Praca dyplomowa projektowa dotyczy rozwijania inteligencji i kształtowania zachowań empatycznych u dzieci w trzeciej klasie szkoły podstawowej. Zajęcia zostały zrealizowane w Szkole Podstawowej w Wąsowie -oddział zamiejscowy w Kuślinie. W szkole zamiejscowej nie ma stacjonarnie pedagoga i psychologa szkolnego. Warto również podkreślić istotną cechę, iż dzieci wcześniej nie brały udziału w zajęciach związanych z edukacją emocjonalną. Celem projektu jest wprowadzenie w rozumienie emocji przez dzieci oraz utrwalanie zachowań i reakcji właściwych w określonych sytuacjach. Projekt pełni również funkcję profilaktyczną, tj. rozwijanie umiejętności współpracy i niwelowanie niepożądanej zaostrzonej rywalizacji, wyposaża w umiejętność rozwiązywania konfliktów, ułatwia nawiązywanie stosunków interpersonalnych oraz ma wpływ na zmniejszenie prawdopodobieństwa wystąpienia w przyszłości zaburzeń o charakterze emocjonalnym. Wskazane są również możliwości adaptacji projektu do następujących placówek: świetlice szkolne, świetlice środowiskowe, placówki opiekuńcze, klasy nauczania zintegrowanego - zajęcia wychowawcze. Pierwszy rozdział jest skoncentrowany wokół teorii dotyczącej głównych zagadnień - klasyfikacje, ujęcia pojęciowe, związki przyczynowo - skutkowe. Wyróżnione zostały dwa główne tematy. Pierwszy dotyczy emocji – nazwy, klasyfikacje, definicje, zasoby emocjonalne oraz potencjał edukacyjny w tym zakresie. Pokazane jest również rozróżnienie pojęcia emocji od pojęcia uczucia, które w życiu codziennym są stosowane zamiennie. W tym rozdziale zostały zaznaczone emocje, na bazie których będziemy pracować, tj. radość, smutek, złość, strach, zadowolenie, znudzenie, zdziwienie, zamyślenie. Są one wykorzystywane podczas zajęć z dziećmi. Drugi temat dotyczy podstawowych elementów empatii. Skupiamy tu uwagę na: ujmowaniu pojęcia empatii, mechanizmach jej powstawania oraz zależnością między rozwojem empatii a wiekiem rozwojowym, czy też rozwojem moralnym. Rozdział II odnosi się do różnych istotnych aspektów rozwoju dzieci w wieku 9-10 lat, tj. uczęszczających do trzeciej klasy szkoły podstawowej. Ukazane zostały następujące treści rozwojowe: rozwój procesów poznawczych, rozwój rozumowania moralnego, rozwój społeczny oraz rozwój osobowości. Każdy z tych etapów jest istotny w kontekście tematu projektu i każdy z nich ma znaczenie w podejmowanych działaniach. Rozdział trzeci został poświęcony metodyce pracy. W działaniach zostały wykorzystane następujące metody: zabawa inscenizacyjna, metoda ekspresyjna, metoda integracyjna oraz metoda organizowania działalności zespołowej. Również zostały opisane techniki pracy, które są istotne podczas rozwijania inteligencji emocjonalnej i kształtowania zachowań empatycznych. Rozdział ten oprócz metodyki uwzględnia scenariusze zajęć dla dzieci w 3 klasie szkoły podstawowej. Zostały w nich zaplanowane 4 zajęcia, które są ze sobą powiązane i dotyczą sfery emocjonalnej dziecka. Ostatni czwarty rozdział został poświęcony refleksji pe

Projekt dotyczący wspomagania motoryki małej u dzieci w wieku wczesnoszkolnym, rozpoczyna się krótkim wstępem, który wprowadza czytelnika w tematykę pracy. Pierwsze rozdziały zawierają opis rozwoju motoryki małej u dziecka w wieku wczesnoszkolnym oraz jej wpływ na rozwój poznawczy, społeczny oraz emocjonalny. Czytelnik dowiaduje się jaką rolę w życiu dziecka odgrywa dobrze rozwinięta motoryka mała, i co się może stać, w przypadku gdy dziecko nie będzie miało odpowiedniego poziomu sprawności manualnej. W kolejnych rozdziałach przedstawione są przyczyny oraz objawy zaburzeń motoryki małej oraz sposoby jej korygowania i wspomagania. W pracy występuję również krótki rozdział, dotyczący deficytów i opóźnień w rozwoju motoryki małej u dzieci z niepełnosprawnością. Projekt pedagogiczny zawiera 4 scenariusze zajęć, wspomagających rozwój motoryki małej, poprzez odpowiednio dobrane metody i techniki plastyczne. Głównymi celami projektu jest zachęcenie dzieci, do tego aby wykonywały różne prace plastyczne, które wpływają na rozwój sprawności manualnej. Ćwiczenia, które wychowankowie mieli za zadanie wykonać, były proste i szybko się je robiło. Na pierwszych zajęciach dzieci malowały przy użyciu 10 palców i dłoni. Na drugich zajęciach wychowankowie wyklejali rysunki konturowe różnymi ziarnami. Na przedostatnich zajęciach pokazałam dzieciom, w jaki sposób wykonuje się żabki z orgiami. Czwarte zajęcia dotyczyły wykonywania wełnianych myszek. Projekt został zrealizowany w świetlicy środowiskowej we Wrocławiu. Po jego zakończeniu, została napisana szczegółowa refleksja pedagogiczna, dotycząca przebiegu i efektywności zajęć.

Praca, którą napisałam, dotyczy adaptacji dziecka 3- letniego do przedszkola, poprzez wykorzystanie pracy z bajką. napisana została w oparciu o literaturę przedmiotu oraz placówkę, w której odbywałam praktyki studenckie.

Tematem mojej pracy licencjackiej jest „Kształtowanie pozytywnej samooceny wśród uczniów w Szkole Podstawowej w Tuszynie”. Zainteresowałam się tym zagadnieniem, ponieważ dostrzegłam w trakcie praktyk w tej szkole, że uczniowie często wypowiadają się negatywnie na swój temat. Młodzież nie wierzy w siebie co w przyszłości może utrudnić im osiągnięcie sukcesów edukacyjnych oraz zakłóci ich poczucie zadowolenia z siebie. Celem pracy jest pozytywne wzmocnienie opinii uczniów piątej klasy na swój temat. W pierwszym rozdziale została opisana faza rozwoju, którą przechodzą młodzi adolescenci. W wieku jedenastu, dwunastu lat wówczas zachodzą liczne zmiany w układzie hormonalnym, intensywnie przebiega proces dojrzewania płciowego. Uczniowie sami zauważają przemiany w swoim wyglądzie zewnętrznym. Kształtują się u nich nowe struktury poznawcze. Rozwijający się poziom operacji formalnych wzmacnia ich myślenie abstrakcyjne, wzmacnia rozumienie i konstruowanie hipotez. Młodzież wkracza w okres buntu. Wiele osób nie radzi sobie z procesami jakie zachodzą w ich młodych organizmach, a ich tożsamość także ulega przemianie. Adolescenci poszukują poczucia bezpieczeństwa a zarazem oczekują od rodziców coraz to większych przyzwoleń, możliwości eksplorowania świata. Chłopcy jak i dziewczęta koncentrują się na sobie, chcą wzmacniać związki rówieśnicze. W drugim rozdziale ukazałam w swojej pracy jak ważna jest adekwatna samoocena, ponieważ gdy wizja swojej osoby jest zaburzona wówczas o wiele trudniej uczniom jest zaakceptować wszelkie przemiany fizyczne, emocjonalne oraz poznawcze. Dopiero dzięki pozytywnemu postrzeganiu siebie można w pełni rozwijać potencjał. Opisuje to zagadnienie oraz funkcjonowanie osób z różnymi jej wartościami: niską jak i wysoką miarą. W dalszej części pracy zostało przedstawione zagadnienie samowychowania, ponieważ samoocena jest jedną ze składowych owego procesu. W XXI wieku dziecko jest postrzegane jako osoba wyjątkowa, a najważniejsze jest jego dobro. Stąd zwróciłam uwagę na to jak istotne jest wdrażanie do rozwoju osobistego, ponieważ zagadnienie to stało się jednym z wiodących haseł w edukacji. Założeniem opracowanych przeze mnie konspektów poza kształtowaniem pozytywnej samooceny jest nauka autorefleksji, doceniania wartości projektowania celów życiowych, wzbogacania marzeń. Podstawą pracy licencjackiej jest zaplanowanie i zrealizowanie cyklu zajęć z wychowankami. Ja skoncentrowałam się na klasie szkolnej. Tworząc scenariusze korzystałam z różnych metod i technik pracy z dziećmi opracowanych m. in. przez Mieczysława Łobockiego, Marię Molicką, Krystynę Rau oraz Ewę Ziętkiewicz. Każdą z wybranych metod i technik opisałam oraz ukazałam ich związek z tematem pracy. Skoncentrowałam się na aktywnych formach pracy. Stworzyłam takie ćwiczenia, w których uczniowie sami mogą dostrzec zalety pozytywnego wypowiadania się na temat bliskich im osób. Piątoklasiści docenią także siebie, gdy usłyszą szczere i miłe opinie na swój temat. W ostatnim r

Głównym tematem poruszanym w pracy będzie kwestia kształtowania i wzmacniania postawy tolerancji wśród uczniów gimnazjum, poprzez którą należy rozumieć nie tylko zachowania charakteryzujące się przejawami akceptacji wobec innych uczestników rzeczywistości społecznej, ale również postawę akceptacji własnej osoby. W pracy został zaprezentowany cykl zajęć traktujących o tolerancji i samoakceptacji, których odbiorcami są uczniowie Gimnazjum w Pszennie. Zarys przeprowadzonych warsztatów ujętych w pracy został poprzedzony skrupulatną analizą szeregu aspektów rozwoju młodzieży w wieku gimnazjalnym, ukazaniem teoretycznych aspektów zagadnień związanych z tolerancją i kwestią kształtowania postaw, a także charakterystyką metod wykorzystanych w pracy z wychowankami, które stały się podstawą do stworzenia warsztatów o tematyce ujętej w tytule pracy. W pierwszej części pracy został zaprezentowany przekrój przemian rozwojowych przypadających na okres adolescencji, czyli na wiek potencjalnych uczestników zajęć. W rozdziale tym dokonana została ogólna analiza rozwoju wychowanków przypadająca na wiek trzynastu i czternastu lat począwszy od usytuowania wczesnej adolescencji w czasie, kończąc na różnych aspektach rozwoju adolescentów. Szczególna uwaga została poświęcona przemianom biologicznym dokonującym się w okresie pokwitania włączając w to przede wszystkim zmiany hormonalne, zmiany w wyglądzie oraz w funkcjonowaniu organizmu. Innym ważnym aspektem opisanym w tej części jest analiza rozwoju poznawczego przedstawiająca charakterystykę przemian, jakie zachodzą na gruncie procesów umysłowych. Kolejnymi ważnymi elementami są również analiza przemian emocjonalnych obejmująca ewolucje w sposobie przeżywania świata przez wychowanków, charakterystyka zmian przedstawiająca funkcjonowanie społeczne wychowanka, a także analiza przemian osobowości adolescentów związana przede wszystkim z kształtowaniem się samoświadomości i osiągnięciem osobistej tożsamości. Kolejna część pracy traktuje o problemie, czyli o szeroko rozumianej tolerancji. Obejmuje ona analizę zjawiska tolerancji począwszy od zdefiniowania powyższego pojęcia poprzez wyznaczenie jego granic, a kończąc na zestawieniu go z tak zwanym zachowaniem nietolerancyjnym lub pseudotolerancyjnym. Kolejnymi istotnymi elementami zawartymi w tej części jest rola, jaką pełni edukacja międzykulturowa i jakie ma ona znaczenie dla demokratycznych społeczeństw, a także analiza pojęcia samoakceptacji w ujęciu tolerancji własnej osoby, aż po proces kształtowania postaw, jako jednej z form oddziaływań pedagogicznych. W następnej części zawarta została charakterystyka warsztatu pracy wykorzystanego podczas realizacji zajęć z uczniami Gimnazjum w Pszennie. Rozdział ten pokrótce definiuje pojęcia metody dydaktycznej, wychowawczej oraz techniki wychowawczej uwzględniając ich klasyfikacje. Dokładnie opisuje on wszystkie metody i techniki wykorzystane przez osobę prowadzącą zajęcia w trakcie ich realizacji, a także prezentuje prze

Praca dyplomowa o tytule "Uczenie umiejętności reagowania wobec zagrożeń szkolnych w okresie wczesnej adolescencji zbudowana jest z pięciu rozdziałów. Pierwszy z nich opisuje okres dorastania zarówno w sensie fizycznym, jak i psychicznym. Jest to bardzo ważny okres w życiu człowieka. Zachodzą wtedy zmiany w cele człowieka, zwane dojrzewaniem płciowym. Nastolatkom zmieniają się priorytety, inne są upodobania, cele życiowe. Zniekształca się także obraz samego siebie, co powoduje obniżenie poczucia własnej wartości. To z kolei naraża nastolatków na wzrost podatności na manipulację ze strony otoczenia. Drugi rozdział mówi o skomplikowanej strukturze jaką jest środowisko szkolne uczniów. Opisuje interakcje, jakie w nim zachodzą, charakteryzuje jego funkcjonowanie, a przede wszystkim opisuje mechanizmy kierujące konfliktem. Następny rozdział to sedno pracy. Opisane są w nim cztery najczęściej spotykane w szkole zagrożenia: stres, agresja, wykluczenie i manipulacja. Stres jest negatywną reakcją na sytuacje, z którymi nie potrafimy sobie sami poradzić. Następnie poruszana agresja to celowe i świadome wyrządzanie komuś krzywdy bądź fizycznej, bądź psychicznej. Wykluczenie to niezdolność do funkcjonowania w środowisku społecznym, natomiast manipulacja to wywieranie na kogoś wpływu zgodnie z własnymi preferencjami. Następny rozdział jest metodyczny. Opisuje metody i techniki użyte w projekcie. Zawarte są w nim także konspekty zajęć warsztatowych o tytułach "Złość nie daje mi w kość", "Stres? Co to jest?", "Bezbłędnie mówię nie", "Wszyscy jesteśmy sobie bliscy". Ostatni rozdział to ewaluacja po realizacji projektu, a także refleksja pedagogiczna po przeprowadzonych warsztatach.

Tematem pracy licencjackiej jest uczenie sposobów wyrażania emocji i ich rozpoznawania u 10 -latków. Głównym założeniem projektu jest nauczenie dzieci wyrażania emocji i ich rozpoznawania. Wyrażania emocji zarówno pozytywnych, jak i negatywnych. Zajęcia zostały przeprowadzone na 10 -letnich dzieciach w Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży we Wrocławiu w filii nr 3. Przeprowadziłam tam cztery zajęcia, które dotyczyły takich emocji jak: radość, zazdrość, złość i stres. Zajęcia przeprowadziłam bez większych problemów, chociaż zdarzyły się pewne sytuacje wymagające mojej interwencji. W pracy skupiłam się na kilku aspektach rozwoju dzieci w młodszym wieku szkolnym takich jak: rozwój poznawczy, rozumowanie moralne, rozwój społeczny, dojrzałość emocjonalna oraz dziecko jako podmiot własnych działań. W pracy zajęłam się również definicją oraz charakterystyką emocji podstawowych. Przedstawiłam również podstawowe funkcje emocji, narzędzia służące do pomiaru emocji, ekspresję emocji, podejście psychofizjologiczne, poznawcze, międzykulturowe w definiowaniu emocji, proces emocjonalny i jego komponenty. Zwróciłam uwagę również na zaburzenia emocjonalne u dzieci takie jak: agresja, ADHD, zaburzenia lękowe. Podałam ich definicje, objawy, przyczyny i klasyfikacje. Przy opisie wybranych zaburzeń emocjonalnych zwróciłam również uwagę na pomoc udzielaną dzieciom na terenie szkoły z wyżej wymienionymi zaburzeniami. Karanie dzieci z zaburzeniami emocjonalnymi za ich niewłaściwe zachowanie nie jest dobrym rozwiązaniem. Przyczyną niewłaściwego zachowania u dzieci z zaburzeniami emocjonalnymi jest brak poczucia bezpieczeństwa i własnej wartości. W toku prowadzonych zajęć korzystałam z takich metod jak: pogadanka, metoda twórczego rozwiązywania problemów, drama, metoda tworzenia i definiowania pojęć oraz z technik takich jak: mapa pojęciowa , odgrywanie ról, asocjogram, piramida priorytetów oraz ćwiczenie relaksacyjne. Jestem zadowolona z tego, że udało mi się bez większych problemów przeprowadzić zajęcia. Cieszy mnie również to, iż udało mi się nawiązać z dziećmi dobry kontakt. Dobrze czułam się w roli osoby prowadzącej.

Praca dotyczy rozwoju wyobraźni u dzieci we wczesnym wieku szkolnym. Szczególny nacisk położony jest na dzieci, które zaczęły swoją edukację klasy pierwszej szkoły podstawowej. Można w niej znaleźć szeroko ujmowaną definicję wyobraźni a także teorie związane z jej pochodzeniem i funkcjonowaniem. Jest ona umiejscowiona w obszernym pojęciu twórczości, pośród czterech elementów: jej procesu, cech osobowości człowieka, uwarunkowań społecznych i powstałego wytworu. Mówi również o tym, jakich sfer życia człowieka dotyka owa dyspozycja psychiczna, jakie ma dla nas, ludzi, znaczenie i w jaki sposób możemy ją wykorzystywać. Opisane są różne rodzaje wyobraźni - rodzaje tworzenia obrazów i pojęć. Praca silnie skupia się na wpływie szkolnictwa na rozwój wyobraźni i wytworów jakie powstają u dzieci w danym wieku. Nawiązuje do takich elementów jak integracja grupy, odpowiednie środowisko i otoczenie. Projekt skierowany jest do wychowawców świetlic. Szeroko opisuje zadania i cele realizowane na świetlicy szkolnej z odniesieniem do tego, w jaki sposób, właśnie to miejsce można wykorzystać do rozwoju dziecięcej wyobraźni. Głównymi celami przeświecającymi przez projekt są między innymi: rozwój myślenia kreatywnego, kształtowanie ekspresji muzyczno-plastycznej, rozwój wyobraźni symbolicznej, pokonywanie schematów myślowych.

Rodzina jest pierwotnym środowiskiem rozwoju dziecka. W jej polu interakcji zachodzą istotne procesy kształtowania się wartości i potrzeb. Poprzez bardzo bliskie oddziaływania pomiędzy członkami rodziny jest ona w literaturze ujmowana w systemowym pojęciu. Przestrzeń egzystowania rodziny składa się ze wzajemnych relacji, którym podlega każdy z jej członków. W systemie rodzinnym każda zmiana dotycząca jednostki oddziałuje na wszystkich członków rodziny. Ta wzajemność interakcji opartych na sprzężeniach zwrotnych wymaga od instytucji rodziny spełniania funkcji: zapewnienie realizacji potrzeb życiowych oraz utrzymywanie struktury w ścisłym porządku, by móc realizować funkcje zapewniania wzajemnej troski, opieki i ochrony. Na rodzicach, którzy przyjmują role ojca i matki, ciąży odpowiedzialność kształtowania swoich dzieci, wychowywanie ich oraz zawiązywanie emocjonalnych więzi. W okresie dojrzewania najważniejszymi środowiskami rozwoju psychicznego, społecznego oraz kształtowania się tożsamości młodego człowieka jest system rodzinny i grupa rówieśnicza. Dysfunkcja rodziny zaburza ten proces. Wysokofunkcjonujący alkoholizm to tzw. alkoholizm ukryty. Osoby dotknięte jego działaniem funkcjonują prawidłowo, mają dobrą pracę i stałe zarobki i bogate życie towarzyskie, co wiąże się z dużą dawką stresu, który prowadzi do potrzeby sięgania po alkohol. Problem nie jest zauważany, a pomimo tego zaburza on podstawy prawidłowego funkcjonowania systemu rodziny. Stąd też wśród młodzieży dorastającej w takim środowisku powstaje problem świadomego odczuwania swoich emocji, nazywania ich i kontrolowania. Projekt zajęć wychowawczych dla uczniów gimnazjum zagrożonych działaniem ukrytego alkoholizmu ma na celu wykształcenie inteligencji emocjonalnej oraz zwiększenia poczucia wartości młodzieży.

Projekt jest skierowany do wychowanków placówki opiekuńczo- wychowawczej wsparcia dziennego w wieku 9- 12 lat (czyli IV- VI klasy szkoły podstawowej). Jego głównym celem jest wyposażenie dzieci w taką wiedzę i umiejętności z zakresu neurodydaktyki, które pomogą im dopasować proces uczenia się do własnych potrzeb i warunków. W projekcie przede wszystkim duży nacisk został położony na zapoznawanie wychowanków z nowymi sposobami uczenia się, które sprzyjają uczeniu się przez mózg. Bardzo ważne jest zagadnienie poznawania i odkrywania własnych preferencji sensorycznych, które pomogą w odkryciu indywidualnego dla każdego dziecka modelu uczenia się. Kolejną ważną częścią projektu jest stworzenie takich sytuacji i doświadczeń, w których wychowankowie odczują, że mają talenty i predyspozycje do tego, żeby samodzielnie (a także w grupie) osiągnąć sukces. Jednym z zadań projektu było także uzmysłowienie uczniom, że szkoła nie jest jedynym miejscem, w którym zachodzi proces uczenia się. Ewentualnie niepowodzenia nie są wyznacznikiem ich życiowej porażki, ponieważ ważniejsze od ocen jest uczenie się dla siebie, rozwijanie swoich zainteresowań i talentów. Nie każdy musi być dobry w matematyce, ale każdy powinien rozwijać to, co ma w sobie. Odkrywanie nowych, ciekawych sposobów uczenia się może pomóc, często zniechęconym i zestresowanym dzieciom, na nowo zmobilizować się do nauki i znaleźć w niej radość, która towarzyszy wszystkim odkrywcom. Zmiana nastawienia i sposobu uczenia się może być znaczącym zasobem w walce z niepowodzeniami szkolnymi, a także czynnikiem wspierającym rozwój i osiąganie sukcesów przez wychowanków.

W mojej pracy skupiłam się na tym, by stworzyć projekt, który wzmocni motywacje dzieci w wieku wczesnoszkolnym do nauki. Celem pracy było także pokazanie dzieciom, że w szkole nie jest nudno, choć stereotypy i przekonania wielu ludzi na to wskazują. Szkoła dla dzieci nie powinna kojarzyć się z przykrym obowiązkiem, lecz z czymś, co sprawia im radość. Na samym początku pracy wprowadzam w temat i przedstawiam cele, które pragnę osiągnąć, przenosząc proponowane zajęcia w praktykę. W kolejnych rozdziałach przedstawiam bliższe informacje na temat uczenia się, motywacji oraz poziomu rozwoju uznanego za normę u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Następnie pojawia się zagadnienie metod i technik wykorzystanych w projekcie. Opierałam się głównie na klasyfikacji metod według Wincentego Okonia oraz Marii Kwiatkowskiej, techniki zaczerpnęłam przede wszystkim od Jadwigi Krzyżewskiej. W tym rozdziale opisałam krótko wybrane przeze mnie metody i techniki, by dalej przejść do scenariuszy zajęć, w których je wykorzystałam. Zajęcia od początku miały rozluźnić atmosferę w klasie i zintegrować oraz zaktywizować uczniów biorących udział w zajęciach. Moim celem było również zaangażowanie wielu zmysłów każdego z uczniów, ponieważ wtedy lepiej przyswaja się informacje. Na sam koniec pracy umieściłam podsumowanie projektu oraz aneks z załącznikami do zajęć.

Celem niniejszej pracy jest analiza rodzin o zaburzonej strukturze, czyli takiej która nie spełnia przypisanych jej ról społecznych związanych z wychowaniem oraz edukacją dzieci. W dzisiejszych czasach występuje wiele zagrożeń, które w sposób nieunikniony wpływają na strukturę rodziny i jej funkcjonowanie w społeczeństwie. Ciągłe konflikty, pogoń za pieniędzmi oraz karierą, sprawiają że rodzina się rozpada. Niepełna struktura rodziny wpływa niekorzystnie na edukację oraz rozwój dziecka. Poprzez rozpad rodziny zaburzają się jej funkcje m.in opiekuńcza, socjalizacyjna, wychowawcza, a nawet kulturowa. Dziecko nagle widząc zmiany zachodzące w jego wspaniałej, pełnej miłości rodzinie zaczyna odczuwać niepokój, lęk, a także nie chęć do otaczającego go świata. Dużą rolę socjalizacyjną w rozwoju dziecka pełni również szkoła. To ona poprzez różnego rodzaju zajęcia,czy programy profilaktyczne pomaga dziecku zrozumieć otaczający go świat. W moim projekcie pedagogicznym staram się przedstawić problemy współczesnej rodziny jakie w coraz większym stopniu dotykają społeczeństwo oraz w jaki sposób można próbować ten problem chociaż w jakimś stopniu zmniejszyć.

Patriotyzm jest umiłowaniem Ojczyzny, poczuciem więzi ze swoim narodem oraz silnym przywiązaniem do swojego kraju, tradycji i kultury. Jest wartością często zaniedbaną w czasie wychowania. Sens kształcenia postawy patriotycznej tkwi we wzbudzeniu emocji podczas zajęć, aby móc dosadnie trafić zarówno do świadomości jak i do serca. Globalizacja, konsumpcjonizm i ciągła pogoń za hedonizmem gubi wiele cennych wartości, które powinny być fundamentem w życiu człowieka. Przypomnienie o wartościach narodowych można odnaleźć w utworach hip-hopowych. Te, które zostały wykorzystane w czasie realizacji projektu opisują postacie historyczne kierujące się w swoim życiu wartościami takimi jak: wierność, lojalność, braterstwo, czy przyjaźń. Kształtowanie postawy patriotycznej wiąże się z uświadomieniem młodzieży o tym, jak istotna jest pamięć oraz szacunek do ludzi i ich bohaterskich czynów. W blokowiskach rap jest najpopularniejszym rodzajem muzyki. Niestety, nie wszystkie utwory przedstawiają postawy godne naśladowania. Dodatkowo wielu słuchaczy nie do końca rozumie sens treści, który niejednokrotnie ma drugie dno. Warto zatem poszerzyć horyzonty młodych ludzi z pomocą tych wykonawców, których przekaz niesie za sobą wartości pozytywnie wpływające na młodzież.Temat patriotyzmu jest ponadczasowy, towarzyszy nam od najmłodszych lat. Temat patriotyzmu w obecnej chwili jest na topie. Promują go artyści uliczni za pomocą profesjonalnych obrazów graffiti, muzycy, a nawet kibice (chociaż w dość kontrowersyjny sposób). Tym samym pomoc w interpretacji oraz w zrozumieniu wielu treści zawierających wartości patriotyczne jest potrzebny, aby móc poznać i zrozumieć aspekty związane z historią naszego narodu oraz uniknąć nacjonalistycznego toku myślenia. Kształtowanie postawy patriotycznej pozwala odnaleźć swoją tożsamość, poczuć przynależność do społeczeństwa. Ponadto ciekawostki historyczne mogą wzbudzić zainteresowanie, pasję, stanowić alternatywę dla młodzieży z blokowiska, która swój czas bardzo często spędza pod blokiem, co stanowi krótką drogę do demoralizacji. Z praktycznego punktu widzenia zajęcia opierające się na muzyce hip-hopowej są mobilizacją do poszerzania swojej wiedzy historycznej, ciekawym doświadczeniem, które bez wątpienia odróżnia się od tradycyjnych form przekazywania wiedzy. Ponadto daje możliwość zmniejszenia dystansu społeczeństwa wobec tej subkultury, która w naszym kraju jest napiętnowana przez pozostałe kręgi kulturowe.Oprócz wychowania w duchu patriotycznym zajęcia takie dadzą młodym ludziom poczucie zrozumienia i satysfakcji; pozwolą uświadomić młodzieży, że ich styl bycia i zainteresowania są dla grona pedagogicznego istotne. Zajęcia przedstawione w projekcie mogą być wykorzystane zarówno w świetlicach środowiskowych jak i opiekuńczo-wychowawczych. Placówki o charakterze resocjalizacyjnym są również dobrym miejscem, aby urozmaicić czas młodych ludzi oraz zainteresować ich tematyką historyczną. Godziny wychowawcze w szkole gimnazjalnej s

Projekt pedagogiczny o tytule ,,Rozwijanie aktywności twórczej u dzieci w wieku 9-10 lat" skupia się na zagadnieniu poznawania i odkrywania przez dzieci rzeczy nieznanych, niestandardowych oraz tworzenie prac i sytuacji niepowtarzalnych i nieprzewidywalnych. Jest to projekt, którego realizacja jest możliwa na terenie każdej placówki oświatowej. Udział w projekcie jest szansą na uaktywnienie niepoznanych umiejętności, wzbudzenie ciekawości innością, a także rozbudzenie wyobraźni, pomysłowości oraz doskonalenie zdolności pracy w grupie poprzez aktywne w niej uczestnictwo i wypracowywanie kompromisów. Pierwszy rozdział pracy dotyczy właściwości w rozwoju u dzieci w okresie późnego dzieciństwa. W części tej omówione zostały takie zagadnienia jak rozwój motoryczny dziecka, ze zwróceniem szczególnej uwagi na jego drugą fazę, rozwój procesów poznawczych, w tym omówienie znaczenia uwagi, pamięci i myślenia dla poruszanego tematu, rozwój języka i sprawności komunikacyjnych, rozwój emocjonalny, rozwój moralny, skupiający się na koncepcji Jean'a Piageta oraz Lawrence'a Kohlberga, a także rozwój osobowości. W kolejnym rozdziale zostały zawarte zagadnienia dotyczące pedagogiki aktywności twórczej. Szczegółowej analizie został poddany temat definicji twórczości, proces rozwoju pedagogiki twórczości, skupiający się głównie na jej ewaluowaniu w Polsce. Część ta zawiera również analizę znaczenia aktywności twórczej w pedagogice, z uwzględnieniem jej zapotrzebowania we współczesnym szkolnictwie i wpływie na rozwój dziecka. Na rozdział III pracy składają się metody i techniki pracy wykorzystane w toku zajęć z ich analizą oraz scenariusze zajęć grupowych. W rozdziale tym zawierają się takie metody jak drama, metoda pracy z grupą oraz techniki: pantomima, collage, opowiadanie, czy technika zdań niedokończonych. Następnie umieszczone zostały opracowane scenariusze zajęć grupowych do przeprowadzenia z dziećmi w wieku 9-10 lat. Ich celem jest zastosowanie omawianych wcześniej zagadnień w praktyce i późniejsze odniesienie się do ich rezultatów oraz skuteczności. Pracę zamyka refleksja pedagogiczna oraz zakończenie. Zawarty tu został opis placówki wraz z celami jej działalności, charakterystyka wychowanków, uczestniczących w zajęciach realizowanych w ramach projektu, a także refleksje, przemyślenia i uwagi na temat zrealizowanych zajęć. Zakończenie stanowi odpowiedź na zagadnienia i twierdzenia poruszane we wstępie.

Celem mojej pracy jest wykształcenie zdrowych nawyków korzystania z nowych mediów wśród uczniów klas 1-3 szkoły podstawowej. Jest to praktyczny projekt opisujący pracę z dziećmi we współczesnym, technologicznym świecie. Sprzęty takie jak komputer, telewizor, komórki, konsole i wiele innych, na przestrzeni ostatnich lat stały się bardzo modne i potrzebne ludziom, dlatego też występują niemalże w każdym domu. Stały się codziennymi towarzyszami dzieci od najmłodszych lat. Jest to oczywiście bardzo dobry postęp, jednak musimy być świadomi jaki mają one na nas wpływ, a szczególnie na nasze dzieci. W konsekwencji mogą prowadzić do groźnych uzależnień, agresji, problemów zdrowotnych, a także kłopotów w nauce. W swojej pracy dokładnie przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 6-10 lat. Poza tym opisałam teoretyczne aspekty problemu, dokonałam analizy pojęć i oparłam się na przeprowadzonych badaniach w zakresie korzystania nowych mediów przez dzieci. Skupiłam się na tym jak dzieci spędzają swój wolny czas przed monitorami i na tym jak być powinno. Wnikliwie podałam możliwe konsekwencje złego użytkowania nowych mediów, a także wskazówki dla dzieci, rodziców i pedagogów, jak powinno się postępować i jakich zasad należy przestrzegać. Zaplanowałam i przeprowadziłam projekt działań ukierunkowany na kształtowanie racjonalnych nawyków wśród dzieci. Zastosowałam różnorodne metody i techniki pracy z grupą, aby w sposób aktywny i pomysłowy przekazać dzieciom tak ważne kwestie. Zajęcia zrealizowałam w Szkole Podstawowej w Bolesławcu, w marcu 2016 roku. Po przeprowadzonym projekcie, u dzieci wzrosła świadomość, co robią źle i jak powinni postępować. Dzieci nauczyły się, jak same mogą odpowiednio korzystać z nowych mediów, jak kontrolować swój czas i internetowe treści. Moim zdaniem udało mi się przeprowadzić zajęcia bez większych problemów, dzieci chętnie w nich uczestniczyły, zyskały odpowiednią wiedzę i umiejętności. Udało mi się zrealizować założone cele. Uczniowie w okresie wczesnoszkolnym świetnie sobie radzą z technicznym użytkowaniem nowych technologii, natomiast ja chciałam się skupić na tym jak "zdrowo", racjonalnie i bezpiecznie korzystać ze wszystkich nowoczesnych sprzętów znanych uczniom. Nie tylko rodzice i pedagodzy powinni być świadomi jak i przez ile czasu dziecko może korzystać ze sprzętów, nowych technologii, co oczywiście jest bardzo ważne, lecz także ich pociechy, mali uczniowie, gdyż oni również mogą sami decydować o tym jak chcą spędzić wolny czas. Dlatego właśnie należy edukować dzieci w tym zakresie od najmłodszych lat, gdyż te sprzęty oczywiście są im potrzebne i powinni potrafić się nimi obsługiwać, lecz należy wpoić im w tym racjonalny umiar i odpowiednie zasady, aby nie doprowadzić do sytuacji, że "klikną o jeden raz za dużo" i na własnej skórze poniosą tego konsekwencje, np. tracąc dobry wzrok, krzywiąc kręgosłup, nawiązując kontakt z kimś dla nich niebezpiecznym lub w