W mojej pracy licencjackiej zajmuję się ukazaniem sztuki kabaretu jako przestrzeni edukacyjnej. W pierwszym rozdziale przedstawiam ogólny zarys edukacji dorosłych oraz typy edukacji, w której sztuka kabaretu może być wykorzystywana, tzn. edukację formalną, nieformalną, pozaformalną i ustawiczną. Ponadto piszę również o edukacji kulturalnej, w której obszarze zainteresowań powinna znajdować się kultura popularna. To właśnie kultury popularnej dotyczy drugi rozdział mojej pracy. Staram się w nim określić jej cechy, zalety i wady, przyglądam się podejściu pedagogów do tego tematu. Rozpatrując istotę kultury popularnej zwracam uwagę na jej relację z edukacją. W ostatnim rozdziale mojej pracy opisuję kabaret, w tym jego istotę, konstytutywne cechy i wątki w nim występujące, przyglądam się również różnym definicjom kabaretu. W następnej kolejności wyjaśniam trzy główne terminy, które często łączone są z kabaretem i w dużej mierze oddają jego charakter, czyli: dowcip, humor i komizm, wskazuję na edukacyjny charakter sztuki kabaretu. Opisuję jaki wpływ ma humor na: relację nauczyciel – uczeń, pobudzanie kreatywności czy asymilację nowych wiadomości. Wskazuję również na powiązania sztuki kabaretowej z pedagogiką krytyczną, charakteryzuję również grę językową i słowotwórczą, podaję przykłady skeczy, w których owa gra z odbiorcą jest zawarta.

Tematem pracy jest sytuacja absolwentów uniwersytetów na rynku pracy, przy uwzględnieniu specyfiki i uwarunkowań owego rynku oraz problemu bezrobocia. Ukazany został tu obraz uniwersytetu w świetle tradycji i reform związanych z procesem bolońskim oraz charakterystyka nauczania akademickiego. W III rozdziale pracy opisane zostały cechy w jakie wyposażony powinien być absolwent uniwersytetu, w zestawieniu z kwalifikacjami wymaganymi przez pracodawców. Została tu również ukazana sytuacja absolwenta na dzisiejszym, niestabilnym i dynamicznie rozwijającym się rynku pracy. Absolwenci stawiają czoła wysokiej konkurencji oraz coraz większym wymaganiom pracodawców. Dyplom ukończenia studiów jest dziś jedynie wstępem na rynek pracy, gdzie zaczyna się rozwój, dokształcanie i całożyciowe uczenie się. Przyszłość edukacji w szkołach wyższych determinuje w dużym stopniu rozwój techniczny i informacyjny.

Praca licencjacka dotyczy znaczenia edukacji pozaformalnej w rozwoju zawodowym młodych dorosłych. Zawiera charakterystykę okresu wczesnej dorosłości z perspektywy biologicznej oraz społecznej, zadań rozwojowych występujących w czasie jego trwania oraz opis rozwoju zawodowego. Poddaje analizie trzy obszary edukacji dorosłych: edukację formalną, nieformalną oraz pozaformalną oraz szczegółowo opisuje przykłady form kształcenia z zakresu edukacji pozaformalnej tj. szkolenia, kursy czy warsztaty. Przedstawione są również podstawy prawne dotyczące działalności instytucji szkoleniowych, specyfikacje realizowanych przez nie szkoleń oraz opis cyklu treningowego wraz z dostępnymi formami, metodami oraz środkami szkoleniowymi. Przybliżona jest również postać trenera, jako podmiotu realizującego poszczególne działania z zakresu edukacji pozaformalnej. Praca zawiera analizę danych Głównego Urzędu Statystycznego z lat 2006 oraz 2011, opisujące stopień zaangażowania młodych dorosłych w podejmowanie różnych form edukacyjnych edukacji pozaformalnej, z podkreśleniem cech warunkujących większą partycypacje w tego typu działaniach, niż dorośli w innych przedziałach wiekowych. Przedstawione zostały dane ewaluacyjne po przebytych szkoleniach, które wskazują na bezpośredni wpływ edukacji pozaformalnej na rozwój zawodowy, jak i interpersonalny młodych dorosłych. Zawarte są także główne korzyści czerpane przez dorosłych, wynikające z partycypacji w tego typu działaniach edukacyjnych.

Niniejsza praca odnosi się do internetu jako źródła budowania tożsamości. Opisane są w niej wybrane ujęcia tożsamości człowieka. Przywoływane teorie, definicje i spostrzeżenia dotyczą przestrzeni filozofii, psychologii, pedagogiki, antropologii i socjologii. Praca zawiera opis funkcjonowania internetu w przestrzeni codziennego życia oraz szans i zagrożeń, jakie wynikają z funkcjonowania jednostki w sieci. Rozdział III ukazuje przestrzenie występowania autoprezentacji człowieka oraz budowania sieciowego Ja. Ostatnia część pracy skupiona jest na analizie funkcjonowania internetowej tożsamości, na podstawie teorii przedstawionych w rozdziale I.

Praca jest poświęcona tematyce motywacji ludzi dorosłych do podejmowania aktywności edukacyjnej w ciągu całego życia. W wyniku zmian na przestrzeni ostatnich lat, edukacja dorosłych urosła do rangi podstawowej i niezbędnej aktywności, która trwa przez całe życie człowieka. Ponowoczesność, charakteryzująca się wielością poglądów oraz stylów życia, sprawia, iż edukacja szkolna jest niewystarczająca, zważając na tempo zmian, jakie mają miejsce w społeczeństwie wiedzy. Tempo rozwoju społeczeństwa zmusza człowieka do permanentnego pogłębiania i poszerzania wiedzy, w celu świadomego funkcjonowania w zmiennej rzeczywistości.

Praca porusza zagadnienia związane z aktywizacją zawodową na tle potrzeb i realnego obrazu polskiego rynku pracy. Celem pracy jest wykazanie, że aktywizacja zawodowa jest ważnym elementem kształtującym jakość rynku pracy. W pierwszej części pracy zawarto zagadnienia związane z bezrobociem oraz rynkiem pracy. Przytoczono tu definicję tych pojęć. Rozdział drugi przedstawia określenie aktywizacji zawodowej, mobilność pracowników pod względem ich kompetencji indywidualnych oraz organizacyjnych. Ostatni - trzeci rozdział odwołuje się do przykładów aktywizacji zawodowej w Polsce. Przedstawione zostały strategie walki z bezrobociem podejmowane przez państwo, ujęte zostało pośrednictwo pracy w polskich urzędach pracy, przedstawiona została działalność samorządów lokalnych oraz działów HR. Omówiono dokształcanie i przekwalifikowywanie pracowników w firmach oraz indywidualne strategie radzenia sobie z bezrobociem. W zakończeniu znalazły się płynące z analizy literatury przedmiotu wnioski. Przedstawiono także spis aktów prawnych, literatury oraz netografii.

Cyberprzestrzeń stwarza zupełnie nowe warunki funkcjonowania ludzi (tudzież już użytkowników), rozpoczynając od podziału na świat online i offline. W ostatnich latach poważnym modyfikacjom uległo wiele sfer życia człowieka, poczynając od komunikacji międzyludzkiej, a kończąc na formach autokreacji jednostki w dobie Internetu. Celem niniejszej pracy jest analiza wizerunku użytkownika oraz sposób wykorzystywania sieci do kreowania własnej tożsamości. W pierwszym rozdziale pracy przedstawiłam teorie oraz pojęcia związane ze zjawiskiem cyberprzestrzeni. Moim celem było ukazanie istnienia dwóch, odrębnych światów- realnego i wirtualnego. Kolejno przeszłam do pojecia tożsamości. Internet ma ogromny wpływ na ludzką tożsamość, stwarza on bowiem idealne warunki do kształtowania jej obrazu. W trzecin rozdziale podjęłam temat blogowania rozpoczynając od zdefiniowania zjawiska. Nakreślenie granic gatunkowych było konieczne, aby dostrzec podobieństwo pomiędzy blogiem, a dziennikiem. To on bowiem niegdyś służył ludziom jako narzędzie autorefleksji. Przyjrzałam się także analizie pojęciu autobiografii oraz autofikcji. W rozdziale czwartym przeanalizowałam pojęcie bloga, jako idealnego miejsca do rozwoju własnego 'Ja'. Swoje rozważania oparłam na tezie, iż blog jest narzędziem autokreacji. Pracę kończy rozdział piąty, w którym podjęłam kwestie tworzenia obrazu własnego 'Ja' przy pomocy bloga. W swoich rozważaniach skupiłam się w dużej mierze na analizie procesu poszukiwania własnego ‘Ja’ przez użytkowników sieci oraz kreowaniu autoportretu przy pomocy narzędzia, jakim jest blog.

Praca koncentruje się na instytucji jaką jest Uniwersytet Trzeciego Wieku. Pierwszy rozdział skupia się na genezie i rozwoju UTW. Przedstawiono w nim również strukturę i działanie tej instytucji. Kolejna część pracy poświęcona została zagadnieniu aktywizacji seniorów. Wyróżnione zostały cztery rodzaje aktywności: intelektualna, fizyczna, społeczna oraz kulturalna. W pracy przedstawione zostały również możliwości jakie UTW dają swoim słuchaczom, dzięki czemu mają oni szanse na rozwój pasji i zainteresowań.

Praca koncentruje się na naukowym podejściu do śmierci, głównie z perspektywy tanatologii, tanatopedagogiki i etyki, w tym opisując kwestie moralne takie jak: eutanazja, aborcja, kara śmierci, poglądy za i przeciw. Drugi rozdział porusza kwestie takie jak radzenie sobie z odejściem bliskiej osoby, zwłaszcza gdy jest to dziecko oraz jak żyć ze świadomością własnej śmierci. W dalszej części pracy opisana jest rola śmierci w literaturze czy sztuce, to jak różnie artyści mogą ją postrzegać, czym jest śmierć kliniczna oraz jak wygląda z perspektywy osób, które ją przeszły. Ostatni podrozdział dotyczy życia pośmiertnego, wszelkich wierzeń w różnych kulturach i czasach oraz teorii na ten temat. Motywem przewodnim jest udowodnienie, że śmierć stanowi duże wyzwanie dla edukatorów, którzy powinni starać się przełamać temat tabu, mówić o niej otwarcie - jako że stanowi nieodłączny element ludzkiej egzystencji, oswajać z tym tematem zarówno dzieci jak i dorosłych w celu zmniejszenia ich strachu.

Motywacja odgrywa bardzo istotną rolę w życiu każdego człowieka. Wiąże się ona z odczuwanymi potrzebami, które dzięki niej zaspokajamy. W dzisiejszym świecie, większość menadżerów w organizacjach zdaje sobie sprawę, iż odpowiednie zarządzanie zasobami ludzkimi w zakresie motywowania to klucz do efektywnej pracy. Płacowe i pozapłacowe formy wynagradzania powinny uzupełniać się w taki sposób, aby zatrudniony czuł się nieustannie doceniany. Ze względu na długi i skomplikowany proces motywowania kadra zarządzająca powinna poznać ambicje i potrzeby swoich pracowników, w celu dostosowania odpowiednich narzędzi pobudzających.

Starość jest naturalnym i nieuniknionym procesem w życiu każdego człowieka. Może być doświadczana pozytywnie jak i negatywnie w zależności od kryzysów jakie na swojej drodze napotykają reprezentanci trzeciego wieku. To jakie osoby w późnej dorosłości przyjmują style życia, jakie zadania rozwojowe realizują i postawy przyjmowane wobec starości, ukazują ich adaptację do pojawiających się zmian i ograniczeń. Codzienność seniorów pełna potrzeb i oczekiwań uwidacznia rolę aktywności i aktywizacji. Różne formy działań podejmowanych przez osoby w wieku podeszłym pełnią wiele funkcji oraz niosą za sobą wiele korzyści. Trudności stawiane przez rozwijającą się cywilizację jak i chęć rozwoju powodują, że seniorzy coraz częściej decydują się na aktywność edukacyjną. Osoba w późnej dorosłości jako uczestnik kształcenia ma przed sobą szereg możliwości edukacyjnych i bierze aktywny udział w procesie całożyciowej edukacji.

Praca porusza problem ukazywania starości w mediach, co kształtuje późniejszy stosunek ludzi do niej. W pierwszym rozdziale opisuję zjawisko ageizmu, jego wpływ na myślenie o starzeniu się oraz na sam ten proces. Porównuję je z wychowaniem do starości, które jest kluczowe w pozytywnym starzeniu się. Opisuję również starość z punktu widzenia socjologów, pedagogów oraz społeczeństwa - ludzi młodych oraz seniorów. W kolejnym rozdziale ukazuję znaczenie mediów w kontekście społecznym, jak i kulturowym, oraz przywołuję obrazy seniorów, które są ukazywane w mediach. Podkreślam ich stereotypowy charakter oraz wskazuję na potrzebę zmiany w tym aspekcie. Ostatni rozdział poświęciłam reklamie, która obecna jest we wszystkich przedstawionych przeze mnie mediach i która również ma ogromny wpływ na wizerunek osób starszych i na to, jak odbiera je społeczeństwo. Po zdefiniowaniu samej reklamy i ukazaniu, jak silny wpływ wywiera ona na ludzkie preferencje, przeszłam do opisu przykładów ukazanej w niej starości. Opisałam role, jakie przyjmują seniorzy w reklamie, oraz rodzaje reklam w jakich mają udział.

Biograficzne uwarunkowania dorosłości to praca, w której autorka stara się odpowiedzieć na pytanie czy doświadczenia z dzieciństwa mają znaczenie w dorosłym życiu każdego człowieka. W pracy pokazane zostały poszczególne etapy rozwoju człowieka od narodzin do wczesnej dorosłości oraz wybrane postawy rodzicielskie i ich determinanty. Na końcu autorka porusza temat biografii i jej tworzenia się w odniesieniu do zdarzeń z dzieciństwa. W pracy porównane zostały również antypedagogika i "czarna pedagogika".

Praca opisuje rozwój andragogiki od XVIII do XXI wieku, najważniejszych badaczy zajmujących się tą dziedziną oraz wybrane aspekty edukacji dorosłych. W pierwszym rozdziale omówiony zostaje rozwój nauki do XX wieku, zaczynając od pierwszego użycia samego terminu “andragogika” przez Aleksandra Kappa, a następnie skupiając się na ogólnym rozwoju owej dziedziny w pracach polskich i zagranicznych badaczy. Rozdział ten jest ogólnym zarysem warunków, w jakich powstała andragogika, a nie dokładnym opisem każdego z etapów jej rozwoju. W jego skład wchodzą takie podrozdziały jak: “Andragogika jako dyscyplina naukowa”, “Andragogika na przełomie XVIII i XIX wieku”, “Andragogika w XX wieku” oraz “Polska myśl andragogiczna”. Rozdział drugi zawiera bardziej kompleksowe opisy najważniejszych andragogów, ich badań oraz wpływu, jaki mieli oni na rozwój tej nauki. Podobnie jak w poprzednim rozdziale, omówieni zostają andragodzy zarówno z Polski, jak i innych krajów, a są nimi: Mikołaj Fryderyk Seweryn Grundtvig, Malcolm S. Knowles, Halina Szwarc, Aleksander Kamiński i Mieczysław Malewski. Ostatni rozdział traktuje o obecnym statusie andragogiki oraz o jej teoretycznej stronie w XXI wieku zarówno w Polsce, jak i na świecie. W przeciwieństwie do poprzednich części pracy zostaje tutaj również poruszony aspekt edukacji dorosłych, co związane jest z tym, że to właśnie w obszarze praktycznym, przy braku znaczących, przełomowych prac teoretycznych, należałoby doszukiwać się przyszłego rozwoju andragogiki.

Niniejsza praca porusza tematykę związaną ze zjawiskami fobii szkolnej oraz bajkoterapii. Dokonywane są w niej rozważania na temat wpływu bajek terapeutycznych na niwelowania lęku przed chodzeniem do szkoły, u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Część teoretyczna pracy charakteryzuje i definiuje wyżej wymienione pojęcia, skupiając się na ich specyfice i zastosowaniu. W części praktycznej pracy, przeprowadzony zostaje warsztat edukacyjny dla rodziców dzieci zmagających się ze stresem szkolnym, a także dla tych osób, które zainteresowane są tą tematyką. Każda część pracy dotyczy konkretnego zagadnienia, które jest wyjaśniane pod kątem głównej tezy. Cała praca ma za zadanie uświadomić rodziców o innowacyjnej metodzie terapeutycznej, jaką jest terapia poprzez odpowiednie bajki, stosowana głównie przy zaburzeniach lękowych.

Niniejsza praca licencjacka ma na celu ukazanie korzyści stosowania hipoterapii u dzieci z zaburzeniami oraz spopularyzowanie tej metody jako formy rehabilitacji. Przeprowadzony warsztat ma pokazać rodzicom dzieci z niepełnosprawnością, jak wygląda rehabilitacja poprzez hipoterapię. W pierwszym rozdziale zajęłam się pojęciem niepełnosprawności. Wyjaśniłam stopnie niepełnosprawności oraz jej rodzaje. Również w pierwszym rozdziale zawarłam również krótki wstęp o animaloterapii. W drugim rozdziale skupiłam się na hipoterapii jako formie rehabilitacji. Nakreśliłam również, jakie są wskazania oraz przeciwskazania do stosowania hipoterapii. By dobrze zrozumieć istotę całego procesu terapeutycznego i rehabilitacyjnego, postanowiłam scharakteryzować role hipoterapeuty oraz konia. W rozdziale trzecim opisałam główne elementy i rodzaje szkolenia. Zaznaczyłam również jego główne cele. W tym fragmencie pracy wyjaśniłam, na czym polega cykl uczenia się według Davida A. Kolba oraz opisałam metody, które wykorzystywane są w projektowaniu szkolenia. W czwartym rozdziale przedstawiłam mój autorski pomysł na przeprowadzenie warsztatu dla rodziców/ dzieci niepełnosprawnych które jeszcze nie uczestniczyły w zajęciach hipoterapii, zatytułowany Hipoterapia jako forma rehabilitacji dzieci niepełnosprawnych. Warsztat uświadamiający korzyści stosowania hipoterapii dla rodziców i opiekunów. Poprzez ten projekt, starałam się uświadomić i rozwiać wątpliwości opiekunów dzieci przed zajęciami z koniem. W tym rozdziale między innymi opisałam główny cel oraz cele szczegółowe mojego warsztatu. W tym fragmencie pracy przedstawiłam poszczególne sesje mojego szkolenia.

W pracy został poruszony temat edukacyjnych portali internetowych. Ich odbiorcami są dzieci w wieku przedszkolnym, które dzięki nim mają możliwość rozwijania swoich zainteresowań, uczenia się i utrwalania wiadomości, poszerzania różnych kompetencji, a także takiego spędzania wolnego czasu, w którym ucząc się, jednocześnie dobrze się bawią. Przedszkolaki korzystają z tych portali przy pomocy i pod opieką kogoś dorosłego lub samodzielnie. Zwłaszcza w drugim przypadku rodzi się niepokój, czy dostępne tam treści i sposób ich przekazu nie mają na nie negatywnego wpływu. Celem pracy jest przybliżenie tematyki dotyczącej edukacyjnych portali internetowych oraz zwrócenie uwagi na ich pozytywne aspekty, dotyczące możliwości wspierania dzięki nim rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym. Istotne jest wskazanie ich rodzicom, jak z korzystać z portali, aby przyniosły zamierzone rezultaty. W pracy została zawarta charakterystyka rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym oraz wpływ internetu na ten rozwój. Zależności te ukazane zostały za pomocą analizy pięciu stron internetowych przeznaczonych dla chłopców i dziewczynek w okresie średniego dzieciństwa. W pracy został przedstawiony również konspekt warsztatu edukacyjnego, który przeznaczony jest dla rodziców, których dzieci uczęszczają do przedszkola, a celem tego warsztatu jest uświadomienie im o niebezpieczeństwach płynących z nieumiejętnego wykorzystywania czasu spędzanego przed komputerem przez ich córki/synów, ale również wskazanie jakie pozytywne skutki, mogą mieć edukacyjne portale internetowe, jeśli ich potencjał zostanie prawidłowo wykorzystany.

W pracy na temat Pomoc i wsparcie dla dziecka z dyskalkulią. Projekt warsztatu dla studentów Pedagogiki - Edukacja Wczesnoszkolna i Przedszkolna w UWr został poruszony temat dyskalkulii, jej przyczyn oraz objawów. W związku z tym, że temat dyskalkulii jest sporadycznie poruszany w tekstach naukowych i metodycznych, warto dokształcać przyszłych nauczycieli, rodziców, opiekunów, by uświadamiać im, jak radzić sobie z zaistniałym problemem u dziecka, gdy zaobserwują pierwsze symptomy tego zaburzenia. Niniejsza praca zawiera cztery rozdziały. W pierwszym z nich przedstawiono problem dyskalkulii, odnosząc się do całościowego procesu rozwoju dziecka. Omówione zostały specyficzne trudności mogące pojawić się w nauce, z uwzględnieniem dyskalkulii. Przytoczono definicje oraz opisano zaburzenia związane z tymże deficytem. W oparciu o literaturę przedmiotu omówiono kryteria diagnozowania dyskalkulii, a także objawy i przyczyny jej powstawania. W drugim rozdziale zaprezentowane zostały formy pomocy i terapii ucznia z diagnozą dyskalkulii w ujęciu ogólnym. Przedstawione zostały cele terapii dyskalkulii, a także metody i techniki pracy z dzieckiem ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się. Poruszono kwestię roli rodziców i nauczycieli w wychowaniu i edukacji dziecka z dyskalkulią, a także zalecenia i sposoby pracy z nim. W kolejnej części pracy poruszona została kwestia działania pedagoga w przypadku dziecka z dyskalkulią. Zostały omówione wybrane zagadnienia, których znajomość jest niezbędna do prawidłowego zaprojektowania warsztatów szkoleniowych z uwzględnieniem teoretycznych podstaw przygotowywanego szkolenia dla studentów. Rozdział ostatni stanowi prezentację projektu działań edukacyjnych pt. Dyskalkulia – jak wspierać rozwój dziecka. Opisane zostały poszczególne sesje warsztatów (budowanie relacji z uczniem i rodzicem, przyczyny dyskalkulii, wskaźniki dojrzałości do uczenia się matematyki, metody prowadzenia zajęć korekcyjno-kompensacyjnych z uczniem z dyskalkulią, funkcjonowanie ucznia z dyskalkulią w grupie rówieśniczej, prezentacja przykładowych ćwiczeń stymulujących procesy poznawcze, myślowe i umiejętności matematyczne).

Tematem mojej pracy jest: “Profilaktyka psychicznej przemocy domowej wobec kobiet. Warsztat podnoszący świadomość dla młodych kobiet wchodzących w związki partnerskie”. Głównym celem jest przybliżenie tematu związanego z przemocą stosowaną wobec kobiet z naciskiem na przemoc psychiczną. Praca została podzielona na trzy rozdziały. Pierwszy z nich poświęcony jest ogólnemu zarysowi zjawiska przemocy wobec kobiet w kontekście społecznym. Przytoczono definicje oraz istotę przemocy domowej, ponadto przyczyny i skutki przemocy rodzinnej (skala tego zjawiska w Polsce). Przedstawiono również rodzaje i formy przemocy wobec kobiet w rodzinie jak i ogólną charakterystykę sprawców oraz ofiar. W drugim rozdziale skupiono się na przeciwdziałaniu przemocy wobec kobiet w związkach partnerskich. Ukazano związki partnerskie jako alternatywną formę życia małżeńsko - rodzinnego. Scharakteryzowano prawne oraz instytucjonalne formy przeciwdziałania przemocy rodzinnej, a także przedstawiono edukację jako formę profilaktyki przemocy domowej wobec kobiet. Rozdział trzeci poświęcony jest warsztatowi, który przygotowany został zgodnie z filozofią WenDo. Pierwsza część rozdziału dotyczy metodyki projektowania szkoleń - ukazano definicję i ogólną typologię szkoleń; przytoczono cechy oraz główne założenia cyklu uczenia się według D. A. Kolba ponadto wskazano metody i techniki szkoleniowe, które wykorzystane zostały w części warsztatowej. Druga część rozdziału stanowi prezentację projektu działań edukacyjnych - określono jej odbiorców, zaprezentowano ogólne cele i założenia warsztatu oraz poszczególne sesje warsztatowe wraz z późniejszym podsumowaniem.

Tematem niniejszej pracy licencjackiej jest rola kuratora sądowego w procesie resocjalizacji nieletnich. Celem pracy jest ukazanie jak istotną rolę w procesie resocjalizacji nieletnich odgrywa nadzór kuratora sądowego, który orzekany jest przez sądy rodzinne jako środek wychowawczo-poprawczy. Praca składa się z trzech rozdziałów, ma charakter teoretyczno-warsztatowy. W oparciu o literaturę, przedstawiono pojęcie i zakres niedostosowania społecznego nieletnich, ich przestępczości, zaprezentowano środki jej zapobiegania oraz scharakteryzowano proces resocjalizacji. Opisano działalność kuratora sądowego dla nieletnich, jego rolę i zadania oraz prawa i obowiązki, a także metody działalności resocjalizacyjnej kuratorów z nieletnimi. W pracy przedstawiono zaprojektowany warsztat, który adresowany jest do słuchaczy I roku Pedagogiki, specjalizacja pedagogika resocjalizacyjna i penitencjarna w Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Pedagogiczno-Artystycznej w Kaliszu. Warsztat ma na celu poszerzenie wiedzy jego uczestników w zakresie resocjalizacji osób nieletnich oraz orzekanego wobec nich nadzoru kuratorskiego.