Nimniejsza praca została poświęcona sposobom kompensowania deficytów w zakresie kompetencji społecznych u dzieci przebywających w WCOW we Wrocławiu przy ul. Lekcyjnej 29. W wyniku nieodpowiedniego procesu wychowania i socjalizacji wychowankowie tej placówki wykazują szereg nieprawidłowości w zakresie kompetencji społecznych, które wpływają na obecne oraz przyszłe funkcjonowanie tych dzieci w świecie. W rozdziale pierwszym szczegółowo został opisany rozwój młodzieży w okresie adolescencji, a w szczególności rozwój fizjologiczny, poznawczy, społeczny, oraz emocjonalny. Celowością tego było ukazanie związku pomiędzy zmianami zachodzącymi w tym wieku, które nierozerwalnie wiążą się z okresem dorastania, oraz emocjami jakie są z nim związane. Młody człowiek w tym wieku dysponuje już jakimś poziomem doświadczeń, który ma wpływ na nabywanie kolejnych umiejętności społecznych. W momencie, gdy te doświadczenia już przez niego nabyte nie są prawidłowe pojawia się szereg trudności, między innymi w nabywaniu przez młodzież kompetencji społecznych. W rozdziale drugim zostały wyjaśnione najważniejsze pojęcia związane z kompensowaniem deficytów w zakresie kompetencji społecznych. Przedstawiona została ich struktura, typy sytuacji społecznych, w których brak kompetencji społecznych powoduje problemy w kontaktach z innymi ludźmi i prawidłowym funkcjonowaniu jednostki w świecie. Rozdział trzeci został poświęcony ogólnemu opisowi placówki interwencyjnej. Zostały umieszczone tam jej cele zadania i funkcje, oraz stosowane metody i formy pracy opiekuńczo- wychowawczej. Kolejny rozdział zawiera opis WCOW ul. Lekcyjna 29 we Wrocławiu. Można w nim zapoznać się z historią tej placówki, zapoznać się z dokumentacją na podstawie, której ona działa, a także z metodami i formami w niej stosowanymi w terapii prowadzonej z dziećmi. Rozdział piaty zawiera metodologiczne podstawy projektu własnego . Można tam odnaleźć cele jakie zostały przeze mnie określone, oraz wybrane metody i formy, którymi będę posługiwała się w części projektowej. Część projektowa zawiera szczegółowy opis efektów przeprowadzonych zajęć wraz z konspektami, które posłużyły do realizacji założonych celów. Podsumowanie to kolejny rozdział tejże pracy jest to kwintesencja całości pracy, a w szczególności części projektowej.

Rodzina jest podstawowym środowiskiem wychowawczym dziecka. To w niej początkowo kształtuje się jego osobowość i charakter, choć niekiedy ta rodzina jest zaburzona, jest jedyną, którą zna. W okresie adolescencji szczególnie trudnym dla nastolatka jest odnaleźć wewnętrzną równowagę, ponieważ hormony sprawiają, że naraz odczuwa różne emocje i uczucia, często sprzeczne ze sobą, nie rozumie tego i nie potrafi nad tym zapanować. W tym czasie poszukuje miejsc i ludzi, w których będzie mógł robić to w czym czuje się dobry, a inni będą dla niego wsparciem, którego nie otrzymuje w domu. Jednym z obszarów może być aktywność sportowa, która pozwoli mu na uwolnienie się od napięć i wiarę we własne możliwości. Pierwszy rozdział pracy został poświęcony rodzinie, a dokładniej charakterystyce funkcjonowania w niej nastolatka, podkreślając jej znaczenie w budowaniu tożsamości oraz spełnianiu podstawowych potrzeb jej członków. Wyjaśniona została także istota i geneza rodziny dysfunkcyjnej, dynamika więzi oraz psychospołeczne konsekwencje funkcjonowania w niej nastolatka. W kolejnej części znajduje się historia sportu, przedstawione zostają jego rodzaje oraz funkcje. Badania zostały przeprowadzone w paradygmacie jakościowym, ze względu na przeprowadzenie dokładnej analizy obszarów aktywności każdego z badanych. Z uwagi na przedmiot badań, jakim są kompensacyjne walory sportu na przykładzie nastolatków wywodzących się z rodzin dysfunkcyjnych, potrzebne było całościowe spojrzenie na ten temat, uwzględniając środowisko wychowawcze badanych oraz podejmowaną przez nich aktywność sportową. Przedstawiona analiza oraz wnioski stanowią potwierdzenie postawionych wcześniej celów. Wyniki badań wskazują na rozmaitość kompensacyjnych walorów, jakie prezentuje aktywność sportowa, m. in. korygowanie wad postawy, pozbycie się wewnętrznych napięć, oraz podniesienie poczucia własnej wartości.

Moja praca licencjacka dotyczy integracji dzieci zdrowych z dziećmi niepełnosprawnymi fizycznie, poruszającymi się na wózku inwalidzkim. Uczniowie uczęszczają do V klasy szkoły podstawowej. Tematem tym zainteresowałam się pracując w szkole integracyjnej jako asystentka chłopca z czterokończynowym dziecięcym porażeniem mózgowym, korzystającym z wózka inwalidzkiego. Do klasy uczęszcza również chłopiec chorujący na zanik mięśni, poruszający się do niedawna przy pomocy balkonika, obecnie, w wyniku pogorszenia się jego stanu, chłopiec także zmuszony jest do korzystania z wózka inwalidzkiego. Dzieci są w pełni sprawne intelektualnie i doskonale zdają sobie sprawę ze swojej sytuacji i pozycji wśród rówieśników. Niestety ich fizyczne ograniczenia uniemożliwiają im współuczestniczenie w pełni w życiu grupy. Są wyłączeni z zająć wychowania fizycznego oraz wszelkich zabaw i form spędzania czasu na przerwach związanych z aktywnością ruchową. Podczas ładnej pogody większość uczniów czas wolny spędza na boisku przed budynkiem szkoły. Chłopcy poruszający się na wózku pozostają wtedy w klasie lub na korytarzu przed klasą. Wielokrotnie słyszałam ich wypowiedzi, kiedy skarżyli się, że nie mogą bawić się z innymi. Ich relacje z dziećmi zdrowymi są zatem ograniczone, co nie sprzyja nawiązywaniu przyjaźni. Zdrowe dzieci nie wybierają swoich niepełnosprawnych kolegów do wspólnego spędzania czasu, łączenia się w grupy koleżeńskie. Z moich obserwacji wynika, że chłopcy z niepełnosprawnością są tolerowani, akceptowani, ale mimo tego są z boku, nie wchodzą w skład najpopularniejszych grup w klasie. Zdrowi uczniowie niechętnie siadają z nimi w ławce. Moimi celami w pracy są m.in.:  zmotywowanie zdrowych dzieci do włączania niepełnosprawnych w życie grupy,  uświadomienie zdrowym dzieciom roli, jaką mają do spełnienia w społeczeństwie - jako osoby zdrowe są w stanie zwrócić się z pomocą słabszym,  zniwelowanie niechęci do osób poruszających się na wózku,  zniwelowanie nietolerancji, etykietowania,  zaproponowanie bliższego poznania się wzajemnego dzieci, co może przyczynić się do zaciśnięcia pozytywnych więzi,  ukazanie dzieci niepełnosprawnych jako takich, które mają identyczne, marzenia, potrzeby, zainteresowania, jak ich zdrowi rówieśnicy,  uświadomienie z jakimi barierami na co dzień muszą się zmagać osoby niepełnosprawne ruchowo, co może „otworzyć” zdrowych uczniów na potrzeby niesprawnych. Część projektowa mojej pracy zawiera konspekty do zajęć, których zamysłem jest kompensowanie deficytów w obszarze integracji uczniów niepełnosprawnych i zdrowych. W tym celu zorganizowałam ćwiczenia, które rozwijają umiejętności asertywnego wyrażanie siebie, w poszanowaniu innych. Zależało mi, aby młodzież nauczyła się swobodnego, otwartego komunikowania, bez cech uległości czy agresji w stosunku do rówieśników. Ponadto zajęcia miały w zamyśle scalić grupę, ukazać korzyści wynikające ze współpracy. Kolejnym z celów zajęć było kształtowanie umiejętności tolerancj

W niniejszej pracy dokonałam wieloaspektowej prezentacji działań wyrównujących deficyty emocjonalne u dzieci w wieku wczesnoszkolnym prowadzonych w Klubie Środowiskowym Curatus. Klub Środowiskowy Curatus jest jednym z 16 klubów środowiskowych funkcjonujących na terenie miasta Wrocław. Jest to placówka wsparcia dziennego zajmująca się pomocą rodzinom w realizacji funkcji opie¬kuńczo-wychowawczych na rzecz dziecka. W Klubie Środowiskowym Curatus podejmowane są działania w zakresie organizacji czasu wolnego dziecka, pomocy w nauce, rozwijaniu zainteresowań swoich pod¬opiecznych, organizacji zajęć sportowych, rekreacyjnych i kulturalno-edukacyjnych. Klub Środowiskowy Curatus w głównej mierze troszczy się o podtrzymywanie więzi emocjonalnej dziecka z rodziną oraz z innymi bliskimi mu osobami. Kształtowanie osobowości wychowanków Klubu Środowiskowego następuje za pomocą takich formy pra¬cy jak: zajęcia dydaktyczne (np. odrabianie lekcji, czytanie, dyskusja, gry i zabawy dydaktyczne); wycieczki i spacery; gry i zabawy ruchowe; gry i zabawy klubowe (zabawy te¬matyczne, konstrukcyjne, twórcze, towa¬rzyskie, umysłowe); zajęcia plastyczne (rysowanie ołów¬kiem, kredkami, piórkiem, malowanie akwarelą, wycinanki, wydzieranki, lepienie z plasteliny i gliny, stemplowanie itp.); zajęcia muzyczne (śpiewanie piose¬nek, zabawa ze śpiewem, muzykowanie, zabawy taneczne ze śpiewem); zajęcia artystyczne (inscenizowanie baśni, pieśni, wierszy, opowieści, teatrzyki cieni i lalek, wieczory recytatorskie); zajęcia techniczne; zajęcia czytelnicze (słowne, wizualne, audiowizualne). Zajęcia socjoterapeutyczne prowadzone w Klubie Środowiskowym polegają na celowym oddziaływaniu terapeutów mającym stworzyć dziecku okazję do nabycia nowych doświadczeń. Pod ich wpływem w zachowaniu i samopoczuciu dziecka mają nastąpić określone, pozytywne zmiany. Powinny mu one pomóc w lepszym funkcjonowaniu w szkole, rodzinie i grupie rówieśniczej, a także przynieść efektywniejszą realizację życiowych celów. Dziecko musi dokonać oceny i weryfikacji sposobów swoich zachowań oraz sądów na temat rzeczywistości, musi również odreagować. W niniejszej pracy zostały zaprezentowane scenariusze zajęć realizowane w Klubie Środowiskowym Curatus, których zadaniem było umożliwienie dzieciom w wieku 5-9 lat nabycia umiejętności radzenia sobie z nadpobudliwością oraz agresją. Dzieci, które wzięły udział w projekcie charakteryzowało nadmierne napięcie psychoruchowe oraz zaburzenia koncentracji uwagi, a realizacja programu odbyła się na 4 spotkaniach (okres 1 miesiąca) trwających 2 godziny i odbywających się jeden raz w tygodniu w Klubie Środowiskowym Curatus we Wrocławiu. Zaprezentowany „projekt” dostarczył podopiecznym Klubu Środowiskowego Curatus okazji do przeżycia pozytywnych doświadczeń społecznych korygujących obraz siebie, umożliwienie nabycia umiejętności radzenia sobie z własną pobudliwością oraz stworzenie okazji do odreagowania napięć leżących u podłoża nadpobudliwych zachowań, a także poznani

Niniejsza praca magisterska jest analizą podejścia wybranych par kohabitujących do związku, który tworzą.

Kohabitacja jest niezalegalizowaną relacją kobiety i mężczyzny, zwaną też konkubinatem lub związkiem konsensualnym. Figuruje na liście alternatywnych form rodzinnych, stanowiących alternatywę względem nuklearnej konfiguracji „dwójka rodziców plus ich dzieci”. Według statystyk około 640 tysięcy Polaków żyje w niezalegalizowanych związkach, a w ciągu dziesięciu lat liczba ta wzrosła dwukrotnie. Największy wzrost udziału osób pozostających w kohabitacji obserwuje się wśród kawalerów i panien w wieku poniżej 40 lat, a także 40- i 50-letnich osób rozwiedzionych. Wymienione grupy kohabitantów należą do pokolenia X. W literaturze przedmiotu problematyka dotycząca związków kohabitacyjnych jest bogata i różnorodna, choć na przestrzeni lat, wraz ze wzrostem liczby kohabitantów, zmieniło się podejście badaczy do tego zjawiska. Celem mojej pracy jest rozpoznanie fenomenu kohabitacji w pokoleniu X, a więc ludzi pozostających obecnie w okresie środkowej dorosłości.

Tematem tej pracy jest kohabitacja, będąca alternatywą dla życia małżeńsko-rodzinnego. Kohabitacja w Polsce, ale także w innych krajach, kojarzy się z degeneracją rodziny. Wiedza Polaków na temat kohabitacji jest wciąż mocno ograniczona. Dla starszych pokoleń instytucją posiadającą największą rangę pozostaje małżeństwo. Falę sprzeciwu większości społeczeństwa wywołał projekt Sejmu dotyczący związków partnerskich. Wtedy to zjawisko kohabitacji, ale także homoseksualizmu zaczęło być szeroko komentowane w mediach. Ten stereotyp partnerów walczących o prawa wcześniej należących do małżeństwa, pozostał w myśleniu społeczeństwa, jeszcze bardziej utrudniając życie kohabitantom. Kohabitacja zaczęła być kojarzona z życiem celebrytów znudzonych małżeństwem i prokreacją oraz z niepotrzebną zmianą wcześniej sprawdzającego się modelu życia rodzinnego i małżeńskiego. Bardzo często obraz kohabitantów łączony jest z patologią, rozbitą rodziną czy więzieniem. Tymczasem, coraz więcej par decydujących się na pozostawanie w związku nieformalnym, posiada wysoki status majątkowy, czy wyższe wykształcenie. Kohabitacja nie jest już skutkiem bezowocnych starań o sformalizowania związku, staje się natomiast wyborem ideologicznym. Wiele młodych par postanawia „ sprawdzić” swój związek przed ślubem. Autorzy bardzo często zauważają także, że kohabitacja wypiera powoli okres narzeczeństwa. Bardzo często pary nie dokonują następnego kroku, wybierając pozornie wygodniejszą perpektywę pozostawania w związku kohabitacyjnym przez długie lata. Praca ta składa się z trzech rozdziałów przybliżających funkcjonowanie kohabitantów w społeczeństwie. Rozdział pierwszy zawiera definicje rodziny oraz małżeństwa. W tym rozdziale zawarte są także etapy przemian rodziny współczesnej. Ukazanie zmian zachodzących w budowie rodziny ewoluującej na przestrzeni lat, pozwala umiejscowić moment pojawienia się alternatyw dla rodziny i małżeństwa. Dalsza część rozdziału jest próbą scharakteryzowania najpopularniejszych alternatyw dla rodziny i małżeństwa. Rozdział drugi poświęcony jest kohabitacji w szerszym ujęciu definicyjnym. Dalsza jego część zawiera podział związków nieformalnych według poszczególnych kryteriów. Znajdują się tam motywy jakimi kierują się pary rezygnujące z małżeństwa na rzecz konkubinatu. W tym rozdziale można także znaleźć obraz zjawiska kohabitacji występującej w Polsce oraz sytuację kohabitantów na Świecie. W rozdziale trzecim zawarta została analiza porównawcza małżeństwa oraz kohabitacji. Jest to porównanie niezbędne dla określenia, jak bardzo atrakcyjna wydaje się parom forma związku będąca kohabitacją i czy w rzeczywistości konkubinat różni się pod wieloma względami od małżeństwa. W tymże rozdziale nie mogło zabraknąć także blasków i cieni związanych z wyborem kohabitacji. Opis plusów i minusów kohabitacji pozwala zauważyć, że pomimo pozornej swobody wyborów, która wpisana jest w związek niesformalizowany, partnerzy muszą zmierzyć się z wieloma przeciwnościami. Dalsza

Praca dyplomowa pod tytułem „Kohabitacja, jako alternatywna forma związku” ma na celu przedstawienie zjawiska kohabitacji, które coraz częściej pojawia się w artykułach oraz literaturze naukowej. Poruszany jest także taki temat, jak zagadnienie wczesnej dorosłości. Zjawisko to jest dość istotne, ponieważ osoby znajdujące się na tym etapie życia, coraz częściej decydują się wkraczać w związki nieformalne – między innymi kohabitacje. Wczesna dorosłość niesie ze sobą wiele wyzwań i zadań przypisanych dla każdej jednostki. Zadania rozwojowe, których muszą podejmować się młodzi ludzie, to nieodłączny element życia każdego człowieka. W społeczeństwach tradycyjnych wyglądało to nieco inaczej – kobiety pełniły role „pań domów”, a mężczyźni chodzili do pracy i starali się utrzymywać rodziny. Oprócz tego – byli głowami wspólnot, w których żyli – ich zdanie było najważniejsze. W dobie przemian, świat zmienił się radykalnie. Kobiety zaczęły być postrzegane na równi z mężczyznami, a w zawiązkach – zapanowała równość i autonomiczność. Związki nieformalne zaczęły być coraz bardziej akceptowane społecznie, co umożliwiło ich wzrost wśród partnerów. Tendencja do zawierania takowych związków jest wysoka. Relacje nieformalne (kohabitacyjne) oferują dużo zalet, między innymi autonomiczność, samodzielność, rozwój jednostek, brak presji, a także swego rodzaju wolność. Zakończenie takiej relacji przebiega bez większych problemów. Natomiast w instytucji małżeństwa – towarzyszy temu separacja lub rozwód. Obie decyzje, muszą odbywać się na drodze sądowej. Oprócz młodych ludzi, którzy są ciekawi życia i świata – związki kohabitacyjne zawierają również osoby po nieudanych małżeństwach. Dana forma relacji jest dla nich o wiele bardziej korzystna. Niesie ona jednak także pewne wady. Kohabitacja nie podlega żadnym regulacjom prawnym, dlatego jest nazywana związkiem nieformalnym. Decyzja o zawarciu związku jest zawierana jedynie pomiędzy partnerami. Związane jest to z brakiem jakichkolwiek regulacji i zasad, dla partnerów, względem prawa. Stworzone warsztaty – mają na celu przygotowanie młodych jednostek do wspólnego zamieszkania z partnerem. Poruszony został temat wszelkich sytuacji, które mogą mieć miejsce podczas kohabitacji. Uczestnicy warsztatów zapoznają się również z metodami odpowiedniej komunikacji interpersonalnej, a także wieloma innymi istotnymi tematami związanymi ze wspólnym zamieszkaniem.

Funkcjonowanie kobiet z syndromem poaborcyjnym w środowisku rodzinnym to nader trudne i zarazem złożone zagadnienie. Posiada ono szeroki kontekst zarówno psychologiczny, jak i społeczny oraz polityczny. Niezwykle istotne jest, że po dokonaniu aborcji w funkcjonowaniu kobiet pojawiają się trudności i zaburzenia, które wpływają na funkcjonowanie całego systemu rodzinnego. Problematyka ta budzi ponadto kontrowersje natury moralnej i religijnej. Co ważne, aborcja krytykowana bywa także przez środowiska humanistyczne i ateistyczne. Prawo do życia nie jest zdeterminowane przekonaniami religijnymi, ale należy się każdej jednostek ze względu na sam fakt jej istnienia. Przedmiotem moich badań uczyniłam funkcjonowanie kobiet z syndromem poaborcyjnym w środowisku rodzinnym. Dzięki uzyskaniu odpowiedzi na określone pytania badawcze, możliwe będzie wprowadzenie zmian w zakresie udzielania wsparcia kobietom i rodzinom w sytuacji poaborcyjnej. Niniejsza praca składa się z czterech rozdziałów. Pierwszy z nich zawiera teoretyczne rozważania na temat zmian w postrzeganiu kobiety i kobiecości na przestrzeni dziejów, definicję macierzyństwa wraz z istotą macierzyństwa i określonymi wymiarami, definicję niechcianego i zagrożonego macierzyństwa oraz charakterystykę zjawiska syndromu poaborcyjnego. Drugi rozdział koncentruje się na dynamice funkcjonowania współczesnej rodziny. Skoncentrowałam się w nim na przedstawieniu różnorodnego spojrzenia na rodzinę z punktu widzenia różnych dyscyplin naukowych, charakterystyce rodziny jako systemu wraz z granicami i podsystemami, zaprezentowaniu typologii rodzin według D. Fielda, scharakteryzowaniu funkcji rodziny, sklasyfikowanych przez różnych autorów, i przedstawieniu czynników warunkujących prawidłowe funkcjonowanie rodziny. Trzeci rozdział niniejszej pracy, to określenie metodologicznych podstaw badań własnych. Czwarty rozdział niniejszej pracy to analiza badań własnych. W tym rozdziale zaprezentowałam opracowane przeze mnie wyniki przeprowadzonych badań. Pierwszy paragraf koncentruje się na poczuciu macierzyństwa u badanych kobiet. W drugim paragrafie skupiłam się na przedstawieniu sposobów radzenia sobie w sytuacji poaborcyjnej. Kolejny paragraf odnosi się do rodzinnego wymiaru funkcjonowania kobiety. Ostatni paragraf odnosi się do określenia oczekiwanego przez badane kobiety wsparcia w sytuacji poaborcyjnej. Na podstawie przeprowadzonych badań zaprezentowałam wnioski, które mogą być przydatne w poznawaniu szerszego kontekstu zjawiska, jakim jest aborcja, a także podczas wprowadzania zmian w zakresie udzielania wsparcia kobietom w sytuacji poaborcyjnej.

„Kobiety z syndromem DDA w środowisku rodzinnym” - jest to tytuł mojej pracy magisterskiej. Praca składa się z czterech rozdziałów. W pierwszym rozdziale poruszyłam problematykę dotyczącą dorosłych dzieci alkoholików i przedstawiłam główne ujęcia definicyjne syndromu DDA i zwróciłam szczególną uwagę na przedstawienie istoty i symptomów syndromu DDA. W rozdziale drugim wyjaśniłam funkcjonowanie kobiet w rodzinie współczesnej w świetle ujęcia systemowego. Zaprezentowałam przeobrażenia rodziny poczynając od tradycyjnej, a kończąc na współczesnej ze szczególnym zaakcentowaniem na czynniki, które owe przeobrażenia warunkowały. Podjęłam się także przedstawienia układu ról w rodzinie - kobiety i mężczyzny oraz ich postaw rodzicielskich. Rozdział trzeci to założenia metodologiczne badań własnych. Czwarty rozdział niniejszej pracy poświęciłam szczegółowej analizie narracji kobiet z syndromem DDA. Ostateczne rozstrzygnięcia w określonym na użytek badań własnych polu badawczej eksploracji, adekwatnie do założeń badawczych, zaprezentowałam we wnioskach.

Niniejsza praca traktuje o zjawisku popularnym w życiu codziennym, mimo to niezbyt często poruszanym w literaturze przedmiotu. Kobiety imigrantki w sytuacji adaptacji społeczno- zawodowej i kulturowej, jako hasło coraz częściej pojawiać się będzie nie tylko w przestrzeni życia społecznego ale także w kontekście badań naukowych. Wynika to z rosnącej fali migracji, a także większego udziału kobiet w obieraniu szlaków migracyjnych. Przeprowadzone przeze mnie badania nie wykazały problemów kobiet w kontekście ich adaptacji, ale wskazały na strategie radzenia sobie w tej sytuacji. Analiza wypowiedzi kobiet pozwoliła na wyodrębnienie wymiarów napięć jakie mogą dotykać imigrantki. Te napięcia są punktem wyjściowym dla działań profilaktycznych, których zadaniem byłoby zapobieganie sytuacjom niepożądanym, jak i minimalizowanie skutków sytuacji problemowych lub próbą wczesnego ich rozwiązania.

Niniejsza praca magisterska zatytułowana jest Kobiety i mężczyźni jako świadkowie utraty zdrowia i śmierci najbliższych. Analiza znaczeń nadawanych chorowaniu i umieraniu przez autorki i autorów wybranych tanatografii. Poświęcona jest ona analizie trudnych, tematów przedstawionych w opowieściach autorek i autorów sześciu tanatografii, czyli drukowanych opowieści osób będących bezpośrednimi świadkami utraty zdrowia, cierpienia i śmierci ich najbliższych. Moja praca składa z czterech rozdziałów, dwóch teoretycznych, metodologicznego i empirycznego. Pierwszy rozdział dotyczy ogólnie omówionych kwestii zdrowia, choroby i śmierci. Wyjaśniam tu m.in. jakie warunki muszą zostać spełnione, aby dana osoba została – przez współczesną medycynę – uznana za chorą, jakie zmiany zachodzą w zachowaniu i codzienności chorego oraz w kontekście ról przez niego podejmowanych, jak przebiega proces, w wyniku którego, chory staje się osobą umierającą. Rozdział drugi został poświęcony problematyce żałoby. W rozdziale tym omówione zostały m.in. stadia żałoby oraz różne doświadczenia straty, między innymi strata współmałżonka, dziecka i rodziców. W tym rozdziale zostały wyjaśnione terminy kluczowe dla niniejszej pracy, są to: patografia, autopatografia i tanatografia. W rozdziale trzecim przedstawione zostały kluczowe kwestie metodologiczne: przedmiot i cel badań, problem badawczy oraz metoda i narzędzie badawcze. Głównym celem mojej pracy jest przybliżenie procesu nadawania znaczeń utracie zdrowia i śmierci najbliższych przez autorów wybranych tanatografii. Ten temat wydaje mi się bardzo ważny ze względu na fakt obecności śmierci i żałoby w życiu każdego człowieka. Każdy z nas kiedyś umrze i każdy zostanie w pewnym momencie swojego życia skonfrontowany ze śmiercią bliskiej osoby. Główny problem badawczy, na który poszukiwałam odpowiedzi w niniejszej pracy brzmi: Jakie znaczenia przeżywanej żałobie (a także chorobie i śmierci swojego bliskiego) nadają autorzy wybranych tanatografii? Podczas lektury tanatografii, często już od pierwszych stron, czytelnik zostaje poinformowany przez autora o śmierci bliskiej mu osoby. Opowieści żałobników są bardzo intymne, przepełnione tęsknotą, bezradnością i w osobisty sposób ukazują obraz umierania. Na potrzeby mojej pracy wykorzystałam metodę krytycznej analizy dyskursu, a jako narzędzie badawcze kwestionariusz pytań otwartych, które „zadawałam” wybranym książkom. Zebrane odpowiedzi kodowałam przy użyciu samodzielnie opracowanych matryc. W rozdziale empirycznym przedstawione zostały wyniki analizy przeprowadzonej w oparciu o sześć wybranych książek tanatograficznych. Każdą tanatografię poddałam uważnemu czytaniu (ang. close reading) pod kątem prezentowania w nich doświadczeń autorek/autorów związanych z towarzyszeniem w umieraniu bliskich, ich własnej żałoby oraz zajmowanych przez nich pozycji podmiotowych w tanatograficznym dyskursie. Tanatografie, które do niedawna nie cieszyły się zbyt dużą popularnością w Polsce, dziś co

Przedmiotem przeprowadzonych badań uczyniłam bezdomność kobiet w społecznej przestrzeni wielkiej aglomeracji miejskiej. Problem bezdomności towarzyszy społeczeństwom od wieków. Obecnie staje się on bardzo widoczny i przybiera coraz większą liczebność. Jednym z powodów takiego stanu rzeczy jest duże rozwarstwienie społeczne. Również stopniowa cyfryzacja codziennego życia i pracy, staje się trudnością dla ludzi, nieposiadających odpowiednich kompetencji. Ważną kwestią do poruszenia staje się omówienie specyfiki funkcjonowania kobiet w warunkach bezdomności. Jest to bowiem specyficzna grupa społeczna z uwagi na powiązania bezdomności kobiet i dzieci. Częściej kobiety aniżeli mężczyźni nie posiadając mieszkania realizuję w dalszym ciągu funkcje rodzicielskie wobec dzieci. Związane jest to z nowym problem społecznym, jakim jest bezdomność całych rodzin. Praca składa się z czterech rozdziałów. Pierwszy z nich traktuje o bezdomności wśród współczesnych kobiet. Przytoczone zostały przyczyny oraz przejawy, a także etapy stawania się osobą bezdomną według literatury przedmiotu. W tym rozdziale omówiona została specyfika funkcjonowania kobiet w sytuacji bezdomności. W rozdziale drugim zostały opisane identyfikatory funkcjonowania człowieka w przestrzeni społecznej. Zwróciłam uwagę na przyjazne i nieprzyjazne wymiarach funkcjonowania człowieka w przestrzeni społecznej. Omówiłam również zagadnienie stygmatyzacji w przestrzeni społecznej. W rozdziale trzecim wskazałam na metodologiczne podstawy moich badań. Wskazałam i opisałam przedmiot i problematykę, którą poruszyłam oraz opisałam procedurę badawczą. Ostatni rozdział pracy dotyczy wyników badań na podstawie wywiadów z kobietami bezdomnymi funkcjonującymi w przestrzeni społecznej miasta Wrocławia. Skupiłam się na wskazaniu przestrzennych wymiarów funkcjonowania badanych kobiet bezdomnych. Zwróciłam uwagę również na obszary, w których kobiety bezdomne podlegają stygmatyzacji oraz jakie są reakcje i postawy innych ludzi wobec nich. Opisałam wreszcie jakiego rodzaju wsparcia instytucjonalnego i społecznego otrzymują badane przeze mnie kobiety bezdomne.

Praca magisterska traktuje o problematyce choroby nowotworowej. W całości dotyczy nowotworu sutka, powszechnie nazywanego rakiem piersi. Praca została podzielona na dwie części: teoretyczną oraz empiryczną. W pierwszej części zostają omówione kwestie dotyczące sytuacji choroby nowotworowej. Tutaj zostaje wyjaśnione zagadnienie istoty i rokowań w chorobie, ograniczeń, jakie ona niesie ze sobą. Można także przeczytać o uwarunkowaniach adaptacji do sytuacji choroby nowotworowej oraz zakresie i rodzaju wsparcia kobiety. Kolejny rozdział dotyczy środowiska rodzinnego. Przedstawione zostają tu klasyfikacje funkcji rodziny. Opisuję się również rodzinę jako system. Rozważeniu zostaje poddana kwestia klimatu jako przestrzeni wsparcia oraz choroby jako czynnika dynamizującego funkcjonowanie rodziny. Praca została wzbogacona o badania własne, w których posłużono się metodą jakościową, a mianowicie użyto wywiadu narracyjnego. Pytanie badawcze brzmiało: Jakie są rodzinne uwarunkowania adaptacji Amazonek do sytuacji choroby nowotworowej? By móc na nie udzielić odpowiedzi, przeprowadzono 10 wywiadów narracyjnych z Amazonkami. W ciągu godzinnej rozmowy z każdą kobietą, opowiadały one o okolicznościach, w jakich dowiedziały się o chorobie, o samoocenie, o dynamice funkcjonowanie środowiska rodzinnego w czasie choroby nowotworowej, o zakresie wsparcia, które udzieliła rodzina oraz o swoich planach na przyszłość. Badane musiały także odnieść się do pytania dotyczącego jakości własnego życia podczas choroby. W świetle uzyskanych wyników można stwierdzić, że choroba nowotworowa jest czynnikiem silnie destabilizującym funkcjonowanie rodziny. Ponadto bliskie osoby mają duży wpływ na proces adaptacji kobiety do sytuacji choroby. Już samo przebywanie, rozmowy i bliskość pomaga Amazonce w walce, dodaje jej sił. To właśnie krewni służą kobiecie w tym czasie najbardziej poprzez zapewnienie wsparcia oraz pomocy.

Przestawiona praca pod tytułem „Kobieta. Między karierą a macierzyństwem”, dotyka bardzo ważnych aspektów, które bezpośrednio dotyczą życia kobiet. Kobieta od setek lat kojarzona dla wielu jedynie z macierzyństwem, nijako zmienia swoje oblicze. Coraz częściej na pierwszy plan wysuwają się postawy kobiet, które rezygnują z bycia matkami na rzecz indywidualnego rozwoju. Praca ta ma za zadanie, przybliżyć postawy współczesnych kobiet wobec kariery i macierzyństwa, jak również ukazanie dylematów kobiet, które związane są z wyborem konkretnej ścieżki swojego życia. Część praktyczna poświęcona jest badaniom w formie wywiadu standaryzowanego. Wywiad został przeprowadzony wśród pań, które związały swoje życie z macierzyństwem, karierą a także tych, które łączą te dwie drogi życiowe. Na drodze badań naukowych, określone zostało pole semantyczne dla słów macierzyństwo oraz praca zawodowa, oraz oznaczono treści dotyczące autoidentyfikacji i autoprezentacji. Dzięki takiej metodzie zbierania treści, uzyskane zostały satysfakcjonujące wyniki umożliwiające odpowiedz na postawione problemy badawcze.

Praca magisterska podnosząca problematykę zaradności kobiet, które posiadają wykształcenie wyższe, są aktywne zawodowo oraz posiadają co najmniej trójkę dzieci. Ukazuje sposoby łączenia trudu macierzyństwa z życiem zawodowym. Badania przeprowadzone zostały za pomocą wywiadu swobodnego.

Prezentowana praca porusza tematykę kobiecego kanonu piękna w mediach społecznościowych. Media społecznościowe w dużej mierze kształtują naszą codzienność, wyznaczają trendy, są miejscem interakcji międzyludzkich, bywają często nieodłącznym elementem życia wielu osób. Wpływają także na kształtowanie się współcześnie obowiązującego kanonu piękna, celem poniższej pracy jest odpowiedź na pytanie – Jaki jest współczesny kobiecy kanon piękna? Szukając odpowiedzi na to pytanie problematyka tego zagadnienia została rozłożona na poszczególne czynniki. Część pierwsza przybliża czytelnikowi tematykę mediów społecznościowych i ich genezę. Druga część pracy skupia się na kobiecie. Opisana w niej została ewolucja kobiecego kanonu piękna na przestrzeni lat, znaczenie cielesności w życiu człowieka, proces seksualizacji kultury i kształtowania się kobiecej tożsamości. W kolejnej części została opisana metodologia. W badaniu została wykorzystana metoda analiza dokumentów, a przedmiotem badań były fotografie zaczerpnie z Instagrama prezentujące popularne kobiety oraz zamieszczone pod nimi komentarze innych użytkowników. Do badania wykorzystano pięć fotografii spełniających określone kryteria. Dane z przeprowadzonej analizy zostały opisane w autorskim arkuszu obserwacji. W ostatniej części pracy przedstawiono wnioski końcowe.