Praca pt. "Minimalizowanie poziomu lęku za pomocą bajek terapeutycznych u dzieci w wieku przedszkolnym" składa się z dwóch części: teoretycznej i projektowej. Pierwsza z nich- część teoretyczna zawiera pięć rozdziałów. W pierwszym z nich opisuje rozwój dziecka w wieku przedszkolnym, skupiając się głównie na rozwoju emocjonalnym, ponieważ kluczowym problemem postawionym przeze mnie jest lęk. Następnie próbuję go zdefiniować, podaje jego rodzaje, przyczyny powstawania oraz role jaką może pełnić w życiu człowieka. Potem skupiam uwagę na sposobie jego minimalizowania poprzez bajki terapeutyczne, opisuję ich charakterystykę oraz funkcję. W rozdziale trzecim opisuję działalności pedagogiczną przedszkola, regulacje prawne funkcjonowania placówek przedszkolnych, ich cele, funkcje oraz zadania. Rozdział czwarty to opis wybranej przeze mnie placówki- Punktu Przedszkolnego Lutomia I. Na koniec charakteryzuję cele wychowania oraz metody i techniki, po czym podaje własną operacjonalizację celów oraz metodykę projektu własnego. Części druga- projektowa skupią się głównie na konspektach zajęć, w których realizowane są założone w rozdziale piątym cele wychowania oraz sposób ich realizacji poprzez metody i techniki wychowawcze.

Tematem niniejszej pracy jest wzmacnianie samooceny dzieci w szkole wiejskiej w Miączynie. Praca składa się z dwóch części – teoretycznej i projektowej. Pierwsza część pracy opiera się na analizie literatury, związanej z tematem pracy. W pierwszej części rozdziału skupiono się na wieloaspektowym rozwoju dzieci w wieku szkolnym. W drugiej część rozdziału poruszono wiele treści związanych ze wzmacnianiem samooceny, między innymi czynniki determinujące i wpływające na jej rozwój. Zwrócono uwagę na zależności między wychowaniem rodziców, wpływem grupy rówieśniczej, rozwojem emocjonalnym i społecznym, które stanowią integralną część rozwoju samooceny u dzieci. W pracy znajduję się również autorski warsztat, składający się z 4 scenariuszy zajęć, których głównym celem jest wzmacnianie samooceny u dzieci, odbywa się to po przez redukowanie nieśmiałości, budowanie własnej wartości, pracy w grupie, poznaniu siebie i samoświadomości. Użyte techniki i metody, prowadzą do tego, że dzieci otrzymują pozytywne wzmocnienia od swoich rówieśników, integrują się z grupą, ośmielają się. Warsztat skierowany jest do dzieci w wieku 9 – 10 lat, ponieważ jest to wiek, w którym możemy zaobserwować istotne zmiany związane z samooceną u dzieci. Ostatnią część pracy stanowi refleksja po przeprowadzonych zajęciach, w której zawarte są wnioski z prowadzonych zajęć, jak również uwagi, co można ulepszyć i poprawić, aby praca nad wzmacnianiem samooceny u dzieci była bardziej efektywniejsza, zostały również opisane wszelkie trudności, jakie pojawiły się podczas warsztatów.

„ Uczenie rozpoznawania emocji i ich wyrażania wśród uczniów klas I-II” to praca licencjacka, która ma charakter projektowy. Składa się z czterech rozdziałów: dwóch teoretycznych, metodycznego oraz refleksyjnego a jej celem jest nauka rozpoznawania emocji towarzyszących dzieciom w ich codziennym życiu, a także ich wyrażania. Uczniowie podczas cyklu warsztatów poznają emocje, dowiadują się jak je rozpoznawać u siebie a także u innych, oraz uczą się wyrażać je tak, aby nie krzywdzić przy tym rówieśników. W części teoretycznej pracy opisane zostały teorie potrzebne do zrozumienia tematu. Zawiera ona m.in. teorię napięć Roberta Agnewa, definicje asertywności oraz jej rodzaje, a także definicję inteligencji emocjonalnej. Przytoczone zostały również badania dotyczące wpływu kar cielesnych na impulsywność dzieci. Rozdział drugi to część teoretyczna, która opisuje fazy rozwojowe człowieka oraz zmiany, które zachodzą u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Człowiek w tej fazie rozwija się na wielu płaszczyznach, dlatego opisany został rozwój emocjonalny, fizyczny, poznawczy jak i również umiejętności komunikacyjne. Część metodyczna to opis metod i technik stosowanych podczas cyklu warsztatów dotyczących emocji. Na końcu tego rozdziału można zapoznać się z pięcioma scenariuszami zajęć, które zostały przeprowadzone podczas praktyk studenckich. Ostatni rozdział umieszczony w pracy to refleksja pedagogiczna po przeprowadzeniu warsztatów , która zawiera opis placówki w której zostały one zrealizowane i refleksję pedagogiczną dotyczącą całości warsztatów.

Celem mojej pracy jest pomoc, wsparcie dzieci z przedszkola w kwestii edukacji umiejętności językowych oraz komunikacyjnych za pomocą gier i zabaw. W związku z powyższym dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu nauczania dzieci za pomocą udziału fantazji, wyobraźni, czyli pedagogiki zabawy. Podczas tworzenia warsztatów przeanalizowałam fazy rozwoju podopiecznych oraz skupiłam się na najważniejszych aspektach placówki. Zauważyłam, że uczniowie posiadają braki w kwestii językowej, w związku z tym zaplanowałam zajęcia w taki sposób, aby zniwelować te konkretne braki. Opierałam się na metodach pracy we współpracy oraz twórczego myślenia, które idealnie sprawdzały się podczas zajęć. Zajęcia zrealizowałam w kwietniu oraz maju. Po przeprowadzonych zajęciach mogę zauważyć, że podopieczni poznali nowe słownictwo i stosowali je w codziennym życiu. Problemy sprawiły zajęcia podczas, których uczniowie mieli samodzielnie przeczytać bajkę, jednakże nawet ta sytuacja nie wykluczyła realizacji warsztatów. Zajęcia, które stworzyłam mogę zaproponować pedagogom, którzy pragną uczyć za pomocą gier i zabaw z pomocą aktywności uczniów.

Tematem pracy jest motywowanie w procesie doskonalenia kompetencji pracowników. Celem pracy jest analiza znaczenia procesu motywowania poprzez rozwój potencjału pracowniczego oraz doskonalenie kompetencji. W pracy zostaje podkreślona podmiotowość i możliwość rozwoju pracownika jako wyznacznik zadowolenia, satysfakcji i efektywniejszej pracy. Praca omawia temat w różnych aspektach. W pierwszym rozdziale zostały opisane różne znaczenia i podejścia do motywowania pracowników. Dokonano również szczegółowej analizy systemu motywacyjnego oraz czynników motywacyjnych jako niezbędnych elementów procesu motywowania. Drugi rozdział porusza tematykę doskonalenia kompetencji jako aspektu edukacyjnego. Możliwość rozwoju zawodowego w organizacji została przedstawiona poprzez opisanie różnorodnych form doskonalenia kompetencji. Ostatni rozdział pracy jest opisem uwarunkowań skutecznego motywowania. Rozdział zostaje podsumowany ze względu na aspekty edukacyjne, których doświadcza pracownik jak i motywator w procesie motywowania. Praca w całości podkreśla znaczenie motywowania pracowników jako ważny element funkcjonowania organizacji. Miejsce pracy zostaje przedstawione nie tylko jako miejsce pełniące funkcję zarobkową, ale również jako miejsce odpowiednie do rozwijania kompetencji i potencjału pracownika.

Tematem pracy jest rozwijanie twórczego myślenia poprzez zajęcia arteterapeutyczne u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. W pierwszym rozdziale został objaśniony proces twórczego myślenia oraz pojęcia bliskoznaczne twórczości, takie jak kreatywność i innowacyjność. Ostatni z wymienionych terminów został szerzej omówiony w kontekście innowacji pedagogicznych, czego dobrym przykładem są uniwersytety dziecięce. Głównym celem tego rodzaju placówek jest rozwijanie twórczego potencjału dzieci. Uczniowie pragnący działać na rzecz rozwoju swej twórczości i kreatywności mają również możliwość udziału w programie edukacyjnym Odyseja Umysłu, który realizowany jest w formie konkursu i ma na celu uczenie myślenia kreatywnego oraz krytycznego, jak również rozwijanie zdolności twórczych poprzez angażowanie uczniów do procesu twórczego rozwiązywania problemów. Ważne zadanie stawiane jest także przed pedagogami twórczości, którzy wspierając twórcze uzdolnienia swych uczniów powinni mieć na uwadze przede wszystkim potrzeby i możliwości dzieci oraz ich motywacje. Istotne są także warunki zewnętrzne sprzyjające rozwijaniu twórczości uczniów oraz odpowiedni dobór metod, form i środków dydaktycznych. Istotną kwestią w kształceniu ku twórczości jest wyposażenie uczniów w tworzywo twórcze. Popularna, w owym kształceniu, jest grupowa forma uczenia się określana mianem treningu twórczości, mającego na celu nauczanie twórczych postaw oraz technik myślenia twórczego, jak również wzmacnianie zdolności twórczych poprzez ćwiczenia. W opisywanym rozdziale wskazane są także różnice między myśleniem kreatywnym, krytycznym a komputacyjnym. Na zakończenie tej części przedstawione są metody pracy arteterapeutycznej, takie jak Metoda Malowania Dziesięcioma Palcami czy Life/Art Process, które również sprzyjają rozwijaniu twórczego myślenia. Drugi rozdział to rozważania nad rozwojem dzieci w młodszym wieku szkolnym, gdyż tej grupy wiekowej dotyczy owa praca. W kolejnym rozdziale przedstawione zostały metody oraz techniki pracy projektowej. Szerzej opisano metody asymilacji wiedzy oraz metody waloryzacyjne. Wśród technik wyróżniono natomiast techniki oddziaływań niewerbalnych oraz elementy takich technik arteterapii jak: muzykoterapia, choreoterapia i filmoterapia. Powyższa metodologia została zastosowana podczas zajęć arteterapeutycznych przy realizacji scenariuszy zaproponowanych w czwartym rozdziale. Praca zakończona jest refleksjami pedagogicznymi, które narodziły się podczas prowadzenia zajęć z wykorzystaniem elementów arteterapii z dziećmi w wieku wczesnoszkolnym w Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży "Miś" we Wrocławiu.

Tematem niniejszej pracy jest „Rozwijanie wyobraźni u dzieci 6-letnich poprzez literaturę dziecięcą”. Celem było zagłębienie się w tematykę wpływu literatury na dziecięcą kreatywność i rozwijanie myślenia twórczego dzieci, a także wykorzystanie w atrakcyjny sposób dzieł literackich w scenariuszach zajęć. Ze względu na coraz to prędzej rozwijającą się technologię, która zastępuje dziecięcą rozrywkę od najmłodszych lat, bardzo istotne jest rozbudzanie w naszych pociechach zainteresowania literaturą, która zbawiennie oddziałuje na rozkwit i wzmacnianie inwencji twórczej czy abstrakcyjnego rozumowania. Są to cechy, których posiadanie rzutuje zdecydowanie pozytywnie na życie każdego człowieka. Praca dzieli się na trzy części. Pierwsza z nich to część teoretyczna, w której zawarte są tematy ściśle związane z przedmiotem pracy jak: rola dziecięcej zabawy oraz jej wpływ na późniejsze prosperowanie człowieka, czy bajkoterapia jako zamierzone działanie oparte na stosowaniu bajek lub baśni w rozwijaniu kreatywności. Inny temat dotyczy pedagogiki twórczości posiłkującej się możliwościami twórczymi człowieka. W części tej można znaleźć opis sylwetki kreatywnego pedagoga i informacje jakie cechy powinien owy pedagog posiadać, a także informacje dotyczące metod i technik aktywizujących, które są mocno zespolone i pomocne w rozbudzaniu pokładów twórczości podopiecznych. Rozdział drugi części pierwszej uwzględnia aspekt rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym na wszelkich możliwych płaszczyznach, m.in. na tle rozwoju fizycznego, poznawczego, społecznego czy emocjonalnego. W kolejnej części – metodycznej, opisane zostały wszelkie metody i techniki użyte w dołączonych do pracy scenariuszach zajęć. Cykl zajęć nakierunkowany jest na rozwijanie wyobraźni oraz pobudzanie zamiłowania dzieci do literatury. W części końcowej uwzględniony został krótki opis placówki, w której zostały przeprowadzone scenariusze zajęć, a także osobista refleksja pedagogiczna z przebiegu mojej pracy.

Niniejsza praca nosi tytuł „Rozwijanie umiejętności pracy w grupie poprzez zabawy integracyjne”. Jej celem jest rozwinięcie powyższej zdolności u dzieci w wieku od 7 do 10 lat, które są na różnym poziomie rozwoju w sferze poznawczej, ruchowej i emocjonalno- społecznej. Praca składa się z kilku rozdziałów. Pierwszy rozdział ma charakter teoretyczny. Przedstawiono w nim między innymi problematykę roli wychowawców i rodziców w rozwijaniu kompetencji społecznych u dzieci, znaczenie grupy rówieśniczej w pracy pedagogicznej czy rodzinę jako środowisko kształtowania poczucia własnej wartości u dzieci. Drugi rozdział także posiada charakter teoretyczny. Dokonano w nim analizę rozwoju motorycznego, poznawczego, społecznego, moralnego, fizycznego, emocjonalnego a także osobowościowego u dzieci w wieku od 7 do 10 lat. Trzeci rozdział natomiast przedstawia metody nauczania oraz techniki obecne w projekcie, a także cztery scenariusze zajęć. Wspomniane konspekty miały na celu głównie rozwinięcie umiejętności obecnej w tytule pracy. W ostatnim rozdziale opisano jakie warunki panowały w świetlicy szkolnej znajdującej się w Szkole Podstawowej numer 63 we Wrocławiu w której zostały przeprowadzone zajęcia a także przeanalizowano w tym rozdziale poszczególne zabawy obecne w scenariuszach. Ponadto przedstawiono co się udało zrealizować a co zostało zastąpione innymi zabawami oraz jak reagowali uczniowie na określone ćwiczenia.

Celem mojej pracy jest wsparcie rozwoju emocjonalnego dzieci z klas 1-3 szkoły podstawowej. Do osiągnięcia zamierzonego efektu, postanowiłam wykorzystać zajęcia muzyczne, które są pomocne w aktywizowaniu dzieci, usprawniają i stymulują procesy poznawcze. Ponadto muzyka uczy refleksyjności, ma wpływ na ekspresję i uwrażliwia człowieka na bodźce, które do niego docierają. To wszystko łączy się z celami zajęć, opisanymi w niniejszej pracy, wśród których można wyróżnić: uwrażliwienie dzieci na otaczający świat, ludzi, na to, co przeżywają nie tylko oni sami, ale i osoby, z którymi się spotykają oraz zapoznanie ze społecznie akceptowanymi sposobami wyrażania własnych emocji. Wyposażeni w nową wiedzę, dotyczącą własnych stanów, ich różnorodności, sposobów ich wyrażania, a także rozpoznawania, ma im być łatwiej funkcjonować w społeczności, lepiej rozumiejąc innych i będąc lepiej rozumianym. Dokonałam dokładnej analizy zagadnień związanych z tematyką pracy, postanawiając skoncentrować się na najważniejszych dla mnie aspektach. Poruszyłam kwestię napięć, jakich doświadczają i z jakimi zmagają się młodzi ludzie. Opisałam mechanizm ich powstawania, który, moim zdaniem, powinni znać zarówno wychowawcy, jak i rodzice czy opiekunowie. Postanowiłam też poruszyć kwestię wpływu wychowania na ekspresję dziecka oraz jego funkcjonowanie w przyszłości. Za istotne uznałam również opisanie tego jak muzyka może wpłynąć na kształtowanie sfery uczuć, ze względu na wykorzystanie jej przeze mnie podczas zajęć oraz poczucie, że jest ona silnie związana z tym tematem. Wybierając grupę docelową i decydując się na placówkę, jaką jest świetlica szkolna, nie mogło również zabraknąć odniesienia do wpływu wychowawczego szkoły na sferę emocjonalną, a także tego czy i w jaki sposób wykorzystuje do tego zajęcia muzyczne. Opisałam najważniejsze kwestie dotyczące rozwoju dzieci na tym etapie i na podstawie prawidłowości rozwojowych, dostosowałam metody i techniki, jakie wykorzystywałam podczas realizacji zajęć z grupą. Opierając się głównie na metodach działań praktycznych, ekspresyjnych i gier dydaktycznych, zrealizowałam zajęcia w Szkole Podstawowej im. Jerzego Badury w Międzyborzu. Z wychowankami świetlicy szkolnej spotkałam się pięć razy w maju. Zajęcia odbywały się przez trzy tygodnie, po jednej godzinie dydaktycznej w wybrane dni. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że wzrosła świadomość emocji przeżywanych przez uczestników. Wychowankowie wykształcili umiejętność nazywania, rozpoznawania i ekspresji emocji. Problem sprawiły zajęcia mające wykorzystać umiejętności radzenia sobie w sytuacjach problemowych uczestników. Nie udało się zrealizować scenek, ze względu na ograniczony czas zajęć oraz nieśmiałość uczestników, zauważalną podczas ćwiczenia poprzedzającego. Cele tych zajęć zostały jednak osiągnięte, dzięki zmianie przebiegu ćwiczenia. Siedząc w kręgu, dzieci udzielały odpowiedzi, dotyczących rozwiązania sytuacji problemowych, w jakich każdy z nich mógłby się znaleźć. Odp

Okres adolescencji jest to czas, kiedy dochodzi do wielu zmian w zakresie rozwoju emocjonalnym u młodego człowieka. Młodzież odczuwa wówczas wiele emocji, co spowodowane jest zmianami biologicznymi i hormonalnymi. Labilność emocjonalna charakterystyczna dla tego okresu oznacza łatwe przechodzenie do stanów skrajnych emocjonalnie i nie ułatwia funkcjonowanie w życiu adolescenta. Praca nosi tytuł: „Stymulowanie rozwoju emocjonalnego u młodzieży w Ośrodku Socjoterapii” i można w niej znaleźć wskazania oparte na literaturze naukowej, które przedstawiają negatywny wpływ nieprawidłowego rozwoju emocjonalnego u młodzieży. Wszelkie zakłócenia w życiu rówieśniczym i rodzinnym wpływają na rozwój jednostki. Smutek, złość, gniew, odrzucenie i niechęć są tylko częścią spośród regularnie odczuwanych emocji podczas okresu dorastania. Mogą one wywoływać agresje fizyczną i słowną, brak samoakceptacji, zakłócenia w funkcjonowaniu w społeczeństwie, samookaleczanie, nieprzestrzeganie ogólnie przyjętych norm i zasad. Celem pracy jest udowodnienie, jak bardzo ważną rolę odgrywa odpowiednie stymulowanie rozwoju w okresie dorastania. Pierwsza część pracy to rozdział poświęcony wyjaśnieniu problematyki wzmożonej emocjonalności wśród młodzieży w nawiązaniu do czynników patogennych. Opisane są w niej zaburzenia emocjonalne, które mogą wpływać na nieodpowiednie zachowanie, błędne myślenie, depresyjność, opóźnienia w rozwoju społecznym i dojrzałości. Ta część poświęcona jest również wychowawczej funkcji rodziny w kształtowaniu się emocjonalności dziecka oraz przestępczości młodzieży w odniesieniu do relacji społecznych. Drugi rozdział skupia się na analizie rozwojowej, a w szczególności rozwoju emocjonalnym, który powiązany jest z rozwojem społecznym, fizycznym, umysłowym, moralnym i światopoglądu. Różnorodność przeżywanych stanów emocjonalnych często jest niezrozumiała dla młodzieży oraz może stanowić dla nich zagrożenie w momencie nawarstwiania różnych emocji. Trzecia część zawiera opis metod i technik kształcenia, które wykorzystywane są w stworzonych i przeprowadzonych zajęciach oraz zestaw scenariuszy. Pogadanka, metoda przypadków, giełda pomysłów metoda ekspresyjna oraz zabawa to metody, które są opisane w tej części w celu wyjaśnienia na czym polegają i po co zostały zastosowane. Techniki, czyli sposoby oddziaływań wychowawczych, które zostały zawarte w scenariuszach to: technika wymiany opinii, techniki dramy, techniki wsobnej ekspresji plastycznej. Ostatni rozdział składa się z opisu placówki, czyli Ośrodka Socjoterapii i analizy przeprowadzonych zajęć oraz wniosków na temat ich sensu. Każde zajęcia zostały opisane dokładnie z wyróżnieniem zajęć najbardziej istotnych. Na końcu tej części znajduję się podsumowanie przeprowadzonych zajęć z dołączeniem oceny uczestników. Analiza literatury oraz przeprowadzone zajęcia z klasą VII w Ośrodku Socjoterapii udowadniają, jak bardzo ważnym tematem są emocje wśród młodzieży oraz odpowiednie stymulowanie rozwojem emocj

Celem mojej pracy jest wsparcie wychowanków z Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży w kwestii tolerancji. Problem ten zainteresował mnie ponieważ obserwując zmiany współczesnego świata zauważyłam, że brak tej cechy jest dużym problemem w polskim społeczeństwie. W związku z tym przeanalizowałam rozwój dzieci w środkowym wieku szkolnym, oraz dokonałam teoretycznej analizy z zakresu edukacji wielokulturowej. Szczególnie dokładnie przeanalizowałam działalność Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży Stowarzyszenie Pomocy „Iskierka”, wśród wychowanków zauważyłam deficytu w zakresie tolerancji, zaplanowałam projekt, który pozytywnie wpłynie na ich rozwój w tej dziedzinie. Zajęcia realizowałam od ósmego do dwudziestego maja, był to cykl pięciu warsztatów. Po przeprowadzonych zajęciach mogę stwierdzić, że mój cel został zrealizowany, a u wychowanków wzrósł poziom tolerancji. Cykl zajęć mogę polecić nie tylko wychowankom Centrum Rozwoju i Aktywności, ale wszystkim dzieciom, u których można zdiagnozować deficyty tolerancji lub zagrożenie takim deficytem.

Tematem niniejszej pracy, jest „Podtrzymanie tożsamości kulturowej u dzieci ukraińskiego pochodzenia mieszkających w Polsce”. Temat ten, został poruszony, ponieważ w polskich szkoła pojawia się coraz więcej ukraińskich dzieci. Celem tejże pracy, jest przeprowadzenie z dziećmi zajęć, które miały przybliżyć im ich kulturę, tradycję oraz język. Warsztaty przeprowadzono w szkole podstawowej z punktem z ukraińskim językiem nauczania. Pierwsza część pracy, to opis funkcjonowania mniejszości ukraińskiej w Polsce. Przedstawiono aktywność: społeczną, kulturową oraz edukacyjną. Opisano ukraińskie szkoły oraz punkty z ukraińskim językiem nauczania, które są obecne w Polsce. Zwrócono również uwagę, na wartość edukacji wielokulturowej oraz międzykulturowej w szkolnictwie ukraińskim. Druga część pracy zawiera analizę rozwojową dziecka w wieku 8-10 lat. Jest to wiek dzieci, z którymi przeprowadzono zajęcia. Następna część, to metody oraz techniki pracy z dziećmi, które zostały opisane na podstawie literatury pedagogicznej. Każdy opis, posiada odniesienie do tego, jak dana metoda i technika będą wykorzystane w praktyce. Do tej części, zamieszczono również cztery konspekty o tematach sprzyjających przybliżaniu dzieciom ich kultury, tradycji oraz języka. Zadania i ćwiczenia zostały tak skonstruowane, aby dzieci z przyjemnością przyswajały wykładaną wiedzę. Ostatnią częścią pracy, jest przedstawienie placówki, w której przeprowadzono zajęcia, a także analiza pedagogiczna po przeprowadzeniu warsztatu. Opisano ewaluację, która przedstawia refleksję z zrealizowanych zajęć.

Praca licencjacka pod tytułem „Wzrost orientacji zawodowej wśród uczniów klasy 3 gimnazjum poprzez warsztaty autoprezentacji” porusza kwestię wyborów zawodowych młodzieży. Dotyczy sytuacji z którą musi się zmierzyć każdy młody człowiek, wybierając szkołę średnia. Jest to temat żywo adolescentów dotyczący, wymagający poświęcenia mu uwagi. W opracowaniu tym znajdziemy informację na temat zwiększenia orientacji zawodowej uczniów, dzięki budowaniu przez nich pozytywnego obrazu siebie. Podczas prowadzonych warsztatów nastolatki stają się bardziej samoświadomi, co wpływa na ich dalsze decyzje zawodowe. Praca podzielona jest na dwie części : teoretyczna i projektowa. W pierwszej z nich scharakteryzowana jest orientacja zawodowa, doradztwo oraz autoprezentacja i jej aspekty . Uwzględniony jest także profilaktyczny charakter projektu pedagogicznego. Możemy też uzyskać wiele informacji na temat rozwoju nastolatków, ze szczególnym uwzględnieniem piętnastego i szesnastego roku życia. Praca dostarcza także wskazań wychowawczych w pracy z młodzieżą. Część ta w dużej mierze opiera się na literaturze przedmiotu, korzystając między innymi z dorobku psychologii rozwojowej. Część druga zawiera opis pięciu scenariuszy wraz z charakterystyka metod i technik wykorzystywanych do przeprowadzenia ich. Zajęcia ukierunkowane są na poznanie siebie poprzez odkrycie swoich mocnych stron, typu osobowości oraz rodzajów i kierunków szkół średnich. Wiedza ta pozwoli uczniom na podjęcie decyzji w zgodzie ze sobą, uwzględniając ich zdolności i stan zdrowia. Uczestniczy uczą się także prawidłowych relacji interpersonalnych oraz współpracy w grupie. Ćwiczenia dają okazję do integracji i zbudowania dobrej atmosfery. Scenariusze skonstruowane są w taki sposób, aby tworzyły spójny cykl. Na każdych zajęciach uczestnicy zdobywają nową wiedzę, którą ostatecznie wykorzystują podczas ostatnich zajęć. Młodzież została przeprowadzona przez poszczególne ćwiczenia tak, aby umożliwić im zdobycie informacji potrzebnych do stworzenia własnej ścieżki kariery. Informacje zdobyte na swój temat, pozwolą im nie tylko na podjęcie decyzji wyboru szkoły średniej, ale stają się dla nich cenna wiedzą która może przydać im się niezliczonej ilości okazji. Tę część pracy zakańcza refleksja pedagogiczna po przeprowadzonych warsztatach, opis placówki w której się one odbyły oraz przedstawione są wnioski końcowe.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci świetlicy szkolnej nr 80 im. „Tysiąclecia Wrocławia” we Wrocławiu w kwestii rozwoju percepcji słuchowej. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ jest to ważny element rozwoju dzieci we współczesnych czasach. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu trudności współpracy, problemu słuchania i doświadczania dźwięku wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkoły nr 80 im. „Tysiąclecia Wrocławia”,ponieważ wychowankowie wykazywali nieumiejętność w zakresie odbioru dźwięku i niski poziom współpracy w grupie. Zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich rozwój. Opierając się głównie na metodach oddziaływań w grupie i techniki pracy w grupie, zajęcia zrealizowałam na przełomie kwietnia i maja na zajęciach świetlicowych. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u podopiecznych wzrosła zdolność współdziałania, koncentracja na dźwięku oraz wrażliwość słuchowa. Problemy sprawiły zajęcia dotyczące analizy i syntezy głoskowej. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane.

Tematem pracy jest: „Rozwijanie komunikacji werbalnej i niewerbalnej poprzez gry i zabawy wśród uczniów z klas I-III”. Celem pracy jest zapoznanie dzieci z podstawowymi pojęciami związanymi z komunikacją, zarówno werbalną jak i niewerbalną. Praca ma również na celu kształtowanie u dzieci prawidłowych postaw komunikacyjnych. Wprowadzenie komunikacji niewerbalnej ma za zadanie przybliżyć uczniom wiedzę na temat uczuć i emocji, ale także ukazać im jak mają sobie z owymi emocjami i uczuciami radzić. Praca składa się z czterech rozdziałów. Dwa pierwsze rozdziały składają się z części teoretycznej, kolejny z części metodycznej, a ostatni z części refleksyjnej. W pierwszym rozdziale podjęty jest temat komunikacji, wyjaśnione są w nim pojęcia związane z komunikacją oraz opisane cechy i funkcje, które pełni komunikacja. Kolejny temat w tym rozdziale mówi o roli pedagoga w kształtowaniu nawyków komunikacyjnych u dzieci, opisane jest w nim pojęcie kompetencji komunikacyjnych, ale również można w nim znaleźć zadania nauczyciela, które mają się przyczynić do rozwoju kompetencji komunikacyjnych u dzieci. Ostatnim tematem poruszonym w tym rozdziale jest rola zabawy w rozwoju dziecka. Opisane są w nim cechy zabawy, jej funkcje oraz korzyści jakie niesie za sobą zabawa. W drugim rozdziale przedstawiona jest charakterystyka rozwoju dziecka w okresie późnego dzieciństwa – młodszego wieku szkolnego pod kątem rozwoju: fizycznego, motorycznego, poznawczego, społecznego, emocjonalnego, moralnego oraz pod kątem rozwoju osobowości i sprawności językowych i komunikacyjnych. W trzecim rozdziale są zawarte cztery scenariusze zajęć, które zostały przeprowadzone na potrzeby pracy oraz opis metod dydaktycznych i technik nauczania, które zostały wykorzystane podczas prowadzenia zajęć. W czwartym rozdziale znajduje się opis placówki, w której zostały przeprowadzone zajęcia oraz opisana jest w nim refleksja z przeprowadzonych zajęć.

Tematem pracy jest: wzmacnianie dojrzałości emocjonalnej dzieci 6 – letnich poprzez zabawy kreatywne. W pracy przedstawiono problem, który jest związany z nazywaniem i rozpoznawaniem wszelakich emocji, szczególnie tych negatywnych, przez dzieci w wieku przedszkolnym. Emocje towarzyszą każdemu od urodzenia, dlatego prawidłowy przebieg rozwoju emocjonalnego jest bardzo ważny, ponieważ wpływa on na późniejsze okresy życia. Praca ta składa się z czterech głównych rozdziałów. W pierwszym z nich została zawarta problematyka dojrzałości emocjonalnej dziecka na podstawie literatury. Opisano w niej jakie działania rodziców i nauczyli, a także jakie zabawy przyczynią się do wzmocnienia rozwoju emocjonalnego, jak samoświadomość i asertywność wpływa na człowieka oraz jak ważne jest kształtowanie samooceny dziecka w rodzinie. W drugim rozdziale został scharakteryzowany rozwój dzieci w wieku 6 lat pod względem fizycznym, motorycznym, emocjonalnym, poznawczym, społeczno – moralnym oraz sprawności językowych i komunikacyjnych. W trzecim rozdziale znajdują się cztery konspekty, które zostały przeprowadzone w celu wzmocnienia u dzieci umiejętności nazywania i rozpoznawania emocji. W rozdziale tym opisane są również metody i techniki zastosowane podczas realizacji tych konspektów. W ostatnim rozdziale, czyli czwartym została scharakteryzowana placówka – Publiczne Przedszkole nr 2 im. Kubusia Puchatka w Zdzieszowicach, w której zostały przeprowadzone powyższe konspekty. Znajduje się tutaj także dokładna analiza po zakończonych zajęciach, która uwzględnia jakie cele zostały osiągnięte oraz czego nie udało się zrealizować.

Niniejsza praca dyplomowa koncentruje się na ujętym kompleksowo zagadnieniu kształtowania aktywności fizycznej u wychowanków w wieku 8-12 lat uczęszczających do świetlicy środowiskowej. Głównym elementem pracy jest prezentacja autorskiego projektu wychowawczego, który dostosowany jest do szczególnych potrzeb podopiecznych placówki w której projekt był realizowany. Praca zawiera prezentację i analizę scenariuszy zajęć, które zostały zrealizowane. Praca zawiera również rzetelną ocenę realizacji założeń jakie autor określił we wstępnej części pracy.

Tematem pracy jest redukowanie nieśmiałości w relacjach interpersonalnych przy pomocy warsztatów teatroterapii. Praca składa się z części teoretycznej i metodycznej. Teoria zawiera opis założeń teatroterapii oraz związek pomiędzy warsztatami teatroterapii a nieśmiałością. Teatroterapia powstała jeszcze w Starożytności i do naszych czasów stopniowo się rozwija. Teraz nacisk kładzie się na wdrażanie zajęć z elementami teatroterapii do programu szkolnego oraz w ramach zajęć rozwijających. Następnym poruszonym wątkiem jest analiza poszczególnych etapów rozwoju jednostki. Na rzecz pracy została opisana III era rozwoju według Daniela Levinsoana – dzieci w wieku 10-25 lat. Głębsze zapoznanie się z rozwojem społecznym, emocjonalnym, moralnym, a także rozwojem tożsamości jednostki pozwala na zrozumienie zachowania dzieci w konkretnych sytuacjach. Psychologiczne aspekty dają wgląd do przyczyn powstania tejże nieśmiałości. W kolejnym rozdziale zostały opisane metody i techniki, które się przydadzą przy konstruowaniu konspektów i prowadzeniu warsztatów. W teatroterapii stosuje się dużo metod pobudzających do działania ruchem lub słowem oraz elementy dramowe. Praktyczna część polega na refleksji nad przeprowadzonymi wcześniej warsztatami. Większość ćwiczeń została zrealizowana bez większych mankamentów. Jednak prawie przy wszystkich zadaniach dałoby się coś zmienić, ulepszyć lub nakierować kogoś innego w jaki sposób prowadzi się takie warsztaty.

Tematem projektu jest bajkoterapia, która występuje jako przykład redukowania napięć emocjonalnych u dzieci wieku szkolnym. Bajkoterapia polega na wykorzystywaniu tekstów literackich bajek i baśni w celach terapeutycznych, edukacyjnych i relaksacyjnych. Wykorzystuje się ją podczas warsztatów redukujących napięcia emocjonalnego. Odbiorcami bakjkoterapi są dzieci wieku szkolnym 7-9 lat Celem owego projektu było zaproponowanie zajęć o wartościach wynikających z poznania i zrozumienia własnych uczuć innych osób poprzez redukowanie napięć emocjonalnych za pomocą warsztatu bajkoterapii. W pierwszym rozdziale scharakteryzowano napięcia emocjonalne pod względem teoretycznym oraz przedstawiono analizę rozwojową u dzieci. W drugim rozdziale opisano metody pracy wychowawczej oraz techniki prowadzenia warsztatów. W trzecim rozdziale przedstawiono analizę pedagogiczną proponowanych zajęć o emocjach. W projekcie zaproponowano warsztaty o emocjach i uczuciach. Koncepcją projektu było zaprezentowanie zajęć, które wykażą rozwój emocjonalny poprzez oddziaływania wspierające. Zastosowanie oceniania kształtującego w scenariuszach dostarczy sposób sprawdzenia ewaluacji podopiecznych Pod koniec projektu opisano wpływ poszczególnych zabaw na sfery funkcjonowania.

Praca dyplomowa podejmuje problematykę porozumiewania się między rówieśnikami w wieku nastoletnim. Zawarłam w niej definicyjne ujęcie terminów komunikacji, komunikowania oraz komunikowania się. Opisałam różne podejścia rozumienia pojęcia komunikacji oraz wybrane modele porozumiewania się. Omówiłam rolę grupy rówieśniczej w kształtowaniu relacji, a także, jaki wpływ wywierają nowe technologie na sposób porozumiewania się, jakie niosą ze sobą skutki pozytywne i ograniczenia w tym procesie. Zawarłam etymologię słowa empatia, różne jej definicje oraz funkcje, jakie pełni. Opisałam sześć mechanizmów wpływających na pobudzenie empatyczne u człowieka, a także jej siedem poziomów. Skupiłam się na opisaniu rozwoju społecznego, emocjonalnego i psychicznego dzieci w wieku trzynastu lat. Cykl scenariuszy napisany w ramach pracy dyplomowej ma na celu rozwinąć umiejętności komunikacyjne, w tym umiejętności związane z rozpoznawaniem własnych stanów emocjonalnych oraz stanów emocjonalnych u rozmówcy, a także umiejętności nazywania ich. Ponadto, mają na celu zapoznać uczestników zajęć z poprawnym tworzeniem komunikatów. W związku z napisanymi scenariuszami, w pracy również zawarłam ogólne definicje metod i technik prowadzenia zajęć, a także wymieniłam i omówiłam metody i techniki użyte przeze mnie w scenariuszach. Scharakteryzowałam placówkę, w której realizowałam swój cykl scenariuszy, a także zespół klasowy, z którym miałam przyjemność pracować. Po przeprowadzonych zajęciach, opisałam wybrane ćwiczenia i zabawy, zaznaczyłam, co poszło po mojej myśli, na jakie problemy się natknęłam. Wskazałam również modyfikacje, których dokonywałam w trakcie zajęć, ale także te, które bym wprowadziła przy kolejnej możliwości przeprowadzenia tych scenariuszy.

Ludzie mogą komunikować się na wiele sposobów. Gestykulacja, mimika, mowa ciała dostarczają mnóstwo informacji. Każdego dnia komunikujemy się z wieloma osobami. Istnieją różne powody komunikacji. Komunikujemy się, aby zademonstrować to, co odczuwamy w danej chwili, by wyrazić własne potrzeby, chęci, wymienić wiadomości z drugim człowiekiem, aby uzyskać wsparcie od niego, zaspokajać swoje potrzeby. W toku komunikacji interpersonalnej człowiek dostarcza informacje drugiej osobie oraz otrzymuje je od tej osoby. Tematem powyższej pracy dyplomowej jest „Rozwijanie komunikacji werbalnej u dzieci w wieku wczesnoszkolnym (7-9)”. Niniejszą pracę cechuje charakter projektowy. Postanowiłam pisać pracę o tej tematyce, ponieważ komunikacja werbalna jest bardzo ważną częścią rozwoju dziecka, a sam temat niezwykle ważny i warty zgłębienia. Celem niniejszej pracy była próba rozwinięcia komunikacji werbalnej u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Współcześnie coraz mniej uwagi poświęca się komunikacji werbalnej, dlatego warto podjąć ten temat. Rozmowa dwojga ludzi nierzadko jest podmieniana na wysyłanie wiadomości tekstowych. Rodzice przeznaczają mało czasu na dialog ze swoimi dziećmi. Dla każdego główną rolę gra wirtualny świat w którym brakuje miejsca na dialog z drugim człowiekiem. Jest przesyłanie wiadomości w postaci zdawkowych zdań, posługiwanie się skrótami językowymi. Dlatego ważne jest, aby uwidocznić rozwój komunikacji werbalnej, na co zwracam uwagę w niniejszej pracy dyplomowej. Pierwszym rozdziałem, który został w niej napisany jest rozdział teoretyczny. Na jego wstępie skupiłam się na próbie scharakteryzowania kompetencji komunikacyjnych dzieci w młodszym wieku szkolnym. Pierwszy podrozdział poświęcony został charakterystyce kompetencji komunikacyjnych. Powołałam się tutaj między innymi na opracowania Anny Wojnarskiej oraz Kingi Kuszak. W drugim podrozdziale skupiłam się na technikach komunikacji werbalnej. Na wstępie zdefiniowałam komunikację i komunikację werbalną, ponieważ będzie to odpowiedni początek do kolejnych przemyśleń dotyczących technik komunikacji w następnej części niniejszego podrozdziału. Pytania to jedne z technik komunikacji werbalnej, które zostały scharakteryzowane w tym podrozdziale. Trzeci podrozdział był poświęcony roli nauczycieli oraz rodziców w kreowaniu kompetencji komunikacyjnych dziecka. W drugim rozdziale pracy skupiłam się na analizie rozwojowej dziecka w różnych okresach życia. Zostały tu zanalizowane zmiany jakie dokonują się w rozwoju człowieka zaczynając od fazy noworodka a kończąc na późnym dzieciństwie. Trzeci rozdział został poświęcony metodom pracy wychowawczej i pedagogicznej. Opisałam tu różne metody i techniki. Zaprezentowałam również autorskie scenariusze zajęć, które zostały zrealizowane z dziećmi w wieku 7-9 lat w Szkole Podstawowej Czwarty rozdział opisywał warunki miejsca, gdzie był realizowany projekt oraz refleksję pedagogiczną nad scenariuszami zajęć, które przeprowadzono. Opisano w niej co udało się zr