Przedmiotem pracy są czynniki kształtujące zainteresowania czytelnicze dzieci klasy szóstej szkoły podstawowej. Kwestionariusze ankiety wypełniło 38 uczniów klas szóstych Publicznej Szkoły Podstawowej im. Powstańców Styczniowych w Osjakowie. Rozdział pierwszy poświęcony jest wyjaśnieniu podstawowych pojęć oraz krytycznej analizie literatury przedmiotu. Rozdział drugi zawiera wprowadzenie w problematykę badawczą. Uwzględnia także historię bibliotek i czytelnictwa, obejmuje zainteresowania czytelnicze dzieci i młodzieży. Wskazuje także na rolę rodziny, nauczycieli i biblioteki szkolnej w rozwoju zainteresowań czytelniczych. Trzeci rozdział zawiera metodologię i organizację badań własnych. Wyjaśnione zostały tam pojęcia: strategia, problem badawczy, metody i techniki wykorzystane w pracy. Rozdział czwarty skupia się na analizie wyników badań własnych. Zawiera charakterystykę badanego środowiska, opisuje rolę rodziny i szkoły w kształtowaniu zainteresowań czytelniczych szóstoklasistów. Ostatnia część rozdziału porusza temat czytelnictwa szóstoklasistów.

Praca przedstawia opinie trenerów i rodziców na temat czynników, które kształtują rozwój młodych zawodników sportów drużynowych. Rozdział pierwszy (I) pracy wyjaśnia podstawowe pojęcia związane z pedagogiką i sportem, które pojawiły się w publikacji oraz zawiera krytyczną analizę literatury wykorzystanej w części teoretycznej pracy. Rozdział drugi (II) jest wprowadzeniem w problematykę badawczą i składa się z czterech podrozdziałów omawiających: rozwój fizyczny i psychospołeczny dzieci i młodzieży, rolę motywacji w ich rozwoju, znaczenie autorytetu w procesie wychowawczym młodego człowieka oraz miejsce i rolę sportu w ich życiu. W trzecim rozdziale (III) przedstawione zostały założenia metodologiczne pracy oraz ich organizacja. Czwarty rozdział (IV) przedstawia wyniki badań własnych, które prezentują: charakterystykę badanej zbiorowości, przygotowanie trenerów do pracy wychowawczo-trenerskiej, ich problemy w pracy z młodymi zawodnikami oraz proponowane rozwiązania, rozwój sportowy dzieci w opiniach trenerów i rodziców, a także postrzeganie przyszłości zawodowej i sukcesu sportowego przez trenerów. Pracę kończą wnioski, wynikające z ustosunkowania się do problemów szczegółowych zawartych w rozdziale metodologicznym.

Temat niniejszej pracy licencjackiej brzmi Czynniki determinujące proces readaptacji społecznej skazanych. Praca ma charakter poglądowy, nie wnosi żadnych nowych idei, ale jest przeglądem stanowisk specjalistów w dziedzinie resocjalizacji i readaptacji. Zatem celem mojej pracy licencjackiej jest omówienie zagadnienia readaptacji społecznej skazanych. W pierwszym rozdziale poświęciłam uwagę takim zagadnieniom, jak pojęcie resocjalizacji i readaptacji oraz prawnym aspektom zagadnienia readaptacji. W drugim rozdziale zawarłam przegląd organizacji rządowych oraz fundacji i stowarzyszeń pozarządowych zajmujących się tematyką socjalizacji, resocjalizacji i readaptacji. Rozdział trzeci traktuje o czynnikach determinujących proces readaptacji społecznej, z podziałem na wewnętrzne i zewnętrzne aspekty tych czynników. Jako autorkę pracy szczególnie interesowały mnie czynniki psychiczne, rodzinne i środowiskowe, a także te ściśle uzależnione od integracji społecznej. Mimo odwołań do międzynarodowej literatury poruszającej tematykę demoralizacji, pomocy byłym więźniom i readaptacji społecznej, skupiłam się na problematyce typowej dla realiów terytorium państwa polskiego. W przypadku fundacji, organizacji i stowarzyszeń wspierających byłych więźniów w procesie readaptacji poświęciłam uwagę tym, które funkcjonują w województwie dolnośląskim. Największymi trudnościami napotkanymi przeze mnie w trakcie przygotowywania pracy były ograniczone możliwości dostępu do fachowej literatury i samo zrozumienie problematyki readaptacji społecznej osób skazanych.

Zagadnienie recydywy należy do najtrudniejszych wątków jeżeli chodzi o nauki penitencjarne. Jest to w dalszym ciągu aktualny oraz dyskusyjny temat, który mnie bardzo zainteresował. Recydywa to powrót do przestępstwa, czyli popełnienie ponownego bądź wielokrotnego przestępstwa przez jednostkę uprzednio karaną. Istnieją trzy rodzaje recydywy: kryminologiczna, penitencjarna, jurydyczna. Do głównymi przyczyn ponownych przestępstw są problemy finansowe, uzależnienie od alkoholu czy środków odurzających bądź brak pracy. Resocjalizacja w więzieniu nazywa się resocjalizacją penitencjarną, która polega przede wszystkim na eliminacji tych niekorzystnych, antyspołecznych czy aspołecznych postaw skazanego. Jest ona bardzo trudnym procesem, ponieważ obejmuje jednostki, które są bardzo zdemoralizowane, a także wrogo nastawione na świat. Resocjalizacja odbywa się w warunkach izolacji, która negatywnie wpływa na readaptację społeczną skazanego, pogłębia zjawisko prizonizacji. Skazany powinien być świadomy, że głównie od niego zależy czy resocjalizacja będzie skuteczna oraz w jakim stopniu Więzienie uczestniczy w przeciwdziałaniu recydywie. Kary wieloletnie nie wpływają skuteczniej na przeciwdziałanie recydywy niż kary krótsze. Aby zapobiec recydywie stosowane są funkcja odstraszająca, odwetowa, eliminacyjna, poprawcza. Czynnikiem przeciwdziałającym recydywie jest nasilenie represji wobec jednostek stale dokonujących przestępstw. Czynnikami, które mogą zwiększyć efektywność oddziaływań jest przede wszystkim możliwość podjęcia pracy oraz nauki, utrzymywanie kontaktów z rodziną. Efektywne oddziaływania wobec recydywistów powinny eliminować niekorzystne czynniki, które uniemożliwiają prawidłową readaptację społeczną. Niestety readaptacja społeczna jest jednym z słabszych elementów systemu resocjalizacyjnego. Ogromny wpływ na zerwanie z karierą recydywistyczną bądź pogłębianie jej ma środowisko zewnętrzne jak i wewnętrzne.

Współczesny świat jest pełen nowych wyzwań dla rodziny. Głównym zadaniem rodziców jest bycie kochającymi, pomysłowymi, czułymi, ciągle się kształcącymi i zajmującymi się autorefleksją, aby stawić czoła codziennym wyzwaniom i aby rodzina z dziećmi mogła prawidłowo funkcjonować. Czy mogą rodzicom pomóc w tym przesądy i czy jest dla nich miejsce w życiu rodziny? Czy różni się podejście w tym wśród rodziców z Polski i Ukrainy? Jakie podejście do stosowania przesądów mają współcześni rodzice? Aby znaleźć odpowiedź na to pytanie, przeprowadzone zostały swobodne wywiady z polskimi i ukraińskimi rodzinami z dziećmi. Przeprowadzone badanie pokazało, jak współczesne rodzice postrzegają rzeczywistość i jak zmieniały się ich poglądy wobec praktykowania przesądów w rodzinie. Praca jest próbą określenia podejścia badanych rodzin do stosowania przesądów oraz tłumaczenia dziecku otaczającego świata zarówno za pomocą przesądów, jak i całkowitego usunięcia ich z życia codziennego. motywy

Zagadnienie czasu wolnego jest godne uwagi, zwłaszcza u dzieci i młodzieży, gdyż nie potrafią odpowiednio go wypełnić. Nabiera to szczególnie znaczenie wśród wychowanków placówki socjalizacyjnej, ponieważ rodzice nie przekazali im odpowiednich wzorów zachowań. Celem mojej pracy jest ukazanie sposobów spędzania czasu wolnego wychowanków placówki socjalizacyjnej. W mojej pracy zdecydowałam się na badania jakościowe, gdyż pozwalają one uzyskać głębsze informacje. Badania przeprowadzałam wśród wychowanków i wychowawców placówki socjalizacyjnej. Posłużyłam się otwartym wywiadem pogłębionym. Praca składa się z pięciu rozdziałów. Pierwszy rozdział obejmuje zagadnienie czasu wolnego w oparciu o literaturę. Została w nim podjęta próba wyjaśnienia pojęcia czasu wolnego, funkcji czasu wolnego, form spędzania czasu wolnego oraz zagrożenia i korzyści czasu wolnego. Drugi rozdział obejmuje placówka socjalizacyjna środowiskiem opieki zastępczej. W tym rozdziale zostało wyjaśnione pojęcie i zadania placówki socjalizacyjnej, działalność opiekuńczo-wychowawcza oraz pracownicy i wychowankowie placówki. Trzeci rozdział obejmuje rolę wychowawców w przygotowaniu wychowanków do racjonalnego wykorzystania czasu wolnego. Została w nim podjęta próba wyjaśnienia znaczenie wychowawców w przygotowaniu wychowanków do rozsądnego korzystania z czasu wolnego oraz rola szkoły w organizowaniu czasu wolnego. Czwarty rozdział obejmuje metodologie badań własnych. W tym rozdziale opisana została metoda, technika oraz narzędzie badawcze, a także przedstawione problemy i cel badawczy. Rozdział ten zawiera również teren i przebieg badań. Rozdział piąty to analiza badań własnych. Pierwszy podrozdział dotyczy, jak placówka organizuje czas wolny wychowankom. Drugi podrozdział ukazuje, jak spędzają czas wolny badani wychowankowie. Trzeci podrozdział poświęcony jest opinii na temat sposób spędzania czasu wolnego wśród wychowanków i wychowawców. Młodzi ludzie mają różne poglądy, co do zamiłowań względem różnych poszczególnych sposób spędzania czasu wolnego. Zainteresowania przejawiają się poprzez czynne podejmowanie aktywności, bądź bierny sposób spędzania czasu wolnego.

Tematem niniejszej pracy jest "Czas wolny w życiu matek". Problem ten został podjęty, ponieważ, o ile o samym macierzyństwie można znaleźć w literaturze wiele pozycji książkowych m.in A. Macierz, H. Lerner, M. Zakrzewska jak i również o czasie wolnym- J. Pięta, M. Czerepniak-Walczak, to jak dotąd nie znalazłam literatury o czasie wolnym matek. Do badań zostały wykorzystany kwestionariusz wywiadu, dzięki któremu udało się odpowiedzieć na pytania szczegółowe zawarte w pracy. Rozmowy zostały przeprowadzone z 5 kobietami- matkami pracującymi, wychowującymi dzieci w różnym wieku. Badane mówiły m.in o swoich relacjach z dzieckiem, czy ulubionych formach spędzania wolnego czasu.

Celem niniejszej pracy było poznanie różnic między formami spędzania czasu wolnego uczniów szkół podstawowych miejskiej i wiejskiej. W niniejszej pracy przedstawiono pojęcia związane z czasem wolnym, ujęcie historyczne, współczesne uwarunkowania czasu wolnego oraz formy spędzania wolnego czasu. Autorka ukazała również czas wolny w ujęciu pedagogicznym oraz zawarła w pracy funkcje czasu wolnego oraz wpływ, jaki czas wolny ma na kształtowanie się człowieka. Autorka pracy przeprowadziła badania w szkole wiejskiej i miejskiej, aby zbadać różnice w formach spędzania wolnego czasu uczniów różnych miejsc zamieszkania. Wyniki badań wskazały, że nie wszystkie hipotezy autorki były słuszne. Badania ukazały, iż miejsce zamieszkania może mieć wpływ na formy spędzania czasu wolnego, ale to instytucje społeczne, które mają udział w procesie wychowania oraz socjalizacji mają duży wpływ na to, jakie aktywności w czasie wolnym podejmują dzieci oraz młodzież.

Czasy współczesne charakteryzują się niesamowitym postępem technologicznym i ogromnymi przemianami społeczno-ekonomicznymi, które z jednej strony ułatwiają współczesne życie, z drugiej strony wszelkie udogodnienia nie sprawiają, że człowiek ma więcej czasu, wręcz przeciwnie, wciąż skarży się na jego brak. Czas wolny to termin, który w najprostszy sposób można wytłumaczyć, jako czas wolny od obowiązków, pracy czy szkoły. Ludzie często rezygnują z odpoczynku, czy innych form aktywności, które wpłynęłyby pozytywnie na ich funkcjonowanie, wybierając pracę. Nie przypadkowo takie zjawiska i choroby cywilizacyjne, jak pracoholizm, depresja, otyłość to znak XXI wieku. To właśnie styl życia i brak czasu wolnego są jedną z głównych przyczyn tych przypadłości, dlatego tak ważna jest profilaktyka i uświadamianie ludzi o istotności czasu wolnego. Uczniowie szkół muzycznych to jedna z grup, która cierpi na brak czasu wolnego. Związane jest to przede wszystkim z długimi godzinami spędzanymi w szkole na lekcjach, a następnie na nauce i ćwiczeniach gry na instrumencie. Osoby te, ze względu na małą ilość czasu wolnego, wiele wyrzeczeń i rezygnacji z przyjemności na rzecz zajęć muzycznych, kształtują też umiejętności dobrej organizacji swojego czasu. Niestety nie jest to takie proste, wiele osób rezygnuje z nauki w szkole muzycznej właśnie ze względu na nadmiar obowiązków i brak czasu wolnego, tracąc szansę na rozwijanie swoich talentów muzycznych. Niniejsza praca składa się z części teoretycznej i badawczej. W pierwszym rozdziale przedstawiona jest problematyka czasu wolnego, w której opisana jest jego terminologia oraz rys historyczny. Przybliżono funkcje czasu wolnego, współczesne formy jego spędzania oraz zaprezentowano wyniki dostępnych badań nad czasem wolnym uczniów. Drugi rozdział dotyczy ucznia uzdolnionego muzycznie. W tej części scharakteryzowano pojęcie oraz modele zdolności. Opisano prawidłowości rozwoju muzycznego oraz uzdolnienia muzyczne i ich uwarunkowania, kończąc na przedstawieniu edukacji dziecka uzdolnionego muzycznie. Trzeci rozdział dotyczy metodologii badań własnych. Sformułowano tu przedmiot i cel badań, jak również problemy i hipotezy badawcze. Wskazano zmienne i ich wskaźniki. Opisano przyjętą strategię badawczą, metody, techniki i narzędzie badawcze. Przybliżono również organizację badań, teren i populację badawczą, a także etykę badań. Natomiast rozdział czwarty ma charakter empiryczny i odnosi się do czasu wolnego uczniów starszych klas szkół muzycznych. Przedstawiono w nim wyniki oceny ilościowej i jakościowej czasu wolnego badanej grupy. Omówiono preferowane formy spędzania czasu wolnego przez uczniów starszych klas szkół muzycznych oraz rolę, jaką przypisują oni czasowi wolnemu. Prezentowane są uwarunkowania czasu wolnego badanej grupy oraz wnioski z badań. Wyniki przeprowadzonych badań wykazały, że uczniowie starszych klas szkół muzycznych mają czas wolny, ale jest go bardzo mało, jednak wskazują na jego wysoką jakość

Celem mojej pracy jest zbadanie sposobów spędzania czasu wolnego przez uczniów klas szóstych szkół podstawowych mieszkających w środowisku wiejskim i miejskim. Zainteresowałam się tym tematem, ponieważ obecnie można zauważyć coraz bardziej zacierające się granice pomiędzy wsią a miastem. W przeszłości istniało wiele różnic między tymi środowiskami lokalnymi, również w zakresie form wykorzystywania wolnego czasu. Wieś jest miejscem rozwijającym się, dlatego uważam iż ciekawym zjawiskiem jest sprawdzenie, czy współcześnie nadal istnieją różnice w spędzaniu czasu wolnego przez dzieci zamieszkujące oba środowiska lokalne. W związku z powyższym dokonałam analizy podstawowych treści związanych z formami spędzania czasu wolnego, a także zapoznałam się z aktualnymi badaniami na ten temat oraz podobieństwami i różnicami pojawiającymi się u osób pochodzących ze wsi i miast. Następnie przeprowadziłam ankietę w dwóch wybranych szkołach podstawowych (wiejskiej i miejskiej) wśród stu czterdziestu uczniów klas szóstych. Analiza przeprowadzonych badań wykazała, iż obecnie nie istnieje wiele różnic w sposobach spędzania wolnego czasu pomiędzy dziećmi ze wsi i miast. Znacznie więcej zauważalnych jest podobieństw w tym zakresie. Zjawisko to może być spowodowane tym, iż aktualnie wieś rozwija się coraz szybciej, wiele osób je zamieszkujących wykonuje takie same zawody, jak ludzie pochodzący z miast, urządzają mieszkania w podobny sposób, jeżdżą w jednakowe miejsca na wakacje oraz podejmują takie same formy aktywności w wolnym czasie. Podsumowując, mogę stwierdzić, iż przeprowadzone badania potwierdzają coraz bardziej zauważalne zacieranie się granic między środowiskiem wiejskim i miejskim.

Tematem pracy jest czas wolny studentów pedagogiki. Celem było zbadanie jak studenci pedagogiki spędzają czas wolny. Teoretyczne założenia dotyczące realizacji celów w zakresie spędzania czasu wolnego w badanym obszarze były realizowane przez studentów studiów stacjonarnych i niestacjonarnych. Przeprowadzone badania z wykorzystaniem ankiety pokazały wiele odmienności zależnych od tego czy jest się studentem studiów stacjonarnych czy niestacjonarnych. Badania potwierdziły również, że studenci studiów niestacjonarnych dysponują mniejszą ilością czasu wolnego. Analiza zebranego materiału pozwoliła na wyciągnięcie wniosków odnośnie upodobań spędzania wolnego czasu przez studentów jak i ograniczeń związanych z posiadanymi na te cele finansami. W badaniach widoczna jest również dominacja form biernych spędzania wolnego czasu oraz zadowolenie większości ankietowanych ze sposobów jego spędzania.

Czas wolny osób głuchoniewidomych jest tematem bardzo rzadko poruszanym. Niewielu ludzi zdaje sobie sprawę z istnienia osób o tego typu niepełnosprawności. Tym bardziej czas wolny takich osób wydaje się czymś zupełnie niewyobrażalnym. Większość społeczeństwa uważa, że osoby głuchoniewidome są zamknięte w czterech ścianach, bez pracy, zainteresowań, hobby. Nie wiedzą jednak jak bardzo się mylą. Głuchoniewidomi to bardzo otwarta grupa, chętna do współpracy i poznawania nowych ludzi. Czas wolny spędzają w taki sam sposób jak osoby pełnosprawne. Celem moje pracy jest ukazanie form spędzania czasu wolnego przez osoby głuchoniewidome z perspektywy wolontariusza Towarzystwa Pomocy Głuchoniewidomym. Chciałabym przedstawić różne formy i sposoby spędzania czasu wolnego przez osoby głuchoniewidome oraz wpływ Towarzystwa Pomocy Głuchoniewidomym i wolontariuszy na organizację tego czasu. W pierwszej części pracy przedstawiam kim są osoby głuchoniewidome na podstawie literatury przedmiotu. Następnie ujmuję rolę czasu wolnego oraz wolontariatu. Ostatnia część poświęcona jest Towarzystwu Pomocy Głuchoniewidomym. W metodologii mojej pracy wyznaczyłam 3 problemy badawcze: 1. Jaki osoby głuchoniewidome spędzają czas wolny? 2. Jak Towarzystwo Pomocy Głuchoniewidomym pomaga osobom głuchoniewidomym w organizacji czasu wolnego? 3. W jaki sposób wolontariusze organizują czas wolny osobom głuchoniewidomym? Posłużyłam się metodą indywidualnych przypadków, jako techniki wybrałam wywiad i obserwację uczestniczącą, a narzędziem służącym zebraniu potrzebnych materiałów był kwestionariusz wywiadu. Część dotyczącą analizy materiałów badawczych podzieliłam na trzy rozdziały analogicznie do postawionych przeze mnie pytań badawczych. Osoba, o której miałam przyjemność pisać to głuchoniewidomy Stanisław. Urodził się jako dziecko z niedosłuchem, ale bez problemów ze wzrokiem. Dopiero w wieku 10 lat zaczął tracić wzrok i w wieku 13 lat był już zupełnie niewidomym chłopcem. Stanisław jest bardzo otwartą, sympatyczną i życzliwą osobą, pozytywnie nastawioną do świata. Od wielu lat jest członkiem TPG i chętnie korzysta ze wszystkich oferowanych przez to stowarzyszenie form pomocy i wsparcia. Uczestniczy w zajęciach i warsztatach arteterapeutycznych, wyjeżdża na turnusy rehabilitacyjne i obchodzi wszystkie święta organizowane w TPG. Na codzień mieszka w Leśnicy, gdzie również pracuje w firmie 3M. Jego ulubionym sposobem spędzania czasu wolnego jest gra na gitarze. Instrument zabiera ze sobą praktycznie wszędzie i uświetnia swą grą każdą imprezę. Stanisław bardzo chętnie współpracował z wolontariuszami. Gdy się poznaliśmy od razu wiedziałam, że będzie z nas zgrany duet. Nie tylko ze względu na wspólną pasję jaką jest muzyka. Współpraca z nim przez ponad półtora roku była czystą przyjemnością i wspaniałym doświadczeniem.