Pojawienie się pierwszego dziecka w rodzinie to dla rodziców czas zarówno wielkiej radości i wzruszeń, jak również okres trudny i wymagający odpowiedniego przygotowania. Nowy członek w rodzinie to zmiana, która pociąga za sobą szereg konsekwencji w postaci modyfikacji dotychczasowych sposobów funkcjonowania rodziców. Nie wszyscy z sukcesem radzą sobie z tą zmianą, czasem potrzebne bywa profesjonalne wsparcie. Celem mojej pracy licencjackiej jest próba analizy sytuacji narodzin pierwszego dziecka w rodzinie. Traktuję ją, jako tranzycję, czyli zmianę, która wymaga wypracowania nowej postawy, roli i adaptacji do nowego kontekstu rzeczywistości. Jednocześnie, wykorzystując literaturę przedmiotu proponuję projekt działań doradczych, wspierających rozwój kompetencji rodzicielskich. Praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy rozdział o tytule „Rodzina i jej funkcje” przedstawia definicje rodziny, etapy życia rodzinnego, funkcje oraz modele rodziny. Omawiam także fakt pojawienia się pierwszego dziecka w rodzinie, to, jakie niesie za sobą zmiany, oraz jaka może być pozycja dziecka w rodzinie. Prezentuję kompetencje rodzicielskie, oraz składające się na nie: wiedzę, umiejętności i postawy. Zwracam uwagę na konieczność przygotowania się do roli rodzica oraz możliwą pomoc w tym zakresie. Rozdział II pt. „Pojawienie się pierwszego dziecka jako tranzycja”, odwołuje się do kategorii tranzycji. Przestawiam koncepcje tranzycji, zwracając uwagę na propozycję Nancy Schlossberg oraz Jeana Guicharda. Omawiam także sposoby radzenia sobie z tranzycją. Z tej perspektywy staram się analizować pojawienie się pierwszego dziecka w rodzinie. W trzecim, końcowym rozdziale pt. „Kompetencje rodzicielskie - jak być dobrym rodzicem?”- projekt warsztatów. omawiam wybrane zagadnienia metodyki projektowania szkoleń, a szczególnie zwracam uwagę na model uczenia się D. Kolba, którzy wykorzystałam przy projektowaniu działań doradczych. W rozdziale tym szczegółowo prezentuję zaprojektowana działania w ramach warsztatu rozwoju kompetencji rodzicielskich. Warsztat jest adresowany do przyszłych rodziców, którzy chcą wzbogacić swoją wiedzę dotycząca rodziny i dziecka, poprawić komunikację wewnątrzrodzinną oraz przygotować się do nadejścia potomka na świat.

Celem mojej pracy dyplomowej jest przede wszystkim przedstawienie zjawiska dyskryminacji kobiet na rynku pracy, które utrudnia realizację rozwoju zawodowego oraz zaprezentowanie warsztatu w celu przedstawienia możliwych sposobów przeciwdziałania temu niekorzystnemu stanowi. Moja praca zawiera trzy rozdziały. W pierwszym z nich pt. Kobieta, jako matka, żona i bizneswoman przedstawiam sposoby definiowania kobiecości oraz role kobiece na tle historycznym i kulturowym. Zwracam uwagę na pejoratywne znaczenie pojęcia „kobieta” oraz niższą pozycję kobiet w społeczeństwie. Przedstawiam również modele kobiecych karier, wśród których – zgodnie z modelem Donalda Supera – odnaleźć można zarówno model opiekunki domowego ogniska, jak i kobiety zaangażowanej w pracę zawodową – bizneswoman. W dalszej części omawiam aktywność zawodowa kobiet na rynku pracy, ich wykształcenie zawodowe, stopę bezrobocia, a przede wszystkim wyższe sektory, które niestety w większości zajmowane są przez mężczyzn. Drugi rozdział pracy pod tytułem Pomoc w sytuacji dyskryminacji ze względu na płeć, przedstawia sposoby definiowania dyskryminacji kobiet, jej przyczyny, a przede wszystkim staram się analizować jej różne formy, takie jak: szklany sufit, lepka podłoga, aksamitne getto, czy szklane ruchome schody. Powyższe terminy odnoszą się do niewidzialnych barier, ograniczających możliwości awansu zawodowego kobiet. Szczególne miejsce w tym rozdziale zajmuje podkreślenie roli pomocy dla osób dyskryminowanych oraz przedstawienie sposobów przeciwdziałania dyskryminacji na rynku pracy. Ostatni rozdział Projekt warsztatu dla kobiet dotyczący przełamywania niewidzialnych barier dyskryminacji na rynku pracy zawiera autorski projekt szkolenia dla kobiet, narażonych na dyskryminację. Warsztat ten jest przeznaczony dla kobiet, które dopiero wkraczają na rynek pracy, bądź są już jej uczestnikami. Jego celem jest budowanie pewności siebie oraz sposobów radzenia sobie ze stresem. Swój projekt opracowałam zgodnie z modelem Davida Kolba.

Praca porusza problematykę przeciążenia uczniów klas 1-3 nauką szkolną, zwłaszcza w szkołach prywatnych, gdzie oferta zajęć obowiązkowych i dodatkowych jest bardzo szeroka. Będąc na praktykach studenckich w Szkole Podstawowej Dialogu Kultur Etz Chaim zauważyłam, że dzieci uczęszczające do niej przebywają tam najczęściej od godziny 7-8 do godziny 16-17, a czas ten wypełniony jest prawie w 100% nauką. Specyfika tej szkoły, a jest to szkoła międzykulturowa wywodząca się z tradycji przedwojennej szkoły żydowskiej, polega na wpleceniu w program nauczania zajęć z historii, kultury i języka Żydów. Szkoła ta organizuje także inne zajęcia pozalekcyjne takie jak kółko matematyczne, przyrodnicze, szachowe, sportowe, taneczne, muzyczne oraz wyjazdy na basen. Uczniowie uczestniczą w zajęciach grupowo lub indywidualnie. W świetlicy szkolnej dzieci przebywają krótko, pomiędzy zajęciami. Najczęściej w tym czasie odrabiają lekcje pod okiem nauczyciela. Na zabawy dowolne dzieciom pozostaje niewielka ilość czasu. Praca odnosi się do działań na rzecz zwiększenia świadomości wśród dzieci o tym, jak ważny jest odpoczynek i relaks w ich życiu. Omawia sposoby i metody wypoczynku aktywnego i biernego. Scenariusze zajęć opierają się m. in. na ćwiczeniach stosowanych w kinezjologii edukacyjnej oraz na zabawach, które są naturalną aktywnością dzieci w każdym wieku. Przygotowane konspekty wykorzystują różne rodzaje terapii – muzykoterapię, arteterapii, śmiechoterapię, które wzajemnie się przeplatają i uzupełniają. Zajęcia mają na celu zapoznanie uczniów z formami relaksu i sposobach wypoczywania, by ich rozwój przebiegał prawidłowo. Znaczenie ruchu i ćwiczeń fizycznych i ich wpływ na zdrowie jest oczywisty. Prawidłowy rozwój fizyczny i umysłowy są ze sobą zintegrowane. To od nich uzależnione jest nie tylko samopoczucie, ale i zdrowie człowieka. Holistyczna koncepcja zdrowia ujmuje zdrowie człowieka jako dążenie do równowagi we wszystkich układach naszego organizmu. Układ nerwowy w wieku młodszoszkolnym jest wciąż labilny. Jest to także dobry wiek, by kształtować dobre nawyki, które z czasem mają przełożenie na zdrowy tryb życia. Młody umysł chłonie wiedzę i chętnie jej poszukuje, jest ciekawy świata, najlepiej i najchętniej uczy się poprzez zabawę. Umysł przeciążony potrzebuje swoistego rodzaju „zaworu bezpieczeństwa”, odreagowania wielogodzinnego skupiania uwagi. Ciało tkwiące kilka godzin w jednej pozycji potrzebuje jej zmiany oraz ruchu by układ kostny i mięśniowy mogły prawidłowo funkcjonować i się rozwijać. Co możemy zrobić jako wychowawcy i opiekunowie, by pomóc naszym podopiecznym w prawidłowym rozwoju? Czas w świetlicy szkolnej, gdzie przebywają dzieci z różnych klas i w różnym wieku możemy przeznaczyć na prowadzenie zajęć wychowawczych i opiekuńczych, a przy tym na zabawę. Zajęcia ułatwiające relaksację i wypoczynek mogą polegać na zorganizowanych właśnie w świetlicy ćwiczeniach ułatwiających odreagowanie fizyczne i psychiczne, wyciszenie umysłowe oraz pobudzen

Tematem mojej pracy licencjackiej jest „Nieśmiałość jako bariera kariery szkolnej dzieci w klasach I – III szkoły podstawowej”, która jest zjawiskiem powszechnym i uniwersalnym. Utrudnia ona uczniom realizacje stawianych sobie przez nich celów oraz uzyskiwanie osiągnięć szkolnych. Jest także źródłem niskiego poczucia własnej wartości, braku wiary we własne możliwości, a także sprawia trudność w nawiązywaniu kontaktów, ogranicza umiejętność współpracy. Dzieci nieśmiałe bardzo często podporządkują się innym, nie wypowiadając przy tym własnego zdania bądź opinii na dany temat. Poprzez lęk przed negatywną opinią innych, boją się one mimowolnie zgłaszać do odpowiedzi, prosić kolegów bądź nauczycieli o ponowne wytłumaczenie nie zrozumianego przez nich materiału lekcji. Tracą one przy tym bardzo dużo, co odzwierciedla się w postaci słabych ocen oraz niskiej samoocenie. Celem mojej pracy jest zwalczenie nieśmiałości u dzieci w taki sposób, aby mogły one cieszyć się swoim dzieciństwem. Ważne jest dla mnie to, aby osiągały sukcesy szkolne, posiadały wielu przyjaciół oraz aby śmiało wypowiadały własne zdanie nie bojąc się negatywnych opinii innych. Przeprowadzając opracowany przeze mnie projekt w Szkole Podstawowej nr 38 we Wrocławiu w klasie III b, do której uczęszcza czterech nieśmiałych uczniów stosowałam takie metody wychowawcze jak metody aktywizujące, dramę, pantomimę, burzę mózgów, mapę pamięciowa, zabawy ruchowe, zajęcia plastyczne oraz opis. Pracując na formach wychowawczych takich jak praca indywidualna, w parach oraz grupach, zachęciłam dzieci wstydliwe do aktywnego uczestnictwa z zajęciach i zabawach, które pokonują granicę nieśmiałości. Dzięki nim zwalczały one barierę z związku z wystąpieniami i wypowiedziami publicznymi, wzmocniły pewność siebie, poczucie własnej wartości oraz możliwości, rozwinęły umiejętność współpracy oraz komunikacji interpersonalnej. Wszystkie te wymienione, przeze mnie czynniki są bardzo istotne z zwalczeniu nieśmiałości u dzieci, ponieważ poprzez brak działań naprawczych, może się ona pogłębiać, czego skutki mogą ciągnąc się za dziećmi latami. Wszystkie dzieci chętnie brały udział w zaplanowanych przeze mnie zajęciach. Te bardziej nieśmiałe, początkowo niepewnie, nieco lękliwie podchodziły do wspólnych zabaw, lecz na drugich już zajęciach z pięciu zaplanowanych, stawały się pewniejsze siebie, bardziej otwarte na kontakty z innymi. Podczas ostatniego spotkania, trudno było już zauważyć, iż borykają się one z takim problemem jakim jest nieśmiałość.

Praca, którą napisałam, dotyczy adaptacji dziecka 3- letniego do przedszkola, poprzez wykorzystanie pracy z bajką. napisana została w oparciu o literaturę przedmiotu oraz placówkę, w której odbywałam praktyki studenckie.

Praca dotyczy problematyki rozwijania zachowań asertywnych u dzieci w wieku 6-8 lat w świetlicy szkolnej. Będąc na praktykach studenckich w Zespole Szkół w Zdunach zauważyłam, że dzieci uczęszczające do świetlicy boją się wyrażać swoje zdanie, często podporządkowują się swoim świetlicowym kolegom i koleżanką, są nieśmiałe oraz nieczęsto wychodzą z propozycją zabawy. Krótko mówiąc podporządkowują się innym. Wtedy zrodził się we mnie pomysł, by przeprowadzić zajęcia wspomagające postawę asertywności. Dzieci idąc do początkowych klas szkolnych są często zastraszane przez starszych kolegów i koleżanki, bądź chcą się im podporządkować, aby być przez nich lubianym. Często wstydzą się wychodzić z inicjatywą, bojąc się, że zostaną wyśmiane przez resztę wychowanków. Nie mówią o swoich uczuciach sądząc, że zostaną za nie skarcone. Rozwinięcie u dzieci zachowań asertywnych ma wzmocnić w dzieciach wyrażanie swojego zdania, dążenie do celów, jakie sobie założą. Wychowankowie są zobowiązani zadbać o siebie w taki sposób by ich zachowanie nie przerodziło się w postawę agresywną, ani uległa, ale by było zgodne z nimi samymi oraz, by żyli w równowadze z resztą społeczeństwa. Dzieci powinny mieć świadomość swoich potrzeb i otwarcie je komunikować. Przede wszystkim dzieci muszą polubić samych siebie. Swobodnie przyjmować zarówno krytykę jak i pochwałę. Wychowankowie muszą podjąć ryzyko przełamania swoich lęków, aby publicznie przekazywać swoje pomysły, prośby i potrzeby. Nikt nie urodził się osobą asertywną- tej postawy trzeba się nauczyć, jest to trudne zadanie, ale możliwe do zrealizowania. Co więc trzeba zrobić, jako wychowawcy, aby pomóc naszym podopiecznym wypracować postawę asertywną? Czas wolny w świetlicy szkolnej, gdzie przebywają dzieci w różnym wieku, można przeznaczyć na prowadzenie zajęć opiekuńczo-wychowawczych, ale również na zabawę. Wzmacnianie postawy asertywnej może polegać na zorganizowaniu, właśnie w świetlicy, zajęć grupowych, w których dzieci podczas zabawy będą kształciły umiejętność zachowania asertywnego. Praca zawiera scenariusze zajęć, które przeprowadziłam w placówce.

”Coaching rodzicielski jako metoda wsparcia w budowaniu pozytywnych relacji z dzieckiem – projekt warsztatów dla rodziców.” Coaching rodzicielski to metoda pracy z rodzicami, która motywuje ich do działania, by zwalczać swoje słabości i umocnić się w zdrowym podejściu do pozytywnych aspektów rodzicielstwa. Moja praca ma celu przedstawienie coachingu jako sposoby pomagania w budowaniu pozytywnych relacji w rodzinie. Składa się ona z trzech rozdziałów. W pierwszym pt. Budowanie relacji z dzieckiem wiele definicji dotyczących rodziny i rodzicielstwa, style i błędy wychowawcze rodziców, rolę rodziców w życiu dziecka oraz jak budować relacje ze swoim dzieckiem. Uważam, że to rodzice są najważniejsi, bez nich nie byłoby czego pielęgnować. Rozwijanie swojej wiedzy w zakresie rodzicielstwa poprzez pomoc coachów jest w stanie wiele zmienić w relacjach rodzica z dzieckiem. Relacje rodzicielskie są najistotniejsze i wymagają zarówno wiedzy, jak i motywacji do działania. Coaching może rodziców wspierać w tym zakresie. Dlatego też w drugim rozdziale pt. Coaching – historia i jego rodzaje, piszę właśnie o powstaniu coachingu, jego rodzajach i metodach działań oraz szczegółowo staram się wyjaśnić coaching rodzicielski, który jest najważniejszym aspektem mojej pracy. W ostatniej części prezentuję swój warsztat, który adresuję do rodziców, na temat Sztuka rozmów z dziećmi nastoletnimi – jako najważniejsza metoda w sytuacjach konfliktowych. Chciałam w nim przedstawić problem między innymi dotyczący młodzieży, w której zachodzą zmiany hormonalne i w tym czasie, potrzebuje wsparcia u swoich rodziców. Prezentuję w niej metody pracy z młodymi ludźmi, sposoby aktywnego wsłuchiwania się w potrzeby dzieci. Zależy mi na tym, aby rodzice wiedzieli jak radzić sobie z emocjami, czego oczekuje od nich dziecko oraz jak prawidłowo rozmawiać z dzieckiem. Wykorzystuję różne metody podczas warsztatu m.in. filmy, scenki, prezentacje multimedialne, dyskusje, a na sam koniec warsztatu uczestnicy biorą udział w zabawach. Uważam, że coaching rodzicielski może pomóc wielu rodzicom odzyskać lepszy kontakt z własnym dzieckiem, gdyż angażując się w działanie i dążąc do celu, rodzic jest na tyle mocno zmotywowany , by dojść do sukcesu, jakiego oczekiwał.

Praca licencjacka Rola Domu Dziecka w kształtowaniu relacji wychowanków z rodziną Ewa Walczak Streszczenie Tematem mojej pracy jest Rola Domu Dziecka w kształtowaniu relacji wychowanków z rodziną. Więzi rodzinne odgrywają ogromną rolę w rozwoju i wychowaniu dziecka. Pozytywnie ukształtowane dają poczucie bezpieczeństwa, siły i wsparcia do pokonywania trudności i przeciwności losu w życiu codziennym. Są źródłem akceptacji, miłości i przynależności. Kiedy są zaniedbane lub zaburzone negatywnie wpływają na osobowość, często skutkując osamotnieniem dziecka, które czuje się niekochane, opuszczone i nikomu nie potrzebne. W efekcie, czego odtrącone trafia do zastępczych form opieki. Między innymi do takich należy Dom Dziecka, gdzie z dnia na dzień staje się podopiecznym placówki. Podczas odbywania praktyk pedagogicznych moją uwagę zwróciło nietypowe zachowanie wychowanków. Dotyczyło głównie komunikacji interpersonalnej. Objawiało się w postaci częstych kłótni, przeszkadzania podczas rozmowy, nieumiejętności słuchania, a także zakłócania ustalonego wcześniej porządku. Uwagę również zwrócił fakt, że wychowankowie mają niskie poczucie własnej wartości a nierzadko prezentują postawę agresywną. Dlatego w swojej pracy licencjackiej postanowiłam przybliżyć problem związany z zaburzeniami zachowania wynikający z zakłóconych relacji rodzinnych. Celem niniejszej pracy jest pogłębienie więzi rodzinnych i społecznych dzieci przebywających w Domu Dziecka w Obornikach Śląskich z ich rodzinami, a także przyjrzenie się własnej osobie, oraz postępowaniu względem drugiego człowieka. Projekt składa się z 6 konspektów zajęć (w tym 1 spotkanie z rodzicami), w których przedstawione zagadnienia zostały przygotowane na podstawie literatury problemu, obserwacji wychowanków, rozmów z wychowawcami i osobistych refleksji. W poszczególnych częściach zaproponowałam różne metody wychowawcze, do których należą: drama, zabawa, praca plastyczna, burza mózgów do przeprowadzenia w formie indywidualnej, w parach, w małych grupach a także z całą grupą. Realizując scenariusze miałam na uwadze nie tylko zachęcenie ich do aktywnego uczestnictwa w zajęciach, ale przede wszystkim kładłam nacisk na poprawienie ich samooceny, przełamania bariery nieśmiałości i wstydu, nauczenie ich rozwiązywania konfliktów oraz porozumiewania się z innymi, aby mogli budować harmonijne relacje międzyludzkie. Chciałam też pomóc im zrozumieć i docenić siebie. Natomiast przeprowadzając zajęcia z rodzicami miałam na uwadze modyfikowanie ich postaw w stosunku do swoich dzieci, mobilizowanie ich do częstego przebywania z nimi, o których często zdarza im się zapominać a czego nie da się powiedzieć o dzieciach, które zawsze z ogromną radością i nadzieją wyczekują na wspólne spędzone chwile ze swoimi najbliższymi. Wszystkie wyżej wymienione czynniki są niezwykle istotne, ponieważ stanowią gwarancję zawiązywania i podtrzymywania dobrych stosunków między ludźmi. Jeśli w rodzinie nastąpi poprawa wzajemnych relac