Niniejsza praca ma na celu zbadanie fenomenu blogów rodzicielskich rozumianych jako poradniki, doradzające ich czytelnikom w zakresie wychowania i opieki nad dziećmi. Przede wszystkim przedstawiona tu zostanie pogłębiona odpowiedź na pytanie, w jakim stopniu blogi rodzicielskie mogą być traktowane jak poradniki. W jakim stopniu spełniają kryteria poradnikowe oraz w jakim stopniu autorzy blogów rodzicielskich są podobni do autorów poradników. Interesuje mnie także obraz wychowania kreowany przez blogerów oraz jego spójność z dotychczasowym dorobkiem pedagogiki. Przedmiotem moich badań są zmiany, które dokonują się w podejściu do wychowania dziecka pod wpływem blogerów oraz trendów, które są przez nich wyznaczane. Interesujące jest także to, w jakim stopniu młodzi rodzice kierują się w codziennym życiu wskazówkami wyczytanymi w obserwowanych blogach. Praca składa się z pięciu rozdziałów i obszernego aneksu. W rozdziale pierwszym dokonałam charakterystyki blogów internetowych. Przedstawiłam historię gatunku, funkcjonujące oraz cechy charakterystyczne. Opisałam język, jaki funkcjonuje w rzeczywistości wirtualnej oraz zaproponowałam własną definicję bloga, wykorzystując informacje zaczerpnięte z literatury przedmiotu. Rozdział II mojej pracy poświęciła analizie wybranych zagadnień z zakresu współczesnego rodzicielstwa. Zaprezentowałam przemiany, jakie dokonały się w ostatnich latach w postrzeganiu roli matki i ojca oraz scharakteryzowałam najważniejsze według mnie cechy, które odznaczają współczesnych rodziców, tj. refleksyjność i świadomość. Rozdział ten zakończyłam analizą ujęcia rodzicielstwa prezentowanego w mediach. W kolejnym rozdziale skoncentrowałam się na poradnictwie zapośredniczonym – internetowym, w którym ukazałam miejsce blogów w tym rodzaju poradnictwa. Ukazałam także autora bloga jako doradcę, charakteryzując jego cechy. Rozdział IV mojej pracy stanowi metodologię badań własnych. Znajduje się w nim charakterystyka wybranego podejścia badawczego, opis paradygmatu, z którego założeń korzystałam podczas dokonywanym badań, dokładny opis celów i przedmiotu badań. W nim także umieściłam opis metody badawczej, opisałam przebieg i organizację badań, scharakteryzowałam etykę badacza i odniosłam ją do podejmowanych przeze mnie czynności badawczych. Ostatni rozdział jest miejscem, gdzie znajdują się wszystkie wykonane przeze mnie analizy oraz wyniki badań własnych. Odpowiedziałam w nim na wszystkie pytania ogólne i szczegółowe, wykorzystując zebrane dane oraz narzędzia, które stworzyłam na potrzeby badań.

Kohabitacja jest niezalegalizowaną relacją kobiety i mężczyzny, zwaną też konkubinatem lub związkiem konsensualnym. Figuruje na liście alternatywnych form rodzinnych, stanowiących alternatywę względem nuklearnej konfiguracji „dwójka rodziców plus ich dzieci”. Według statystyk około 640 tysięcy Polaków żyje w niezalegalizowanych związkach, a w ciągu dziesięciu lat liczba ta wzrosła dwukrotnie. Największy wzrost udziału osób pozostających w kohabitacji obserwuje się wśród kawalerów i panien w wieku poniżej 40 lat, a także 40- i 50-letnich osób rozwiedzionych. Wymienione grupy kohabitantów należą do pokolenia X. W literaturze przedmiotu problematyka dotycząca związków kohabitacyjnych jest bogata i różnorodna, choć na przestrzeni lat, wraz ze wzrostem liczby kohabitantów, zmieniło się podejście badaczy do tego zjawiska. Celem mojej pracy jest rozpoznanie fenomenu kohabitacji w pokoleniu X, a więc ludzi pozostających obecnie w okresie środkowej dorosłości.

Praca jest humanistycznym ujęciem ojcostwa z perspektywy kategorii dojrzałości. W części teoretycznej następuje krytyczne przemyślenie roli ojcowskiej i jej przezwyciężenie na rzecz roli rodzicielskiej ze zgodą na pewne biologiczne uwarunkowania. Pod koniec części teoretycznej następuje konstruktywne przedstawienie roli, jaką może pełnić mężczyzna jako ojciec dziecka. Innymi słowy: ukazane jest dojrzałe ojcostwo możliwe dzięki osiągnięciu dojrzałości osobowej. Część druga to metodologiczne opracowanie wysiłków uczynionych w ramach badań praktycznych. Oparte one zostały na technice badawczej zaproponowanej przez Steinara Kvale - jakościowym wywiadzie badawczym. Badania własne, czyli wywiady z trzema ojcami dzieci w różnym wieku, pozwoliły zgłębić tematykę ojcowską i ujrzeć ojca w konkrecie: pośród jego codziennych wysiłków pozwalających mu wypracować własną wizję ojcostwa.