Tematem poruszonym w niniejszej pracy jest kształtowanie wrażliwości na potrzeby osób z niepełnosprawnością. Pierwszy rozdział traktuje o rozwoju dziecka w wieku wczesnoszkolnym w pięciu podstawowych sferach. Mowa tu o rozwoju fizycznym, poznawczym, moralnym, społecznym i emocjonalnym. Dzięki odniesieniu do literatury przedmiotu, w każdej ze sfer rozwoju dziecka zostały wskazane tylko te cechy i zmiany, jakie zachodzą w wieku wczesnoszkolnym. Drugi rozdział jest przedstawieniem niepełnosprawności w świetle literatury. Znalazły się w nim definicje, które przedstawiają złożoność zagadnienia niepełnosprawności, zostały także potrzeby osób z niepełnosprawnością, postawy osób zdrowych wobec osób niepełnosprawnych i problemy integracji osób pełnosprawnych z osobami z niepełnosprawnością. Zwieńczeniem rozdziału jest czynnik naprawczy, który w oparciu o literaturę został stworzony, aby umożliwić poprawę problemu, jaki został poruszony w niniejszej pracy. Rozdział trzeci jest charakterystyką ogólną placówki, jaką jest świetlica szkolna. Przedstawi on jej historię, funkcje, zadania, cele, metody pracy. Zawarto w tym rozdziale także charakterystykę wychowanków i wychowawców. Wszystko to w oparciu literaturę. Kolejny rozdział jest niejako odzwierciedleniem poprzedniego, jednak przedstawia konkretną placówkę, w której zrealizowany został projekt. Jest to także geneza świetlicy, opis jej funkcji, celów i zadań, a także charakterystyka wychowawców i podopiecznych. Do powstania tego rozdziału zostały udostępnione niezbędne dokumenty pracy świetlicy, wykorzystano także uzyskane od wychowawców informacje. Ostatnim rozdziałem jest projekt, który oparty został na części teoretycznej tej pracy. Jest to cykl zajęć, który został przeprowadzony, aby zrealizować cel główny niniejszej pracy dyplomowej. Grupą docelową, z którą został przeprowadzony projekt są wychowankowie świetlicy szkolnej prowadzonej przy Szkole Podstawowej nr 9 im. Wincentego Pola we Wrocławiu. Celem głównym projektu było uwrażliwienie dzieci w wieku wczesnoszkolnym na potrzeby osób z niepełnosprawnością, a więc nauka odpowiadania na owe potrzeby czysto fizyczne takie jak pomoc w przejściu przez ulicę, czy pomoc w znalezieniu drogi przez osobę niewidomą, ale też na potrzeby wewnętrzne: przynależności, czy bezpieczeństwa. Kolejnym celem było rozwijanie postawy empatii wobec osób niepełnosprawnych, tak, aby odpowiedź na potrzeby osób z niepełnosprawnością była w pełni autentyczna. Po realizacji projektu mogę stwierdzić, że cel uwrażliwienia na potrzeby osób niepełnosprawnych został zrealizowany, wychowankowie rozwinęli postawę empatii i nauczyli się konkretnych sposobów pomocy, które będą mogli wykorzystać w przyszłości.

Praca szeroko przedstawia praktykowane we spółczesności rytualne i ceremonialne formy wkraczania adolescentów w wiek dorosły. Prezentacja objęła sposób wkraczania w dorosłość w różnych wybranych kulturach. Kulturze Aborygenów, w plemieniu Aszantów, w kulturze Indian Zuni oraz kilka form obecnych we współczesnych społeczeństwach Meksyku, Stanów Zjednoczonych i Japonii, w tym osiągania dorosłości w katolicyzmie i judaizmie. Zasadniczą część pracy poprzedza część teoretyczna, w której opisane zostały następujące zagadnienia: wskaźniki dorosłości w jej naukowym i potocznym ujęciu, pojęcia związane ze stawaniem się dorosłym- uściślenia terminologiczne, koncepcja wschodzącej dorosłości, koncepcja rytuału przejścia, doniosłość fazy liminalnej rytuału przejścia i współczesna realizacja rytuału przejścia. Pracę kończy rozdział będący porównaniem sposobów stawania się dorosłym we współczesnych kulturach. Analiza sposobów wkraczania w dorosłość, dokonana przez autorkę i literatura naukowa pozwalają zauważyć różnice w sposobach wchodzenia w dorosłość we współczesnych kulturach. Specyfikę przemian rytuałów inicjacyjnych na przykładzie kultury współczesnej Japonii, społeczną i edukacyjną doniosłość rytuałów inicjacyjnych. Kontrowersyjność zagadnienia rytualnego wymiaru wchodzenia w dorosłość w refleksji naukowej, uniwersalny wymiar czynności rytualnych. Ponadto można stwierdzić, że faza liminalna rytuału przejścia stanowi odpowiednik wkraczania w dorosłość i zasadność rozpatrywania stawania się dorosłym we współczesności w kontekście pojęć communitas i liminalności. Wnioskiem pracy licencjackiej jest stwierdzenie, że zaprezentowane w niej rytuały inicjacyjne, sakramenty czy święta stanowią potwierdzenie, iż stawanie się dorosłym we współczesnych kulturach jest doniosłym wydarzeniem. Znajduje ono wyraz w różnorodnych formach jego celebracji. Różnorodność ma miejsce w zakresie rozumienia wieku traktowanego jako próg dorosłości, form ,,inicjacji” oraz jej przebiegu.

Tytuł mojej pracy dyplomowej to „Dyslalia, jako przykład zaburzeń artykulacji w okresie wczesnodziecięcym-konsekwencje dla mowy na przykładzie autorskiego projektu warsztatu „ Jak pomóc dziecku z dyslalią?”. Według mnie jest to bardzo ciekawy temat i zasługuje on na uwagę ze względu na rosnąco liczbę dzieci zmagających się z tym problem. Ważne jest aby znać przyczyny dyslalii i wiedzieć w jaki sposób sobie z nią radzić. W swojej pracy bardzo dokładnie opisałam zagadnienie jakim jest dyslalia .Jednak na początku aby lepiej zrozumieć to zaburzenie postanowiłam opisać prawidłowy rozwój mowy. Skupiłam się tam na determinantach które warunkują nasz rozwój mowy oraz na opisaniu poszczególnych etapów mowy przez które przechodzi dziecko. Istotne było również dla mnie zwrócenie uwagi na biologiczne podstawy mowy które mają bardzo duży wpływ na mowę. W dalszej części swojej pracy, szczegółowo opisałam pojęcie dyslalii. Przeanalizowałam definicje różnych autorów oraz zwróciłam uwagę na klasyfikacje tej wady wymowy. Pozwoliło mi to zrozumieć czym jest dyslalia oraz od czego zależy jej podział. Szczególnie ważnym punktem w mojej pracy było dla mnie opisanie patomechanizmów dyslalii. Wykrycie odpowiedniej przyczyny, pozwala bowiem na lepszą diagnozę a co za tym idzie, skuteczniejszą terapię. Symptomatologia dyslalii to kolejny temat któremu poświeciłam dużo uwagi. Skupiłam się tutaj na wymienieniu jak i scharakteryzowaniu rodzajów dyslalii ze względu na objawy. Dyslalia bowiem jest kategorią wad wymowy w której ukryte jest wiele wad wymowy przejawiające się innymi przyczynami jak i objawami. Bardzo istotnym elementem mojej pracy dyplomowej był mój autorski warsztat pt. „Jak pomóc dziecku z dyslalią”, w którym wykorzystałam teorie opracowaną przeze mnie we wcześniejszych rozdziałach tej pracy. Warsztat został napisany z myślą o rodzicach dzieci zmagających się z problemem dyslalii. Dzięki niemu, dowiedzą się więcej na temat tej wady wymowy, poznają jej przyczyny oraz objawy a co najważniejsze będą wiedzieli w jaki sposób i gdzie szukać pomocy. Jestem bardzo zadowolona, że właśnie dyslalia była tematem mojej pracy dyplomowej ponieważ jest to bardzo interesujące zagadnienie i warte uwagi.

Niniejsza praca w całości poświęcona została depresji. W pierwszym rozdziale, na poziomie ogólnym przedstawiono w niej charakterystykę przyczyn występowania choroby wraz z jej klasyfikacją i wyjaśnieniem, przebiegu i konsekwencji zaburzenia depresyjnego. W dalszej części pracy znajduje się opis choroby dla adolescentów oraz osób w podeszłym wieku. Dokładnie opisano charakterystykę i klasyfikację choroby dla poszczególnych okresów życia. Dodatkowo w tej części znajduje się objaśnienie również z podziałem na grupy wiekowe czynników powodujących chorobę wraz z podstawowymi konsekwencjami jakie wywołuje depresja. Te dwie grupy wiekowe zostały scharakteryzowane, ponieważ depresja w obu przypadkach powstaje i przebiega inaczej. Ostatnia część pracy w całości poświęcona została leczeniu depresji. Omówiono w niej dokładnie metody takie jak: farmakoterapia, psychoterapia oraz liczne metody uzupełniające leczenie depresji. Kończąc rozważania wspomniano również o środkach pomocy dostosowanych dla adolescentów i osób w podeszłym wieku, ponieważ leczenie ściśle podyktowane jest wiekiem danej osoby. Dzięki tej pracy dowiedzieć się można jakie choroba stanowi duże zagrożenie dla życia i zdrowia. Jak bardzo negatywnie oddziałuje na całe życie człowieka.

Niniejsza praca opisuje aktywne formy spędzania czasu wolnego dzieci w wieku wczesnoszkolnym, w świetlicy środowiskowej. Każdy z rozdziałów pracy koncentruje się na nieco innym zagadnieniu związanym ze specyfiką głównego tematu. W pierwszym rozdziale opisana jest problematyka związana z czasem wolnym, podzielona na cztery fazy rozwoju: fizyczny, poznawczy, społeczno-moralny i emocjonalny. Drugi z rozdziałów przedstawia problematykę czasu wolnego koncentrując się na definicji oraz życiu dziecka. Rozdział trzeci opisuje działalność wszystkich świetlic środowiskowych przedstawiając jej cele, formy, funkcję, ale także organizację pracy. Natomiast czwarty rozdział skupia się na jednej konkretnej placówce wymieniając jej charakterystyczne cechy. Rozdział piąty jest typowo metodologiczny, ponieważ w pełni kieruje uwagę na metody i formy całego projektu. Ostatnia część pracy to projekt oddziaływań wychowawczych, który zawiera sześć scenariuszy zajęć oraz refleksję pedagogiczną.

W niniejszej pracy został zawarty opis osobowości psychopatycznej. Zasadniczym celem mojej pracy było zbadanie zależności pomiędzy przynależnością do określonej instytucji a skłonnościami ich podopiecznych do psychopatii. W badaniach brało udział 99 respondentów, w tym 49 kobiet oraz 50 mężczyzn. Badania zostały przeprowadzone przy użyciu kwestionariusza ankiety. Rozdział trzeci dotyczył analizy badań własnych. W rozdziale tym dokonałem przeglądu i analizy danych statystycznych zmiennych: makiawelizm, narcyzm, bezduszność rozhamowanie, zuchwałość, antysocjalność oraz psychopatia. Hipotezy, które się potwierdziły w trzech badanych grupach dotyczyły cech makiawelizmu, antysocjalności oraz psychopatii. W przypadku narcyzmu hipoteza potwierdziła się w odniesieniu do podgrupy kobiet. Dla cechy zuchwałość hipoteza została obalona w podgrupie kobiet oraz mężczyzn. W odniesieniu do bezduszności hipoteza została potwierdzona dla respondentów płci męskiej. W przypadku cechy rozhamowanie hipoteza została potwierdzona wyłącznie w badanej grupie kobiet. Przedstawione problemy badawcze dotyczyły różnic wybranych cech osobowości psychopatycznej pomiędzy podopiecznymi placówek wychowawczych a młodzieżą licealną. W zakończeniu zostały podsumowane wcześniej postawione hipotezy.

Celem mojej pracy jest kształtowanie adekwatnej samooceny. Skupia się ona na oddziaływaniach skierowanych do dzieci w wieku wczesnoszkolnym, które są wychowankami wielofunkcyjnej placówki opiekuńczo-wychowawczej. Praca zawiera charakterystykę rozwoju dziecka w wieku 6-9 lat, ze szczególnym uwzględnieniem obszarów ściśle związanych z kształtowaniem się samooceny. Przedstawia ujęcia definicyjne samooceny oraz terminów pokrewnych. Uwzględnia szereg czynników, które mają wpływ na rozwój samooceny, takich jak środowisko rodzinne, opinia społeczna, porównania czy efekty własnej aktywności. Porusza również problematykę dotyczącą korzyści oraz zagrożeń towarzyszących różnym rodzajom samooceny. Praca zawiera, także metodyczne podstawy oddziaływań opiekuńczo-wychowawczych zorientowane na kształtowanie adekwatnej samooceny oraz opracowane, w oparciu o nie, scenariusze zajęć. Część praktyczną pracy zamyka refleksja pedagogiczna dotycząca przeprowadzonych scenariuszy zajęć.

O tym, jak pozytywną i ważną rolę w życiu człowieka zajmuje zwierze można dopatrywać się już z czasów starożytnych. Szczególne miejsce zyskuje w tym przypadku pies. Nie bez powodu istnieje powiedzenie, które mówi, że to pies jest największym przyjacielem człowieka. To on kocha i akceptuje człowieka bez względu na wygląd, rasę, płeć, pozycje społeczną, status materialny, wiedzę oraz wiele innych aspektów, które odróżniają nas od siebie. Przez długi czas psa uważano za kompana życia, przypisywano mu wiele pozytywnych cech, jednakże dzięki przypadkowemu odkryciu Borisa Levinsona zauważono aspekt terapeutyczny. To w konsekwencji doprowadziło do powstania nowej terapii, nazwanej później specyficznie – dogoterapią. Tematyka ta szczególnie mnie zainteresowała, ponieważ sama jestem wielką miłośniczką psów, zawsze czułam niezwykłą więź z moimi domowymi zwierzętami. Stąd też połączenie niesienia pomocy dzieciom i dorosłym metodą dogoterapii wydawała mi się niesamowicie ciekawą i wartą opisania w mojej pracy dyplomowej. Cel jaki sobie postawiłam, pisząc pracę licencjacką, dotyczy głównie ukazania dogoterapii jako poważnej, efektywnej i bezpiecznej terapii, z której może skorzystać każdy. Chciałam skupić się na holistycznym ujęciu tej metody, zaczynając od przygotowań szczenięcia do pracy z ludźmi, aż do przedstawienia zajęć prowadzonych przez terapeutę oraz wykwalifikowanego już psa. Moja praca składa się z czterech rozdziałów oraz warsztatu. W pierwszym rozdziale postaram się wyjaśnić podstawowe zagadnienia dogoterapii oraz pojęć z nią związanych. Przedstawię też historyczny zarys relacji psa z człowiekiem oraz jak terapia rozwija i funkcjonuje w Polsce. W rozdziale drugim omówię właściwe przygotowania psa do dogoterapii, opiszę szkolenia oraz zaprezentuję wybraną metodę egzaminowania szczenięcia. W trzecim rozdziale skupię się na terapii psychopedagogicznej z udziałem psa. Wytłumaczę cele, etapy, wykorzystywane metody, a także zasady obowiązujące w trakcie zajęć terapeutę oraz wykwalifikowanego zwierzęcia. Również przybliżę wobec kogo dogoterapia może być stosowana, a w jakich przypadkach nie powinna być brana pod uwagę. Ostatni rozdział jest teoretyczną częścią mojej pracy warsztatowej, gdzie przedstawię jej cele, strukturę oraz zastosowane metody opierając się na cyklu Kolba oraz książce szczególnie poświęconej przygotowanym zajęciom z zakresu dogoterapii.

W mojej pracy skupiłem się na zdefiniowaniu orientacji seksualnej i homoseksualnej. Opisałem możliwe uwarunkowania homoseksualizmu. Drugi rozdział traktuje o stereotypach i uprzedzeniach wobec osób homoseksualnych. Skupiłem się również na pojęciu homofobii, problemach, z którymi mogą zmagać się osoby homoseksualne, a także na metodach pomocy. W drugim rozdziale znajduje się również opis pracy doradcy, który może zmagać się z uprzedzeniami. Rozdział trzeci to opis autorskiego warsztatu, którego celem jest uświadomienie studentom pedagogiki stereotypów i uprzedzeń wobec osób homoseksualnych. W tym rozdziale znajduje się także opis Cyklu Kolba oraz umiejętności trenerskich.

Praca poświęcona jest tematyce dotyczącej relacji cech psychopatycznych studentów a ich poglądów na wychowanie. Składa się ona z trzech rozdziałów. Pierwszy z nich poświęcony jest rozważaniom teoretycznym, które dotyczą psychopatii oraz ideologii edukacyjnych. Rozdział drugi to część metodologiczna, w której opisuję zmienne wykorzystane w badaniu, hipotezy, problemy, metody i grupę badawczą. Ostatni rozdział zawiera analizę zebranych danych. Badania wykonałam na populacji 134 studentów pedagogiki, psychologii oraz innych kierunków wrocławskich uczelni. Analizy zebranych danych pozwalają wnioskować, że najsilniej z psychopatią koreluje ideologia demokratyczna, słabiej ideologia emancypacyjna, a najsłabiej ideologia adaptacyjna.

Celem pracy było zdobycie informacji na temat studenckich koncepcji przeciwdziałania agresji w środowisku szkolnym. Praca składa się z trzech rozdziałów. W rozdziale pierwszym znajdują się definicje pojęć, opis współczesnych ideologii wychowania i racjonalności. Następnie charakteryzuję zjawisko agresji. Rozdział drugi zawiera metodologię badań własnych. Tutaj została określona problematyka badań, hipotezy badawcze, zmienne, wskaźniki, metoda, technika badawcza oraz charakterystyka badanej populacji. W trzecim rozdziale przedstawiam wyniki przeprowadzonych badań. Wykonałam je na grupie 100 studentów Wydziału Nauk Historycznych i Pedagogicznych Instytutu Pedagogiki Uniwersytetu Wrocławskiego. Do ich zrealizowania wykorzystana została metoda sondażu. Badania pozwoliły ustalić, że wśród studentów pedagogiki płeć różnicuje przekonania pedagogiczne. Studentki są bardziej niż studenci przekonane o celowości konstruowania programu antyprzemocowego aktywizującego społeczność szkolną dla zapobieżenia agresji.

Tematem mojej pracy licencjackiej jest zjawisko narkomanii wśród młodzieży licealnej i wybrane czynniki etiologiczne. W moim przekonaniu jest to temat na czasie z uwagi na częstotliwość występowania tego problemu u młodzieży. Praca została podzielona na dwa rozdziały. Pierwszy zawiera podstawowe informacje, definicje, teorie jak i badania z literatury, natomiast w drugim zawarłam hipotezy i problemy badawcze, metody, techniki i narzędzia wykorzystane w badaniach własnych i inne. Za główny cel mojej pracy obrałam ukazanie zależności między gotowością do używania narkotyków a różnymi czynnikami. Badanie zostało wykonane na populacji 419 uczniów szkół ponadgimnazjalnych. Użyłam sondażu diagnostycznego jako metody w moich badaniach. Zastosowałam technikę ankietową oraz testową do pomiaru zmiennych. Jeśli chodzi o narzędzie badawcze to zostało ono przygotowane przez promotora mojej pracy. Problematyka przedstawiona w mojej pracy nie wyczerpuje w całości tematu związanego ze zjawiskiem narkomanii, które jest dość obszerne. Mimo że o tej tematyce jest mnóstwo książek, wybrałam po dokładnej kwerendzie bibliotecznej kilkanaście pozycji. Dzięki napisaniu owej pracy poszerzyłam zakres swojej wiedzy co jest dla mnie cenne. Reasumując, myślę, że ukazane zależności między gotowością do używania narkotyków a zmiennymi dość jasno obrazują jak wszystko wpływa na człowieka.

Celem mojej pracy było wsparcie dzieci w świetlicy szkolnej, w kwestii wspomagania poprawnej wymowy. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ zauważyłam znaczny spadek dbałości wypowiedzi u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. W związku z powyższym, przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 6-9 lat. Dokonałam analizy podstawowych pojęć, z zakresu wad i zaburzeń wymowy, wskazując zarówno deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze aspekty związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy przy Szkole Podstawowej nr 73 im. Generała Władysława Andersa we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie wykazywali zaburzenia w zakresie poprawnej realizacji głosek R, SZ, CZ, oraz niedbałość w zakresie prawidłowej i wyraźnej wymowy. Zaplanowałam projekt działań, ukierunkowany na ich rozwój. Opierając się głównie na ćwiczeniach artykulacyjnych, oddechowych oraz słuchowo- ruchowych. Zajęcia zrealizowałam w dniach 19- 25.05.2016r. w czasie pracy świetlicy. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła umiejętność prawidłowej wymowy. Poprawiła się ogólna wymowa wybranych głosek. Można było także zauważyć, większą dbałość i poprawność wypowiedzi. Problem sprawiły zadania złożone zarówno z ćwiczeń artykulacji, jak i aktywności słuchowo- ruchowej. Wymagały one kilkukrotnego objaśnienia i przypominania o zasadach, w trakcie przeprowadzanego zadania. Jednakże, założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicy szkolnej, kilka razy w tygodniu. Jego zaletą jest to, że zajęcia może prowadzić każdy pedagog, bez specjalistycznego wykształcenia logopedycznego.

Celem mojej pracy jest rozwijanie form twórczości poprzez zajęcia muzyczne u wychowanków świetlicy środowiskowej w wieku wczesnoszkolnym. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ podczas wolontariatu zaobserwowałam u dzieci uczęszczających do świetlicy niski poziom umiejętności muzycznych a także widoczne braki w edukacji muzycznej. W związku z tym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, zwracając uwagę na najważniejsze zmiany następujące w tym okresie życia. Dokonałam również analizy podstawowych pojęć z zakresu twórczości oraz edukacji muzycznej, zwracając jednocześnie uwagę zarówno na bariery utrudniające pobudzenie dzieci do podejmowania działań twórczych, jak i na szereg możliwości dających szansę na rozwijanie twórczości już od najmłodszych lat. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy środowiskowej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność Centrum Profilaktyki Dzieci i Młodzieży „Gawrosz” w Zgorzelcu. W związku z zaobserwowanym przeze mnie niskim poziomem umiejętności rytmicznych i wokalnych wśród podopiecznych świetlicy, zaplanowałam projekt działań, mających na celu wzmocnienie kompetencji dzieci w tym zakresie. Metodykę swojego projektu oparłam przede wszystkim na metodach aktywizujących: zadaniowej i ćwiczeniowej. Podczas prowadzenia zajęć korzystałam również z rozmowy kierowanej oraz objaśnienia słownego. W tracie realizacji zajęć najczęściej korzystałam z techniki pracy w małych grupach a także uszczegółowionych technik muzycznych, takich jak: śpiew, słuchanie muzyki, ruch przy muzyce, gra na instrumentach oraz tworzenie muzyki. Zajęcia zrealizowałam w kwietniu i maju w ramach dodatkowych zajęć świetlicowych. Zajęcia odbywały się 1, 2 razy w tygodniu. Po przeprowadzeniu cyklu 5 zajęć mogę stwierdzić, że u podopiecznych nastąpiła poprawa w zakresie umiejętności wokalnych i rytmicznych oraz wzrosła wiedza teoretyczna z zakresu edukacji muzycznej. Problemy sprawiły zajęcia pierwsze, podczas których dzieci rozpoznawały oraz naśladowały dźwięki i odgłosy otoczenia, ze względu na małą ilość wychowanków uczestniczących w zajęciach. Drobne trudności pojawiły się również podczas zajęć czwartych, w trakcie których dzieci zapoznawały się z podstawowymi wartościami rytmicznymi, w związku z występującym u wychowanków niskim poziomem umiejętności rytmicznych. Jednakże generalnie założone cele projektu zostały zrealizowane. Wychowankowie zapoznali się oraz nauczyli się rozróżniać otaczające ich dźwięki. Poznali również dźwięki gamy C-dur oraz podstawowe wartości rytmiczne. Dzieci znają już i rozróżniają 3 podstawowe rodzaje tempa: wolne, umiarkowane i szybkie. Podczas zajęć podopieczni poznali również elementy różnych form muzycznych: śpiewu, słuchania muzyki, ruchu przy muzyce, gry na instrumentach oraz tworzenia muzyki. Podczas projektu dzieci uczestniczyły w wielu zabawach i ćwiczeniach, dzięki którym mogły odkryć swoje mocne strony a także pobudzić swoją kreatywność. Mogę polecić taki cyk

Celem mojej pracy było wsparcie dzieci z świetlicy w Szkole Podstawowej im. Powstańców 1863r w Lututowie w kwestii twórczego organizowania czasu wolnego. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ dzieci w tej świetlicy często nie wiedzą jak samodzielnie zorganizować sobie czas wolny w ciekawy sposób i przeważnie spędzają go na odrabianiu zadań domowych i nudzeniu się. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym i dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu czasu wolnego, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy w Szkole Podstawowej im. Powstańców 1863r. w Lututowie. Ponieważ wychowankowie wykazywali nieumiejętności w zakresie twórczego organizowania czasu wolnego zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich rozwój. Opierając się głównie na różnych formach ekspresji twórczej zajęcia zrealizowałam w maju 2016 roku, dwa razy w tygodniu. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła umiejętność samodzielnego i twórczego organizowania czasu wolnego podczas pobytu w świetlicy szkolnej. Problemy sprawiły zajęcia opierające się na twórczości werbalnej, ponieważ najmniej zaangażowały dzieci. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicy szkolnej, ale również w świetlicy środowiskowej.

Celem mojej pracy jest rozwijanie współpracy w grupie u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Problem ten zainteresował mnie ponieważ kładzie, się teraz nacisk an rywalizację, samodzielne myślenie i samorozwój, a nie zwraca się tak dużej uwagi na współpracę u dzieci. W dorosłym życiu jednak wymaga się od każdego człowieka umiejętności współpracy z innymi ludźmi. W związku z powyższym przeanalizowałam literaturę z zakresu rozwoju dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu grupy, grupy rówieśniczej, współpracy, wskazując przy tym możliwości rozwijania i uwarunkowania rozwoju współpracy. Opisałam uwarunkowania prawne funkcjonowania świetlic szkolnych, funkcje i zasady panujące na świetlicy szkolnej, metody, formy pracy a także organizację pracy świetlicy szkolnej. Poruszyłam także kwestie wychowanków i wychowawców świetlicy szkolnej. Ponieważ wychowankowie wykazywali braki w zakresie umiejętności współpracy z innymi w grupie zaplanowałam cykl pięciu zajęć , który jest projektem działań ukierunkowanych na rozwijanie współpracy. Oparłam się głównie na metodach: zabawy, ćwiczeniowej, rozmowy kierowanej. Do technik jakich używałam zalicza się: Kwiat grupowy, Ćwierćland, Wrzuć strach do kapelusza. Zajęcia zrealizowałam w maju 2016 roku w świetlicy szkolnej w Brzeźniu. Były one realizowane dwa razy w tygodniu i każde trwały 45minut. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że wychowankowie zintegrowali się i zaczęli ze sobą współpracować. Problemy sprawiły zajęcia, w których wychowankowie byli dobierani w pary w sposób losowy, jednak udało się ich przełamać i nakłonić by otworzyli się na nowe osoby w grupie. Założone cele i plan działania został w pełni zrealizowany. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach szkolnych, w których wychowankowie mają problemy z współpracą i grupa nie jest zintegrowana.

Tematem pracy są postawy młodzieży gimnazjalnej wobec przyjmowania marihuany. Pierwszy rozdział jest rozdziałem zawierającym teorie wyjaśniające zachowania dewiacyjne, w tym: teoria zachowań problemowych, resilience, teoria zróżnicowanych powiązań i teoria kontroli społecznej. Rozdział drugi zawiera metodologię przeprowadzonych badań wraz z wyjaśnieniem takich pojęć jak: badania ilościowe i jakościowe, problem i hipoteza badawcza, zmienne zależne i niezależne, oraz metody badawcze. Rozdział trzeci jest natomiast przedstawieniem oraz omówieniem wyników przeprowadzonych badań na młodzieży gimnazjalnej.

Celem mojej pracy jest wsparcie młodzieży zamieszkującej placówkę socjalizacyjną Jutrzenka w Bardzie w kwestii wzmacniania zainteresowań. Zaciekawiłem się tym problemem podczas wolontariatu i praktyk pedagogicznych, które odbyłem na terenie wyżej wymienionej placówki, a podczas których zaobserwowałem, że młodzież nie potrafi zorganizować sobie czasu wolnego po szkole jak również nie umie zadbać o rozwój czy pielęgnowanie własnych zainteresowań. W związku z powyższym przeanalizowałem rozwój adolescentów w wieku gimnazjalnym na różnych płaszczyznach życia. Dokonałem analizy podstawowych pojęć z zakresu zainteresowań, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałem najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem i organizacją placówki opiekuńczo – wychowawczej typu socjalizacyjnego. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałem działalność placówki socjalizacyjnej Jutrzenka, na terenie której obecnie istnieją trzy grupy – Mali wspaniali, Sparta i Felicita. Ponieważ wychowankowie wykazywali nieumiejętność w zakresie rozwijania zainteresowań, podejmowania nowych aktywności jak również organizacji czasu wolnego, zaplanowałem projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. W zadaniach i ćwiczeniach przygotowanych w ramach projektu wzięło udział sześcioro wychowanków. Oparłem się głównie na zadaniach i działaniach praktycznych bazujących na metodach niedyrektywnych, poprzez oddziaływanie przykładem czy udziałem w ulubionych zajęciach. Realizacja poszczególnych zadań w ramach projektu miała zarówno charakter indywidualny, jak również wymagała pracy w parach czy mniejszych bądź większych grupach. Zajęcia zrealizowałem w maju 2016 roku w ciągu całego tygodnia. Odbywały się one w godzinach popołudniowo – wieczornych, po powrocie wychowanków ze szkoły i ewentualnym odpoczynku. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła świadomość tego, jak ważne są zainteresowania w życiu człowieka oraz jak warto jest podejmować nowe aktywności i pielęgnować już te nabyte. W czasie realizacji poszczególnych zajęć nie występowały większe problemy. Jedynie niektóre ćwiczenia z różnych powodów wymagały modyfikacji już na poziomie realizacji. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Projekt adresowany jest dla grupy gimnazjalistów, jednak po odpowiedniej modyfikacji ćwiczeń zajęcia dotyczące tematyki zainteresowań można także przeprowadzić zarówno z młodszą jak i starszą grupą. Dlatego też śmiało mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji zarówno w tego typu placówkach opiekuńczo – wychowawczych, jak również w innych formach opieki.

Niniejsza praca porusza temat wybranych uwarunkowań stresu szkolnego. Rozdział pierwszy poświęcony jest na omówienie podstawy teoretycznej tego zagadnienia. Znajdują się w nim wyjaśnienia dotyczące podstawowych pojęć, takich jak: stres, niepowodzenia szkolne, resiliencja, osobowość. Tutaj również omówione zostały podstawowe założenia kilku teorii związanych ze stresem. W kolejnym rozdziale pracy formułuję problemy badawcze i przedstawiam hipotezy. Przypuszczam, iż istnieje związek pomiędzy takimi zmiennymi jak stres i niepowodzenia szkolne a cechami osobowości z Modelu Wielkiej Piątki, resiliencją indywidualną oraz systemu rodzinnego, a także więziami z rodzicami. Do weryfikacji hipotez dotyczących zależności między powyższymi zmiennymi użyłam techniki statystycznej znanej jako jednoczynnikowa analiza wariancji (ANOVA). Badania zostały przeprowadzone na populacji 465 uczniów szkół ponadgimnazjalnych. Zastosowaną metodą był sondaż diagnostyczny. Opis i analiza wyników badań znajdują się w rozdziale trzecim. Ostatnia cześć pracy poświęcona jest na podsumowanie i wnioski końcowe. Znaczna część sformułowanych przeze mnie hipotez potwierdziła się. Jednakże kilka hipotez nie znalazło potwierdzenia w materiale empirycznym. Najważniejsze ustalenia, zamieszczone w ostatnim rozdziale, są następujące: uczniowie w wysokim stopniu doświadczający stresu szkolnego charakteryzują się wysokim neurotyzmem, małą otwartością, niskim poziomem resiliencji indywidualnej, pozytywnej koncepcji siebie, samokontroli oraz kompetencji społecznej. Z kolei uczniów doświadczających niepowodzeń szkolnych charakteryzuje mała sumienność oraz otwartość, niski poziom resiliencji indywidualnej, pozytywnej koncepcji siebie oraz samokontroli, a także słaba więź z rodzicami i niski poziom resiliencji rodzinnej.

Praca poświęcona jest tematyce dotyczącej uwarunkowań podejmowania zachowań ryzykownych w ruchu drogowym przez studentów. Składa się ona z trzech rozdziałów. Pierwszy z nich poświęcony jest rozważaniom teoretycznym, które dotyczą tematu pracy, jak również analizie aktów prawnych, które regulują zachowania ryzykowne w ruchu drogowym przez kierowców. Rozdział drugi jest to część metodologiczna, w której zawarte są opisy wszystkich zmiennych występujących w badaniach. Ponadto opisuję w nim problemy, hipotezy, metody i grupę badawczą. Trzeci i ostatni rozdział składa się z analizy zebranych danych. Problem badawczy mojej pracy to związek między zachowaniami ryzykownymi a wybranymi właściwościami osobowości. Badania wykonałam na populacji 108 kierowców. Analizy zebranych danych pozwalają wnioskować, że podejmowanie zachowań ryzykownych przez kierowców wiąże się z następującymi właściwościami: psychopatia, zuchwałość, ekstrawersja, otwartość, agresywność, bezduszność, rozhamowanie, działanie, resilience, wyższy wskaźnik kompetencji społecznej i samokontroli.

Tematyką mojej pracy licencjackiej jest zagadnienie motywowania pracowników w organizacji zorientowanej na wiedzę. Praca ta jest próbą teoretycznej analizy między innymi takich zagadnień jak: społeczeństwo wiedzy, społeczeństwo informacyjne czy pracownicy wiedzy. Staram się w niej również skupić na analizie takich zagadnień jak: organizacje zorientowane na wiedzę, mechanizmy motywacyjne czy też sposoby motywowania pracowników do efektywniejszej pracy. W pracy tej staram się potwierdzić tezę, iż jednym z najważniejszych zasobów sprawnie funkcjonującej organizacji czy przedsiębiorstwa są wykwalifikowani, odpowiednio zmotywowani pracownicy, czyli jednym słowem - zasoby ludzkie. Praca zmotywowanego pracownika przynosi bowiem korzyści nie tylko danej jednostce, ale również samemu przedsiębiorstwu, w którym ten pracownik funkcjonuje. Grupa odpowiednio wyspecjalizowanych pracowników może podnieść bowiem nie tylko jakość pracy, ale również znaczenie danej marki na rynku danej branży. Pracownicy wiedzy jako nowa grupa specjalistów oprócz oczywistych korzyści materialnych, finansowych, powinni być zatem motywowani przez swojego pracodawcę również w sposób szczególny - niematerialny, umożliwiający osobiste korzyści, jak rozwój jego kwalifikacji czy kompetencji.

Celem pracy było przeanalizowanie jaką wartość ma czas wolny i aktywność pozaszkolna dla rozwoju poznawczego, emocjonalnego i społecznego dziecka. Zagadnienie to zostało rozpatrzone w stosunku do dzieci w wieku przedszkolnym oraz szkolnym. Pierwsza część pracy związana jest z zagadnieniami dotyczącymi czasu wolnego. Przedstawione są tutaj różne definicje, funkcje i składowe elementy tego zjawiska. Przeanalizowana została także historia postrzegania czasu wolnego, począwszy od prehistorii do czasów współczesnych. Oprócz tego zostały opisane najpopularniejsze formy spędzania czasu wolnego przez współczesnych ludzi, a także takie, które stanowią zagrożenia. Druga część pracy rozpoczęła się od opisu rozwoju poznawczego, emocjonalnego i społecznego u dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym. Ten opis stanowił wprowadzenie do kolejnych tematów, które polegały na analizie popularnych u dzieci form spędzania czasu wolnego, przez pryzmat ich wartości dla rozwoju. W związku z tym zostały opisane kształcące funkcje dziecięcych zabaw oraz gier na podstawie popularnych gier towarzyskich. Ponadto, pod względem kształtowania dziecięcej osobowości, zostały opisane m.in takie aktywności jak czytelnictwo czy też oglądanie telewizji. Ostatnia część jest opisem autorskiego warsztatu dla przyszłych rodziców, który został przeprowadzony 3 maja 2016 roku w miejscowości Długie koło Sanoka. Cała praca jest skumulowaniem najważniejszych zagadnień dotyczących wartości czasu wolnego dla rozwoju dziecka.

Temat mojej pracy licencjackiej to „Zjawisko przemocy rówieśniczej w szkołach ponadgimnazjalnych w świetle wybranych czynników etiologicznych”. Porusza on zjawisko przemocy rówieśniczej w środowisku szkolnym, które często jest miejscem mobbingu uczniowskiego, którego formy są wielokrotnie tragiczne w skutkach. Skupiłam się głównie na przyczynach tego zjawiska, na jego podstawach teoretycznych oraz badaniach, które pomogą wyeliminować to zjawisko. W mojej pracy zbadałam cechy osobowościowe osób podatnych na doznawanie i czynienie przemocy. Brane były pod uwagę takie cechy jak: ekstrawersja, ugodowość, sumienność, neurotyczność, otwartość na doświadczenie, bezduszność, rozhamowanie i zuchwałość. Metodą zastosowaną w moich badaniach był sondaż diagnostyczny. Przeprowadzone przeze mnie badania pomogą wyłapać jednostki podatne na czynienie i doznawanie przemocy, dzięki czemu będzie można w dużym stopniu jej zapobiec.

Tematem mojej pracy było doświadczanie mobbingu wśród młodzieży szkół średnich. Głównym celem było zbadanie wpływu agresji rówieśniczej na kształtowanie osobowości młodego człowieka oraz dowiedzenie, czy relacje rodzinne i wcześniejsze relacje interpersonalne z rówieśnikami mają wpływ na odbiór bodźców zewnętrznych i emocjonalnych młodzieży. Metodą sprawdzenia tych informacji były skale autorstwa Szecówki i Kwiatkowskigo, zbudowane z 7 pozycji testowych. Z postawionych przeze mnie dziesięciu hipotez nasuwają się następujące wnioski: dwie hipotezy zostały potwierdzone badaniami przedstawionymi w tabelach, natomiast kolejne dwie potwierdziły się tylko w połowie. Pozostałych sześć hipotez nie zostało potwierdzonych. Myślę, że w pracy udało mi się ukazać środowisko rówieśnicze, w którym niestety agresja i przemoc jest atutem. Akceptowany jest ten, kto posiada cechy przywódcy. Ofiarą wiktymizacji stać się może każdy, niezależnie od cech osobowości i uwarunkowań społecznych. Środowisko szkolne ma ogromny wpływ na rozwój psychofizyczny młodego człowieka. Pod wpływem agresji albo utożsamiamy się z ofiarą, albo walczymy o miejsce dla siebie. Problem przemocy w szkole jest zjawiskiem bardzo starym, a wypracowanie uniwersalnych metod walki z agresją jest bardzo trudne ze względu na zmieniające się uwarunkowania i formy. Wypracowanie skutecznych metod walki z brutalnością jest skomplikowane. Dlatego jedynie mądra rola nauczyciela, jego relacja z rodziną ucznia i indywidualne podejście do każdego przypadku przynieść może żądany efekt. Agresję należy rozumieć jako wyraz niskiego poczucia własnej wartości, strachu i ogromnej niepewności. Uczucie to, jest niczym innym, jak wołaniem o pomoc, na którą my dorośli, nie powinniśmy być głusi. Badania dowiodły, że walka z agresją jest bardzo ciężka.

W pierwszej części pracy podejmuje rozważania na temat tego czym jest kompetencja wychowawcza i staram się rozróżnić ją od pokrewnych pojęć. Opisuje również wybrane przeze mnie czynniki, które mogą mieć wpływ na poziom posiadanej przez rodziców kompetencji. Do czynników tych zaliczam: zdolność do pozytywnej adaptacji, resiliencje rodzinną oraz cechy osobowości z pięcioczynnikowej teorii osobowości. W celu przeprowadzenia badań posłużyłem się teorią R. Praszkiera, co oprócz zbadania kompetencji pozwoliło mi wyróżnić również style wychowawcze. Ostatecznie skupiłem się na próbie odkrycia, czy wybrane czynniki wiążą się z poziomem posiadanej przez rodziców kompetencji wychowawczej lub preferowaniem przez nich któregoś stylu wychowawczego. Przeprowadzone przeze mnie badania wykazał, że rodzice posiadający wyższy poziom kompetencji wychowawczej charakteryzują się większą otwartością na doświadczenia. Rodzice preferujący treningowy styl wychowania charakteryzują się niższym poziomem ekstrawersji, niski poziomem ugodowości, oraz niższym poziomem neurotyczności. Rodzice preferujący terytorialny styl wychowania charakteryzują się wysokim poziomem sumienności, niższym poziomem pozytywnego obrazu własnej osoby, niższym poziomem zdolności do pozytywnej adaptacji oraz wyższym poziomem resiliencji rodzinnej.

„Techniki teatralne w doradztwie zawodowym i edukacyjnym dla młodych dorosłych” to praca dyplomowa oparta na zrealizowanym przez autorkę projekcie edukacyjnym. Formuła pracy reprezentuje praktyczne podejście do teatru i pedagogiki. Autorka wskazuje na edukacyjny i społeczny potencjał teatru. Teatr jawi się tu jako jedno z podstawowych narzędzi wyrażania emocji, wizualizacji pragnień i realizacji marzeń. Celem wprowadzenia do procesu doradczego technik teatralnych, które angażują ciało oraz analityczną i kreatywną sferę myślenia, jest uatrakcyjnienie samego procesu i zwiększenie zainteresowania młodych ludzi własnymi predyspozycjami. W toku pracy zaprezentowane zostały autorskie scenariusze, które mogą wspomóc proces doradztwa zawodowego i edukacyjnego dla młodych dorosłych przede wszystkim na poziomie edukacji licealnej. Jednak sam projekt i poszczególne scenariusze mogą być adaptowane również na potrzeby innych grup wiekowych. Warsztaty zostały zrealizowane w wymiarze 4 spotkań 90- minutowych, (łączny czas wszystkich spotkań to 6 godzin) rozłożonych na okres dwóch tygodni. Każde ze spotkań jest opatrzone dokumentacją fotograficzną.

W części teoretycznej omawiam pojęcie oraz aspekty teoretyczne zjawiska pozytywnej adaptacji (resilience). W części metodologicznej formułuje problem w postaci pytania o zależność pomiędzy zdolnością do pozytywnej adaptacji a ryzykownymi zachowaniami w sieci. Weryfikacja hipotez badawczych wymagała przeprowadzenia sondażu diagnostycznego oraz testowania statystycznego hipotez za pomocą jednoczynnikowej analizy wariancji. W trzeciej części pracy przestawiam materiał weryfikujący hipotezy. Z badań wynika, że ryzykowne zachowania oraz postawy wobec nich i gotowość w tym zakresie w sieci wykazują związki ze zdolnością do pozytywnej adaptacji. Dotyczą różnych wymiarów Resiliencji, samokontroli obrazu własnej osoby i kompetencji społecznej.