Niedostosowanie społeczne jest głównym czynnikiem, który ma wpływ na wychowanków kierowanych do Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii. Niedostosowanie społeczne u dzieci i młodzieży przejawia się przez różnego rodzaju dewiacje. Literatura przedmiotu, dotycząca niedostosowania społecznego jak również dewiacji jest bardzo obszerna. W niniejszej pracy wykorzystano dużo książek, dzięki którym niedostosowanie społeczne oraz dewiacje, przejawiane przez dzieci i młodzież przedstawiono w sposób jasny i przejrzysty. Etiologia dewiacji podzielona jest na dwie grupy. Pierwszą z nich, to dewiacje egzogenne – modyfikatory rozwoju, czyli wszystkie te czynniki związane z dorastaniem jednostki, jej środowiskiem naturalnym i środowiskiem kulturowym oraz ich bezpośredniego wpływu na jednostkę, Drugą grupą są dewiacje endogenne, czyli genetyczne, przekazywane przez rodziców naturalnych i mogących mieć swój początek już w chwili zapłodnienia. Celem niniejszej pracy było przedstawienie etiologii dewiacji wychowanków kierowanych do Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii. Za analizy akt wychowanków starano się odpowiedzieć na pytanie jakie czynniki endogenne i egzogenne mają wpływ na młodzież kierowaną do wyżej wymienionego ośrodka. Problematykę badawczą, która została postawiona w tej pracy, starano się ukazać w sposób wyczerpujący. Etiologia dewiacji wychowanków kierowanych do Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii została przedstawiona w sposób dokładny i sumienny i w sposób czytelny przedstawia czynniki endogenne i egzogenne, mające wpływ na dzieci i młodzież kierowanych do MOS. Badania wykazały, że dewiacje przejawiane przez wychowanków MOS w Oławie nie są pojedyncze. Zazwyczaj towarzyszą im inne dewiacje, które poniekąd mogą mieć wpływ na te poprzednie. Jak wynika z badań, najwięcej dewiacji u wychowanków pojawia się w sferze egzogennej. Uwarunkowane mogą one być złymi wzorcami w środowisku rodzinnym, lokalnym, ale również mogą one mieć swój grunt w genach. Czynniki endogenne nie występują tak często u badanych wychowanków jak czynniki egzogenne, natomiast poniekąd mają one wpływ na dewiacje egzogenne, które przejawia badana młodzież. Etiologia dewiacji wychowanków kierowanych do Młodzieżowego Ośrodka Socjoterapii ugruntowana jest w szerokim spectrum czynników, które mają wpływ na negatywne zachowanie wychowanków oraz na ich niedostosowanie społeczne. Pomoc środowiska rodzinnego, społecznego, szkolnego jest więc niezbędne, aby wychowankowie czuli, że są w stanie przezwyciężyć i wypracować w sobie takie cechy człowieka, który jest wart jest tej pomocy i wie, że nie pozostanie sam ze sobą, ale również wie, że nie zostanie odrzucony od społeczeństwa i w przyszłości będzie mógł funkcjonować i żyć w społeczeństwie z pełnymi prawami i prawidłowymi wartościami moralnymi.

Istotą niniejszej pracy jest analiza zjawiska empatii w pracy doradcy. Efektem przeprowadzonych analiz będzie zaprojektowanie warsztatów doskonalenia empatii w pracy początkującego doradcy na bazie wiedzy teoretycznej, a także umiejętnościach praktycznych zbudowanych w trakcie studiów. Doradcy mający duże predyspozycje w odczuwaniu empatii są zdolni do stawiania się w roli innych. Zachowanie empatyczne to chęć postawienia się na miejscu drugiej osoby, jednak wymaga wyjścia poza swój bezpieczny obszar. Umiejętność wyważenia tych elementów, aby nie przegiąć szali na żadną stronę wymaga dużych zdolności i pracy. Jeżeli doradca nie ma zbyt rozwiniętej w sobie naturalnej empatii, należy ją ćwiczyć, dlatego też celem pracy jest zaprojektowanie warsztatów rozwijających empatię. W pracy została przedstawiona geneza empatii, a także rodzaje i funkcje jakie pełni w życiu człowieka. Przeanalizowany został także przebieg rozwoju empatii w oparciu o różne teorie z dziedziny psychologii, neurobiologii oraz pedagogiki. Uwypuklono cechy osobowości doradcy i jego umiejętności w pracy z klientem, które przyczyniają się do świadczenia skutecznej pomocy klientowi. Zwrócono także uwagę na umiejętność komunikacji werbalnej oraz pozawerbalnej między doradcą a klientem, jako istotnym elemencie w procesie doradczym, a empatia stanowi w nim jeden z kluczowych elementów. W pracy został przedstawiony autorski warsztat doskonalenia umiejętności empatycznych w oparciu o model uczenia się Davida Kolba. Dzięki odbyciu warsztatów w wymiarze dziesięciu godzin, początkujący doradcy nabędą umiejętności okazywania empatii w pracy z klientem. Pogłębią także wiedzę na temat technik skutecznego komunikowania się.

Tematem niniejszej pracy jest empatia jako wartość dostrzegana w bajkach oglądanych przez dzieci pięcioletnie. Podjęłam się tego tematu i motywacją było dla mnie to, że pracując z dziećmi w wieku przedszkolnym dostrzegłam, iż oglądanie bajek animowanych jest dla nich najczęstszą formą spędzania czasu wolnego. Badania przeprowadziłam w przedszkolu samorządowym w Brzegu Dolnym, z dziećmi pięcioletnimi (12 dziewczyn i 13 chłopców). Głównym celem badań, który sobie założyłam było sprawdzenie czy empatia jest dostrzegana w bajkach przez dzieci i w jakim stopniu. Chciałam również dowiedzieć się, czy dziewczynki w większym stopniu niż chłopcy dostrzegają empatie w bajkach. A także zbadać czy dzieci potrafią dostrzec empatię jako reagowanie ze współczuciem na ból drugiej osoby. W niniejszej pracy dokonałam charakterystyki wieku przedszkolnego i rozwoju dziecka pięcioletniego na podstawie literatury psychologicznej i pedagogicznej. Przedstawiłam także definicję empatii, jej mechanizm, stadia rozwoju oraz rodzaje jakie występują w literaturze. Szczególną uwagę zwróciłam również na obraz mediów w edukacji, wpływ jaki wywierają na małych odbiorców, ze szczególnym uwzględnieniem kształtowania postaw u dzieci. Omówiłam także pojęcie bajki, gatunki, jej role i funkcje jakie pełni. Badania zostały przeprowadzone w strategii jakościowej, dlatego też scharakteryzowałam główne założenia tych badań oraz wymieniłam jej podstawowe metody badawcze. Podczas przeprowadzania badań zastosowałam metodę obserwacji (obserwacja bezpośrednia, uczestnicząca) i metodę wywiadu (wywiad zbiorowy, niestandaryzowany) i dokonałam ich charakterystyki. Analizując materiały badawcze dostrzegłam, że podstawowym warunkiem, który musi być spełniony, aby empatia została dostrzeżona przez dzieci jest zaprezentowanie wychowankom bajki, która jest dla nich odpowiednia, a więc dostosowana do ich wieku i bliska ich zainteresowaniom. Im bliższe są i bardziej dziecku znane z własnych doświadczeń zaistniałe zdarzenia w filmie animowanym, tym większa pewność, że dostrzeże ono w nim to co istotne i uczące. Udało mi się również zaobserwować, iż płeć ma wpływ na dostrzeganie empatii przez dzieci. Ponadto dziewczynki częściej utożsamiają się z bohaterami płci żeńskiej(szczególnie tymi atrakcyjnymi) natomiast chłopcy bardziej zwracają uwagę i na bohaterów płci męskiej oraz postaci silne z cechami dominującymi nad innymi. Z moich badań wynika również to, że nie każdy bohater jest w stanie spowodować w dziecku zrozumienie jego uczuć i motywów zachowań. Ogromne znaczenie ma wygląd bohatera z bajki, jego głos i sposób mówienia. Jeśli będzie on dla dziecka prosty i atrakcyjny w odbiorze, to większa gwarancja, że dziecko zaangażuje się emocjonalnie w oglądaną bajkę i będzie mogło nauczyć się określonych zachowań w wielu codziennych (często trudnych dla niego) sytuacjach i przyjmowania odpowiednich postaw wobec innych ludzi. Z przeprowadzonych badań wywnioskowałam, że dzieci posiadaj

Skuteczna komunikacja interpersonalna definiowana jest jako kontakt, który zdarza się wówczas, gdy każda z zaangażowanych stron mówi i słucha w sposób maksymalizujący, to co osobiste. Jest bardzo ważnym elementem w pracy doradcy, a udzielenie porad rodzajem kontaktu, w którym doradca namawia, przekonuje, oddziałuje na poglądy czy uczucia klienta. Dobry doradca to osoba mająca bezustanny kontakt z innymi ludźmi. Powinien zatem wyróżniać się wieloma cechami, które dopomogą w uzyskaniu sukcesu w relacji poradniczej.Cechy o których mowa to z pewnością cierpliwość, czy umiejętności empatyczne. Ważne są również umiejętności porozumiewania się z drugim człowiekiem oraz słuchania drugiej strony, interpretowania wypowiedzi, w taki sposób, aby klient czuł że doradca jest w pełni nim zainteresowany.Empatia przez lata definiowana była na różne sposoby. Ww psychologii to zjawisko współodczuwania, rozumienia stanów psychicznych, zwłaszcza emocjonalnych innych osób; może polegać na emocjonalnym reagowaniu na stan innej osoby lub osiąganiu rozumienia i możliwości przewidywania uczuć, myśli,reakcji drugiej osoby dzięki przejęciu jej sposobu widzenia rzeczywistości. Jest bardzo ważna w pracy doradcy. Zależy od niej bardzo wiele, m.in skuteczność rozmowy poradniczej i relacji między radzącym się i doradcą, a także to w jaki sposób klient zareaguje ma cały proces poradniczy. Empatia w dużym stopniu wiąże się z umiejętnością skutecznego słuchania.Wyrabiana jest ona przez doradców przez wiele lat, w toku studiów, jak i w pracy zawodowej. Zawiera sobie wiele elementów, które składają się na kontakt z klientem. Nie jest to tylko zdolność odczuwania tego co druga osoba, ale także kontakt werbalny czy niewerbalny, słuchanie i mówienie z empatią. Moja praca składa się z trzech rozdziałów oraz aneksu do pracy. W rozdziale pierwszym,pt."Teoretyczne spojrzenie na poradnictwo" analizuję definicję poradnictwa. Przedstawiam przedmiot oraz podmiot poradnictwa, opisuję również trzy koncepcje wymieniane w literaturze, które wiążą się z poradnictwem. W tej części przybliżam również relację poradniczą, wymieniając rodzaje relacji pomagania. Zwracam również uwagę na umiejętności komunikacyjne doradcy. W drugim z rozdziałów zatytułowanym : "Empatia jako istotny element relacji doradczej", wymieniam kolejno informacje dotyczące samego pojęcia "empatia". Zawarłam w pracy sposoby jej definiowania, jej wymiary, a także źródła jej pochodzenia. Następnie zwracam uwagę na to jak empatia wpływa na kontakty międzyludzkie, a także przyglądam się empatii u doradców. Trzeci rozdział dotyczy szkoleń. Na wstępie wymieniam sposoby ich definiowania, a także rodzaje. Warsztat szkoleniowy oparłam na cyklu stworzonym przez Davida Kolba, który składa się z czterech etapów, o których również piszę.Przedstawiam metody, które zastosowałam podczas projektowania warsztatu. Druga część rozdziału to opis poszczególnych sesji warsztatowych, wyróżnienie celów szkolenia oraz jego adresatów. Ostatnia część p

Niniejsza praca poświęcona jest badaniu związków pomiędzy empatią a agresją w samoocenie nauczycielek przedszkola. W pracy kolejno przedstawiono znaczenie emocji w zawodzie nauczyciela wychowania przedszkolnego, zwracając szczególną uwagę na kulturowe formy wyrażania emocji. Następnie przedstawiono istoty zjawisk zarówno agresji jak i empatii , ich role w pracy nauczyciela, oraz powiązania w literaturze pomiędzy nimi. Przeprowadzone badania własne, w postaci anonimowych ankiet, oparte zostały na zastosowaniu gotowego Kwestionariusza Rozumienia Empatycznego A. Węglińskiego, oraz Kwestionariusza Agresji Buss'a-Perry'ego w wersji Amity. Uzyskane wyniki zostały opracowane przez autorkę pracy, dzięki czemu wyłoniono trzy typy nauczycieli reprezentujących zróżnicowane poziomy agresji i empatii: typ nauczyciela empatycznego, typ nauczyciela agresywnego i typ nauczyciela zrównoważonego. Niniejsza praca może stanowić zaczątek do dalszych badań nad samooceną zachowań agresywnych i/lub empatycznych u nauczycieli wychowania przedszkolnego.

Głównym celem pracy jest ukazanie szerokiego i głębokiego tematu jakim są emocje. Nacisk został położony na wyrażanie ich względem drugiej osoby i zwrócenie uwagi jak ważna jest samoświadomość odczuwanych emocji, tak by potrafić je zakomunikować w sposób zrozumiały. Istotne jest, by przede wszystkim samemu uświadomić sobie co się przeżywa i odczuwa w danej sytuacji. W pracy skupiono się na tym jak powinna być budowana komunikacja między dwojgiem ludzi, którzy znajdują się w bliskiej relacji, tak aby stała się ona skuteczna oraz jakie mogą być napotykane z nią problemy. Praca „Emocje w bliskich związkach interpersonalnych. Projekt warsztatu komunikacyjnego dla par” składa się z trzech rozdziałów. Dwa pierwsze są teoretyczne, w których poruszone są kwestie związane z emocjami oraz komunikacją interpersonalną. Natomiast trzeci rozdział poświęcony jest autorskiemu projektowi warsztatu „Emocje – jak je wyrażać?”. W pierwszym rozdziale zostaje przybliżona definicja emocji, jakie są ich główne funkcje oraz jaką rolę pełnią w codziennym życiu. Zawarte w nim są także podstawowe klasyfikacje oraz skąd biorą się w nas emocje. Ostatni podrozdział poświęcony jest formom oraz sposobom ekspresji emocji. Ta część jest rozdziałem teoretycznym, który służy przede wszystkim zebraniu i przedstawieniu podstawowych zagadnień, niezbędnych do pracy nad komunikowaniem emocji w relacji interpersonalnej. Drugi rozdział został poświęcony skutecznej komunikacji, na początku przedstawiona została jej definicja oraz jakie są warunki tego by mogła być nazwana mianem skutecznej. Kolejno prezentowane są różnice pomiędzy mężczyznami i kobietami w sposobach wyrażania i odbierania emocji od siebie nawzajem. Następnie znajduje się klika propozycji wsparcia dla par w wyrażaniu i komunikowaniu emocji. Do tych propozycji należy terapia komunikacyjna oraz poradnictwo dla par i małżeństw. Każda z nich jest szczegółowo opisana i scharakteryzowana. W ostatnim rozdziale przedstawiony jest autorski projekt warsztatu wraz z metodyką prowadzenia i projektowaniem działań edukacyjnych. W pierwszej części rozdziału zawarte są ogólne zagadnienia między innymi: definicje warsztatu i szkoleń, różnice między nimi, rodzaje szkoleń. Przedstawiono Cykl Kolba, na podstawie, którego stworzono własny warsztat oraz wskazano jakie metody i techniki można w takim warsztacie wykorzystać. Każda z metod i technik, użyte w projekcie zostały bliżej przedstawione i scharakteryzowane. Druga część tego rozdziału to prezentacja autorskiego projektu warsztatu „Emocje – jak je wyrażać?”, jego cele i główne założenia, do kogo jest skierowany wraz z opisem poszczególnych sesji. Praca „Emocje w bliskich związkach interpersonalnych. Projekt warsztatu komunikacyjnego dla par” wzbogacona jest aneksem, w którym ujęto rysunek przykładowych komunikatów niewerbalnych mowy ciała oraz zestawienie podstawowych potrzeb kobiet i mężczyzn w relacjach interpersonalnych.

Oglądając mecze odbiorcy nie zdają sobie sprawy z edukacyjnego charakteru komentarza sportowego. Celem pracy było pokazanie elementów kształcących i wychowawczych w telewizyjnym komentarzu sportowym na przykładzie ligowych rozgrywek męskiej piłki siatkowej. Zbudowana została ona z czterech rozdziałów, wstępu, zakończenia oraz bibliografii i aneksu. Pierwszy rozdział przedstawia teoretyczne aspekty pracy - wyjaśnienie podstawowych pojęć i krytyczną analizę literatury. Kolejny rozdział jest wprowadzeniem w problematykę badawczą. Pokazany jest wpływ mediów na zachowania człowieka, historia dziennikarstwa sportowego, struktura komentarza sportowego oraz sylwetki najwybitniejszych komentatorów sportowych. Trzeci rozdział przedstawia metodologiczne podstawy i organizację badań własnych. Ostatni natomiast stanowi analizę badanych tekstów, pokazano w nim przygotowanie merytoryczne komentatorów do pełnionych funkcji, język, jakim się posługują oraz elementy kształcące i wychowawcze w komentarzu sportowym.

Praca nosi tytuł "Elementy integracji sensorycznej w pracy nauczyciela edukacji wczesnoszkolnej." Opracowanie składa się z trzech części: zawiera teoretyczne ujęcie tematu, opis autorskiego projektu edukacyjnego, sprawozdanie z jego przeprowadzenia i jego ewaluację. Pierwsza z nich przedstawia problematykę niniejszego opracowania w świetle literatury. Rozpoczyna się od opisania sylwetki dziecka wieku wczesnoszkolnym, ponieważ jest to grupa docelowa projektu. Druga część pierwszego rozdziału jest poświęcona prezentacji w oparciu o literaturę przedmiotu wiedzy na temat integracji sensorycznej i znaczenia tego procesu dla opanowania umiejętności z zakresu edukacji wczesnoszkolnej. Zostały w nim wyjaśnione podstawowe definicje i założenia procesu przetwarzania zmysłowego, a także wyszczególnione systemy sensoryczne. Przedstawione są także zaburzenia integracji sensorycznej, które mogą się przyczyniać do trudności w nauce i w relacjach społecznych szczególnie we wczesnym dzieciństwie. Na końcu wymieniono symptomy zaburzeń integracji sensorycznej, które mogą manifestować się właśnie w szkole. Następnie opisano sylwetkę nauczyciela edukacji wczesnoszkolnej, uwypuklając rolę wiedzy dotyczącej znaczenia rozwoju sensorycznego dziecka na początkowym etapie edukacji. Zostały wyjaśnione także obowiązki osoby na stanowisku nauczyciela, wymogi, które należy spełniać, aby podjąć pracę w tym zawodzie, a także jego kompetencje i kwalifikacje. Drugi rozdział pracy jest poświęcony autorskiemu projektowi edukacyjnemu pt. „Sensoryczne podróże”. Zawiera jego szczegółowy opis. Prezentowane są główne cele i założenia podejmowanych działań. Ponadto przedstawione są w nim metody, środki i formy pracy wykorzystywane podczas zajęć. Dołączone są również wszystkie scenariusze proponowane do realizacji w ramach edukacyjnej aktywności projektowej. Projekt jest zbiorem zabaw, które usprawniają rozwój sensoryczny dzieci. Zajęcia opierają się na ćwiczeniach, które wykorzystują stymulację bazowych systemów sensorycznych; czyli dotyku, propriocepcji i przedsionka. Zabawy umieszczone w scenariuszach mają charakter usprawniający, a nie typowo terapeutyczny. Projekt został tak napisany, aby bezpiecznie mogli go przeprowadzić nauczyciele edukacji wczesnoszkolnej i przedszkolnej, zatem zawiera jedynie elementy terapii integracji sensorycznej, natomiast nie jest konieczne, aby prowadzący był terapeutą integracji sensorycznej. W części teoretycznej pracy podkreślono, jak ważna jest stymulacja zmysłowa w rozwoju dziecka i, że włączanie jej do codzienności szkolnej jest potrzebne, możliwie i ciekawe. Uwypuklono, że jakiekolwiek indywidualne działania terapeutyczne, które mogą stosować nauczyciele opierają się na realizacji wskazówek udzielonych przez wykfaikowanego terapeutę po uprzedniej diagnozie trudności dziecka. Trzeci rozdział niniejszego opracowania jest prezentacją realizowanego projektu edukacyjnego. We wstępnie umieszczono teoretyczne ujęcie procesu ewaluacji, aby w

Przedmiotem mojej pracy jest dziecięca ciekawość, która pod wpływem odpowiedniej stymulacji przeprowadzanej przy pomocy aktywności związanej z eksperymentowaniem i doświadczaniem ma być rozbudzana, przy zachowaniu zasad konstruowania wiedzy. Podjęłam się analizy tego problemu ze względu na częstą rozbieżność praktyki i teorii. Nauczyciel, wobec dziecka nie występuje jako facylitator, a wiedza zamiast być konstruowana jest udostępniana w gotowej formie . Wizja zmiany w obszarze doboru stosowanych metod i technik oraz wykorzystywanych w konstruktywizmie zasad tworzy obraz długofalowego i wieloetapowego procesu mającego na celu konkretną modyfikację. Poniższa praca ma charakter projektowy i składa się z następujących części: wstępu, trzech rozdziałów, zakończenia oraz bibliografii i netografii. W rozdziale pierwszym zawarłam opis problematyki przedmiotu oparty na treściach literaturowych. Pierwszy podrozdział traktuje o rozwoju poznawczym dziecka w wieku przedszkolnym. Skoncentrowałam się na zdolnościach umysłowych, wykorzystywanych w procesie poznawania świata. Uwzględniłam główne teorie wyjaśniające mechanizmy rozwoju poznawczego, wraz z opisami stadiów rozwojowych, ze szczególną analizą faz dotyczących rozwoju dziecka w wieku przedszkolnym. Podrozdział drugi to syntetyczny zbiór, opisywanych w literaturze warunków sprzyjających kształtowaniu się postaw ciekawości u dzieci. Scharakteryzowałam zarówno predyspozycje wewnętrzne, jak i uwarunkowania zewnętrzne, które winny być spełniane, podczas wykształcania się dziecięcego stosunku do procesów edukacyjnych i angażowania postaw ciekawości. Trzeci podrozdział zawiera opis procesu badawczego, jako podejścia do pracy z dziećmi. Poruszam w nim główne zasady edukacji opartej na konstruktywizmie oraz jego założenia. Opisuję narzędzia wykorzystywane w pracy badawczej i umiejscawiam je na gruncie placówek wychowania przedszkolnego. Skupiam się również na istocie procesu badawczego oraz, w oparciu o literaturę, przedstawiam jego etapy. Rozdział drugi stanowi prezentację projektu działań edukacyjnych „Ja w laboratorium”. W tym rozdziale przedstawione zostają cele i założenia metodyczne, a rozprawa opiera się o literaturę pedagogiczną. Celem projektu działań edukacyjnych jest rozbudzanie dziecięcej ciekawości i prowokowanie przedszkolaków do aktywności w różnych dziedzinach nauki. Jest on związany z tematyką mojej pracy. Narzędziem proceduralnym osiągania celów jest program wspierający Kreator, na podstawie którego dokonałam strukturyzacji poszczególnych zajęć. Podrozdział pierwszy zawiera również ustalenia dotyczące obszarów edukacji, w których dokonują się zmiany, zgodnie z założonymi efektami. Obejmują one dziedziny wiedzy, umiejętności i kompetencji. Tu zawarłam również odniesienie do Podstawy Programowej Wychowania Przedszkolnego. Podrozdział drugi to w głównej mierze prezentacja projektu, uzupełniona aneksami, zawierającymi materiały pomocne podczas realizacji poszczególnych zajęć. Wyraża się on w szczegó

Pierwszy rozdział teoretyczny traktuje o zjawisku mobbingu. Opisane są formy, przejawy zjawiska mobbingu. Są też opisani sprawcy mobbingu, a także jego ofiary. Są też wyjaśnione pojęcia powiązane pośrednio lub bezpośrednio z mobbingiem. Opisane są uwarunkowania powstawania zjawiska mobbingu. W drugim rozdziale jest mowa o środowisku gimnazjalnym. W nim opisani są uczniowie gimnazjum, ich charakterystyka psychologiczna oaz specyfika gimnazjum. Opisane też są zjawiska przemocy w szkołach, agresja. Trzeci rozdział jest rozdziałem metodologicznym. W nim znajdują się opisane teoretyczne podstawy metodologiczne. Podany jest cel, przedmiot, problematyka badań. Opisana jest również organizacja badań oraz narzędzie wykorzystane do przeprowadzenia badań. Ostatni, czwarty rozdział ukazuje rezultaty badawcze, badań, które zostały przeprowadzone wśród uczniów w gimnazjum

Streszczenie pracy magisterskiej pt. „Egocentryzm w młodszym wieku szkolnym a relacje rówieśnicze” Głównym celem pracy magisterskiej było zaprezentowanie relacji rówieśniczych dzieci egocentrycznych w klasie szkolnej. W mojej pracy magisterskiej chciałam poruszyć problem relacji rówieśniczych dzieci egocentrycznych w młodszym wieku szkolnym. Moja praca magisterska składa się z czerech części. W pierwszej części swojej pracy opisałam specyfikę rozwoju dziecka w młodszym wieku szkolnym. W tej części opisałam fazy rozwoju dziecka w młodszym wieku szkolnym, emocjonalność, świat społeczny dziecka oraz powodzenia i niepowodzenia szkolne. W drugiej części prac opisałam relacje rówieśnicze dziecka egocentrycznego. W trzeciej części pracy metodologicznych podstawach badań własnych opisałam przedmiot badań, metody i techniki badawcze oraz zaprezentowałam populacje badaną. W ostatnim rozdziale przybliżyłam relacje rówieśnicze dzieci egocentrycznych w klasie szkolnej w świetle badań własnych. Badania przeprowadziłam w Szkole Podstawowej w klasach I-III oraz z wychowawcami uczniów. Do przeprowadzenia badań użyłam kwestionariusza socjometrycznego oraz kwestionariusz wywiadu.

Tematem pracy jest "Efektywność zajęć prowadzonych elementami metody Marii Montessori w przedszkolu prywatnym". Pierwszy rozdział przedstawia samą metodą, jej genezę oraz założenia. Przedstawia również prawidłowy rozwój dziecka i znaczenie jakie dla owego rozwoju ma otoczenie, oraz nauczyciel kierujący działaniem dziecka i podążający za nim. Istotnym aspektem są również pomoce dydaktyczne i sama organizacja zajęć prowadzonych daną metodą. Drugi rozdział odnosi się do metodologii badań własnych. Przedstawione zostały w nim paradygmaty, przedmiot i cel badań oraz problem badawczy. Omówione zostały metody, techniki i narzędzia badawcze oraz sama obserwacja, która wykorzystana została w prowadzonych badaniach. Rozdział trzeci ukazuje rezultaty badań własnych, które uwidaczniają się poprzez zobrazowanie stanu wyjściowego, czyli poziomu umiejętności dzieci przed rozpoczęciem działań, oraz przestawienie umiejętności dzieci po celowo zorganizowanych i przeprowadzonych zajęciach. Cykl zrealizowanych przeze mnie spotkać miał na celu zbadanie efektywności zajęć prowadzonych elementami metody Montessori. W celu zbadania poziomu umiejętności stworzyłam arkusz obserwacji, którym zdiagnozowałam wszystkie dzieci należące do grupy przedszkolnej,a następnie losowo podzieliłam dzieci na grupę kontrolną i eksperymentalną.

Praca jest poświęcona zagadnieniu diagnozy dzieci z autyzmem. Została w niej przedstawiona rola wczesnej diagnozy dziecka z autyzmem i jej wpływ na funkcjonowanie dziecka w przyszłości. Celem pracy było poznanie opinii rodziców, nauczycieli oraz terapeutów na temat efektywności wczesnej diagnozy dziecka z autyzmem. Moja praca składa się z trzech rozdziałów. W pierwszym pt. „Autyzm w świetle literatury przedmiotu” prezentuję na podstawie literatury przedmiotu między innymi zagadnienia szeroko pojmowanego pojęcia autyzmu i jego rodzajów, przyczyn jego występowania oraz objawów jemu towarzyszących. W rozdziale tym prezentuje także, na podstawie literatury przedmiotu, kwestie dotyczące diagnozy i terapii autyzmu oraz pomocy udzielanej rodzinie dziecka z autyzmem. W rozdziale II pt. „Metodologia badań własnych” przedstawiam zagadnienia z zakresu metodologii badań. Opisuje tam procedurę badań, przedstawiam wybraną metodę badawczą oraz zastosowane narzędzia i techniki. Ostatni rozdział mojej pracy pt. „Efektywność wczesnej diagnozy dziecka autystycznego w opinii nauczycieli, terapeutów i rodziców – analiza badań własnych” jest analizą i interpretacją wywiadów przeprowadzonych przeze mnie w ramach badań. Analiza ta odbywa się w odniesieniu do pytań badawczych zawartych w części metodologicznej.

Praca magisterska pod tytułem „Efektywność terapii wykorzystywanych w leczeniu stresu pourazowego” jest próbą podjęcia zagadnienia traumy i PTSD. Jest ona wprowadzeniem do tematyki stresu pourazowego a w szczególności syntezą poszczególnych elementów w jedną całość, która pozwala na analizę poszczególnych form pomocy stosowanych w leczeniu zaburzenia traumatycznego i dokonaniu własnych wniosków na temat każdej z nich. Rozdział pierwszy jest czysto teoretyczną częścią, której informacje w całości oparłam na fachowej, naukowej literaturze. Jest on wprowadzeniem w świat stresu pourazowego. Zawiera niezbędne pojęcia tj. definicja zagadnienia, stosowane formy w literaturze, podział na łagodne i ostre formy zaburzenia, przyczyny oraz konsekwencje, jakie towarzyszą zaburzeniu posttraumatycznemu oraz na co zwróciłam szczególną uwagę, metody, jakie stosowane są w leczeniu traumy towarzyszącej pacjentom. Jest to rozdział, w którym czytelnik ma okazję zaznajomić się dokładnie krok po kroku z tematem stresu pourazowego, jest wstępem do dalszych części, jest podstawą teoretyczną, jaką należy posiadać czytając tę pracę. Korzystając z wielu źródeł, cenionych autorów, dokonałam szerokiego oglądu tejże tematyki i wybierając wybrane fragmenty ich prac, dokładnie je analizując, mogłam konstruować poszczególne części teoretycznego rozdziału. Kolejny rozdział jest poświęcony pojęciom metodologicznych, opisaniem krok po kroku przebiegu badań, powstawania ich i dochodzenia do pewnych wniosków. Rozdział ten jest wytłumaczeniem, czego dokładnie dotyczą moje badania oraz jaki był ich powód. Korzystając ponownie z naukowej literatury z dziedziny metodologii, analizując pojęcia związane z badaniami naukowymi, dokonałam samodzielnego stworzenia własnych badań z określeniem każdego kroku badawczego. III rozdział dotyczy przeprowadzonych przeze mnie badań. Zawiera on efekt mojej pracy badawczej, zbiorem tego, co udało mi się uzyskać na przełomie ostatnich miesięcy. Jako, że podjęłam się zbadania efektywności metod wykorzystywanych w leczeniu stresu pourazowego, moją uwagę skupiłam na lepszym poznaniu tychże metod oraz dokonaniu analizy, która z nich mogłaby być uznana za najbardziej skuteczną. Chcąc tego dokonać przeprowadziłam cztery rozmowy z przedstawicielami różnych metod leczenia stresu pourazowego, którzy opowiedzieli mi, jak w praktyce wygląda zastosowanie cenionej przez nich formy pracy z pacjentem borykającym się z traumą. Dzięki temu mogłam zestawić wiedzę z literatury z rzeczywistym wykorzystaniem danej metody. Rozmowy, jakie przeprowadziłam miały miejsce we Wrocławskich instytucjach, co też wpłynęło na to, że nie mogłam skonfrontować z rzeczywistością wszystkich znanych mi metod z literatury z ich praktycznym zastosowaniem, gdyż nie wszystkie te metody są wykorzystywane na terenie Wrocławia. Jednakże te kilka, które udało mi się poznać od strony praktycznej, są dla mnie cennym źródłem wiedzy i z pewnością wzbogaciły moje dalsze badania. Używając stwierdzenia

W pracy magisterskiej została przedstawiona terapia ręki, która jest formą wspomagania osób z dysgrafią, stanowiącą przejaw dysleksji rozwojowej. Problematyka ta jest bardzo ważna w dzisiejszym świecie, ponieważ coraz więcej osób ma zdiagnozowaną przez Poradnię Psychologiczno-Pedagogiczną dysgrafię i nie radzi sobie z tą trudnością w szkole. Terapia ręki skupia się na całościowym funkcjonowaniu osób. Praca dyplomowa składa się z dwóch rozdziałów teoretycznych, części metodologicznej oraz analizy i interpretacji wyników badań własnych. W pierwszym rozdziale przybliżone zostały pojęcia związane z dysleksją, takie jak: „czytanie”, „pisanie”, „rysowanie” jako elementy sprawiające problem uczniom z dysgrafią. Ukazany został podział trudności w czytaniu i pisaniu oraz koncepcje ujmowania dysleksji ze względu na jej przyczyny, w szczególności patomechanizm dysgrafii i jej charakterystyka. W kolejnym rozdziale przedstawiono zagadnienia dotyczące terapii wspomagającej rozwój motoryki małej. Opisano rozwój motoryki małej, a także możliwości jego diagnozy. Przedstawiona została piramida wielospecjalistycznej oceny dziecka mająca pomóc w obserwacji dziecka. W rozdziale trzecim - metodologicznym - scharakteryzowane zostały pojęcia (między innymi: „przedmiot badań”, „cel badań”, „problemy badawcze”, „metody i techniki badawcze”), które związane są z podjętymi w pracy badaniami. Ostatni rozdział przedstawia opis i analizę badań własnych oraz wnioski, które z nich wynikają.

Pierwszy rozdział pracy zawiera podstawową definicję kary pozbawienia wolności w świetle literatury przedmiotu. Definicje są wyjaśnione przez przedstawicieli literatury polskiej dotyczącej pedagogiki penitencjarnej oraz kary pozbawienia wolności. W rozdziale tym opisany został także cel wykonywania kary pobawienia wolności, tak aby uściślić całokształt definiowanego słowa, jakim jest kara. W drugim rozdziale dość szczegółowo opisane są główne aspekty kary pozbawienia wolności, czyli to, co wiąże się z odbywaniem kary pozbawienia wolności przez skazanych w zakładzie karnym. Opisane są ich odczucia oraz towarzyszące im czynniki. Trzeci rozdział nawiązuje do zasad , które istnieją w pedagogice penitencjarnej. Nawiązuje to do zadań, jakie powinny być wykonywane przez personel zakładu karnego oraz odbywających karę, skazanych. Rozdział czwarty jest rozdziałem najbardziej rozbudowanym, ponieważ są tam istotne elementy dotyczące metod i oddziaływań na skazanych. Rozdział ten rozpoczyna się od części, która naprowadza na temat powiązany z metodami, które są wykorzystywane w pracy ze skazanymi, którzy odbywają kare pozbawienia wolności w zakładzie karnym. Każde oddziaływania są skrupulatnie opisane pod względem teoretycznym oraz doskonale przedstawiają całą istotę wykorzystywania takich oddziaływań. Metody ukazują całą prace personelu, który znajduje się w zakładzie karnym. Rozdział piąty przedstawia efektywność kary pobawienia wolności. opisuje on to, co resocjalizacja w zakładzie karnym daje skazanym. Głównym motywem jest to, czy skazani, po opuszczeniu zakładu karnego potrafią żyć i postępować zgodnie z zasadami, jakie nauczali ich wychowawcy w zakładzie karnym oraz to czy potrafią obejść się bez łamania prawa. Niestety podsumowując całą pracę bardzo dokładnie zostało opisane zjawisko powrotu do przestępczości. Wyniki były jednoznaczne. Przestępczość w Polsce rośnie, z roku na rok jest coraz więcej osób, które powracają na drogę przestępstwa i kończą całą przygodę w zakładzie karnym. Nie ma tez jednoznacznych przyczyn, czym może być to spowodowane. Ale Efektywności nie ma, ponieważ każdego roku, do zakładów karnych trafia coraz więcej recydywistów.

Niniejsza praca w całości poświęcona została problemom, z jakimi zmagają się rehabilitanci i terapeuci w czasie zajęć animaloterapii z dzieckiem ze spektrum autyzmu. Głównym jej założeniem było zbadanie efektywności tychże zajęć, a także motywacji dziecka do wykonywania zadań w czasie terapii oraz relacji, w jakie wchodzi ono w kontakcie ze zwierzęciem. Badanie zostało przeprowadzone na grupie 72 terapeutów oraz rehabilitantów pracujących z dziećmi autystycznymi posiadającymi zaburzenia o różnym stopniu nasilenia. Zadaniu temu poporządkowana została konstrukcja pracy składającej się z czterech rozdziałów poprzedzonych wstępem i podsumowanych zakończeniem, a także bibliografią i aneksem, w którym umieszczono narzędzia badawcze (kwestionariusz ankiety on-line).

Tematem niniejszej pracy dyplomowej jest "Efektywne zarządzanie wolnym czasem-projekt warsztatów dla gimnazjalistów". W pracy zostało zdefiniowane zjawisko czasu wolnego, jego funkcje, oraz definicje, wybrane metody i bariery dotyczące zarządzania czasem wolnym, a także czas wolny Polaków w świetle badań CBOS i jak spędzają go gimnazjaliści. W rozdziale drugim niniejszej pracy dyplomowej zostaje ukazana pedagogika zabawy jako wsparcie w efektywnym zarządzaniu czasem - jej definicja, główne założenia i metody pracy na podstawie Metody KLANZA, a także definicje, cechy, rodzaje i funkcje zabaw wspierające proces uczenia się. W pracy zostało zawarte, czym jest szkolenie i warsztat, jakie są rodzaje szkoleń, oraz na czym polega koncepcja uczenia się przez doświadczenie Davida Kolba, a także założenia i cele, oraz formy i metody szkoleń wykorzystane w zaprojektowanym i zaprezentowanym warsztacie pt. "Efektywne zarządzanie czasem wolnym - warsztat doradczo - edukacyjny dla gimnazjalistów".