Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy szkolnej w kwestii kształtowania umiejętności kreatywnego spędzania czasu wolnego. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ zauważyłam u dzieci w młodszym wieku szkolnym narastającą tendencję do spędzania swojego wolnego czasu w sposób standardowy i zazwyczaj bierny. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku od siedmiu do dziesięciu lat oraz dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu problematyki czasu wolnego, wskazując zarówno na deficyty i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej znajdującej się w Szkole Podstawowej nr 118 im. płk. pil. Bolesława Orlińskiego we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie wykazywali nieumiejętności w zakresie kreatywnego spędzania wolnego czasu, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na metodach zadaniowych, technikach plastycznych oraz formach muzycznych i ruchowych. Zajęcia zrealizowałam w maju 2015 roku na zajęciach w świetlicy szkolnej. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła umiejętność kreatywnego spędzania wolnego czasu. Dzieci poznały ciekawe rozwiązania, które będą mogli wykorzystywać w swoich wolnych chwilach. Ze względu na dużą liczbę podopiecznych w grupie, momentami problem sprawiało zapanowanie nad nią i utrzymanie dyscypliny wśród wychowanków. Mimo tego, założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji przede wszystkim w świetlicach szkolnych, środowiskowych, placówkach socjalizacyjnych oraz rodzinnych domach dziecka.

W swojej pracy licencjackiej zatytułowanej "Kształtowanie umiejętności kreatywnego działania z wykorzystaniem programu "Odyseja Umysłu" poruszam problem przygotowania dzieci uczęszczających do klas trzecich szkół podstawowych do myślenia w sposób niekonwencjonalny, plastyczny i abstrakcyjny. Cecha ta przydatna w dorosłym życiu i wymagana niezwykle często przez pracodawców jest w sposób niedostateczny rozwijana i zaniedbywana w formalnym systemie kształcenia. Jej rozwojowi nie sprzyjają popularne w szkolnictwie testy jednej poprawnej odpowiedzi ani uczenie od klas pierwszych myślenia według klucza. Jako wieloletnia uczestniczka programu "Odyseja Umysłu", skupiającym się na rozwijaniu twórczego potencjału jednostki ,jestem zwolenniczką myślenia poza utartymi ramami i schematami ,i bardzo chciałabym by szkoła jako miejsce rozwoju dziecka również przykładała do tego zagadnienia większą wagę. W świetlicy szkolnej klas trzecich przeprowadziłam przygotowane przeze mnie uprzednio, i zawarte w pracy scenariusze, pobudzające twórcze myślenie. Efekty były dla mnie zaskakujące. W młodych ludziach nie ograniczonych jeszcze myśleniem według pewnych stereotypów i oczekiwań drzemie ogromna siła twórcza, marnująca się jednak często w trakcie edukacji. Kreatywność, tak jak i każda inna umiejętność wymaga systematycznego ćwiczenia, dzięki czemu nasz umysł pozostaje w formie i jest w stanie sprostać nawet z pozoru niewykonalnemu zadaniu. Inwencja twórcza i oryginalność jak już wspomniałam, zostaje niejednokrotnie doceniana w ciągu dorosłego życia, jednakże zaniedbywana przez wiele lat edukacji formalnej może pozostawiać wiele do życzenia. Z raportów o stanie edukacji z ostatnich lat wynika jasno, że uczniowie nie są przygotowywani do myślenia samodzielnie. O ile nie pozostają daleko w tyle za rówieśnikami z innych krajów gdy chodzi o zadania algorytmiczne i mało złożone, to wypadają blado w zadaniach nieznanych, wymagających samodzielnej inicjatywy. Naprzeciw tym brakom wychodzi program "Odyseja Umysłu" powstały w Stanach jednak prężnie rozrastający się również w Polsce. Należy jednak pamiętać, iż nie każdemu może odpowiadać taka forma zawodów w kreatywności, chociażby indywidualistom, którzy wolą trenować swój twórczy potencjał w pojedynkę. Program był dla mnie jedynie inspiracją, natomiast prawdziwe i jak najbardziej wykonalne zadanie spoczywa na barkach polskiego szkolnictwa. Czy naprawdę zamknięte testy i szablonowe myślenie wyposaża ucznia w umiejętności przydatne w dorosłym życiu i współczesnym rynku pracy?

Problematyka pracy odnosi się do kształtowania umiejętności kontrolowania emocji przez dzieci na zajęciach wychowania fizycznego w klasie III. Praca została podzielona na trzy części. W pierwszej części została ukazana problematyka pracy w świetle literatury przedmiotu. Zawarte w niej treści odnoszą się do rozwoju fizycznego i emocjonalnego dziecka w młodszym wieku szkolnym oraz wychowania fizycznego jako obszaru edukacji zdrowotnej. Druga część pracy to prezentacja założeń metodycznych projektu działań edukacyjnych W zdrowym ciele zdrowy duch oraz autorskich scenariuszów składających się na niego. W tej części została opisana placówka oraz grupa uczniów, wśród której projekt został przeprowadzony. Trzecia część pracy odnosi się do ewaluacji pracy nauczyciela. Zostały w niej zawarte wyniki badań ewaluacyjnych projektu W zdrowym ciele zdrowy duch.

Nawiązywanie kontaktów rówieśniczych, oraz słownictwo jakim posługuje się dziecko jest ważnym czynnikiem w rozwoju społecznym każdego człowieka. Pojęciem odnoszącym się do tematu i określającym dysfunkcję dzieci i młodzieży jest komunikowanie się międzyludzkie. Zarówno nieśmiałość, jak i wulgarne słownictwo doprowadzają do negatywnych postaw ludzi względem siebie. Dodatkowym elementem będącym utrudnieniem w relacjach ludzkich jest brak umiejętności wyrażania własnego zdania. Ważne, aby skupiać się na rozwoju tych umiejętności od wczesnych lat dziecka, w momencie jego pierwszego kontaktu ze społeczeństwem. Najlepszym okresem do kształtowania działania ucznia i dziecka jest późne dzieciństwo – wiek szkolny. Na tym etapie najważniejsze jest nadawania pozytywnego wzorca przez rodziców, nauczycieli i wychowawców. Umiejętność porozumiewania się z innymi rzutuje na przyszłe życie, między innymi w sytuacji poznawania nowych ludzi lub podejmowania pracy. Dziecko czerpie wiedzę poprzez naśladownictwo - to w jaki sposób rodzice porozumiewają się w domu mu bardzo duży wpływ na jego zachowanie i sposób komunikowania się z innymi. Należy wziąć pod uwagę fakt, iż dziecko może mieć do czynienia również z negatywnym źródłem relacji ludzkich, w miejscach publicznych, a najbardziej aktywnie w szkole, w środowisku rówieśniczym. Wtedy ważne jest uświadamianie go o fakcie odróżniania rzeczy dobrych od złych, podejmowania samodzielnych odpowiednich decyzji, oraz kulturalnego zachowywania się wobec innych. Kształtowanie asertywności u dzieci w okresie wczesnoszkolnym jest ważne dla dobra otoczenia młodych ludzi oraz ich samych ze względu na nie naruszanie praw i godności osobistej. Każdy z nas od najmłodszych lat powinien być uczony wyrażania własnego zdania, bez obrażania innych. Tematyka, którą poruszam w swojej pracy odnosi się do wychowawców i opiekunów placówek świetlicy środowiskowej. Chciałabym poruszyć problem obojętności na zachowania uczniów wobec innych rówieśników, oraz ukazanie i nakierowywania ich na prawidłowe komunikowanie się. Myślę, że wychowawcy, jak i rodzice bardzo rzadko skupiają się na takich czynnikach wychowawczych jak kształtowanie w dzieciach wyrażania własnej opinii, oraz poprawnego słownictwa w rozmowach, i przekazywaniu swojego zdania. Rodzice powinni być czujni na tym etapie edukacji, bowiem ze środowiska pierwotnego jakim jest dom, bardzo często młodzi ludzie wynoszą słownictwo wulgarne. Swój projekt opieram na przykładzie dzieci i uczniów przebywających w świetlicy środowiskowej w Piławie Górnej i obserwacji ich zachowania podczas odbytych przeze mnie praktyk. Temat komunikowania się i asertywności w tej placówce jest niestety problemem nie tylko dla wychowawcy, lecz dla otoczenia i samych uczestników. Motywacją do podjęcia przeze mnie tego tematu jest próba analizy problemu negatywnego zachowania dzieci wobec siebie samych i innych. Chciałabym wnieść do swojej pracy uwagi dotyczące rodziców jako głównego źródła i środowiska wychow

Temat mojej pracy to „Kształtowanie umiejętności komunikacyjnych dzieci w wieku wczesnoszkolnym za pomocą metod aktywizujących”. Wiek wczesnoszkolny to u dzieci przełomowy czas. Jest to okres ich zintegrowania nauczania i wiedzy, moment wzrastania w grupie rówieśniczej. Uczeń zaczyna przyjmować coraz więcej wartości i norm, które kierują społeczeństwem, w którym żyje i uczestniczy. Istnieje wiele metod, które systematyzują i utrwalają wiedzę. Zalicza się do nich metody aktywizujące, których istota polega na procesie aktywnego przeżywania wiedzy, a to jest jeden z najbardziej efektywnych sposobów jej przyswajania przez dzieci. W ramach tworzenia tej pracy w pierwszym rozdziale scharakteryzowałam pojęcie rozwoju. W szczególności rozwijając tematykę rozwoju emocjonalnego i społecznego dziecka. Przedstawiłam także definicję komunikacji, podkreślając jej istotę w życiu człowieka. Wymieniłam zasady dobrej i skutecznej komunikacji oraz ujęłam ją w kontekście obowiązującej podstawy programowej. Zawarłam również opis metod aktywizujących za Jadwigą Krzyżewską oraz to jak wpływają one na rozwój komunikacji uczniów. W rozdziale drugim skoncentrowałam się na zdefiniowaniu projektu edukacyjnego, a także zawarłam mój autorski projekt „Razem znaczy efektywniej”. Ujęłam jego główne cele, założenia i scenariusze, które są realizowane w ramach projektu działań edukacyjnych. Myślą przewodnią projektu stała się teoria konstruktywizmu, a także postawa nauczyciela w niej ujęta. Scenariusze, które składają się na projekt oparte są na modelu dnia aktywności Marii Węglińskiej. Opisałam kontekst sytuacyjny działań, których podejmuje się w trakcie realizacji projektu i opis placówki, na terenie której go wykonałam. Następnie w trzecim rozdziale scharakteryzowałam ewaluację oraz jej istotę w pracy nauczyciela, a także dokonałam autoewaluacji projektu „Razem znaczy efektywniej”. Podjęłam również próbę analizy własnych umiejętności w kontekście kompetencji nauczyciela proponowanych przez Hannę Hamer oraz w myśl koncepcji refleksyjnego praktyka. W zakończeniu zawarłam całość podsumowania swoich działań, które podejmowałam oraz własną refleksję.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy szkolnej w kwestii nieumiejętnego gospodarowania środkami finansowymi. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ wychowankowie nie znają innych środków finansowych poza pieniędzmi, nie znają pochodzenia pieniędzy, ich wartości oraz nie wykazują wobec nich szacunku. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym i dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu nieumiejętnego gospodarowania środkami finansowymi, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej przy Zespole Szkół w Izbicy. Ponieważ wychowankowie wykazywali nieumiejętności w zakresie gospodarowania środkami finansowymi zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na edukacji finansowej w pięciu obszarach: dochodu, budżetowania, dawania, oszczędzania i inwestowania oraz długu. Zajęcia zrealizowałam w maju 2016. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła wiedza na temat dysponowania ich własnymi finansami. Kilka ćwiczeń sprawiło trudność, zwłaszcza młodszym podopiecznym, jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Taki cykl zajęć mogę polecić do realizacji również w świetlicach środowiskowych, czy też domach dziecka.

Celem mojej pracy jest kształtowanie umiejętności zarządzania emocjami u wychowanków świetlicy szkolnej. Postanowiłam napisać pracę o tej tematyce, ponieważ z mojego doświadczenia pracy z dziećmi, jak również z obserwacji prowadzonych podczas praktyk pedagogicznych wynika, że dzieci w wieku wczesnoszkolnym mają duże trudności w wyrażaniu emocji. W konsekwencji wiąże się to przede wszystkim z problemami komunikacyjnymi w kontaktach z rówieśnikami i nauczycielami. Dotyczy to również starszych dzieci, jednak wychowankowie w trzeciej klasie szkoły podstawowej, znajdują się na przełomie edukacyjnym, wynikającym z przejścia do klasy czwartej, co może wywoływać dodatkowy stres, a przez co rodzić konflikty. Projekt, będący częścią pracy, stworzyłam na potrzeby grupy wychowanków świetlicy szkolnej, składającej się z dwóch klas trzecich edukacji elementarnej. Wybrałam tę grupę, ponieważ głównym problemem wychowanków były właśnie trudności w mówieniu o własnych uczuciach, liczne zachowania agresywne i uwagi wychowawcy dotyczące wulgarnego zachowania wychowanków. Analizę teoretyczną rozpoczęłam od przestudiowania literatury dotyczącej rozwoju dziecka w wieku wczesnoszkolnym, szczególnie skupiając się na emocjonalnym i społecznym aspekcie rozwoju. Następnie poddałam analizie pojęcia takie jak: emocje, inteligencja emocjonalna oraz zarządzanie emocjami, starając się odnaleźć w literaturze właściwe powiązania dotyczące dzieci. W odniesieniu do wskazanych definicji przedstawiłam te obszary życia człowieka, w których zarządzanie emocjami ma kluczowe znaczenie. Aby wskazać podłoże problemu, przeanalizowałam procesy, w których dzieci poznają własne emocje oraz to, jak w procesie socjalizacji, uczą się jak je przeżywać i wyrażać. Biorąc pod uwagę trudności, jakie mogą pojawić się podczas nabywania tych umiejętności, wskazałam metody i techniki, które posłużyły jako czynnik naprawczy w toku prowadzonych zajęć. Placówkę, której dotyczy praca opisałam najpierw z perspektywy ogólnej, odnosząc się do ustaw, rozporządzeń oraz wskazanych w literaturze funkcji, zadań, metod oraz technik stosowanych w świetlicy szkolnej. Ponadto, analizując udostępnioną mi dokumentację oraz otrzymane od pracowników świetlicy informacje, opisałam szczegółowo świetlice szkolną w Szermierczej Sportowej Szkole Podstawowej nr 85 im. prof. Mariana Suskiego we Wrocławiu. W ramach projektu zrealizowałam cykl pięciu zajęć, przeprowadzonych w maju 2017. Zajęcia te były ukierunkowane między innymi na: rozwijanie samoświadomości, pobudzanie do wrażliwości i zachowań empatycznych, uczenie technik radzenia sobie z gniewem i stresem oraz bezpiecznych sposobów komunikowania własnych emocji i potrzeb. Efekty wspólnej pracy były widoczne szczególnie w sposobie w jaki dzieci starały się komunikować zarówno mi, jak i rówieśnikom własne przeżycia związane z wykonywanymi zadaniami lub sytuacjami konfliktowymi w grupie. Rozmowy te były spokojne i wskazywały na dużą świadomość wychowanków. Jednocześnie dzieci

Celem mojej pracy jest pomoc, wsparcie dzieci z przedszkola w kwestii edukacji umiejętności językowych oraz komunikacyjnych za pomocą gier i zabaw. W związku z powyższym dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu nauczania dzieci za pomocą udziału fantazji, wyobraźni, czyli pedagogiki zabawy. Podczas tworzenia warsztatów przeanalizowałam fazy rozwoju podopiecznych oraz skupiłam się na najważniejszych aspektach placówki. Zauważyłam, że uczniowie posiadają braki w kwestii językowej, w związku z tym zaplanowałam zajęcia w taki sposób, aby zniwelować te konkretne braki. Opierałam się na metodach pracy we współpracy oraz twórczego myślenia, które idealnie sprawdzały się podczas zajęć. Zajęcia zrealizowałam w kwietniu oraz maju. Po przeprowadzonych zajęciach mogę zauważyć, że podopieczni poznali nowe słownictwo i stosowali je w codziennym życiu. Problemy sprawiły zajęcia podczas, których uczniowie mieli samodzielnie przeczytać bajkę, jednakże nawet ta sytuacja nie wykluczyła realizacji warsztatów. Zajęcia, które stworzyłam mogę zaproponować pedagogom, którzy pragną uczyć za pomocą gier i zabaw z pomocą aktywności uczniów.

Celem mojej pracy jest wsparcie nastolatków z Mieszkania Socjalizacyjnego w „Przystanku Dobrej Nadziei” we Wrocławiu w kwestii rozwijania zdolności twórczego myślenia. Zainteresowałam się tym problemem ponieważ współczesne społeczeństwo wymaga od młodych ludzi wchodzących w dorosłe życie kreatywności, twórczej postawy i oryginalności, ale ten aspekt jest bagatelizowany w trakcie tradycyjnej edukacji szkolnej. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 13 -16 lat, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu twórczego myślenia, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem placówki socjalizacyjnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność Mieszkania Socjalizacyjnego w „Przystanku Dobrej Nadziei” we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie wykazywali małe umiejętności w zakresie ekspresji twórczej, kreatywnych działań i aspiracji życiowych. Zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na metodach Treningu Twórczości oraz na metodach Twórczego Rozwiązywania Problemów. Zajęcia zrealizowałam w czerwcu 2015; na zajęciach dodatkowych odbywających się co drugi dzień. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków rozwinęła się wyobraźnia, mają oni dużo nowych pomysłów. Potrafią dążyć do rozwiązania problemu nowymi drogami, z różnych punków widzenia, a także są świadomi że twórcze podejście do życia jest wartością samą w sobie. Problemy sprawiły zajęcia przedostatnie, podczas których przeprowadzane ćwiczenia wymagały od uczestników nie tylko umiejętności elastycznego myślenia, ale także wnikliwego dostrzegania problemów i dotyczyły konkretnych technik, wspomnianych już metod TRoP. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w placówkach socjalizacyjnych, ale także w rodzinnych formach opieki, świetlicach środowiskowych i świetlicach szkolnych.

Różnorodność stała się normą naszych czasów. Obecnie jesteśmy świadkami przenikania się wielu przekonań i kultur. Codziennie na swojej drodze spotykamy osoby o odmiennym wyglądzie, charakterze, sposobie myślenia; przedstawicieli różnych narodowości, religii czy ras. Niestety, mimo zachodzących zmian, jeszcze nie wszyscy rozumieją, że harmonijne życie w społeczeństwie możliwe jest tylko i wyłącznie wtedy, gdy będzie opierało się na zasadach tolerancji i wzajemnego zrozumienia. Każdy z nas stanowi jedyną w swoim rodzaju, niepowtarzalną jednostkę, która zasługuje na uszanowanie swej godności osobistej oraz odmienności. Ziemia jest naszym wspólnym domem, który powinniśmy zamieszkiwać w symbiozie. Niniejsza praca poświęcona jest kształtowaniu tolerancji wśród dzieci w wieku wczesnoszkolnym. W XXI wieku fundament procesu wychowania powinny stanowić humanistyczne zasady poszanowania praw człowieka. Cele i zadania edukacji muszą zmieniać się wraz z przekształcającą się rzeczywistością, dlatego uważam, że wprowadzanie uczniów w świat wartości jest niezbędny w procesie nauczania i wychowania. Uczniowie na tym etapie rozwoju fascynują się otaczającą ich rzeczywistością, obserwują ją, analizują i oceniają. Poza tym są otwarci na nowe doświadczenia i nie obawiają się różnego rodzaju barier np. językowych, społecznych, kulturowych. Jest to idealny moment, aby kształtować wśród nich tolerancję oraz wrażliwość na odmienność i inność. Moja praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy z nich dotyczy problematyki pracy w świetle literatury przedmiotu. Początkowo skupiłam się na psychofizycznej sylwetce dziecka w wieku wczesnoszkolnym, gdzie omówiłam jak ważny jest ten okres w życiu i rozwoju człowieka. Następnie poruszyłam temat tolerancji, prezentując wieloaspektowość i wielowymiarowość tego terminu, przywołując definicje i opierając się na różnorodnych teoriach badaczy, zajmujących się tą tematyką. Kolejnym etapem mojej pracy było przedstawienie stosunku do „Innego”, który może przybierać różnorakie formy: od całkowitej akceptacji, aż po agresję. Następnie omówiłam istotę tolerancji we współczesnym świecie. Drugi rozdział mojej pracy stanowi opis moich własnych działań edukacyjnych, czyli relację z przeprowadzonego przeze mnie projektu edukacyjnego „nieWINNI”. Początkowo przedstawiłam jego założenia i cele oraz scenariusze przygotowanych przeze mnie zajęć dydaktycznych. Kolejnym etapem mojej pracy było przeprowadzenie zaplanowanych działań w szkole podstawowej, czego dokładniejsze efekty prezentuję w ostatnim rozdziale, czyli ewaluacji, w której dokonuję obiektywnej oceny swoich działań. Dzieci w wieku wczesnoszkolnym próbują zrozumieć otaczającą je rzeczywistość i znaleźć swoje miejsce w świecie. Nauczyciel edukacji wczesnoszkolnej powinien im w tym pomóc, ugruntowując w nich przekonanie, że każdy zasługuje na szacunek. Kształtowanie tolerancji wśród uczniów to niezwykle ważne zadanie dla pedagogów, którego nie można bagatelizować. Występowanie różnic

Niniejsza praca porusza temat kształtowania wartości wśród dzieci uczęszczających do klas I- III Szkoły Podstawowej pryz pomocz bajkoterapię oraz jak ważna jest ich obecności w życiu młodego człowieka. Na wstępie opisuję wpływ wartości moralnych na poszczególne aspekty życia dorosłych ludzi i jak ważną rolę odgrywają w odkrywaniu własnego katalogu przez dzieci, w odniesieniu do współczesnego świata przepełnionego negatywnymi wzorcami. Nawiązuję również do pierwszego rozdziału mojej pracy, mianowicie jak przebiega rozwój dziecka w okresie młodego wieku szkolnego, jak odbiera otaczający go świat i przekazywane wartości oraz odwołuję się do głównego wątku niniejszej pracy licencjackiej; bajkoterapii. W pierwszym rozdziale opisuję rozwój dziecka w wieku 7- 9 lat, z uwzględnieniem rozwoju fizycznego, poznawczego, moralnego, emocjonalnego oraz społecznego. W rozwoju fizycznym skupiłam się na tych aspektach, które mają pośredni wpływ na przystosowanie społeczne. W kolejnym podrozdziale będącym w tematyce rozwoju poznawczego, opisałam w jaki sposób dziecko spostrzega rzeczywistość, na czym skupia swoją uwagę, jak rozwija się jego pamięć. W podrozdziale odnośnie rozwoju moralnego opisuję istotę występowania moralności w społeczeństwie i wynikające z niej wartości. Szczególny nacisk kładę tutaj, w jaki sposób dzieci wkraczają w świat moralnych wartości oraz, które osoby mają największy wpływ na jego pozytywne ukształtowanie. Przy poruszaniu tematyki rozwoju emocjonalnego odniosłam się do wpływu emocji na życie każdego człowieka, w jaki sposób emocjonalność kształtuje się u dzieci oraz różnice w jego wyrażaniu. Opisałam również najbardziej charakterystyczne uczucia oraz wynikające z nich gwałtowne reakcje wśród dzieci. W ostatnim podrozdziale opisującym rozwój społeczny, skupiłam się na relacjach interpersonalnych dziecka oraz trzech procesach socjalizacji, przez które przechodzi dziecko. Kolejny rozdział znajdującym się w pracy licencjackiej przedstawia położenie dziecka względem otaczającego i przekazywanego mu świata wartości. Ukazuje, dlaczego posługiwanie się społecznie cenionym katalogiem wartości jest tak ważne w życiu dziecka. Opisuję w nim również jego pedagogiczne ujęcie i zapatrywania oraz propozycje sposobów kształtowania świata wartości. W rozdziale trzecim opisuję placówkę opiekuńczo wychowawczą, względem której podjęłam się poruszenia tematu kształtowanie wartości wśród dzieci uczęszczających właśnie do tej placówki. Zawarłam w nim cele i zadania jasno określone przez władze państwowe, a także jakimi metodami posługuje się w prawidłowym kształceniu i wychowywaniu dzieci. W rozdziale czwartym skupiłam się na konkretnej placówce, w której przeprowadzałam zaplanowany wcześniej projekt. Ujęłam w nim dokładne położenie instytucji, jej infrastrukturę, założenia, cele i zadania, z kim współpracuje, na co kładzie szczególny nacisk. Opisałam również misję szkoły, a także założony model wychowanka, który opuszcza szkołę. Ukazałam rów

System wartości nieustannie ulega zmianie. Różne sytuacje, wydarzenia, napotkane osoby sprawiają, że hierarchia tego, czym się kierujemy w życiu zostaje wystawiona na próbę. Celem mojej pracy jest pokazanie szóstoklasistom, czym warto się kierować podejmując różne decyzje. Chciałam uświadomić uczniom, że warto brać pod uwagę społecznie pożądane wartości. Na podstawie obszernej literatury dotyczącej aksjologii, stwierdzam, że uczniowie mogą czuć się zagubieni, gdy nie wiedzą, co jest dla nich ważne. Najbardziej uwidacznia się to, gdy napotykają trudności. Każde dziecko powinno budować swoje doświadczenie, ucząc się na własnych błędach, ale potrzebują także osób dorosłych, którzy będą ich autorytetem. I to właśnie będę chciała pokazać w pracy.

Celem mojej pracy dyplomowej jest kształtowanie systemu wartości u dzieci w młodszym wieku szkolnym przy pomocy wybranych technik biblioterapeutycznych. Zainteresowałam się tym tematem, ponieważ problem kryzysu wartości moralnych jest obecnie bardzo aktualny i uważa się, że młode pokolenie jest coraz bardziej narażone na przejawy demoralizacji, znieczulenie na los drugiego człowieka oraz zatracanie się w konsumpcyjnym świecie. Praca podzielona została na dwie części – teoretyczną i projektową. Część teoretyczną rozpoczęłam od opisu rozwoju dziecka w młodszym wieku szkolnym uwzględniając rozwój fizyczny, poznawczy, emocjonalny, a szczególną uwagę skupiłam na rozwoju moralnym i społecznym. W rozdziale drugim dokonałam przeglądu definicji i klasyfikacji wartości, opisałam ich wpływ na życie ludzi oraz sam proces wychowania do wartości. Natomiast drugą część tego rozdziału stanowi charakterystyka biblioterapii i wychowawcze oddziaływanie literatury. Rozdział trzeci poświęcony jest teoretycznemu ujęciu świetlicy szkolnej, za to rozdział czwarty dotyczy wybranej przeze mnie świetlicy, w której przeprowadzone zostały zajęcia. Rozdział piąty dotyczy metodyki projektu dyplomowego, a więc założonych przeze mnie celów oraz wybranych metod i technik wychowawczych. Część druga, projektowa, zawiera pięć konspektów zajęć, podczas których przekazuje wychowankom wybrane przeze mnie wartości moralne. W każdym scenariuszu znalazła się treść opowiadania, wiersza, bajki lub baśni, którą odczytywałam na zajęciach. Stałym elementem zajęć była także rozmowa na temat tej treści oraz wybranej wartości. Ostatnia część pracy poświęcona została refleksji pedagogicznej, w której dokonałam ewaluacji przeprowadzonych zajęć. Założone cele zostały zrealizowane, dlatego uważam, że przygotowany przeze mnie cykl zajęć z powodzeniem stosować można w świetlicach szkolnych.

Niniejsza praca porusza problem kształtowania sprawności manualnych dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Jej pierwsza część obejmuje charakterystykę rozwoju dzieci w wieku wczesnoszkolnym, w jego różnych aspektach, m.in.: fizycznym, emocjonalnym, moralno-społecznym, motoryki małej i dużej oraz procesów poznawczych. W dalszej części pracy została podjęta próba zdefiniowania pojęcia sprawności manualnej oraz dokonano opisu wybranych zaburzeń rozwojowych, które mają wpływ na kształtowanie sprawności manualnych u dzieci. Druga część projektu ma charakter praktyczny. Zostały w niej przedstawione opracowane scenariusze zajęć, w oparciu o które realizowane były zajęcia w świetlicy szkolnej Szermierczej Sportowej Szkoły Podstawowej nr 85 we Wrocławiu. Podsumowanie pracy stanowi refleksja pedagogiczna.

Praca składa się z czterech rozdziałów oraz zamieszczonego na końcu aneksu, w którym załączyłam m.in transkrypcję przeprowadzonych przeze mnie wywiadów. Pierwsze dwa rozdziały mają charakter teoretyczny. W pierwszym z nich przedstawiłam charakterystykę okresu wczesnej dorosłości; wskazałam zadania rozwojowe specyficzne dla tego okresu oraz współczesne typy organizacji życia prywatnego młodych dorosłych w kontekście obecnych procesów globalizacyjnych i przemian cywilizacyjnych. W drugim rozdziale przedstawiłam proces kształtowania się ról rodzicielskich przez młodych dorosłych w odniesieniu do rodziny, jako pierwotnego środowiska wychowawczego. W kolejnym rozdziale przestawiłam metodologię badań własnych, która stanowi fundament i podstawę teoretyczną przeprowadzonych przeze mnie badań. Ostatni zaś rozdział – empiryczny zawiera prezentację i analizę wyników badań. Celem niniejszej pracy było poznanie tego, jak kształtują się role rodzicielskie u młodych dorosłych rodziców na postawie ich narracji autobiograficznych. Korzystając z narracji badanych, dotyczących opisu ich rodziny pochodzenia oraz rodziny założonej przez siebie, poddałam badaniu zjawisko transmisji międzypokoleniowej. Dokonałam analizy zakresu modelowania przez badanych wzorów rodzicielskich wyniesionych z domu rodzinnego, koncentrując swoją uwagę na trzech elementach: odwzorowywanie zachowań modela (rodziców), nabywanie nowych wzorców oraz ewentualnie modyfikacji utrwalonych wzorców powstałych na skutek „społecznego dziedziczenia”. W kontekście prowadzonych badań uwzględniłam zmiany powstałe w wyniku postępu cywilizacyjnego i przemian społeczno-kulturowych, które przyczyniły się do transformacji w zakresie życia rodzinnego. Dokonując analizy rodziny pochodzenia badanych oraz rodziny własnej, założonej przez badanych, wskazałam na znaczne zmiany w strukturze i funkcjonowaniu poszczególnych jej członków, a także na transformację w rodzajach oddziaływań wychowawczych oraz postawach rodzicielskich.

Niniejsza praca magisterska podejmuje problematykę kształtowania się ról płciowych u młodszych nastolatków poprzez prezentowane w literaturze wzorce osobowe, na przykładzie cyklu powieści o Harrym Potterze. Praca składa się z czterech rozdziałów. W pierwszym rozdziale skupiam się głównie na przybliżeniu definicji ról płciowych, wychowania, socjalizacji. Opisuje także etap rozwojowy dzieci w wieku między 10. a 13 rokiem życia. Wymieniam także tzw. agentów socjalizacji i ich charakteryzuje. Rozdział drugi dotyczy postaw i wzorców osobowych występujących w literaturze i filmach w szkołach podstawowych.W tym rozdziale skupiłam się na postawach osobowych w literaturze ze względu na ich tamatykę, która obowiązuje w szkołach podstawowych.Trzeci rozdział to część metodologiczna, w której omówiłam przedmiot i cel badań, problemy badawcze, a także wybrane metody i techniki oraz narzędzia badawcze. Rozdział ten omawia również organizację i przebieg badań oraz charakterystykę badanego środowiska. Rozdział czwarty to analiza wyników badań dotyczących postrzegania ról płciowych