Problematyka pracy obejmuje zagadnienia odnoszące się do relacji łączących matkę z córką z perspektywy pokoleniowej. Przemiany społeczne, rozwój cywilizacji, a także ruchy emancypacyjne, przyczyniły się do przekształcenia modelu funkcjonowania rodziny. Zmianom uległy role pełnione przez poszczególnych jej członków, oraz sytuacja i pozycja kobiet w społeczeństwie. Współczesny model rodziny oparty jest na partnerstwie. Wobec tego, obszarem badawczym było uzyskanie wiedzy dotyczącej kształtowania się relacji matki z córką, a także więzi łączących córkę z rodzicami w okresie dzieciństwa, zwrócenie uwagi na obraz matki w percepcji córki, poznanie postaw wychowawczych prezentowanych przez matkę wobec córki, oraz ustalenie wpływu doświadczeń życiowych przekazanych przez matkę – córce. W prowadzonych badaniach empirycznych posłużyłam się metodą biograficzną, opartą na wykorzystaniu techniki wywiadu, który przeprowadziłam indywidualnie z kobietami w różnym wieku. Analizując, wyniki badań stwierdziłam, iż kobiety opowiadając o swoich relacjach z rodzicami w okresie dzieciństwa podzieliły się na dwie grupy, w jednej znajdowały się kobiety, które miały lepszy kontakt z matkami, swoje relacje z nimi określają jako pozytywne. Z kolei w drugiej grupie znajdują się kobiety, które miały lepszy kontakt z ojcami, lecz w późniejszym okresie ich życia, poprawie uległy relacje łączące je z ich matkami. Nie wszystkie respondentki w pełni akceptują postawy wychowawcze reprezentowane przez ich matki, a co się z tym wiąże nie chciałyby się na nich wzorować. Lecz, jest również grupa respondentek, które są skłonne naśladować postawy i zachowania swych matek. Są one zadowolone ze sposobu, w jaki zostały wychowane przez matki, i jak same twierdzą z pewnością wykorzystają, bądź już wykorzystały rady i wskazówki przekazane im przez ich matki.

Przedmiotem zainteresowania niniejszej pracy jest ruch Rastafarian – traktowany jako religia, ruch społeczno-polityczny lub też jako subkultura. Celem pracy jest poznanie ideologii tego Ruchu oraz opinii na jego temat w środowisku akademickim. Praca składa się z pięciu rozdziałów. Rozdział pierwszy poświęcony został ogólnym rozważaniom na temat kultury Rastafarian. Rozdział kolejny dotyka zagadnień związanych z potrzebami młodzieży akademickiej. Ukazano w nim znaczenie muzyki reggae dla ruchu Rasta. Rozdział trzeci poświęcono kontestacjom młodzieżowym. Starano się pokazać wszystkie wartości, jakimi kieruje się młody człowiek realizujący założenia ruchu Rasta. Następnie przechodzimy do części empirycznej pracy gdzie przedstawiono metodologiczne podstawy podjętych działań. W rozdziale piątym zaprezentowano rezultaty badawcze. Struktura rozdziału dostosowana została do sformułowanych hipotez. Prezentacje wyników zaczęto zatem od pytań dotyczących percepcji subkultur młodzieżowych przez młodzież akademicką. Pytania dotyczyły pojęcia subkultury, jej cech oraz postawy wobec nich. W następnej części zaprezentowano odpowiedzi na pytania dotyczące wiedzy na temat ruchu Rasta. Zaprezentowano również zagadnienia dotyczące identyfikacji młodzieży akademickiej z wartościami i kulturą Rasta. Zamieszczono wnioski wynikające z analizy wyników badania – w odniesieniu do każdego z zaprezentowanych zagadnień.

Mass media, nazywane inaczej środkami masowego przekazu, czy środkami masowego komunikowania o szerokim zasięgu, we współczesnym świecie spełniają ogromną rolę w życiu każdego człowieka. Pozwalają na szybki dostęp do wszelkiego rodzaju informacji, rozrywki, a nawet sztuki na wysokim poziomie: teatru, filmu, muzyki. Jednocześnie ze swoimi ogromnymi możliwościami, media niosą ze sobą wiele zagrożeń i cech negatywnych, które wpływają na osobowość odbiorcy, a najbardziej dzieci i młodzieży. Głównym celem pracy było sprawdzenie jak mass media, czyli telewizja, prasa, radio, Internet, wpływają na zaburzenia zachowania młodzieży szkolnej, w tym przypadku gimnazjalnej. Istotą pracy było przeanalizowanie roli środków masowego przekazu w socjalizacji dziecka, treści medialnych, budzących największe zainteresowanie wśród badanych, jak również tych, które szkodzą i niosą ze sobą negatywne skutki na zachowania gimnazjalistów. Ponadto, zamysłem było zbadanie ilości czasu poświęcanego na multimedia, pojawiającej się agresji oraz różnic występujących pomiędzy klasą pierwszą, drugą, a trzecią gimnazjum. Bardzo ważne było przeanalizowanie działań, jakie należałoby podjąć w celu zminimalizowania negatywnego wpływu mass mediów. Praca składa się z pięciu rozdziałów. Trzy pierwsze rozdziały poświęcone są dla podstaw rozwoju młodzieży, zaburzeń młodzieży oraz oddziaływania mediów na młodzież. Część czwartą, metodologiczną stanowią założenia badawcze pracy, zmienne i wskaźniki, metody, techniki i narzędzia badawcze oraz populację, teren badań i ich organizację. W rozdziale piątym zebrano analizę danych z przeprowadzonych badań, jak również rozważania do poszczególnych problemów. W podsumowaniu zawarte są wnioski, oparte na podstawie uzyskanych badań. Ostatnia cześć pracy to spis tabel oraz rysunków, bibliografia i kwestionariusz ankiety, który posłużył przy zbieraniu danych empirycznych. Z zebranego w toku badań materiału i dokonanych analiz wynika, że spośród odpowiedzi trzech badanych klas najbardziej popularny okazał się Internet oraz telewizja. Czas poświęcany na środki medialne to przeważnie od 1 do 2 godzin oraz od 3 do 5 godzin w ciągu całego dnia. Największym zainteresowaniem cieszą się filmy i gry komputerowe oraz koncerty muzyczne i oferty handlowe. Istotną kwestią są treści medialne, które niosą ze sobą szkodliwe skutki na zachowanie młodzieży. Można sądzić, że w środowisku masowego przekazu, występuje wiele cech negatywnych i agresywnych, które prowadzą do naśladownictwa i przyswajania antyspołecznych wartości. Bardzo ważną kwestią było sprawdzenie, jakie działania należy podjąć w celu zminimalizowania szkodliwego wpływu na osobowość młodych ludzi. Wytypowane zostały przede wszystkim, ograniczenia brutalnych treści w TV, kontrola i cenzura prasy oraz blokada szkodliwych treści w Internecie. Podsumowując można powiedzieć, że dzięki mass mediom młodzież poznaje otaczający świat, a jedyne co trzeba zrobić to skupić się na pozytywnych walorach, jednocześni

Współczesne społeczeństwo ceni wartości takie jak młodość i zdrowie, natomiast proces starzenia traktuje jako zagrożenie oraz problem społeczny. Problematyka starzenia się i starości staje się coraz częstszym przedmiotem refleksji i badań. Rodzi potrzebę podjęcia zagadnienia stresu i radzenia sobie z nim przez osoby w podeszłym wieku. Trudności starszego pokolenia związane są między innymi z bezradnością wobec współczesnego świata oraz zaadaptowaniem się do nowej sytuacji, po przejściu na emeryturę. Dodatkowo nieumiejętność organizacji codziennego życia utrudnia ich sytuację i sprawia, że seniorzy stanowią coraz większą grupę podopiecznych pomocy społecznej. W związku z wydłużaniem się życia ludzkiego oraz zmianami cywilizacyjnymi zmienia się struktura rodziny. Rośnie liczba publikacji poświęconych tematyce rodziny w kontekście relacji międzypokoleniowych. Dane pochodzące z tych opracowań pokazują jak zmieniło się prawdopodobieństwo przynależności do rodzin wielopokoleniowych. Dawniej w rodzinie wielopokoleniowej dziadkowie mieli wysoki status, usytuowani byli na znaczącej i stałej pozycji w hierarchii rodzinnej oraz społecznej. Dziś obniża się znaczenie osób starszych, można zaobserwować wrogi stosunek wobec nich. Ma miejsce degradacja starości, a proces ten utrwalają negatywne stereotypy osób starszych, które nadal funkcjonują w polskim społeczeństwie. Dodatkowym czynnikiem utrudniającym sytuację ludzi w podeszłym wieku jest brak wzajemnego porozumienia między pokoleniami. Aktywna starość to nowy nurt w dyskursie na temat starzenia się i starości. Podkreśla możliwość przystosowania się do tego etapu w życiu oraz uczynienia go satysfakcjonującym. Wskazuje na optymalny rozwój osób starszych, ponieważ starość nie musi oznaczać samotności i bierności. Seniorzy to grupa, która posiada potencjał w postaci wiedzy i doświadczenia, zdobytego przez całe życie. Celem niniejszej pracy jest poznanie oraz przedstawienie miejsca i roli dziadków we współczesnej literaturze. Wybór tematu wynika z chęci poznania miejsca i roli dziadków we współczesnej literaturze dla dzieci i młodzieży. Podjęcie problematyki związanej z rodzinną sytuacją ludzi starszych, na przykładzie polskiej literatury, jest według mnie ciekawym doświadczeniem, również ze względu na niewielką ilość publikacji tego zagadnienia. Praca składa się z czterech rozdziałów. Rozdział pierwszy przedstawia teoretyczne aspekty pracy. Zostały w nim wyjaśnione najważniejsze pojęcia związane z tematem (Jeżycjada, rodzina, dziadkowie, rola społeczna, wychowanie, stereotyp), ponadto zawiera krytyczną analizę literatury przedmiotu. Rozdział drugi nawiązuje do problematyki badawczej. Prezentuje postrzeganie dziadków w rodzinie polskiej oraz funkcjonowanie dziadków we współczesnej rodzinie. Omówione zostały formy aktywności społecznej osób starszych w Polsce. Ostatnim omówionym zagadnieniem były instytucje, które wspierają osoby w podeszłym wieku. Część teoretyczna

W mojej pracy zajmuje się tematem rodzeństwa i tym co daje jego posiadanie w odniesieniu do dorosłego życia. Jak kształtują się relacje między rodzeństwem od dzieciństwa, poprzez adolescencję, aż po dorosłość. Jednym z aspektów są też kompetencje społeczne jakich uczą się badani dzięki rodzeństwu.

Osoby z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym znajdują się na różnym poziomie samodzielności i zaradności osobistej. Uczestnicy warsztatów terapii zajęciowej wykazują duże zróżnicowanie pod względem posiadanych kompetencji w zakresie podstawowych czynności dnia codziennego, takich jak dbanie o higienę osobistą, prowadzenie gospodarstwa domowego, umiejętności zrobienia zakupów czy korzystania z komunikacji miejskiej. Również pod względem kompetencji społecznych widoczne są dysproporcje pomiędzy osobami z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym. Głównie chodzi tu o umiejętność komunikacji, współdziałania z innymi osobami, a także umiejętności panowania nad swoimi emocjami czy dostosowania się do panujących norm i reguł. Warsztaty terapii zajęciowej mają za zadanie prowadzenie rehabilitacji społecznej i zawodowej, która ma na celu rozwój oraz poprawę umiejętności, które są niezbędne do niezależnego, w miarę samodzielnego oraz aktywnego życia w środowisku. Warsztaty terapii zajęciowej są bardzo ważne w życiu osób niepełnosprawnych, które nie mają możliwości podjęcia zatrudnienia i w swym codziennym funkcjonowaniu wymagają wsparcia ze strony osób drugich. Rehabilitacja społeczna prowadzona w warsztatach, ma za zadanie umożliwienie osobom z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym uczestnictwo w życiu społecznym. Przedmiotem badań własnych uczyniłam więc rolę warsztatów terapii zajęciowej w procesie usamodzielniania osób z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym, ze szczególnym uwzględnieniem walorów warsztatów terapii zajęciowej w procesie uspołeczniania dorosłych z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym, czynników warunkujących proces usamodzielniania się dorosłych z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym oraz form i metod skutkujących usamodzielnianie się dorosłych z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym. Podejmując problematykę warsztatów terapii zajęciowej, jako jednej z form usamodzielniania się osób z niepełnosprawnością umysłową w stopniu umiarkowanym, przyjęłam określony ogląd teoretyczny badanych zagadnień. W efekcie moja praca składa się z czterech rozdziałów. W pierwszym rozdziale przedstawiłam istotę niepełnosprawności umysłowej i jej genezę. Została ukazana klasyfikacja niepełnosprawności ze względu na każdy stopień upośledzenia umysłowego. Przedstawiłam także psychospołeczny kontekst funkcjonowania osób z niepełnosprawnością intelektualną, a także w jakim zakresie osoby z niepełnosprawnością umysłową wymagają wsparcia. W drugim rozdziale przybliżyłam zagadnienia procesu usamodzielniania osób niepełnosprawnych umysłowo w stopniu umiarkowanym. Scharakteryzowałam formy, które umożliwiają usamodzielnianie się osób niepełnosprawnych. Jeden z podrozdziałów poświęciłam także na szczegółowe opisanie samych warsztatów terapii zajęciowej. Wszystko zamykają ograniczenia w procesie usamodzielniania osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym.

Rodzina i przedszkole są najważniejszymi środowiskami wychowawczymi małego dziecka. To one są odpowiedzialne za wprowadzanie go w świat ludzi dorosłych i uczenie sztuki życia. Nie jest to zadanie łatwe, dlatego powinno istnieć między nimi świadome i celowo zorganizowane współdziałanie. Współpraca nauczycieli z rodzicami stanowi jeden z istotnych czynników prawidłowego funkcjonowania przedszkola i rodziny. Warunkuje harmonijny i wszechstronny rozwój dzieci, wpływa zarówno na ich postępy w edukacji jak i w zachowaniu. Daje również szansę ciągłego doskonalenia się nauczycieli i rodziców, jako osób odpowiedzialnych za prawidłowy rozwój najmłodszych. Właściwie zorganizowana współpraca z rodzicami to jeden z istotnych czynników osiągania przez placówkę oświatową i nauczycieli dobrych wyników wychowania. W najogólniejszym znaczeniu, celem tej pracy jest ukazanie przebiegu i zakresu współpracy rodziców z nauczycielami (i odwrotnie). Współpraca tych dwóch środowisk wychowawczych jest bardzo ważna z punktu widzenia rozwoju dzieci i ich bezpieczeństwa. Podczas pisania pracy powstawało wiele pytań, które dotyczyły obu środowisk wychowawczych, zarówno nauczycieli jak i rodziców: 1.Czy rodzice i nauczyciele współpracują ze sobą? 2.Na czym ta współpraca polega w opinii rodziców i władz oświatowych? W rozdziale pierwszym została przedstawiona historia rozwoju i powstawania przedszkoli nie tylko na ziemiach polskich, ale również w Europie. Historia ta sięga aż I połowy XIX wieku, kiedy to zaczęły powstawać dość prymitywne twory zwane Ochronkami, po przez cały XIX wiek, aż do okresu I i II wojny światowej i sytuacji powojennej w II połowie XX wieku. Szczególnej uwadze poddane zostały wszelkie próby wprowadzania praw i ustaw dotyczących organizacji przedszkoli w Polsce w okresie między i po-wojennym. Okresem, którym się dość wnikliwie zajęłam był okres stalinowski, gdyż właśnie w tym okresie działo się bardzo wiele na gruncie wychowania dzieci, a zmiany wówczas przebiegające nie zawsze były pozytywne (wręcz przeciwnie). Rozdział drugi zawiera opis powstawania przedszkoli w Polsce po 1990 roku, a więc po okresie Polski Ludowej oraz pokazuje to, jak funkcjonują powszechnie istniejące przedszkola i jaka jest podstawa prawna ich funkcjonowania. Ze względu na przedmiot pracy, który dotyczy współpracy rodziców z przedszkolem na podstawie Przedszkola Miejskiego numer 3 w Świdnicy, rozdział drugi w większej części poświęcony został na przedstawienie właśnie tego Przedszkola. W rozdziale trzecim została opisana współpraca przedszkola z rodzicami. Jest to rozdział bardzo teoretyczny, przedstawia on to jak powinna ta współpraca przebiegać biorąc pod uwagę dobro zarówno dzieci jak i ich rodziców oraz nauczycieli. Opisany został bardzo dokładnie cel tej współpracy, którym jest przecież dobro dziecka - możliwie wszechstronny i pełny rozwój jego osobowości. Rozdział ten ukazuje również, jakie obowiązki wobec rodziców w świetle obowiązującego prawa oświatowego mają na