzieży z grupy ryzyka. Cykl pięciu profilaktycznych zajęć został stworzony dla dziewcząt ze świetlicy środowiskowej. Pierwszy temat dotyczył promocji zdrowego stylu życia, podniesienia wiedzy na temat zdrowego odżywiania oraz uświadomienia, w jaki sposób adolescentka powinna prawidłowo się odżywiać. Kolejne dwa zajęcia dotyczyły anoreksji oraz bulimii, głównie ich przyczyn i objawów. Podczas tych zajęć dziewczęta mogły zapoznać się z główną charakterystyką chorób oraz uświadomić sobie, jakie zagrożenia płyną z zaburzeń odżywiania oraz poznać różnice między anoreksją a bulimią. Czwarte zajęcia skupiały się na kształtowaniu pozytywnego wizerunku własnego ciała, podnoszeniu samooceny oraz dostrzeżeniu superlatyw ciała jak i osobowości. Ostatni temat poświęcony został czynnikom stresogennym, które negatywnie wpływają na sposób odżywiania się u młodych dziewcząt. Ponadto adolescentki zapoznały się z technikami relaksacyjnymi, które wykorzystywane są sytuacjach stresujących. Cele projektu zostały zrealizowane pomyślnie,co wiąże się z tym, iż została przekazana odpowiednia wiedza oraz umiejętności, które adolescentki mogą wykorzystywać w przyszłości.

Celem mojej pracy było wsparcie dorastającej młodzieży ze szkoły podstawowej w kwestii rozwijania zachowań prospołecznych. Zainteresowałem się tym problemem, ponieważ jako adolescent zaciekawiłem się tematem wolontariatu, jednak szkoła nie zagwarantowała mi działań w tym obszarze. W związku z powyższym, przeanalizowałem rozwój dziecka w wieku 13-15 lat, dokonałem analizy podstawowych pojęć z zakresu prospołeczności i filantropii, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałem najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem szkoły podstawowej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałem działalność pedagoga w Szkole Podstawowej w Stradomi Wierzchniej. Biorąc pod uwagę fakt, iż uczniowie tejże placówki wykazywali deficyty w zakresie wiedzy na temat aktywności altruistycznej, zaplanowałem projekt działań ukierunkowany na usystematyzowanie tej wiedzy oraz na inspirowanie młodzieży do angażowania się w bezinteresowną pomoc. Moje zajęcia zrealizowałem na przełomie maja i czerwca, dzieląc je na dwie części – realizowane w rodzimej placówce, w Stradomi Wierzchniej oraz w Prywatnym Domu Opieki Osób Starszych „Maranta” w Bierutowie, osiągając wszystkie założone cele. Po przeprowadzeniu warsztatów mogę stwierdzić, iż uczniowie wzbogacili się w cenne doświadczenie w pracy wolontariackiej, co w efekcie stało się dla nich inspiracją do dalszego działania na rzecz innych, a także wzmocniło w nich wrażliwość na ludzkie potrzeby. Zrealizowane warsztaty stały się również okazją do podjęcia współpracy między Szkołą Podstawową w Stradomi a Domem Opieki „Maranta”, co w przyszłości zagwarantuje rozwój zarówno uczniom, jak i pensjonariuszom Ośrodka. Mogę polecić taki cykl dla dojrzewającej młodzieży w szkołach podstawowych, w szkołach średnich, a także dla zespołów wychowanków ze świetlic środowiskowych.

Celem mojej pracy jest rozwijanie aktywności twórczej u dzieci w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy środowiskowej poprzez zajęcia plastyczne. Zainteresowałam się tym tematem, gdyż w dzisiejszym świecie zwraca się małą uwagę ma twórczość dzieci. Zajęcia plastyczne, które ułatwiają rozwój twórczości, są często odkładane na drugi plan z powodu braku czasu, lub braku umiejętności opiekunów dzieci. W związku z tym przeanalizowałam rozwój dzieci w wieku wczesnoszkolnym oraz podstawowe pojęcia z zakresu aktywności twórczej, zwracając dużą uwagę na twórczą aktywność plastyczną w rozwoju wychowanków. Moją uwagę zwróciły również ograniczenia w aktywności twórczej, które mogą stworzyć barierę twórczą u dziecka. Następnie opisałam świetlicę środowiskową, jej rys historyczny, podstawowe prawne uwarunkowania jej funkcjonowania, oraz wszelkie metody, formy, zadania i funkcje, według, których świetlica może funkcjonować. Poprzez zdobycie przeze mnie wiedzy, oraz dogłębne zapoznanie się z Klubowym Centrum Aktywności „Caritas” we Wrocławiu, napisałam projekt, który zakładał pięć spotkań, podczas, których dzieci poznawały nowe techniki plastyczne takie jak: malowanie palcami, witraż, frotaż, modelowanie, czy decoupage. Uważam, że założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Dzieci w sposób kreatywny rozwiązywały swoje problemy, które występowały podczas realizacji zajęć. Rozwinęła się również u nich otwartość na nowe doświadczenia, oraz świadomość o możliwości odczuwania różnych emocji u siebie podczas tworzenia oraz u innych ludzi. Polecam ten cykl zajęć do realizacji w świetlicy środowiskowej, w szczególności wśród wychowanków w wieku wczesnoszkolnym.

W mojej pracy dyplomowej podjęłam się tematu „Rozwijanie kreatywności twórczej u dzieci w wieku szkolnym w świetlicy środowiskowej”. Podczas stażu zauważyłam, iż wielu z podopiecznych nie potrafi wyjść ze znanych im schematów. Wcześniej odbyte praktyki, utwierdziły mnie w przekonaniu, że zbyt małą uwagę poświęca się rozwijaniu u dzieci kreatywności twórczej. Zainteresowałam się tym tematem, ponieważ wpływa on na wiele aspektów w życiu człowieka. Pierwszy rozdział zawiera szczegółową charakterystykę rozwoju fizycznego, poznawczego, emocjonalnego, społecznego, osobowości oraz moralnego, dla przeciętnego dziecka pomiędzy 7, a 10/12 rokiem życia. W drugim rozdziale dokonałam dogłębnego opisu szeroko pojętej definicji kreatywności twórczej, obszarów jej występowania u dzieci, uwarunkowań jej rozwijania oraz możliwości dla jej rozwoju. W kolejnej części zebrałam informacje dotyczące placówki wsparcia dziennego, a konkretniej świetlicy środowiskowej. Zawarłam tam genezę jej powstania, uwarunkowania prawne, podstawowe cele, zadania, funkcje, metody, formy pracy, a także wychowanków oraz wychowawców placówki. Czwarty rozdział był odwzorowaniem poprzedniego, podjęłam się w nim dokładnej analizy docelowej placówki Stowarzyszenia Pomocy Dzieciom i Ich Rodzinom w Szczególnie Trudnej Sytuacji Życiowej „Iskierka”, w filii nr 1. W rozdziale piątym stworzyłam cykl zajęć, składających się z pięciu konspektów o tematyce „Kreatywność twórcza- czym jest dla mnie”, „Wyobraźnię każdy ma!”, „Jestem kreatywny, myślę twórczo!”, „Emocje pomocne dla twórczości”, „I ja jestem kreatywny!”. Zajęcia nakierowane były na rozwijanie kreatywności twórczej u podopiecznych w świetlicy środowiskowej, w taki sposób, aby każdy z nich mógł dostrzec, iż ją posiada i jest ona przydatna w codziennych sytuacjach życiowych. Działania praktyczne nakierowałam na wzmacnianie twórczego myślenia, oparte na płynności słownej, skojarzeniowej, ekspresyjnej oraz ideacyjnej. Podczas prowadzenia zajęć, udało mi się zgodnie z wcześniej przyjętymi założeniami, wprowadzić atmosferę sprzyjającą rozwojowi zdolności. Ostatni rozdział poświęcony był podsumowaniu całego cyklu zajęć oraz moim refleksjom pedagogicznym dotyczącym efektywności przeprowadzonej pracy. Cel, jaki sobie postawiłam podczas tworzenia projektu, został spełniony. Cykl zajęć ukazał, że kreatywność twórcza jest pomocna w wielu codziennych, prozaicznych sytuacjach.

Matematyka towarzyszy nam w życiu nieustannie, nawet nie zawsze zdajemy sobie z tego sprawę. Codziennie możemy zaobserwować czynności związane z liczeniem, na przykład w sklepie, gdy musimy zapłacić za zakupy, czy odmierzamy wagę produktów na ciasto. Jest to ważna dziedzina nauki, a w szkole towarzyszy już od początkowego szczebla edukacji. Jednak uczniowie mają duże problemy z rachunkami, nawet w klasach elementarnych szkoły podstawowej. Ponieważ wiem, że matematyka sprawia duże problemy edukacyjne, a ja od dziecka bardzo ją lubiłam i nie stanowiła dla mnie problemu postanowiłam wgłębić się w badania dotyczące kompetencji matematycznych dzieci i na ich podstawie stworzyć cykl pięciu zajęć związanych z matematyką. Celem moich zajęć było wzmocnienie umiejętności matematycznych dzieci z klas elementarnych szkoły podstawowej. A także pokazanie dzieciom, że matematyka nie jest taka straszna jak im się wydaje oraz, że można się dobrze bawić i jednocześnie uczyć. Uważam, że cele, które założyłam podczas układania scenariuszy zostały spełnione, ponieważ udało mi się przeprowadzić wszystkie ćwiczenia z konspektów od początku do końca. Dzięki zajęciom wychowankowie nauczyli się lepiej orientować w przestrzeni, poćwiczyli pracę obiema rękami, a także poszerzyli wiedzę z geometrii. Ponadto poznali czym jest tangram i układali z niego przeróżne obrazki. Pobawiliśmy się rytmem i rymem, poznając przy tym dwa nowe wierszyki. Dzieci poćwiczyły również dodawanie i odejmowanie oraz przekonały się, że zadania tekstowe nie są takie trudne, jak mogłoby się wydawać. Zajęcia były w większości odpowiednio dobrane do poziomu umiejętności i zdolności dzieci. Były również na tyle ciekawe i inne od zajęć przeprowadzanych na zajęciach, że zyskałam duże skupienie i zaangażowanie dzieci. Trafiłam również na grupę bardzo grzecznych dzieci, ponieważ nie przeszkadzali mi i uważnie słuchali, co do nich mówię. Na przyszłość dopracowałabym nieliczne z zadań i wydłużyła czas na realizację niektórych ćwiczeń.

Celem pracy licencjackiej Wzmacnianie polisensoryczne dziecka przedszkolnego przed rozpoczęciem edukacji szkolnej jest jak najlepsze przygotowanie dziecka do nauki szkolnej, przy wykorzystaniu metod polisensorycznych, czyli oddziałujących na różne kanały odbioru dziecka. Na początku pracy przedstawiony jest dokładnie rozwój dziecka przedszkolnego, który pomoże zrozumieć, dlaczego akurat ta grupa wiekowa została wybrana do danego projektu. Dzieci przedszkolne dynamicznie się rozwijają, są ciekawe świata, który poznają głównie poprzez zabawę. Problematyka polisensoryczności została szczegółowo opisana w rozdziale drugim. Opisane w nim metody polisensoryczne pokazują, jak stosowanie danej metody wpływa na dzieci, jakie przynosi korzyści, a także jak stosować daną metodę. W rozdziale trzecim i czwartym przedstawiona jest praca przedszkola, wychowawców i wychowanków. Pokazuje, czym charakteryzuje się placówka, jakie ma zadania oraz jakie stosuje metody do realizacji tych zadań. Po części teoretycznej, w ostatnim rozdziale zawarty jest projekt wzmacniania polisensorycznego dziecka przedszkolnego. Składa się on z pięciu konspektów, potrzebnych do przeprowadzenia zajęć. Każdy z nich wykorzystuje metody polisensorycnyczne i opisuje, w jaki sposób zajęcia te przyczynią się do wzmocnienia dziecka, przed rozpoczęciem edukacji w szkole. Pracę kończy podsumowanie projektu, ze wskazaniem celów zrealizowanych oraz możliwości korekty zajęć na przyszłość.

W szkołach obserwuje się coraz większe zapotrzebowanie rozwijania kompetencji emocjonalno-społecznych. Świadczy o tym wysoka liczba dzieci, która charakteryzuje się problemami w przystosowaniu społecznym, wycofaniu i niepewnością w nawiązywaniu kontaktów. W dużej mierze takie umiejętności są kształtowane w środowisku rodzinnym, które w szkole są jedynie rozwijane poprzez kontakt z rówieśnikami i osobami dorosłymi. Dzieci uczą się w szkole zasad i reguł postepowania w społeczeństwie oraz kształtują swoje poczucie wartości, dzięki osiągnięciom szkolnym. Obecnie rodziny żyją w wiecznym biegu, a wspólne spędzanie czasu zamieniają na czas przed telefonem, komputerem lub telewizją. Nie dbają o relacje rodzinne, nie spędzają wspólnie czasu wolnego i nie rozmawiają o uczuciach. Jednak najbardziej niepokojącym i bardzo powszechnym zjawiskiem mający duży wpływ na kształt powyższych kompetencji jest wysoki poziom rodzin niepełnych. Z uwagi na ciągle wzrastającą ich liczbę zauważyłam wysoki niedobór wspomnianych kompetencji i problemy z jakimi stykają się dzieci z rodzin rozbitych. Dodatkowo brak wsparcia rodzin ze strony szkoły i państwa oraz upowszechnianie przez media wzoru pełnej rodziny i kreowanie jej pełnej struktury w programach nauczania jedynie pogłębia problem. W swojej pracy postaram się przedstawić głębiej problematykę oraz płynące z tego tytułu zagrożenia.

Niniejsza praca jest poświęcona rozwijaniu komunikacji u dzieci w wieku wczesnoszkolnym, ze szczególnym ukierunkowaniem na wychowanków świetlicy w Szkole Podstawowej Nr. 6 w Jeleniej Górze. Komunikacja jest najczęstszą formą kontaktu z drugą osobą. Coraz częściej dzieci mają z nią problem , ponieważ zamykają się w świecie wirtualnym i nie zawsze potrafią nawiązać kontakty interpersonalne w świecie rzeczywistym. Wiedząc, jak ważna we współczesnym świecie jest kwestia komunikacji u dzieci w wieku wczesnoszkolnym po analizie literatury oraz czerpiąc wiedzę z innych źródeł postanowiłam zająć się jej rozwijaniem u dzieci w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy szkolnej. W pierwszym rozdziale opisany jest rozwój fizyczny i motoryczny, poznawczy, społeczny, osobowości i moralny dziecka w wieku między 8/9 roku życia. W drugim rozdziale opisana jest problematyka pracy, czyli pojęcie komunikacji werbalnej, rozwijanie komunikacji werbalnej w wieku wczesnoszkolnym, zaburzenia w komunikacji werbalnej oraz możliwości jej kompensowania i wzmacniania. W trzecim rozdziale skupiłam się na opisaniu placówki, a dokładniej świetlicy szkolnej. Ten rozdział został opisany w oparciu o genezę, uwarunkowania prawne, cele, zadania, funkcje, metody, a także formy pracy, opisani są także wychowawcy i wychowankowie placówki. W czwartym rozdziale analogicznie do poprzedniego opisana została placówka Szkoła Podstawowa nr 6 im. Włodzimierza Puchalskiego w Jeleniej Górze, w której chciałam zrealizować swój projekt. Plan moich zamierzeń został opisany w rozdziale piątym wraz z konspektami zajęć, które można przeprowadzić u dzieci w świetlicy szkolnej. Rozdział szósty to podsumowanie projektu w formie autoewaluacji, ponieważ (ze względu na pandemię) nie miałam możliwości realizacji zajęć w placówce.

Praca poświęcona jest usprawnianiu motoryki małej jako wprowadzenia do nauki pisania u dzieci 5-6 letnich, które rozpoczną szkolną edukację. W pierwszym rozdziale został opisany rozwój dziecka, ze zwróceniem uwagi na dzieci w wieku przedszkolnym, kolejny rozdział dotyczy motoryki małej i aspektów, które mają na nią wpływ oraz dlaczego, zanim zacznie się ćwiczyć chwyt należy wzmocnić mięśnie posturalne oraz ćwiczyć zakres ruchów stawu barkowego i ramiennego. Trzeci rozdział poświęcony jest możliwościom wspierania motoryki małej, czyli metodom i technikom oraz przykładom konkretnych ćwiczeń, jakie można wykorzystać w pracy pedagogicznej. Następny rozdział przybliża specyfikę placówki przedszkolnej, natomiast piąty rozdział opisuje Przedszkole nr 140 „Pod Platanem”. Ostatni rozdział opisuje projekt, który był realizowany w ramach tej pracy. Cała praca, jak i cykl zajęć wskazują, że nad deficytami można pracować nie posiadając specjalistycznych sprzętów i materiałów, wystarczy odpowiednie zapoznanie się z tematem i wykorzystanie w atrakcyjny sposób przedmiotów codziennego użytku. Pokazuje też, że dzieci rozwijają się podczas swobodnych zabaw ruchowych oraz wykonując czynności dnia codziennego jak sprzątnie, gotowanie. Dziecko mniej sprawne ruchowo, które podczas zabaw odstaje od grupy bywa wyśmiewane i izolowane. Odpowiednie przygotowanie do nauki pisania zminimalizuje ryzyko niepowodzeń szkolnych i wycofania oraz spadku własnej wartości. Celem projektu było usprawnienie motoryki małej jako wprowadzenie do nauki pisania. Cykl zajęcia zrealizowany był w Przedszkolu nr 140 „Pod Platanem” w dniach od 20.05.2019 r. do 20.06.2019 r.

Problematyką niniejszej pracy są młodzi dorośli i ich funkcjonowanie w rodzinie. Jest to ważny temat, ponieważ dynamika rodziny wpływa na dynamikę całego społeczeństwa. Grupa wiekowa, która została omówiona w tej pracy, jest kluczowa dla społeczeństwa, ponieważ to młodzi dorośli są głównymi adresatami i inicjatorami zmian zachodzących we współczesnym świecie. Istnieje wiele form, w których współcześni młodzi ludzie funkcjonują, nazywając je „rodziną”. Tłem, które zostało zarysowane w pracy jest ponowoczesność. Wpływa ona na wiele sfer życia młodych dorosłych, także na kwestie związane z rodziną. Najpopularniejszą formą związków są tradycyjnie zawierane małżeństwa, które są podstawą do założenia rodziny i posiadania potomstwa. Rodzina jest jedną z podstawowych wartości dla Polaków. W pracy zwrócono uwagę na to, że w ponowoczesnym świecie pojawiają się także (coraz częściej) związki kohabitacyjne, związki homoseksualne i samotność z wyboru. Nie są to nowe zjawiska, jednak we współczesnym świecie nabierają nowego znaczenia. W pracy zostało ujętych wiele perspektyw, m.in. pedagogiczna, psychologiczna, socjologiczna, prawna, społeczna. Dzięki nim ukazano wielowymiarowość i złożoność tematu. Ze względu na dużą dynamikę omawianej grupy społecznej temat ten wymaga ciągłych aktualizacji.

Praca magisterska dotyczy tematyki związanej z z sytuacją niepełnosprawnej osoby dorosłej cierpiącej na mózgowe porażenie dziecięce w perspektywie rodziny. Pierwszy rozdział dotyczy etapu dorosłości w życiu człowieka, a także opisuje, w jaki sposób kształtowany jest rozwój psychiczny na etapie dorosłości. Ponadto zwraca uwagę na problem dorosłych osób niepełnosprawnych oraz ich pozycji na rynku pracy, możliwości znalezienia zatrudnienia oraz ich praw. Drugi rozdział przedstawia obraz rodziny w dzisiejszym świecie tzn. wyjaśnia, czym jest rodzina, jakie są funkcje rodziny oraz jak klasyfikuje się rodzinę. Ponadto omówione są dwa modele rodziny: model zdrowy i zaburzony wraz z charakterystyką każdego z nich. Trzeci rozdział dotyczy klinicznego obrazu mózgowego porażenia dziecięcego. Przedstawia definicje wyjaśniające, czym jest mózgowe porażenie dziecięce oraz różne klasyfikacje tego schorzenia, a także przedstawia objawy kliniczne mózgowego porażenia dziecięcego. Rozdział czwarty przedstawia metodologiczne podstawy badań, przebieg badań oraz analizę danych. W następnym rozdziale zostały zawarte wnioski wypływające z przeprowadzonych badań, mające na celu podsumowanie badanej rzeczywistości.

Niniejsza praca podejmuje problematyke stereotypow na temat kobiet w opini spolecznej.Wydawac by sie moglo,ze w dobie nowoczesnosci,temat ten stracil na wartosci.Otoz ,nic bardziej mylnego,problem stereotypow funkcjonuje nadal,aco gorsze ma sie calkiem dobrze Wspolczesne kobiety ,sa bardzo dobrymi matkami ,ale takze pracuja zawodowo,ucza sie,sa ambitne i wyksztalcone. Niestety mezczyzni czesciej anizeli kobiety oceniaja plec zenska przez pryzmat stereotypu matki i zony.Uwazaja oni,ze kobiety powinny zajmowac sie domem ,rodzina i dziecmi,ale nie neguja oni aspiracji i autorytetu kobiet.

Praca składa się z czterech rozdziałów. Pierwszy z nich to rodzina w literaturze. Opisane zostało pojęcie rodziny, typy rodzin i ich funkcje, a także postawy rodzicielskie. Drugi rozdział to sylwetka psychofizyczna dziecka w okresie adolescencji, w którym został opisany rozwój fizyczny, poznawczy, emocjonalny, moralny i społeczny. Trzeci rozdział to metodologia badań własnych, w którym został przedstawiony cel i problem badawczy, paradygmat i typ badań jakościowych i również model badań- action research, przedstawiający badanie w działaniu w szkolnej codzienności. Opisane zostały również metody badawcze – obserwacja i metoda dialogowa (rozmowa). Czwarty rozdział poświęcony został analizie i interpretacji badań własnych, w którym zawarte zostały scenariusze zajęć dla klas Szkoły Podstawowej im. Jana Brzechwy w Radwanicach. Opisane zostały zadania i funkcje, problemy współczesnej rodziny w perspektywie dzieci, a także problemy rodziny w perspektywie rodziców i opiekunów.

Celem niniejszej pracy dyplomowej „Rodzina w ujęciu współczesnych kobiet” jest zwrócenie uwagi na fakt, że pojmowanie rodziny i same jej definiowanie uległo zmianom. Na podstawie analizy wywiadów zauważam, że kobiety stały się samowystarczalne, niezależne oraz odpowiedzialne za swoją rodzinę. Mają świadomość swojego życia i to jak nim kierują. Poprzez wywiad z respondentkami stwierdzam, że różne kobiety, różnie ujmują rodzinę a związane jest to ze zmianami, jakie przeszły w swoim życiu, oraz z tym, jakimi kobietami się stały.

Podjęty temat rozwodu jest ciekawy i obszerny; ściśle związany z życiem rodzinnym, zawodowym, osobistym. Z punktu widzenia celów badań andragogicznych, chodzi o wskazanie „drogowskazów” tym których dotyczy ten problem, ale także osobom z nimi przebywającym. Rozwód jest poważnym problemem osobistym, ale także społecznym. Podjęłam się napisania pracy na temat „Rozwód w perspektywie doświadczeń dorosłych w kontekście edukacji nieformalnej” również po to, aby pogłębić wiedzę o rozwodzie, porównać z doświadczeniami innych osób. Każda sytuacja rozwodowa jest inna. Odgrywa ogromną rolę w życiu, a osoby które tego doświadczyły, muszą podporządkować swoje życie temu wydarzeniu. Celem badań było poznanie doświadczeń rozwodowych dorosłych oraz roli rozwodu w nieformalnej edukacji dorosłych. Praca podzielona została na cztery rozdziały. W pierwszym wyjaśniono znaczenia m. in. terminów: dorosłość, aktywność człowieka dorosłego, edukacja osób dorosłych oraz opisana istota problemów dorosłych. W rozdziale drugim wskazano: istotę rozwodu i jego wpływ na funkcjonowanie rodziny, a także charakterystykę, definicję, funkcje rodziny, jej przemiany oraz zagrożenia. Rozdział trzeci opisuje metodologię badań własnych. Czwarty rozdział to wnioski z przeprowadzonych badań wśród dorosłych osób po rozwodzie. Wywiadów udzieliły trzy kobiety i trzech mężczyzn. Z roku na rok jest coraz więcej rozwodów. Rozpad małżeństwa to nie tylko sprawa dorosłych, ale także dzieci, rodziny, bliskich. To kryzys małżeństwa, porażka dwojga ludzi, przeżycie dla dziecka. Dzieci zawsze potrzebują obecności obojga rodziców. Przeprowadzone badania, potwierdzają większość tendencji i problemów związanych z doświadczeniem rozwodów przez ludzi dorosłych. Narratorki podkreślały trud pierwszych lat po rozwodzie, problemy finansowe, kłopoty wychowawcze. Poradziły sobie. Mężczyźni nie narzekali na brak finansów, raczej martwili się o kontakty z dziećmi. Mężczyzna często opuszcza rodzinę z dnia dzień. To naprawdę trudne wspomnienia. Związane z towarzyszącymi emocjami. Po rozwodzie mężczyznom jest łatwiej ułożyć sobie życie. Mają mniej problemów finansowych i zostają tak jakby sami, bez dzieci, bez obowiązków. Na kobiecie spoczywa obowiązek wychowania dzieci, zostaje ze wszystkim sama. Przeprowadzone badania ukazały wiedzę i doświadczenie Narratorów; odkrywając odpowiedzi na nurtujące mnie pytania badawcze. Mam nadzieję, że udało mi się opisać i pokazać jak trudnym przeżyciem jest rozwód, różne jego przyczyny, ale także skutki, problemy. Badania uświadomiły mi również, jakim złożonym problemem jest rozwód. To trudny temat. Wracają wspomnienia, zapomniane chwile. Bycie kobietą samotnie wychowującą dzieci jest trudnym wyzwaniem. Narratorki wskazały, że najważniejsze są dzieci oraz dbanie o swoje zdrowie. Dla Narratorów ważna jest praca, oraz własna samorealizacja, ale wszystko z myślą o dzieciach. Udało mi się zrealizować osobisty cel i pogłębić posiadaną wiedzę o rozwodzie porównując z doświadczeniami inn

Tematem pracy jest aktywność kulturalna samotnych matek. Praca składa się z czterech rozdziałów. Pierwszy z nich dotyczy aktywności kulturalnej i jej uwarunkowań w oparciu o różne definicje tego pojęcia. Kolejny rozdział przedstawia sytuację rodzin ze szczególnym uwzględnieniem rodzin niepełnych, jakim jest samotne macierzyństwo. Z kolei trzeci rozdział opiera się na metodologii badań. Przedstawia założenia badawcze, wyłania przedmiot i cele badań. Przedmiotem jest rzeczywiste uczestniczenie samotnych matek w wydarzeniach kulturalnych, natomiast celem pracy jest poznanie aktywności kulturalnej samotnych matek. Ostatni rozdział to analiza i interpretacja wyników badań, które są oparte na problemie badawczym. Rozdział ten przedstawia, w jaki sposób, samotne matki spędzają czas wolny, jakie są formy aktywności kulturalnej samotnych matek, w jaki sposób samotne matki spostrzegają siebie w roli odbiorców kultury, jaką rolę odgrywa aktywność kulturalna w ich codziennym życiu oraz z jakimi ograniczeniami uczestnictwa w kulturze się borykają. Cały rozdział jest oparty na wywiadzie, który został opisany w rozdziale metodologii badań. Praca powstała w oparciu o literaturę i jest poprzedzona wstępem i zakończeniem, który opisuje cały przebieg pracy, wykazuje rezultaty oraz wnioski prowadzonych badań.

Moja praca magisterska dotyczy przejawów zachowań agresywnych u dzieci w wieku przedszkolnym. Zdecydowałam się poszerzyć moją wiedzę w zakresie funkcjonowania dziecka agresywnego w grupie przedszkolnej. Obserwacja środowiska przedszkolnego zachęciła mnie do przeprowadzenia badań jakościowych, opierających się wywiadach z nauczycielkami prowadzącymi grupę oraz obserwacji dzieci w grupie przedszkolnej. Przedmiotem moje pracy są przejawy zachowań agresywnych u dzieci w wieku przedszkolnym - sposób funkcjonowania tych dzieci, pozycja w grupie, relacje z rówieśnikami, przyczyny zachowań agresywnych. Zajmują mnie także formy agresji, rozwój reakcji agresywnych oraz formy terapii (i sposoby zapobiegania). Celem mojej pracy jest diagnoza zachowań agresywnych dzieci w grupie przedszkolnej. Problemem głównym, który postawiłam w mojej pracy jest: Jak funkcjonują dzieci agresywne w grupie przedszkolnej? Problemy szczegółowe odnoszą się ściśle do przedmiotu moich badań. Zdecydowałam się przeprowadzić badania jakościowe, ponieważ w literaturze przedmiotu wciąż niewiele jest publikacji dotyczących agresji wśród dzieci, większość z nich to badania ilościowe. Moim zdaniem badania jakościowe w odniesieniu do tego problemu sprawdzają się znacznie lepiej, ponieważ można wniknąć w strukturę problemu, poznać przyczyny, dowiedzieć się jak rzeczywiście radzi sobie dziecko agresywne w grupie rówieśniczej. Tak jak wcześniej wspomniałam podczas badań wykorzystywałam dwie metody badawcze: obserwację oraz wywiady. Obserwacja miała formę grupową, była systematyczna - obserwowałam dzieci przez tydzień, mając określony cel. Wybrałam formę jawną - uczestnicy badania, dzieci wiedziały o tym, że są obserwowane, lecz nie znali dokładnego celu mojej wizyty. Drugą metodą, którą wykorzystałam były wywiady z nauczycielkami. Wywiady przeprowadziłam z dwiema nauczycielkami z grupy. Badania przybrały formę nieskategoryzowaną, miałam ze sobą przewodnik do wywiadu, wstępne propozycje pytań, lecz służyły mi one tylko jako pomoc, pytania i odpowiedzi były swobodne, nie trzymałam się sztywno planu. Wyniki jakie otrzymałam po przeprowadzeniu badań nieco mnie zaskoczyły. W większości przypadków agresja w przedszkolu przybiera formę agresji fizycznej. Relacje dzieci agresywnych w grupie, którą badałam odbiegają od szeroko pojętych standardów. Dzieci, które przejawiają najwięcej zachowań agresywnych są akceptowane w grupie z uwagi na swoją atrakcyjność w sferze dydaktycznej. Pozycja dziecka agresywnego w grupie uzależniona jest od jego zachowania. Niestety, sposoby rekacji nauczycieli w przypadku tej grupy są nieprawidłowe. Przyczyny zachowań agresywnych, to złożony aspekt, dlatego mogłam zauważyć, tylko nieliczne z nich. Formy zapobiegania agresji w badanej grupie przynosiły niewielkie efekty, z powodu nieodpowiedniego dobrania metod oraz ich nieprawidłowego zastosowania. Moim zdaniem problem agresji w grupie przedszkolnej jest bardzo złożony. Biorąc pod uwagę czasy w jakich żyjemy pozycja dzieck

Tematem mojej pracy magisterskiej jest jakość życia osób z syndromem DDA. Zainteresowałam się tym zagadnieniem, ponieważ w dzisiejszych czasach coraz częściej słyszy się o problemie alkoholizmu oraz o następstwach jakie za sobą niesie. Coraz częściej zaczęto wiązać alkoholizm i problem osoby uzależnionej z członkami jej najbliższej rodziny. Zaczęto mówić o współuzależnieniu i to nie tylko współmałżonka, ale również dziecka. W pracy znajdują się trzy rozdziały teoretyczne, które opisują obszernie zagadnienia związane z jakością życia, alkoholizmem oraz samym syndromem dorosłych dzieci alkoholików. Mają one na celu ukazanie złożoności podjętej problematyki i ukazują wzajemne powiązania pomiędzy jakością życia a współuzależnieniem osoby. Ostatni rozdział zawiera w sobie materiał metodologiczny, poświęcony prowadzonym przeze mnie badaniom dotyczącym tego zagadnienia. Pierwszy rozdział został przeznaczony na omówienie problematyki dotyczącej samego pojęcia jakości i zadowolenia z życia oraz czynników jakie na nie wpływają. W rozdziale tym opisane zostało również powiązanie uzależnienia i współuzależnienia osoby z jakością jego życia. Rozdział ten prezentuje różnorodność sposobów definiowania satysfakcji z życia oraz jakości życia w kontekście uzależnienia i współuzależnienia od alkoholu. W drugim rozdziale podejmuje się tematyki związanej z alkoholizmem. Przedstawiłam w nim bogactwo koncepcji oraz ujęć tego zjawiska na tle historycznym. Omówiony został w nim rozwój oraz pojawianie się uzależnienia w życiu człowieka – jego objawy oraz charakterystyczne fazy. Ostatni rozdział teoretyczny dotyczy syndromu dorosłego dziecka alkoholika. Przedstawione zostały w nim specyficzne cechy DDA, role jakie pełnią i przyjmują dzieci wychowujące się w rodzinach dysfunkcyjnych oraz następstwa jakie z nich wynikają w życiu dorosłym. Na samym końcu tego rozdziału znajdują się wyodrębnione w dzisiejszych czasach formy pomocy przeznaczone dla DDA oraz geneza ich powstawania. Rozdział czwarty ukazuje cele badań, problemy badawcze, charakterystykę osób badanych, zastosowane narzędzia, metodę badawczą oraz sposób opracowania wyników. W piątym rozdziale zostały przedstawione wyniki badań własnych oraz ich interpretacja. Pracę wieńczy zakończenie będące podsumowaniem całości omówionych w niniejszej pracy zagadnień oraz wyników badań własnych. W przeprowadzonych badaniach chciałam sprawdzić czy faktycznie, to w jakiej rodzinie się wychowujemy i dorastamy wpływa w późniejszy czasie na jakość i zadowolenie z życia. Czy osoby wychowujące się w rodzinach dysfunkcyjnych czerpią jakąkolwiek radość z życia czy może te wszystkie przykre doświadczenia i wspomnienia odcisnęły za silne piętno i rysę na ich dorosłym życiu, że nie są w stanie funkcjonować w normalnym społeczeństwie. Chciałam zbadać czy problem z jakim zmagają się rodzice – czyli alkoholizm ma jakikolwiek wpływ na życie ich dzieci po wielu latach.

W rozdziale I dowiadujemy się czym jest samokształcenie, oraz jakie warunki są dla niego sprzyjające, w tym jeden najbardziej istotny dla dalszej części pracy - pojawienie się hipermediów. W rozdziale II zostaje wyjaśnione czym jest blog, a także czym się charakteryzuje zarówno on jak i prowadząca go jednostka, czyli bloger. W rozdziale III zostają przedstawione cele i problemy diagnozy,a następnie definicja samej diagnozy pedagogicznej. Dowiadujemy się też o wybranej metodzie diagnozy, czyli jakościowym wywiadzie badawczym, a także narzędziu diagnozy. Na końcu można się zapoznać z opisem środowiska i osób badanych. W rozdziale IV zostajemy zapoznani z wynikami badań i wnioskami. Zakończenie stanowi podsumowanie całości.