Niniejsza praca pt.: „Znaczenie kompetencji rodzinnych na rynku pracy – projekt warsztatów dla kobiet powracających na rynek pracy po okresach przerw związanych z wychowywaniem dzieci”porusza temat związany z kobietami na rynku pracy oraz ich współczesną sytuacją. Dotyczy kobiet powracających na rynek po urlopach wychowawczych. Nie zawsze te powroty są dla kobiet łatwe i efektywne. Często spotykają one wiele przeszkód podczas podejmowania na nowo pracy zarobkowej. Dlatego też celem pracy było przedstawienie znaczenia kompetencji rodzinnych jako pomocnych dla kobiet przy owych powrotach. Większość kobiet nie ma świadomości posiadania umiejętności, dzięki którym ich pozycja na rynku pracy może być lepsza. Umiejętności te zostają udoskonalone podczas wychowywania dzieci. Uświadomienie tych kompetencji kobietom, a także przedstawienie sposobów na ich wykorzystywanie pomoże kobietom w lepszym funkcjonowaniu na rynku pracy. Praca składa się z trzech rozdziałów teoretycznych oraz aneksu, w którym zawarta jest praktyczna część czyli projekt warsztatu szkoleniowego dla kobiet. W I rozdziale pt.: „Kobiece kariery – blaski i cienie” poruszone zostały tematy związanie nie tylko z różnymi modelami kobiecych karier, ale również różne postrzeganie kobiecości, jakie role pełniły kobiety kiedyś, a jakie współcześnie, a także szczegółowe opisy roli matki, które nawiązują w pewnym stopniu do głównego tematu pracy. II rozdział pt.: „Znaczenie kompetencji rodzinnych na współczesnym rynku pracy.” poświęcony jest obecnej sytuacji kobiet na rynku pracy, dyskryminacji, stereotypom, a także barierom, z którymi borykają się kobiety. W tym rozdziale również zostaje podjęty temat kompetencji rodzinnych oraz cech, które charakteryzują matki. Ostatni III rozdział pt.: „Możliwości wykorzystania kompetencji rodzinnych na rynku pracy projekt warsztatów dla matek” poświęcony jest opisowi metodyki tworzenia warsztatów. Zawiera także dokładny opis Cyklu Kolba, na podstawie którego to powstał autorski warsztat, a także metody w nim użyte. Na końcu zamieszczony został opis autorskiego warsztatu, wszystkich sesji po kolei zgodnie z cyklem. Cały warsztat wraz z załącznikami potrzebnymi do jego przeprowadzenia znajduje się na końcu pracy w aneksie.

Niniejsza praca podejmuje temat rekrutacji i selekcji ze szczególnym uwzględnieniem metody Assessment Centre. Skupia się na pozycji młodych dorosłych na rynku pracy oraz trudnościach, jakie generuje tranzycja z wczesnej dorosłości do dorosłości. Opisuje sposoby pomocy osobom przechodzącym z etapu edukacji do etapu pracy, ze szczególnym naciskiem na moment wkroczenia na rynek pracy i poszukiwania zatrudniania. Merytoryczny zakres pracy wzbogacony jest projektem warsztatu, który już w bardziej praktyczny sposób porusza temat sposobów pomocy osobom poszukującym zatrudnienia. Praca składa się z trzech rozdziałów. Rozdział pierwszy pt. Assessment Centre w procesie rekrutacji, to prezentacja różnych sposób definiowania rekrutacji, jej przebiegu, etapów, celów i zadań. Dodatkowo rozdział ten porusza kwestię narzędzi i metod selekcji, a przede wszystkim metody Assesment Centre. Na początku wyjaśniam różnice pomiędzy rekrutacją a selekcją; dalej wymieniam rodzaje rekrutacji i sposoby selekcji. Druga część tego rozdziału mówi o metodzie AC, jej założeniach i celach, a także o jej skuteczności. Na końcu tego rozdziału znajdują się informacje o narzędziach wykorzystywanych w AC oraz etapach tej metody. Rozdział drugi pt. Młodzi dorośli na rynku pracy, skupia się na opisie młodych dorosłych. Na początku tego rozdziału opisywana grupa zostaje zdefiniowana. Rozdział ten porusza też kwestię różnorodności osób bezrobotnych m.in. grupy NEET oraz odnosi się do sytuacji osób młodych na polskim rynku pracy. Rozdział trzeci pt. Wykorzystanie AC w procesie rekrutacji zawiera dwie części. W pierwszej - skupiam się na metodyce projektowania działań warsztatowych, opisuję rodzaje szkoleń, istotę cyklu Kolba oraz metod nauczania wykorzystanych w projekcie. Druga część obejmuje opis przygotowanego przeze mnie projektu szkolenia pt. „Jak dobrze zaprezentować się podczas sesji Assesment Centre?”

Tematem mojej pracy jest ,,Dialog i jego miejsce w przestrzeni edukacyjnej-projekt warsztatów dla nauczycieli”. Celem mojej pracy jest przedstawienie istoty dialogu, jego odmian i możliwości prowadzenia dialogu między różnymi podmiotami w szkole. Istotnym jej elementem jest zaprojektowanie działań edukacyjno – doradczych, adresowanych do nauczycieli, które mogłyby być użyteczne w procesie doskonalenia umiejętności prowadzenia rzeczywistego dialogu. Moja praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy z nich pt ,, Dialog jako kategoria pedagogiczna” dotyczy ogólnych kwestii dialogu. Rozdział ten przedstawia definicje, źródła oraz rodzaje dialogu. W tej części pracy zwracam również uwagę na warunki prowadzenia dialogu, sposoby jego prowadzenia oraz etyczne aspekty dialogu. Dodatkowo rozdział ten odnosi się dialogu w poradnictwie i jego miejsca w tej dziedzinie. Drugi rozdział pt. ,,Dialog edukacyjny i jego odmiany” poświęcony jest dialogowi, który spotkać można w edukacji. W tym rozdziale zawarte są informacje na temat tego, czym jest szkoła, która staje się miejscem dialogu edukacyjnego. Dodatkowo rozdział ten odnosi się do uczestników dialogu szkolnego. Szczególny nacisk w tym rozdziale kładziony jest jednak na rodzaje dialogu edukacyjnego oraz na możliwości usprawniania dialogu w szkole. Trzeci rozdział pt. ,,Jak skutecznie wykorzystywać dialog w pracy nauczyciela-projekt warsztatów dla nauczycieli”prezentuje podstawowe informacje na temat metodyki projektowania i prowadzenia działań warsztatowych oraz analizę autorskiego projektu edukacyjno-doradczego, który został opracowany w oparciu o model uczenia się przez doświadczenie D. Kolba. Całość pracy zamyka zakończenie oraz Aneks, w którym umieściłam scenariusz zaprojektowanego przeze mnie warsztatu.

Moja praca dotyczy koncepcji Work-life balance. Zachowanie równowagi między pracą i życiem pozazawodowym jest niezwykle ważne dla prawidłowego funkcjonowania jednostki. Brak równowagi w życiu człowieka zmniejsza motywację, uwidacznia zniechęcenie i problemy emocjonalne. W związku z mnogością pełnionych przez człowieka ról, ważna staje się umiejętność przechodzenia między jedną rolą a drugą. Kluczem do realizacji idei Work-life balance jest postrzeganie sfery życia zawodowego i osobistego jako komplementarnych, a nie przeciwstawnych względem siebie. Osiąganie równowagi jest procesem złożonym i wieloetapowym. Wymaga od człowieka zdolności dokonywania wyborów dotyczących inwestowania czasu i energii, a także selekcji wartości. Uważam, że pozytywne nastawienie do gospodarowania czasem oraz samodyscyplina są warunkiem koniecznym na drodze do osiągnięcia sukcesu. Dlatego też w swojej pracy, łącząc zdobytą w trakcie studiów wiedzę na temat poradnictwa i wspierania innych z problematyką osiągania równowagi między różnymi sferami życia człowieka. Proponuję także projekt warsztatu efektywnego zarządzania czasem, który adresuję do osób czynnych zawodowo, znajdujących się w wieku produkcyjnym, narażonych na czynniki utrudniające utrzymanie życiowego balansu i pragnę im pokazać praktyczne ćwiczenia, dzięki którym mogą odnaleźć w swoim życiu drogę do równowagi. Moja praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy rozdział nosi tytuł „Równowaga w życiu osobistym i zawodowym”. Przedstawiam w nim kontekst i znaczenie pracy w życiu człowieka, a także koncepcję Work-life balance, jej historię, istotę oraz rodzaje równowagi. Skupiam się na przyczynach braku równowagi w życiu osobistym i zawodowym, jak również jego skutkach. Wyróżniam zjawiska takie jak: stres, wypalenie zawodowe, pracoholizm oraz zaniedbania wynikające z konfliktów praca – rodzina i rodzina – praca. Rozdział drugi pt. „Efektywne zarządzanie czasem jako metoda osiągania i utrzymywania życiowego balansu” rozpoczynam od przedstawienia znaczenia czasu w życiu człowieka. Opisuję w nim istotę zarządzania czasem, a także metody, techniki oraz narzędzia zarządzania czasem. W rozdziale trzecim przedstawiam metodykę projektowania działań warsztatowych. Definiuję podstawowe pojęcia oraz opisuję rodzaje i metody prowadzenia szkoleń. W szczególności skupiam się na cyklu Kolba, na którym opieram swój warsztat. W drugiej części rozdziału prezentuję autorski warsztat efektywnego zarządzania czasem, który pomaga w radzeniu sobie z naruszeniem życiowego balansu. Opisuję jego główne cele i założenia. Następnie skupiam się na adresatach i specyfice pracy z grupą. W rozdziale trzecim uwzględniam także kompetencje, jakie powinien posiadać trener. Na końcu mojej pracy znajduje się Aneks, w którym załączam projekt warsztatu.

Moja praca została napisana z myślą o dość powszechnym zjawisku w dzisiejszych czasach. Mianowicie o niechętnym uczestniczeniu dzieci w lekcjach wychowania fizycznego, regularnych zwolnieniach, zachowaniach prowadzących do całkowitego wycofania się z ruchu potrzebnego dziecku do prawidłowego rozwoju. Rozwijam sferę aktywności fizycznej u dzieci poprzez artystyczną formę ruchu jaką jest taniec, który oprócz nauki kroków, zapewnia świetna zabawę jak i umożliwia dziecku wyrażanie emocji, ekspresji własnej, pozwala na ruch swobodny i samoistną interpretację danej piosenki, melodii. W swojej pracy zawarłam cykl zajęć o tematyce tańca, które przeprowadziłam w Szkole Podstawowej nr 9 im. Wincentego Pola we Wrocławiu w celu rozwijania aktywności fizycznej przez taniec u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Wykorzystałam przy tym integrację poprzez zabawy ruchowo taneczne, naukę wspólnych kroków, sekwencji tanecznych, synchronizowania się z grupą oraz improwizacji i ruchu swobodnego niczym nieograniczonego, tylko własna inwencja twórcza. Grupa dzieci biorących udział w projekcie, po jego ukończeniu nie miała już oporów przed ruchem swobodnym, improwizowanym, bardziej zwracała uwagę na rytm w muzyce, odróżniała tempo szybkie i wolne i co najważniejsze potrafiła współpracować w grupie tanecznej między sobą.

Celem mojej pracy uczyniłam wsparcie dzieci z placówki rodzinnego domu dziecka w zakresie rozwijania manualności. Zainteresowałam się tym tematem, ponieważ sama od wielu lat zajmuję się tworzeniem różnego rodzaju prac plastycznych, głównie przestrzennych, na przykład origami. Dostrzegłam także deficyty manualne pojawiające się u młodych ludzi, którzy ograniczają motorykę dłoni do prostych czynności domowych oraz obsługi urządzeń komunikacyjnych, na przykład klawiatury smartfona. Stwierdziłam, na podstawie obserwacji i przeglądu literatury przedmiotu, że szczególne problemy w tym zakresie mają podopieczni placówek opieki całkowitej. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój młodzieży w wieku wczesnej adolescencji, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu rozwoju motoryki, wskazując zarówno na deficyty, jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem rodzinnego domu dziecka. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność rodzinnego domu dziecka przy ulicy Wilczej w Oławie. Ponieważ wychowankowie wykazywali zróżnicowane deficyty w zakresie manualności zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich rozwój. Opierając się głównie na wzmacnianiu, zajęcia zrealizowałam w kwietniu, dwa razy w tygodniu w godzinach popołudniowych. Po przeprowadzonych zajęciach mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła motoryczność. Problemy pojawiały się przy bardziej skomplikowanych zadaniach, jednakże generalnie mogę stwierdzić, że założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Młodzież poprzez zajęcia rozrywkowe poprawiła motorykę, którą wykorzystują obecnie także w codziennych pracach domowych. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w rodzinnym domu dziecka, domu dziecka, świetlicy środowiskowej, ale również świetlicy szkolnej.

W swojej pracy licencjackiej ukazałam istotę wyobraźni i to, że stanowi ważny element w trakcie rozwoju dziecka. Wyobraźnia jest niesamowita, ponieważ sama w sobie jest niewidzialna, a wnosi bardzo dużo do naszego życia. Dostrzec można jedynie jej efekt końcowy, wytwór, który narodził się w naszych umysłach. Istotną rolą w rozwoju dziecka są doświadczenia wielozmysłowe, dzięki którym można na wiele sposobów poznawać wcześniej już znane bądź nieznane przedmioty. Warto kształtować i rozwijać wyobraźnię poprzez różne zmysły, nie ograniczać się podczas zabawy do tych najbardziej standardowych, czyli wzroku i słuchu. Zajęcia, które uaktywniają różne zmysły, to np. zajęcia muzyczne, taneczne, plastyczne, w tym różnego rodzaju faktury, które dziecko będzie inaczej odczuwało, czy treningi twórczego myślenia. Wszystkie te formy zabaw mają korzystny wpływ na wyobraźnię, doznania związane z poznaniem otoczenia. Ważne jest, aby dziecko było spontaniczne, wolne od schematów i reguł narzuconych z góry, podczas odkrywania nowych przedmiotów oraz otaczającego go świata. Dorosły jest zobowiązany do zapewnienia mu bezpieczeństwa, a także odpowiednich warunków podczas nowych doznań oraz byciem podporą, służeniem pomocą w każdej chwili. Moim zadaniem było przeprowadzenie cyklu spotkań z dziećmi, podczas których prowadziłam zajęcia dotyczące rozwoju wyobraźni poprzez różne zmysły. Podopieczni byli bardzo zaangażowani w przebieg spotkań, gdyż zaproponowane zabawy dla większości grupy były nowe, przez co wszyscy z zaciekawieniem słuchali i aktywnie brali udział. Zajęcia dotyczyły wszystkich zmysłów człowieka, takich jak: wzrok, słuch, dotyk, węch, smak. Wszystkie zamierzone cele m.in. kształtowanie wyobraźni, wcielenie się w postać, rozwijanie płynności ruchu, wsłuchanie się w utwór i odniesienie się do niego, zostały przeze mnie zrealizowane. Sądzę, że cykl zajęć o rozwijaniu wyobraźni u dzieci poprzez wiele zmysłów jest adekwatny przede wszystkim dla podopiecznych niemających zbyt często do czynienia z różnorodnymi zabawami, które poruszają wyobraźnię w wielu sferach. Jest to dobry sposób, aby otworzyć je na nowe doświadczenia i zachęcić do poznawania świata poprzez wiele zmysłów.

W dzisiejszych czasach dzieci wolą bawić się przed telefonem, komputerem czy telewizorem. Zamykają się na świat, ludzi i własny umysł. Jest to dla nich najciekawsza forma spędzania czasu wolnego. Wyobraźnia jest zdolnością, która powinna być cały czas rozwijana. Dzięki niej jesteśmy w stanie rozwiązywać problemy oraz szybko myśleć w trudnych i nieprzewidzianych sytuacjach. Najważniejsze jest, aby ukształtować u wychowanków nawyk korzystania z wyobraźni. To spowoduje, że sami będą ćwiczyli tę zdolność, dzięki czemu będą ją cały czas wzmacniać i rozwijać. Dlatego przeprowadziłam cykl zajęć rozwijających wyobraźnię z wychowankami szkoły podstawowej nr 80 im. Tysiąclecia Wrocławia. Cały cykl zajęć bazował na ćwiczeniach, które miały rozwinąć wyobraźnię u dzieci w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy. Pierwszy temat miał na celu wdrożenie wychowanka w pojęcie wyobraźni. Drugi temat opierał się na głównym celu, który brzmiał: Rozwijanie szybkiego przywoływania wyobrażeń. Kolejny temat miał na celu rozwijanie wyobraźni za pomocą ekspresji ruchowej. "Jestem architektem swojej przyszłości", to był przedostatni temat, który miał uświadomić wychowankom, że wyobraźnia jest ważna w życiu codziennym. Ostatni temat zajęć był najciekawszy dla podopiecznych. Nosił tytuł: „Żyję z wyobraźnią”, a miał na celu ukształtować nawyk korzystania z wyobraźni. Udało mi się spełnić wszystkie cele, które postawiłam w każdym scenariuszu i dzięki temu wychowankowie wiedzą, jak korzystać z wyobraźni i wykorzystują ją w czasie wolnym.

Profilaktyka zaburzeń odżywiania jest kluczowym elementem podczas okresu adolescencji, z racji tego, iż jest to proces intensywnego rozwoju psychicznego jak i fizycznego. Kształtuje się światopogląd, samoocena oraz każdy adolescent uczestniczy w procesie socjalizacji. Na rozwój psychosomatyczny składają się czynniki społeczne, rodzinne oraz indywidualne. Mogą one mieć pozytywny jak i negatywny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie człowieka. Młode dziewczęta inspirują się kanonem szczupłej kobiety, który jest kreowany przez mass media, nie mają wówczas świadomości konsekwencji z tego powodu płynących. Ponadto dzieci z rodzin ubogich i dysfunkcyjnych są również narażone na choroby zaburzeń odżywiania, dlatego tak istotne jest uświadomienie młodzieży o konsekwencji zachorowania na anoreksję lub bulimię. Odpowiednim miejscem do realizacji projektu jest świetlica środowiskowa, z racji jej specyfiki oraz uczęszczającej do niej młodzieży z grupy ryzyka. Cykl pięciu profilaktycznych zajęć został stworzony dla dziewcząt ze świetlicy środowiskowej. Pierwszy temat dotyczył promocji zdrowego stylu życia, podniesienia wiedzy na temat zdrowego odżywiania oraz uświadomienia, w jaki sposób adolescentka powinna prawidłowo się odżywiać. Kolejne dwa zajęcia dotyczyły anoreksji oraz bulimii, głównie ich przyczyn i objawów. Podczas tych zajęć dziewczęta mogły zapoznać się z główną charakterystyką chorób oraz uświadomić sobie, jakie zagrożenia płyną z zaburzeń odżywiania oraz poznać różnice między anoreksją a bulimią. Czwarte zajęcia skupiały się na kształtowaniu pozytywnego wizerunku własnego ciała, podnoszeniu samooceny oraz dostrzeżeniu superlatyw ciała jak i osobowości. Ostatni temat poświęcony został czynnikom stresogennym, które negatywnie wpływają na sposób odżywiania się u młodych dziewcząt. Ponadto adolescentki zapoznały się z technikami relaksacyjnymi, które wykorzystywane są sytuacjach stresujących. Cele projektu zostały zrealizowane pomyślnie,co wiąże się z tym, iż została przekazana odpowiednia wiedza oraz umiejętności, które adolescentki mogą wykorzystywać w przyszłości.

Celem mojej pracy było wsparcie dorastającej młodzieży ze szkoły podstawowej w kwestii rozwijania zachowań prospołecznych. Zainteresowałem się tym problemem, ponieważ jako adolescent zaciekawiłem się tematem wolontariatu, jednak szkoła nie zagwarantowała mi działań w tym obszarze. W związku z powyższym, przeanalizowałem rozwój dziecka w wieku 13-15 lat, dokonałem analizy podstawowych pojęć z zakresu prospołeczności i filantropii, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałem najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem szkoły podstawowej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałem działalność pedagoga w Szkole Podstawowej w Stradomi Wierzchniej. Biorąc pod uwagę fakt, iż uczniowie tejże placówki wykazywali deficyty w zakresie wiedzy na temat aktywności altruistycznej, zaplanowałem projekt działań ukierunkowany na usystematyzowanie tej wiedzy oraz na inspirowanie młodzieży do angażowania się w bezinteresowną pomoc. Moje zajęcia zrealizowałem na przełomie maja i czerwca, dzieląc je na dwie części – realizowane w rodzimej placówce, w Stradomi Wierzchniej oraz w Prywatnym Domu Opieki Osób Starszych „Maranta” w Bierutowie, osiągając wszystkie założone cele. Po przeprowadzeniu warsztatów mogę stwierdzić, iż uczniowie wzbogacili się w cenne doświadczenie w pracy wolontariackiej, co w efekcie stało się dla nich inspiracją do dalszego działania na rzecz innych, a także wzmocniło w nich wrażliwość na ludzkie potrzeby. Zrealizowane warsztaty stały się również okazją do podjęcia współpracy między Szkołą Podstawową w Stradomi a Domem Opieki „Maranta”, co w przyszłości zagwarantuje rozwój zarówno uczniom, jak i pensjonariuszom Ośrodka. Mogę polecić taki cykl dla dojrzewającej młodzieży w szkołach podstawowych, w szkołach średnich, a także dla zespołów wychowanków ze świetlic środowiskowych.

Celem mojej pracy jest rozwijanie aktywności twórczej u dzieci w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy środowiskowej poprzez zajęcia plastyczne. Zainteresowałam się tym tematem, gdyż w dzisiejszym świecie zwraca się małą uwagę ma twórczość dzieci. Zajęcia plastyczne, które ułatwiają rozwój twórczości, są często odkładane na drugi plan z powodu braku czasu, lub braku umiejętności opiekunów dzieci. W związku z tym przeanalizowałam rozwój dzieci w wieku wczesnoszkolnym oraz podstawowe pojęcia z zakresu aktywności twórczej, zwracając dużą uwagę na twórczą aktywność plastyczną w rozwoju wychowanków. Moją uwagę zwróciły również ograniczenia w aktywności twórczej, które mogą stworzyć barierę twórczą u dziecka. Następnie opisałam świetlicę środowiskową, jej rys historyczny, podstawowe prawne uwarunkowania jej funkcjonowania, oraz wszelkie metody, formy, zadania i funkcje, według, których świetlica może funkcjonować. Poprzez zdobycie przeze mnie wiedzy, oraz dogłębne zapoznanie się z Klubowym Centrum Aktywności „Caritas” we Wrocławiu, napisałam projekt, który zakładał pięć spotkań, podczas, których dzieci poznawały nowe techniki plastyczne takie jak: malowanie palcami, witraż, frotaż, modelowanie, czy decoupage. Uważam, że założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Dzieci w sposób kreatywny rozwiązywały swoje problemy, które występowały podczas realizacji zajęć. Rozwinęła się również u nich otwartość na nowe doświadczenia, oraz świadomość o możliwości odczuwania różnych emocji u siebie podczas tworzenia oraz u innych ludzi. Polecam ten cykl zajęć do realizacji w świetlicy środowiskowej, w szczególności wśród wychowanków w wieku wczesnoszkolnym.

W mojej pracy dyplomowej podjęłam się tematu „Rozwijanie kreatywności twórczej u dzieci w wieku szkolnym w świetlicy środowiskowej”. Podczas stażu zauważyłam, iż wielu z podopiecznych nie potrafi wyjść ze znanych im schematów. Wcześniej odbyte praktyki, utwierdziły mnie w przekonaniu, że zbyt małą uwagę poświęca się rozwijaniu u dzieci kreatywności twórczej. Zainteresowałam się tym tematem, ponieważ wpływa on na wiele aspektów w życiu człowieka. Pierwszy rozdział zawiera szczegółową charakterystykę rozwoju fizycznego, poznawczego, emocjonalnego, społecznego, osobowości oraz moralnego, dla przeciętnego dziecka pomiędzy 7, a 10/12 rokiem życia. W drugim rozdziale dokonałam dogłębnego opisu szeroko pojętej definicji kreatywności twórczej, obszarów jej występowania u dzieci, uwarunkowań jej rozwijania oraz możliwości dla jej rozwoju. W kolejnej części zebrałam informacje dotyczące placówki wsparcia dziennego, a konkretniej świetlicy środowiskowej. Zawarłam tam genezę jej powstania, uwarunkowania prawne, podstawowe cele, zadania, funkcje, metody, formy pracy, a także wychowanków oraz wychowawców placówki. Czwarty rozdział był odwzorowaniem poprzedniego, podjęłam się w nim dokładnej analizy docelowej placówki Stowarzyszenia Pomocy Dzieciom i Ich Rodzinom w Szczególnie Trudnej Sytuacji Życiowej „Iskierka”, w filii nr 1. W rozdziale piątym stworzyłam cykl zajęć, składających się z pięciu konspektów o tematyce „Kreatywność twórcza- czym jest dla mnie”, „Wyobraźnię każdy ma!”, „Jestem kreatywny, myślę twórczo!”, „Emocje pomocne dla twórczości”, „I ja jestem kreatywny!”. Zajęcia nakierowane były na rozwijanie kreatywności twórczej u podopiecznych w świetlicy środowiskowej, w taki sposób, aby każdy z nich mógł dostrzec, iż ją posiada i jest ona przydatna w codziennych sytuacjach życiowych. Działania praktyczne nakierowałam na wzmacnianie twórczego myślenia, oparte na płynności słownej, skojarzeniowej, ekspresyjnej oraz ideacyjnej. Podczas prowadzenia zajęć, udało mi się zgodnie z wcześniej przyjętymi założeniami, wprowadzić atmosferę sprzyjającą rozwojowi zdolności. Ostatni rozdział poświęcony był podsumowaniu całego cyklu zajęć oraz moim refleksjom pedagogicznym dotyczącym efektywności przeprowadzonej pracy. Cel, jaki sobie postawiłam podczas tworzenia projektu, został spełniony. Cykl zajęć ukazał, że kreatywność twórcza jest pomocna w wielu codziennych, prozaicznych sytuacjach.

Matematyka towarzyszy nam w życiu nieustannie, nawet nie zawsze zdajemy sobie z tego sprawę. Codziennie możemy zaobserwować czynności związane z liczeniem, na przykład w sklepie, gdy musimy zapłacić za zakupy, czy odmierzamy wagę produktów na ciasto. Jest to ważna dziedzina nauki, a w szkole towarzyszy już od początkowego szczebla edukacji. Jednak uczniowie mają duże problemy z rachunkami, nawet w klasach elementarnych szkoły podstawowej. Ponieważ wiem, że matematyka sprawia duże problemy edukacyjne, a ja od dziecka bardzo ją lubiłam i nie stanowiła dla mnie problemu postanowiłam wgłębić się w badania dotyczące kompetencji matematycznych dzieci i na ich podstawie stworzyć cykl pięciu zajęć związanych z matematyką. Celem moich zajęć było wzmocnienie umiejętności matematycznych dzieci z klas elementarnych szkoły podstawowej. A także pokazanie dzieciom, że matematyka nie jest taka straszna jak im się wydaje oraz, że można się dobrze bawić i jednocześnie uczyć. Uważam, że cele, które założyłam podczas układania scenariuszy zostały spełnione, ponieważ udało mi się przeprowadzić wszystkie ćwiczenia z konspektów od początku do końca. Dzięki zajęciom wychowankowie nauczyli się lepiej orientować w przestrzeni, poćwiczyli pracę obiema rękami, a także poszerzyli wiedzę z geometrii. Ponadto poznali czym jest tangram i układali z niego przeróżne obrazki. Pobawiliśmy się rytmem i rymem, poznając przy tym dwa nowe wierszyki. Dzieci poćwiczyły również dodawanie i odejmowanie oraz przekonały się, że zadania tekstowe nie są takie trudne, jak mogłoby się wydawać. Zajęcia były w większości odpowiednio dobrane do poziomu umiejętności i zdolności dzieci. Były również na tyle ciekawe i inne od zajęć przeprowadzanych na zajęciach, że zyskałam duże skupienie i zaangażowanie dzieci. Trafiłam również na grupę bardzo grzecznych dzieci, ponieważ nie przeszkadzali mi i uważnie słuchali, co do nich mówię. Na przyszłość dopracowałabym nieliczne z zadań i wydłużyła czas na realizację niektórych ćwiczeń.

Tematem mojej pracy jest edukacja muzyczna jako sposób wspierania rozwoju emocjonalnego dzieci w wieku przedszkolnym. Muzyka, towarzysząc człowiekowi od zawsze, stymuluje jego aktywność psychoruchową i pobudza emocje. Dzięki niej mamy możliwość wyrażania siebie w dowolny sposób. Dzieci w wieku przedszkolnym mają szczególną potrzebę wyrażania się i bycia zrozumianym. Muzyka, taniec i śpiew mają za zadanie im to umożliwić. Praca ma charakter projektowy, zawiera wstęp, trzy rozdziały, zakończenie, bibliografię oraz aneksy w postaci zdjęć. Rozdział pierwszy poświęcony jest sylwetce psychofizycznej dziecka w wieku przedszkolnym oraz problematyki edukacji muzycznej. Opisany jest również obraz nauczyciela jako prekursora. Kolejny rozdział, poświęcony jest stworzonemu przeze mnie projektowi edukacyjnemu pt. “Wszystko gra, gram i ja”. Jego tematyką jest edukacja muzyczna, od strony praktycznej. Pięć scenariuszy zostało napisanych tak, aby jak najbardziej stymulować dzieci do aktywności i samodzielnej pracy. Zadaniem projektu było usprawnienie wyrażania emocji przez dzieci. Rozdział trzeci, to ewaluacja. Opisywane jest tam jej definicyjne ujęcie. Zawierają się tam wyciągnięte wnioski z projektu, podsumowanie działań osiągnięć oraz tego, czego nie udało się w pełni zrealizować.

Praca mam charakter badawczy. Zawiera ona analizę relacji czynników ryzyka i czynników chroniących z konsumpcją substancji psychoaktywnych. Skupiam się w niej na zmiennych ulokowanych w środowisku rodzinnym. Badania wykonałam na próbie 98 uczniów w wieku 17-18 lat. Podzieliłam ten zbiór na trzy podgrupy różne pod względem poziomu konsumpcji substancji psychoaktywnych. Każdą z nich porównałam pod względem zmiennych niezależnych (funkcjonalność wychowawcza rodziny, więź z ojcem, więź z matką, kontrola rodzicielska, oczekiwana reakcja rodziców na używanie substancji psychoaktywnych przez dziecko, bezpieczny styl przywiązania). Badania ukazały związek między konsumpcją substancji a słabą więzią z ojcem, słabą kontrolą rodzicielską oraz oczekiwaniem słabej reakcji rodziców na używanie substancji psychoaktywnych przez dziecko. Badania wskazują zatem znaczenie profilaktyczne czynników kontroli społecznej. Z powyższego wynikają kierunki oddziaływań prewencyjnych.

Moja praca prezentuje wyniki badań nad postawami młodzieży wobec przemocy rówieśniczej oraz jej uwarunkowaniami. Do zebrania materiału empirycznego zastosowałam sondaż diagnostyczny. Zbadałam 126 uczniów szkoły średniej. Głównymi zmiennymi objaśnianymi były trzy wymiary postaw wobec przemocy rówieśniczej: gotowość do informowania o dostrzeżonej przemocy, akceptacja agresji instrumentalnej i akceptacja agresji irracjonalnej. W analizach uwzględniłam obszerny zestaw predyktorów. Wyniki analizy ujawniły związek czynników indywidualnych z postawami wobec przemocy tj. poziom makiawelizmu, swobodnej ekspresji w szkole, skłonności do dewiacji i potrzeby stymulacji. Czynniki zewnętrzne tj. więzi z bliskimi osobami znaczącymi oraz funkcjonalność rodziny generacyjnej okazały się bez istotnego znaczenia.

W części teoretycznej omówiłam resocjalizację i jej cele oraz kluczowe dla mojej pracy pojęcie postawy. W badaniach chciałam powiązać postawy skazanych wobec pracy z cechami psychopatii, wielką piątką osobowości oraz zdolnością do pozytywnej adaptacji. Metodą badawczą w mojej pracy był sondaż. W nim cechy psychopatyczne (zuchwałość, bezduszność, rozhamowanie) zostały zdiagnozowane za pomocą kwestionariusza TriPM, wymiary wielkiej piątki (ekstrawersja, ugodowość, sumienność, stabilność emocjonalna, otwartość/intelekt) badałam za pomocą skali TIPI. Zdolność pozytywnej adaptacji mierzyłam trzema narzędziami: skalą do pomiaru resiliencji, skalą do pomiaru poczucia koherencji oraz skalą do pomiaru funkcjonalności wychowawczej rodziny generacyjnej. Sformułowałam 11 hipotez. Zmienne, które wykazały istotny związek z postawą niechęci wobec pracy to: bezduszność oraz resiliencja, poczucie koherencji i funkcjonalność wychowawcza rodziny generacyjnej. Ich relacje z postawą wobec pracy były zgodne z treścią hipotez. Pozostałe zmienne – zuchwałość i rozhamowania oraz wszystkie cechy wielkiej piątki - okazały się nieistotne.

Celem pracy jest sprawdzenie czy między cechami psychopatii (zuchwałość, bezduszność, rozhamowanie, zimny makiawelizm, gorący makiawelizm, ogólny makiawelizm) a cechami wielkiej piątki (ekstrawersja, ugodowość, stabilność, sumienność, otwartość) występują istotne związki. Badania przeprowadziła na populacji osób dorosłych (N=100). Metodą badawczą w mojej pracy był sondaż diagnostyczny. W nim cechy psychopatyczne zostały zdiagnozowane za pomocą kwestionariusza TriPM, wymiary wielkiej piątki badałam za pomocą skali TIPI. Do określenia wiarygodnościuogólnienia wynikówzostały użytetesty statystyczne. Badania ujawniły, że ekstrawersja koreluje z wysokim poziomem zuchwałości, z niskim poziomem bezduszności, rozhamowania oraz gorącego makiawelizmu. Ekstrawersja zatem nie sprzyja rozwojowi psychopatii. Ugodowość koreluje z niskim poziomem bezduszności, rozhamowania, zimnego makiawelizmu, gorącego makiawelizmu oraz ogólnego makiawelizmu. Wysoki poziom ugodowości chroni przed rozwojem psychopatii. Sumienność natomiast skorelowana jest z niskim poziomem rozhamowania. Stabilność koreluje z wysokim poziomem zuchwałości, bezduszności oraz zimnego makiawelizmu, natomiast z nikim poziomem gorącego makiawelizmu. Oznacza to stabilność emocjonalna różnie wpływa na różne cechy psychopatii – niektórym sprzyja, a inne redukuje. Podobna sytuacja występuje w przypadku otwartości, która pozytywnie koreluje z zuchwałością, a negatywnie z bezdusznością, rozhamowaniem oraz gorącym makiawelizmem. Wielka piątka odzwierciedla biologiczne podstawy cech osobowości. W związku z powyższym psychopatię również należy uznać za biologicznie uwarunkowaną.

Praca dotyczy związku uważności ze strategiami reagowania na niezadowolenie w relacjach partnerskich/małżeńskich. Chciałam ukazać rolę uważności na tle innych zmiennych. Uważność zbadałam skalami Pięciowymiarowego Kwestionariusza Uważności (FFMQ). Reakcje na niezadowolenie zmierzyłam skalami dialogu, lojalności, zaniedbania i wyjścia skrócona wersją skal zaprojektowanych przez Rusbult. Badania przeprowadziłam ankietą internetową. Próba liczyła 117 osób między 20 a 28 rokiem życia będących w związku co najmniej 2 lata. Zmiennymi istotnymi dla strategii reagowania na niezadowolenie okazały się: ugodowość z pięciowymiarowego modelu osobowości (pomiar podskalą TIPI), resiliencja indywidualna (skala RESIL6), kontrola rodzicielska i wieź z ojcem (skale promotora mojej pracy) oraz poczucie koherencji (skala SOC9). Jednak przede wszystkim badania ujawniły związek uważności ze skłonnością do reagowania strategiami dialogu i lojalności. Oznacza to, że uważność może sprzyjać trwałości związku.

Empatia to istotne zjawisko dla funkcjonowania społecznego człowieka. Jest ona ważna, ponieważ umożliwia nam rozumienie i przewidywanie zachowań innych ludzi, sprzyja kooperacji z innymi, czyni nas zdolnymi do działań pomocnych a ogranicza skłonność do przemocy. Z tego powodu warto ją badać i analizować w kontekście pedagogiki. Interesują nas jej uwarunkowania i konsekwencje. W mojej pracy badam relacje między wrażliwością empatyczną a więzią społeczną jako zbiorem czynników wyznaczających poziom przystosowania społecznego. Praca ma więc standardową strukturę pracy badawczej. Teoretyczne aspekty omawiam w pierwszym rozdziale. Drugi rozdział poświęcam na omówienie wątków metodologicznych. W trzecim rozdziale przedstawiam wyniki badań własnych wykonanych na populacji 158 osób. Każda zależność między empatią a składnikami więzi społecznej testowana była statystycznie w całej próbie objętej badaniem oraz osobno w podzbiorach kobiet i mężczyzn. Każda zależność między empatią a składnikami więzi społecznej testowana była statystycznie w całej próbie objętej badaniem oraz osobno w podzbiorach kobiet i mężczyzn. Badania ujawniły związek czynników więzi społecznej z wrażliwością empatyczną kobiet, nie ujawniły się te zależności w populacji męskiej.

Praca dotyczy psychopatii i jej związku z przestępczością. Składa się z ona z trzech części. W pierwszej opisałam psychopatię w kontekście teoretycznym oraz antysocjalność w klasyfikacjach chorób i zaburzeń (ICD-10, DSM5). Druga część ma charakter metodologiczny, opisuję w niej główne zmienne i formułuję pytania badawcze. W trzeciej części omawiam wyniki badań. Dokonuję porównań przestępców z nie przestępcami pod względem 9 cech psychopatycznych: zuchwałość, bezduszność, rozhamowanie, zimny i gorący makiawelizm, makiawelizm ogólny, ADHD, skłonność do dewiacji, potrzeba stymulacji. Badania pozwalają sądzić, że przestępcy wykazują wyższy poziom następujących cech: bezduszność, rozhamowanie, zimny makiawelizm, ADHD.

Celem pracy było sprawdzenie zależności pomiędzy wypaleniem szkolnym, a jego uwarunkowaniami. Badania zostały przeprowadzone na populacji uczniów w liczbie 179 osób. Badania pozwoliły ustalić związek pewnych zmiennych niezależnych na wypalenie. Wypalenie szkolne jest tym wyższe im wyższy jest poziom stresu, czy wiktymizacji w szkole. Wyniki badań ukazują również, że wypalenie szkolne jest tym wyższe im niższy jest poziom resiliencji, kontroli rodzicielskiej, więzi z ojcem i matką, funkcjonalności rodziny, więzi z nauczycielami, poczucia koherencji, stabilności emocjonalnej, sumienności, ugodowości, ekstrawersji, skłonności do dewiacji, potrzeby stymulacji, motywacji do nauki. Wraz ze wzrostem cechy jaką jest otwartość wzrasta poziom wypalenia.

W pracy zajmuję się związkiem między makiawelizmem a poglądami na wychowanie. W części teoretycznej, odwołując się do literatury przedmiotu, omawiam zagadnienia takie jak: wychowanie, edukacja, postawy rodzicielskie, styl wychowawczy, styl rodzicielski, antypedagogika, wychowanie autokratyczne, liberalne oraz demokratyczne. Makiawelizm wybrałam jako jedno z możliwych uwarunkowań poglądów na wychowanie, gdyż cecha ta określa skłonność i zdolność do manipulacji interpersonalnej. Tymczasem dopuszczalność manipulacji (a nawet przemocy mniej lub bardziej zakamuflowanej) w procesie opieki i wychowania jest jedną z głównych kontrowersji pedagogicznych, którą można odnaleźć również w potocznych koncepcjach wychowania. W pracy wyodrębniłam na drodze empirycznej - za pomocą analizy czynnikowej - trzy koncepcje wychowania: (1) orientację na integrowanie zmian i różnorodności kulturowej; (2) orientację na adaptację i umacnianie tradycji oraz (3) orientację na wspieranie kompetencji emancypacyjnej (w pewnym sensie odpowiadają one liberalnej, konserwatywnej i demokratycznej wizji wychowania). W badaniach szukałam powiązań między tymi orientacjami a trzema czynnikami określającymi makiawelizm wg koncepcji zaproponowanej przez Draheima (makiawelizm zimny –zimach, gorący – gomach oraz ogólny – machog). Badania mają charakter korelacyjny, uwzględniam w nich kontekst płci. Ciekawiło mnie bowiem, czy ewentualne relacje między makiawelizmem a poglądami na wychowanie przedstawiają się tak samo w przypadku obu płci, czy płeć nadaje specyfikę tym relacjom. Potwierdziła się hipoteza, iż im wyższy zimny makiawelizm, tym niższy jest poziom orientacji wychowawczej na integrowanie zmian i różnorodności kulturowych. Hipoteza o związku zimnego makiawelizmu z nasileniem orientacji na wzmacnianie kompetencji emancypacyjnej znalazła potwierdzenie w materiale empirycznym tylko w jednym zbiorze - dla badanej grupy kobiet. W przypadku ogólnego makiawelizmu hipoteza o związku z nasileniem orientacji na integrowanie zmian i różnorodności została potwierdzona w jednym zbiorze - dla całej badanej grupy. Koreluje także z nasileniem orientacji na adaptację i umacnianie tradycji, hipoteza potwierdzona została w dwóch zbiorach – dla całej grupy badawczej oraz dla grupy kobiet.

Celem niniejszej pracy licencjackiej jest zbadanie wybranych uwarunkowań psychopatii w populacji dorosłych. Praca została podzielona na trzy rozdziały, w pierwszym z nich zawarto informacje teoretyczne na temat zaburzenia. Metodologia badań została zamieszczona w rozdziale drugim. Rozdział trzeci dotyczy badań własnych, których celem jest próba odnalezienia związku pomiędzy cechami wielkiej piątki-pięcioczynnikowego modelu osobowości, na który składają się ekstrawersja, ugodowość, sumienność, stabilność i otwartość, a cechami psychopatii: zuchwałością, bezdusznością, rozhamowaniem, zimnym makiawelizmem, gorącym makiawelizmem i ogólnym makiawelizmem. Metodą badawczą jaką zastosowałam jest sondaż diagnostyczny. Wyniki badań wskazują na istnienie silnej, ujemnej korelacji pomiędzy poziomem ugodowości a cechami psychopatycznymi, wysokie nasilenie ugodowości nie sprzyja rozwojowi zaburzenia. Można zaobserwować istotny statystycznie związek pomiędzy sumiennością a większością cech psychopatii - rozhamowaniem, gorącym makiawelizmem, skłonnością do dewiacji i potrzebą stymulacji. Silnie skorelowana z ekstrawersją i otwartością spośród wszystkich cech psychopatii jest jedynie zuchwałość. Uzyskane wyniki mogą świadczyć o tym, że psychopatia rozwija się na bazie pewnych zadatków osobowościowych, które mają istotne tło biologiczne (ponieważ cechy wielkiej piątki są w duże mierze zdeterminowane biologicznie).

Celem pracy było stwierdzenie czy przestępcy są bardziej psychopatyczni niż osoby nie popełniające przestępstwa. Badania miały charakter sondażowy. Cechy psychopatyczne były mierzone kwestionariuszami. Badania zostały wykonane w dwóch celowo wybranych grupach: osób odbywających karę pozbawienia wolności i osób które zadeklarowały niepopełnienie przestępstwa. Porównanie tych dwóch grup pozwoliło ustalić ze przestępcy w porównaniu z nie-przestępcami wykazują wyższy poziom bezduszności, rozhamowania, zimnego makiawelizmu, gorącego makiawelizmu, ogólnego makiawelizmu, deficytu samokontroli oraz potrzeby stymulacji. Nieoczekiwanym wynikiem był niższy poziom zuchwałości u przestępców niż w grupie porównawczej.

Praca została podzielona na 3 rozdziały. W których chciałam przedstawić czym jest dorosłość, czym jest reklama oraz jaki ma ona wpływ na ludzi dorosłych i nie tylko. Pierwszy rozdział jest całkowicie poświęcony definicji dorosłości. Czym jest dorosłość ,jakie są jej etapy i jakie kryzysy dotyczą tego okresu.W rozdziale przedstawiono także podejście dorosłych do życia, które etapy życia są najtrudniejsze oraz ,które sprzyjają dalszemu rozwojowi. Drugi rozdział opisuje czym jest reklama. Opisuje wady oraz zalety reklam, mechanizmy ,które są stosowane wobec odbiorców oraz techniki manipulacyjne. Rozdział drugi opisuje również mnogość form reklamy. W ostatnim rozdziale ukazany jest wpływ reklamy na człowieka, kult ciała,młodości oraz ukazanie straości we współczesnym świecie.

Moja praca dotyczy wybranych uwarunkowań psychopatii. Badania miały charakter ilościowy. Próba liczyła 88 osób. Analizy korelacyjne wykazały istotne powiązanie psychopatii z wysokim poziomem potrzeby stymulacji a niskim poziomem motywacji do nauki, ugodowości i sumienności. Poza tym psychopatia korelowała z niskim nasileniem resiliencji indywidualnej i ekstrawersji a z wysokim nasileniem cech ADHD. W przypadku tych trzech czynników korelacje występowały z niektórymi cechami psychopatii. Badania ujawniły poza tym, że bezduszność, rozhamowanie czy przejawy makiawelizmu inaczej korelowały z cechami osobowości aniżeli zuchwałość. Może to świadczyć o tym, że zuchwałość nie jest esencjalną cechą psychopatii lub że pomiar zuchwałości nie był trafny. Związek psychopatii z cechami osobowości i temperamentu może świadczyć o jej biologicznych źródłach.

W teoretycznej części pracy omawiam zagadnienia resocjalizacji - zwłaszcza pojęcie wychowania resocjalizującego a także zagadnienie wykolejenia społecznego i jego przyczyn. W powyższym kontekście analizuje postawy nieletnich wobec resocjalizacji, traktując je jako wyznaczniki podatności na ten proces. Praca ma charakter badawczy. Badania sondażowe zostały przeprowadzone na populacji wychowanków młodzieżowego ośrodka wychowawczego (N=92). Pozwoliły one stwierdzić że podatność na resocjalizację jest negatywnie powiązana z poziomem cech psychopatycznych - bezduszności i zuchwałości Nie ujawniły się natomiast związki podatności na resocjalizacje z poziomem rozhamowania, nasileniem cech ADH, ani długością pobytu w zakładzie.

Tematem mojej pracy jest wykorzystanie eksperymentów na zajęciach w klasie III w celu motywowania dzieci do uczenia się. Problematyka lokuje się w obszarze edukacji środowiskowej, obejmując ujęcie interdyscyplinarne. Dotyczy dzieci w wieku wczesnoszkolnym, odnosząc się do rozwoju dziecka w obszarze poznawczym, a dokładniej do procesów motywacyjnych w uczeniu się. Na tym etapie rozwoju dziecka, pobudzanie oraz podtrzymywanie aktywności jest kluczowym elementem w osiąganiu założonych celów edukacyjnych. Projekt skierowałam do uczniów klasy trzeciej w celu pobudzenia aktywności poznawczej oraz wewnętrznej motywacji, uaktywnionej dzięki dobraniu metod stwarzających odpowiednie warunki do wywołania w dzieciach dysonansu poznawczego. Według wielu badań nad problematyką motywacji do uczenia się, motywacja wewnętrzna jest szczególnie pożądaną cechą. Wyniki prowadzonych badań wskazywały, iż uczniowie, którzy posiadali wysoki poziom tej motywacji, odnosili większe sukcesy szkolne, mieli większe osiągnięcia, pozytywnie oceniali własne kompetencje, a także mieli niski poziom lęku związanego ze szkołą. Ponadto wewnętrznie motywowani uczniowie posługiwali się bardziej efektywnymi strategiami uczenia się. Te argumenty przemawiają za tym, aby oddziaływania nauczyciela, były skierowane na kształtowanie wewnętrznej motywacji do uczenia się. Dlatego we własnym projekcie koncentruję się na ukazaniu związku, pomiędzy wykorzystaną metodą w nauczaniu a rozbudzeniem motywacji. Niniejsza praca ma charakter projektowy. Składa się ze wstępu, trzech rozdziałów oraz zakończenia. W rozdziale pierwszym, na podstawie literatury przedmiotu, przybliżyłam problematykę pracy. Ukazałam specyfikę problematyki w odniesieniu do celów oraz treści zgodnych z podstawą programową. Charakteryzuję rozwój poznawczy dziecka w wieku wczesnoszkolnym, gdyż stanowi on istotę procesu motywacji do uczenia się, odnosząc się do procesu konstruowania przez dzieci nowej wiedzy. Dokonuję przeglądu teorii motywacji, skupiając się na motywacji wewnętrznej. Zwracam uwagę na konieczność odpowiedniego doboru metod przy rozbudzaniu motywacji, stawiając na metody aktywizujące, a w szczególności na wykorzystaną w moim projekcie – metodę eksperymentu. W rozdziale drugim niniejszej pracy prezentuję projekt działań edukacyjnych „Ja – odkrywca”, którego celem jest rozbudzenie w uczniach motywacji wewnętrznej, poprzez wywołanie dysonansu poznawczego. Uzasadniłam dobór wybranych strategii oraz metod wykorzystanych do zrealizowania postawionego celu, a także odniosłam się do zakładanych efektów kształcenia. W założeniach projektu odwołuje się do teorii konstruktywistycznej, która stanowi podstawę pracy z dziećmi. Zaplanowane zajęcia napisałam w czterech scenariuszach opartych na modelu konstruktywistycznym, który został przeze mnie opisany z wyszczególnieniem poszczególnych faz procesu. Przedstawiłam również kontekst sytuacyjny, placówkę oraz grupę, z którą współpracowałam podczas realizacji działań. W trzecim