Skuteczna komunikacja w rodzinie jest podstawą budowania pozytywnych relacji. Celem mojej pracy jest przedstawienie koncepcji NVC czyli komunikacji bez przemocy oraz możliwości jej wykorzystania w poradnictwie dla rodziców. Moja praca licencjacka składa się z czterech rozdziałów. W pierwszym rozdziale pt. Rola dziecka w rodzinie, opisuję zmieniające się relacje między rodzicami z dziećmi na przestrzeni wieków. Przedstawiam definicje rodziny, wyjaśniam jej funkcje oraz podstawowe zadania. Opisuję postawy rodzicielskie, które uważane są za główny czynnik wpływający na rozwój dziecka i jego przyszłość. Prezentuję także trzy style wychowania : autorytarny, demokratyczny i liberalny, które charakteryzują różne typy rodziny - stosujące różne sposoby i metody oddziaływania na dziecko. W drugim rozdziale pracy pt. Porozumienie bez przemocy jako metoda komunikacji z dzieckiem, skupiam się na prezentacji koncepcji Marshalla Rosenberga. Opisuję jej istotę, genezę oraz główne cele. Kolejno wyjaśniam to, jak Porozumienia Bez Przemocy wskazuje sposób zmiany nawiązywania kontaktów interpersonalnych. Zmiana ta następuje dzięki nauce skupiania uwagi na czterech komponentach, takich jak: postrzeganie, uczucia, potrzeby i kierowanie próśb w stronę innych ludzi - które wyjaśniam w tym rozdziale. Następnie opisuję, zaproponowany przez Rosenberga, model empatycznej komunikacji, składający się z czterech etapów (obserwowanie bez oceniania, rozpoznawanie i wyrażanie uczuć, wiązanie uczuć z potrzebami, wartościami lub pragnieniami, formułowanie konkretnych próśb). W części tej omawiam także empatię, a następnie opisuję style komunikowania się, które Rosenberg nazywa „językiem żyrafy” i „językiem szakala”. Wskazuję też na reguły, które ułatwiają rodzicom przeprowadzenie rozmowy z dzieckiem, a co za tym idzie pomagają w nawiązaniu i utrzymaniu dobrych relacji z nim. Są to : aktywne słuchanie, bierne słuchanie i wyrażanie swoich potrzeb. Trzeci rozdział mojej pracy pt. ,, Wybrane zagadnienia metodyki projektowania szkoleń” poświęcam metodyce projektowania warsztatów, opartych na modelu uczenia się przez doświadczenie D. Kolba, który to model przyjęłam jako podstawę do zbudowania własnej propozycji. Przedstawiam metody szkoleniowe, które wykorzystałam w warsztacie dla rodziców, którzy chcą poznać zasady bezprzemocowej komunikacji z dzieckiem. W ostatnim rozdziale pt. Prezentacja projektu działań edukacyjnych, przedstawiam główne założenia i cele warsztatu, który zaprojektowałam jako propozycję działań edukacyjno-doradczych dla rodziców dzieci w wieku od 5 do 8 lat. Szczegółowy scenariusz projektu zamieszczam w Aneksie pracy.

Niniejsza praca dotyczy źródeł zagrożeń internetowych i ich wpływu na dzieci w grupie wiekowej od 13 do 17 roku życia. Głównym celem pracy jest opis zagrożeń internetowych oraz ich skutków mogących dotknąć młodzież. Inne cele pracy obejmować będą specyfikę Internetu, pozytywne i negatywne strony tego medium. Analizie poddane zostaną następujące zagrożenia: nakłanianie do zachowań seksualnych osób nieletnich, wyłudzanie tak zwanych danych wrażliwych, przemoc internetowa oraz uzależnienie od Internetu. Praca posiada charakter problemowy i składa się z dwóch części: teoretycznej oraz projektowej. W części teoretycznej znajdzie się charakterystyka rozwoju nastolatków z uwzględnieniem takich aspektów jak: rozwój psychospołeczny, poznawczy, moralny oraz fizyczny. Ważną rzeczą będzie podanie definicji i specyfiki Internetu, a także funkcji i jego pozytywnych i negatywnych stron. Drugim niezwykle ważnym aspektem części teoretycznej będzie opis źródeł zagrożeń internetowych i ich wpływu na nastolatka. W drugiej części zawarty będzie projekt profilaktyczny, który może posłużyć jako wzór postępowania dla nauczycieli i wychowawców wobec problemu jakim są zagrożenia występujące w Internecie. W pracy nie zabrakło również opisu metod zastosowanych podczas zajęć z grupą badawczą- uczniami gimnazjum w Lubomierzu. Internet sprzyja przemianie kulturowej i według wielu socjologów będzie zyskiwał na popularności. Z roku na rok rośnie liczba użytkowników. Dla młodzieży, która jeszcze nie zawsze potrafi w odpowiedni sposób korzystać z Internetu, ani także obronić się przed potencjalnymi zagrożeniami Internet to nie tylko miejsce, w którym czyha niebezpieczeństwo; to także przestrzeń w której młody człowiek może się rozwijać. Dlatego niezwykle istotne jest pamiętanie zarówno o wadach jak i zaletach korzystania z sieci internetowej. Bardzo ważne jest przeciwdziałanie zagrożeniom internetowym, czyli profilaktyka. Aby walka z zagrożeniami internetowymi była skuteczna ważne jest wykryć przyczyny jej powstawania. Dlatego profilaktyka powinna dotyczyć nie tylko samych uczniów, ale także rodziców i nauczycieli.

Tematem mojej pracy jest "Przestępczość nieletnich w powiecie namysłowskim w latach 2013-2014 w świetle materiałów policyjnych". Wybrałam właśnie ten temat,gdyż coraz częściej słyszy się w telewizji o łamaniu prawa przez osoby młode, jeszcze niepełnoletnie. Dopuszczają się oni czynów takich jak jazda pojazdem pod wpływem alkoholu, zażywanie środków odurzających czy też gorsze czyny jak pobicia czy nawet zabójstwa. Chciałam dowiedzieć się ile osób z mojego codziennego otoczenie łamie przepisy prawa i jeśli już łamie to jakie artykuły kodeksu karnego narusza. Swoją pracę postanowiłam zacząć od wyjaśnienia czym w ogóle jest przestępczość. Żeby omawiać jakiś problem trzeba najpierw go znać od strony teoretycznej. Tak więc przestępczość ujęłam w świetle prawa karnego. Opisałam również czym jest kara. W pierwszym rozdziale zawarłam również całą charakterystykę przestępczości. Jaka nauka zajmuje się przestępczością, jak dzieli się przestępczość i że w świecie istnieją dwa typy przestępców: jawni (charakteryzujący się tym, że ich czyny są otwarte i specjalnie się z nimi nie kryją) oraz ukryci (charakteryzujący się tym, że ich czyny są ciągłymi oszustwami, są niezauważalne w chwili ich popełnienia). Skoro omawiam już przestępczość nieletnich to istotne wydało mi się jaki osobowości posiadają młodzi ludzie i zawarłam to w swojej pracy. Drugi rozdział to wpływy na jakie podatny jest młody człowiek w swoim życiu. Pierwszy i najważniejszy wpływ ma na nieletniego jego rodzina, która już od pierwszego oddechu jest przy nim. To właśnie rodzice i ich metody wychowawcze mają wpływ jakimi później się stajemy. Oni uczą nas podstawowych zasad, norm i wartości. To od nich zależy czy to co zostaje nam wpojone jest zgodne z powszechnie uznawanymi normami społecznymi czy wręcz odwrotnie. Jeśli młody człowiek od początku swego życia narażony jest na życie w rodzinie patologicznej w której góruje alkohol i zero zainteresowania swoim potomstwem to jest on już z góry narażony na ryzyko niedostosowania społecznego. Drugą ważną grupą mającą wpływ na zachowanie młodego człowieka jest grupa rówieśnicza. To do niej człowiek wchodzi, kiedy przychodzi do szkoły i z nią się utożsamia. Jeśli dziecko trafi do osób, które wykazują oznaki niedostosowania czy wykolejenia to utożsamiając się z nimi rówież przejmie od nich ich wartości co skutkuje w późniejszym czasie czynami zabronionymi, łamiącymi prawo. Kolejny rozdział dotyczy metodologii mojej pracy.Przede wszystkim skupiłam się na przedmiocie i celu badań. Wyróżniłam cztery podstawowe i główne cele pracy. Następnie doszłam do wniosku, ze warto opisać co to są hipotezy badawcze, natomiast sama ich nie wysnułam z powodu tego, że moja praca ma charakter diagnostyczny. Sensowe wydało mi się również opisanie metod ilościowych i jakościowych a także moją uwagę przykuły metody, narzędzia i techniki badań pedagogicznych. Rozdział czwarty to już omówienie materiałów, które zostały mi udostępnione przez Komendę Powiatową Policji w Nam

Niniejsza praca dotyczy znaczenia poszukiwania sensu życia przez młodych dorosłych oraz wyjaśnia jaką rolę może odegrać logoterapia Viktora Frankla w tych poszukiwaniach. Logoterapia jest jedną z trzech wiedeńskich szkół psychoterapii (obok freudowskiej psychoanalizy i adlerowskiej psychologii indywidualnej). Jej koncepcja człowieka oparta jest na prawach ontologii dymensjonalnej, które rozpatrują człowieka w odniesieniu do różnych wymiarów jego egzystencji. Logoterapię wykorzystuje się w terapii nerwic, ale także w pracy z osobami zdrowymi, które z różnych powodów zatraciły sens życia i z tego tytułu odczuwają egzystencjalną pustkę. W pracy staram się przedstawić możliwości wykorzystania logoterapii w ramach poradnictwa dla młodych ludzi znajdujących się w okresie tzw. Wczesnej dorosłości. Moja praca składa się z trzech rozdziałów. W pierwszym pt. Logoterapia jako pomoc w poszukiwaniu sensu życia omawiam podstawowe założenia logoterapii, prawa na których się opiera, stosowane przez logoterapeutów metody pracy oraz sposoby wykorzystania jej w poradnictwie. W drugim rozdziale pt. Sens życia jako kategoria kluczowa dla młodych dorosłych przybliżam specyfikę okresu wschodzącej dorosłości oraz wyjaśniam dlaczego osoby na tym etapie życia mogą potrzebować pomocy logoterapeutycznej. Trzeci rozdział pt. Wykorzystanie logoterapii w praktyce – projekt warsztatów dla młodych dorosłych wyjaśnia zagadnienia dotyczące projektowania warsztatów, cyklu Kolba i prezentuje stworzony przeze mnie warsztat. Adresatami części warsztatowej są właśnie młodzi dorośli - osoby w wieku 18-25 lat, którzy trwają niejako w zawieszeniu – nie czują się jeszcze dorosłymi i nie uważają siebie za nastolatków. Logoterapia jest dla nich szczególnie pomocna w związku z zachwianiem ich hierarchii wartości i brakiem umiejętności jasnego wyznaczania celów. Część warsztatowa skupia się na przekazaniu młodym dorosłym metod pozwalających na przepracowanie własnych wartości, celów i lęków związanych z codziennym życiem a przez to odnalezienie jego sensu. Chciałabym działać z wykorzystaniem części rozwiązań zaproponowanych przez Frankla i kontynuatorów oraz propagatorów jego badań. Warsztaty dotyczące sensu życia mają pokazać młodzieży, że nie są sami ze swoimi rozważaniami, że istnieją rozwiązania dla ich problemów oraz przekazać im tak niezbędną w dzisiejszych czasach dawkę pewności siebie i świadomości, że nasze życie dokądś zmierza.

Moja praca licencjacka dotyczy integracji dzieci zdrowych z dziećmi niepełnosprawnymi fizycznie, poruszającymi się na wózku inwalidzkim. Uczniowie uczęszczają do V klasy szkoły podstawowej. Tematem tym zainteresowałam się pracując w szkole integracyjnej jako asystentka chłopca z czterokończynowym dziecięcym porażeniem mózgowym, korzystającym z wózka inwalidzkiego. Do klasy uczęszcza również chłopiec chorujący na zanik mięśni, poruszający się do niedawna przy pomocy balkonika, obecnie, w wyniku pogorszenia się jego stanu, chłopiec także zmuszony jest do korzystania z wózka inwalidzkiego. Dzieci są w pełni sprawne intelektualnie i doskonale zdają sobie sprawę ze swojej sytuacji i pozycji wśród rówieśników. Niestety ich fizyczne ograniczenia uniemożliwiają im współuczestniczenie w pełni w życiu grupy. Są wyłączeni z zająć wychowania fizycznego oraz wszelkich zabaw i form spędzania czasu na przerwach związanych z aktywnością ruchową. Podczas ładnej pogody większość uczniów czas wolny spędza na boisku przed budynkiem szkoły. Chłopcy poruszający się na wózku pozostają wtedy w klasie lub na korytarzu przed klasą. Wielokrotnie słyszałam ich wypowiedzi, kiedy skarżyli się, że nie mogą bawić się z innymi. Ich relacje z dziećmi zdrowymi są zatem ograniczone, co nie sprzyja nawiązywaniu przyjaźni. Zdrowe dzieci nie wybierają swoich niepełnosprawnych kolegów do wspólnego spędzania czasu, łączenia się w grupy koleżeńskie. Z moich obserwacji wynika, że chłopcy z niepełnosprawnością są tolerowani, akceptowani, ale mimo tego są z boku, nie wchodzą w skład najpopularniejszych grup w klasie. Zdrowi uczniowie niechętnie siadają z nimi w ławce. Moimi celami w pracy są m.in.:  zmotywowanie zdrowych dzieci do włączania niepełnosprawnych w życie grupy,  uświadomienie zdrowym dzieciom roli, jaką mają do spełnienia w społeczeństwie - jako osoby zdrowe są w stanie zwrócić się z pomocą słabszym,  zniwelowanie niechęci do osób poruszających się na wózku,  zniwelowanie nietolerancji, etykietowania,  zaproponowanie bliższego poznania się wzajemnego dzieci, co może przyczynić się do zaciśnięcia pozytywnych więzi,  ukazanie dzieci niepełnosprawnych jako takich, które mają identyczne, marzenia, potrzeby, zainteresowania, jak ich zdrowi rówieśnicy,  uświadomienie z jakimi barierami na co dzień muszą się zmagać osoby niepełnosprawne ruchowo, co może „otworzyć” zdrowych uczniów na potrzeby niesprawnych. Część projektowa mojej pracy zawiera konspekty do zajęć, których zamysłem jest kompensowanie deficytów w obszarze integracji uczniów niepełnosprawnych i zdrowych. W tym celu zorganizowałam ćwiczenia, które rozwijają umiejętności asertywnego wyrażanie siebie, w poszanowaniu innych. Zależało mi, aby młodzież nauczyła się swobodnego, otwartego komunikowania, bez cech uległości czy agresji w stosunku do rówieśników. Ponadto zajęcia miały w zamyśle scalić grupę, ukazać korzyści wynikające ze współpracy. Kolejnym z celów zajęć było kształtowanie umiejętności tolerancj

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci w świetlicy szkolnej w kwestii ich samodzielności. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ pracuję z zuchami, gdzie dużą rolę przywiązuje się do samodzielności i rozwija się ją poprzez zdobywanie przez dzieci sprawności. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu samodzielności, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej przy Zespole Szkół w Zawoni. Ponieważ wychowankowie wykazali deficyty w zakresie samodzielności, zaplanowałam projekt ukierunkowany na ich kompensację. Opierając się głównie na działaniu osobistym przykładem, instrukcji, metodzie zadaniowej i sprawnościach zuchowych – zajęcia zrealizowałam na przełomie kwietnia i maja 2017 roku, podczas praktyk w świetlicy. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u dzieci zauważalny jest postęp w zakresie samodzielnego pakowania się, przygotowywania się do szkoły oraz orientacji w terenie. Problemy sprawiły niektórym dzieciom: nauka wiązania butów czy niektóre elementy udzielania pierwszej pomocy. Jednakże założone cele zostały w większości zrealizowane. Warto zwrócić uwagę na dalszą pracę nad samodzielnością dzieci przez pracowników świetlicy w Zawoni. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach szkolnych, ale także w placówkach socjalizacyjnych i środowiskowych w celu wzmocnienia samodzielności dzieci.

Celem pracy było sprawdzenie, czy cechy psychopatyczne mają związek z postawami rodzicielskimi młodych osób dorosłych. W części teoretycznej przedstawiłam postawy rodzicielskie wedlług Kannera, Fritz-Simonsa, Roe, Schaefera, Plopy Ziemskiej. Psychopatię opisałam według koncepcji Kępińskiego, Pospiszyla, Cleckley'a, MacCordów oraz Hare'a oraz według triarchicznej koncepcji psychopatii. Badania sondażowe z wykorzystanie testów psychologicznych przeprowadzono wśród 93 studentów politechniki wrocławskiej. Weryfikacja hipotez wymagała użycia analizy wariancji. Badania pozwoliły zaobserwować znaczące powiązania postaw rodzicielskich z niektórymi cechami psychopatii – rozhamowaniem, makiawelizmem i bezdusznością. Okazało się, że rozhamowaniu towarzyszy dawanie większej swobody oraz niska koncentracja na dziecku, makiawelizmowi dystans wobec dziecka. A bezduszności towarzysz niska koncentracja na dziecku.

Tematem niniejszej pracy licencjackiej jest zjawisko przemocy emocjonalnej w rodzinie oraz jej konsekwencji w rozwoju dziecka. Celem głównym, jaki sobie postawiłam, było zwrócenie uwagi na problem krzywdzenia emocjonalnego oraz ukazania skali zjawiska. Istotnym było dla mnie zawarcie konsekwencji wynikających z doświadczania przemocy emocjonalnej przez dzieci. Na podstawie badań Krystyny Kmiecik-Baran można stwierdzić, że mniej niż co drugie dziecko w Polsce jest ofiarą krzywdzenia emocjonalnego ze strony co najmniej jednego z rodziców. Najczęstszymi zachowaniami rodziców, świadczącymi o występowaniu przemocy są: krzyk, groźby, straszenie oraz używanie niecenzuralnych słów w stosunku do dziecka. Zjawisko występowania przemocy emocjonalnej jest jednak trudno zauważalne dla otoczenia - nie pozostawia po sobie fizycznych śladów na ciele ofiary, świadczących o doświadczaniu przemocy, a sprawcy często sprawiają wrażenie czarujących i nierzadko krytykują w towarzystwie użycie przemocy jako rozwiązania problemu. Ponadto, ujęcie wyznaczników, decydujących o występowaniu krzywdzenia emocjonalnego stanowi dla badaczy nie lada wyzwanie. Mogą nimi być, bowiem wszystkie zachowania, które ofiara odbiera jako przykre, a które nieustannie się powtarzają i wywierają negatywny wpływ na samopoczucie jednostki oraz jej stan psychiczny. Głównym skutkiem doświadczania przemocy emocjonalnej okazał się stres, którego długotrwałe działanie skutecznie upośledza funkcjonowanie w społeczeństwie, negatywnie wpływa na relacje ofiary z otoczeniem, przyczynia się do obniżenia samooceny, nadmiernego skupienia się na porażkach. Działanie stresorów sprawia, że ofiara może odczuwać lęk egzystencjalny, przygnębienie, poczucie braku miłości rodzicielskiej i niesprawiedliwości. Konsekwencją długotrwałego działania stresu może być także wystąpienie syndromu stresu pourazowego, a więc traumy. Istnieje jednak możliwość wzmocnienia dziecięcej odporności psychicznej, a więc zminimalizowania skutków doświadczania przemocy emocjonalnej, czy też niepowodzeń wszelkiego rodzaju, na każdym polu życia dziecka. Opisane przeze mnie metody wzmacniania dziecięcej odporności psychicznej odnoszą się do relacji rodziców z dzieckiem oraz nauczyciela i dziecka. Głównym zadaniem wzmacniania dziecięcej odporności psychicznej jest odbudowanie poczucia bezpieczeństwa, które dziecko zatraciło w wyniku krzywdzenia emocjonalnego. Aby lepiej zrealizować temat swojej pracy licencjackiej, stworzyłam projekt warsztatu „Jak pracować z dzieckiem dotkniętym przemocą psychiczną?”, którego celem jest przekazanie nauczycielom i wychowawcom klas nauczania zintegrowanego w szkołach podstawowych wiedzy na temat zachęcenia uczniów do relaksacji oraz pomagania za pomocą metody odrywania ról w tworzeniu strategii radzenia sobie w sytuacjach trudnych przez dziecko. Zadaniem relaksacji jest rozładowanie napięcia fizycznego oraz psychicznego dzieci doświadczonych stresem związanym z doświadczaniem przemocy. Metoda odgrywania ról

Praca przedstawia zagadnienia dotyczące Płodowego Zespołu Alkoholowego. Składa się z trzech rozdziałów: teoretyczny, założenia metodologiczne, analiza badań własnych. W pierwszym rozdziale autor skupia się na teoretycznych aspektach FAS, diagnostycznych kryteriach medycznych, specyfice problemów dzieci z syndromem FAS oraz metodach pomocy tym dzieciom. W dalszej części pracy autor skupia się na części metodologicznej, uzasadnia swoje stanowisko badawcze, opisuje metody, problemy oraz osoby badane. W trzecim rozdziale przeprowadzona została analiza badań własnych. Badania zostały przeprowadzone na grupie studentów V roku pedagogiki ogólne na kierunku pedagogika opiekuńcza z terapią oraz wychowania przedszkolnego i edukacji wczesnoszkolnej, studiujących stacjonarnie oraz niestacjonarnie. Autor szczegółowo podaje wyniki przeprowadzonych badań wraz dokładną analizą pozyskanych danych. Na zakończenie pracy podano wnioski wynikające z przeprowadzonych badań oraz propozycje dalszego poznawania zagadnienia.

W swojej pracy licencjackiej zajęłam się tematem szybkiego i efektywnego uczenia się,. Wykorzystałam przy jej tworzeniu autorski warsztat. Praca powstawała z ogromnym zaciekawieniem. Forma pracy jest taka, aby przekazać najbardziej wartościową wiedzę na temat metod szybkiego uczenia się. W pracy zawarte są informacje dotyczące funkcjonowania mózgu w aspekcie zapamiętywania, ponieważ jest to fundamentalna wiedza dotycząca kwestii metod szybkiego uczenia się. W dalszej części przedstawiłam najbardziej kreatywne metody, które pozwalają w sposób świadomy używać własnego rozumu. Rozdział pierwszy przedstawia podstawową wiedzę na temat uczenia się i zapamiętywania, są w nim także ujęte neurologiczne aspekty dotyczące uczenia, informacje o stylach uczenia się oraz roli zmysły w procesie uczenia się. Na końcu rozdziału znajdują się najważniejsze zasady służące polepszaniu swojej pamięci oraz koncentrujące uwagę. W rozdziale drugim przedstawione są techniki zapamiętywania, czyli mnemotechniki. Tu zawarta jest wiedza teoretyczna oraz konkretne przykłady metod, systemów pamięci, map myśli oraz myślenia promienistego. Przedstawiłam także jak wprowadzić w życie swój własny system uczenia się oraz jak pracować nad motywacją i nagradzaniem samego siebie. Kolejną istotną do poruszenia kwestią było zagadnienie stresu, które także ujęłam w swojej pracy. Rozdział trzeci w całości jest poświęcony teoretycznemu ujęciu projektowania warsztatu, rodzaju szkoleń oraz etapów jakie dobry cykl powinien zawierać. Dalsza część zawiera opis wykorzystanych w moim warsztacie technik, które sprawiły, że jest atrakcyjny. Ostatni rozdział to przełożenie teorii na praktykę, czyli mój autorski warsztat, który pozwala wdrożyć w życie ideę szybkiego uczenia się.

Praca licencjacka, zatytułowana ,,Wartość i rola filmu w edukacji i wychowaniu", porusza zagadnienia związane z wykorzystaniem dzieła filmowego w celach edukacyjnych i wychowawczych, oddziaływania filmu na dzieci i młodzież oraz projektowania spotkania filmowego. W pracy tej podkreślone zostają pozytywne aspekty oddziaływania filmu na niedorosłych widzów. W rozdziale pierwszym omówione zostają powody wykorzystania filmu w pracy z dzieckiem oraz miejsce filmu w procesie edukacyjnym i wychowawczym. Drugi rozdział składa się z opisu praktyki edukacji filmowej i doboru odpowiednich filmów. Omówione tu zostają też pokrótce cykle edukacyjne w celu podkreślenia sukcesów, jakie odnosi edukacja filmowa. Rozdział trzeci, metodyczno-warsztatowy, stanowi zbiór praktycznych wskazówek dotyczących kompetencji edukatora filmowego, wykorzystania filmu w czasie zajęć oraz projektowania spotkań filmowych. Rozdział ten zakończony jest omówieniem warsztatu pt.: ,, Wykorzystanie dzieła filmowego w edukacji i profilaktyce", opracowanego na rzecz tej pracy licencjackiej.

Pierwszy rozdział zawiera informację dotyczące małżeństwa w świetle literatury przedmiotu. Znaleźć w nim można definicje małżeństwa, ewolucję związku małżeńskiego, typologię małżeństwa, rodzaje relacji jakie w nim występują oraz czynniki wpływające na trwałość lub rozpad związku małżeńskiego. Drugi rozdział poświęcony został problematyce zdrady w kontekście relacji małżeńskiej. Przeczytać w nim można o sposobach definiowania zdrady małżeńskiej, jej rodzajach, przyczynach, skutkach oraz formach pomocy, jakie można świadczyć małżeństwom borykającym się z problemem zdrady. Trzecia część odnosi się do teoretycznych podstaw tworzenia warsztatów, w którym znajdują się definicje warsztatów, specyfika szkoleń, sposoby ich projektowania, informacje dotyczące cyklu Kolba oraz opis autorskiego warsztatu dotyczącego komunikacji w związku, jako środka zapobiegającego zdradzie.

Niniejsza praca ma na celu przybliżenie procesu rozwoju mowy oraz czynników, które na ten proces wpływają. Nacisk został położony głównie na wpływ środowiska rodzinnego. Pierwszą część pracy stanowią teoretyczne podstawy mowy. Na początku znajduje się przegląd definicji najważniejszych pojęć wynikających z tematu pracy: mowy, środowiska wychowawczego, zaburzeń mowy i całościowego rozwoju dziecka. Następnie dokonano analizy najważniejszych teorii rozwoju mowy, stworzonych przez różnych autorów. Dalej przedstawione są determinanty rozwoju mowy, do których można zaliczyć: ośrodkowy układ nerwowy, narządy mowy, narząd słuchu oraz pomocniczy narząd wzroku. W drugiej części pracy znajduje się przegląd powstałych klasyfikacji zaburzeń mowy. Następnie scharakteryzowane są objawy i przyczyny poszczególnych, najczęściej występujących zaburzeń mowy z podziałem na endogenne i egzogenne. Można wymienić wśród nich: dyslalię, afazję, dysartrię, środowiskowe ograniczenie lub zniekształcenie rozwoju mowy, mutyzm, jąkanie oraz opóźnienie rozwoju mowy. Trzecia część pracy stanowi analizę wpływu konkretnych czynników wynikających ze środowiska wychowawczego dziecka na rozwój mowy. Uwzględniony jest tutaj podział na czynniki stymulujące, jak: mówienie do dziecka, pozytywny klimat emocjonalny, sposób karmienia, czytanie czy proste ćwiczenia logopedyczne oraz na czynniki hamujące rozwój. Do tych drugich zaliczyć można: stosowanie mowy dziecięcej, nadmierny rygoryzm, brak odpowiednich wzorców wymowy, teratogeny oddziałujące na matkę i płód w czasie ciąży, ograniczanie kontaktów, zbyt długi okres zezwalania dziecku na ssanie smoczka lub kciuka, a także wpływ telewizji i komputera. W odniesieniu do analizy powyższych zjawisk w trzeciej części znajduje się również opis istoty profilaktyki logopedycznej. Kolejna część mojej pracy jest teoretyczną podstawą warsztatu zaprojektowanego dla rodziców. Opisane są w niej definicje i rodzaje szkoleń oraz przeanalizowana została koncepcja uczenia się przez doświadczenie autorstwa Davida Kolba. Dalej znajduje się charakterystyka poszczególnych metod pracy zastosowanych w projekcie, takich jak: wykład, dyskusja, burza mózgów, analiza przypadku, ćwiczenia integracyjne, odgrywanie ról, ćwiczenia egzystencjalne i energetyzujące. Ostatnią część pracy stanowi projekt warsztatu, który można przeprowadzić z rodzicami zainteresowanymi tematyką mowy dzieci i możliwościami oddziaływania na nią. Przedstawiony jest w nim prawidłowy przebieg rozwoju mowy, objawy i przyczyny najczęstszych zaburzeń oraz znaczenie profilaktyki logopedycznej. Użyte ćwiczenia pomogą rodzicom nabyć odpowiednią wiedzę, umiejętności oraz postawę wobec rozwoju i zaburzeń mowy dzieci. Warsztat wspiera również refleksyjne postrzeganie swoich oddziaływań wychowawczych oraz przedstawia propozycje ćwiczeń, które mogą być przeprowadzane z dziećmi w celu stymulowania rozwoju mowy.

Niniejsza praca porusza tematykę rozwoju aktywności twórczej i wykorzystywania potencjału intelektualnego dzieci w wieku młodszym szkolnym. Opisane zostały powody, dla których istnieje konieczność stymulowania tego rozwoju, a także różne stanowiska pedagogiczne dotyczące tej tematyki. W treści wymienione są również korzyści płynące z treningu twórczości, a także czynniki wspierające go jak i będące dla niego zagrożeniem. Praca zawiera propozycję zestawu zajęć rozwijających aktywność twórczą i potencjał intelektualny dzieci, a także opis podstaw metodologicznych dla tego zestawu. Zajęcia przeznaczone są do wykorzystania podczas godzin wychowawczych w szkole podstawowej.

Napisana przeze mnie praca składa się z trzech rozdziałów oraz projektu warsztatów adresowanych dla doradców. Rozdział pierwszy pt.: Wpływ społeczny w relacjach międzyludzkich prezentuje przede wszystkim mechanizmy wpływu społecznego oraz zawierające się w nich techniki. Rozdział ten rozpoczynam scharakteryzowaniem pojęcia wpływu oraz zamiennie używanego pojęcia perswazji. Następnie przedstawiam mechanizmy wpływu społecznego wyróżnione przez Roberta Cialdiniego, takie jak: reguła wzajemności, zaangażowanie i konsekwencja, społeczny dowód słuszności, lubienie i sympatia, autorytet i niedostępność. Następnie opisuję techniki wywierania wpływu według Kevina Hogana. W drugim rozdziale pt.: Możliwości wykorzystania strategii wywierania wpływu w procesie doradczym skupiam się na scharakteryzowaniu poradnictwa oraz relacji doradczej. Skupiam się również na rodzajach i koncepcjach poradnictwa oraz towarzyszących im typach doradców. Kolejno odwołuję się do podziałów rozmowy doradczej oraz cech, jakie powinny charakteryzować dobrego doradcę, Ponadto podejmuję próby dopasowania strategii wywierania wpływu do poszczególnych koncepcji poradnictwa. W ostatnim rozdziale pt.: Strategie wywierania wpływu na ludzi i ich możliwości stosowania w poradnictwie- projekt warsztatów przedstawiam podstawy metodyki projektowania szkoleń oraz autorski projekt warsztatów. Na początku definiuję czym są szkolenie, trening oraz warsztat. Następnie wymieniam rodzaje szkoleń oraz wskazuję jakie role może pełnić trener. W dalszej części mojej pracy odwołuję się do procesu uczenia się według cyklu Kolba oraz klasyfikacji metod uczenia się i nauczania. Na końcu tej części opisuję metody prowadzenia szkoleń. Droga część rozdziału trzeciego traktuje o stworzonym przeze mnie projekcie warsztatów dla doradców. Przedstawiam tu ogólne cele i założenia projektu oraz prezentuję poszczególne sesje warsztatowe.

Celem niniejszej pracy było poznanie nasilenia postaw rodzicielskich matek w rodzinach prawidłowych oraz w rodzinach objętych nadzorem kuratora sądowego. Skupiłam się na postawie matki, która jest najważniejszą osobą w życiu dziecka. Badania wykazały, że w rodzinach prawidłowych dzieci w większym stopniu doświadczają postaw pozytywnie oddziałujących na ich osobowość, czyli postawy akceptacji i autonomii, a w rodzinach objętych nadzorem dzieci w większym stopniu doświadczają postaw negatywnych, czyli postawy niekonsekwencji, nadmiernego chronienia oraz nadmiernego wymagania. Tego rodzaju postawy stanowią czynniki utrudniające proces rozwoju i wychowania. W związku z powyższym, konieczna jest naprawa lub kompensacja wyżej wymienionych dysfunkcji.

Celem mojej pracy było rozwijanie umiejętności opiekuńczych wobec zwierząt domowych u dzieci w świetlicy szkolnej. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ wiem, że edukacja prozwierzęca w szkole jest niewystarczająca. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym i dokonałam analizy podstawowych zagadnień z zakresu pojęcia opieki. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Przeanalizowałam również działalność świetlicy szkolnej w Szkole Podstawowej nr 5 im. Mieszka I w Ostrowie Wielkopolskim, czyli placówki, w której realizowałam projekt. Ponieważ wychowankowie wykazywali braki umiejętności w zakresie opieki nad zwierzętami, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich rozwój. Cykl pięciu zajęć zrealizowałam w terminie 10-19.05.2016r. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła znajomość specyfiki poszczególnych gatunków zwierząt domowych i umiejętności opiekuńczych wobec nich. Problemy sprawiły zajęcia dotyczące bezpieczeństwa w kontakcie ze zwierzętami. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Projekt mogę polecić dla realizacji w świetlicach szkolnych szkół podstawowych.

Praca składa się z siedmiu rozdziałów. W pierwszych czterech zawarte są rozważania teoretyczne i terminologia. Piąty opisuje podstawy metodologiczne. Ostatnie rozdziały przedstawiają rezultaty i wnioski. Przeprowadziłem badania ankietowe w liceach ogólnokształcących oraz technikach. Łącznie grupa badawcza liczyła 395 osób, z których 49 osób wykazywało dużą lub średnią gotowość do sięgania po dopalacze. Skupiłem się na badaniu zależności pomiędzy gotowością do używania dopalaczy a środowiskiem rodzinnym. Opisywanymi zmiennymi były więź z matką, więź z ojcem, więź z obojgiem rodziców, kontrola rodzicielska, resiliencja rodziny, jakość wychowania w rodzinie, relacje z nauczycielami, oraz podatność na wpływ. Wyniki badań potwierdziły wszystkie postawione przeze mnie hipotezy. Brak więzi z rodzicami, zła atmosfera w rodzinie, brak poczucia wsparcia z jej strony oraz negatywna subiektywna ocena jej funkcjonowania wpływa na zwiększenie gotowości do używania dopalaczy przez badaną młodzież. Osoby o niskim poziomie gotowości odczuwają dużą więź ze swoimi rodzicami. Ich wzajemne relacje, jak i umiejętność rodziny do wspólnego radzenia sobie z problemami jej członków są wysokie. Wyniki pokazały również, że osoby odczuwające kontrolę rodziców są mniej skłonne do używania nowych środków odurzających. Dobre relacje z nauczycielami podobnie jak z rodzicami występują w grupie nie używającej dopalaczy. Podatność na wpływ jest za to bardziej widoczna u osób mających kontakt z dopalaczami.