Problematyka mojej pracy dotyczy dzieci z rodzin niepełnych w wieku szkolnym, które przejawiają trudności szkolne, niepowodzenia i towarzyszące im zaburzenia zachowania. Obszarem problematyki jest także spektrum związane z rozwojem i funkcjonowaniem psychospołecznym owych dzieci. Poruszam temat dotyczący tego jak sobie radzą w sytuacjach konfliktowych, jakie nawiązują relacje społeczne, wyrażają emocje i jakie mają trudności w uczeniu się. Głównym problemem badawczym mojej pracy jest pytanie: jakie trudności szkolne mają dzieci z rodzin niepełnych na etapie szkoły podstawowej? Aby odpowiedzieć na nie przeprowadziłam badania jakościowe w szkole podstawowej. Dla potrzeb niniejszej pracy posłużyłam się metodą indywidualnych przypadków, a technikami badawczymi był wywiad, uzupełniony analizą dokumentów. Wywiad przeprowadziłam z pięcioma uczniami klas 4 – 6 oraz z ich nauczycielami/wychowawcami. Przeprowadzone badania pozwoliły mi bliżej przyjrzeć się temu, jakie trudności szkolne przejawiają dzieci. Ponadto, mogłam dokonać subiektywnej oceny efektywności szkoły, jako miejsca pomocy i wsparcia dla uczniów.

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi to dość kontrowersyjne zaburzenie. Problematyka mojej pracy dotyczy w głównej mierze funkcjonowania dzieci z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi w środowisku szkolnym. Zajęłam się problemem adaptacji tych uczniów w środowisku szkolnym. Dzieci z ADHD zmagają się z wieloma innymi problemami, o których jest również wspomniane w pracy. Zespół ADHD wymaga kompleksowej diagnozy. Bardzo często zdarza się, że współwystępuje on z innymi zaburzeniami. Dzieci z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi mają problemy z rozwojem sensorycznym, motorycznym. Występują u nich deficyty poznawcze oraz zaburzenia w komunikacji z innymi. Niejednokrotnie ich samoocena jest zdecydowanie zaniżona, a ich osobowość i temperament wybuchowy. Problemy z jakimi zmagają się te dzieci skłoniły mnie do badań dotyczących ich adaptacji w środowisku szkolnym. W związku z tym badania zostały przeprowadzone w Szkole Podstawowej nr 6 w Świdnicy, Szkole Podstawowej nr 8 w Świdnicy oraz w Zespole Szkół Specjalnych Przyszpitalnych w Wałbrzychu.

Tematem mojej pracy magisterskiej jest „Funkcjonowanie społeczne i trudności szkolne ucznia z dysleksją rozwojową w szkole podstawowej”. Składa się ona z pięciu rozdziałów – trzech teoretycznych i dwóch poświęconych badaniom. Zależało mi przede wszystkim na wykazaniu problemów w nauce ucznia dyslektycznego oraz w jaki sposób nawiązuje relacje rówieśnicze w środowisku szkolnym. W pierwszej kolejności skupiam się na terminologii dysleksji rozwojowej, definiuję czym są specyficzne trudności w uczeniu się. Dokonuję przeglądu badań nad tym zjawiskiem oraz analizuję, jak zmieniała się definicja na przestrzeni lat. Wymieniam też przyczyny powstawania dysleksji oraz jej typy, po czym poddaję analizie jej symptomy. Opisuję na czym polegają zaburzenia funkcji wzrokowej, słuchowej, ruchowej i procesu lateralizacji, a następnie omawiam, jak wygląda diagnoza dysleksji rozwojowej. Następnie omawiam rozwój i funkcjonowanie psychospołeczne dziecka z dysleksją rozwojową, przede wszystkim rozwój sensoryczny i ruchowy takiego dziecka i jego funkcje percepcyjne i poznawcze. Analizuję inteligencję i możliwości poznawcze dziecka z dysleksją rozwojową. Omawiam najczęstsze problemy, z jakimi zmagają się takie dzieci podczas komunikowania się z innymi oraz jak wygląda wyrażanie przez nich emocji i ich rozwój społeczny. Opisuję również jak wygląda zabawa dziecka dyslektycznego, wymieniam jej rodzaje oraz omawiam te, które najbardziej wspierają rozwój takiego dziecka. W mojej pracy zawarte są też informacje o adaptacji społecznej i trudnościach szkolnych ucznia z dysleksją rozwojową. Poddaję analizie jego ścieżkę edukacyjną, wyjaśniam na czym polega dostosowanie wymagań nauczania oraz postępowanie terapeutyczne. Analizuję nawiązywanie relacji społecznych przez dziecko z dysleksją rozwojową w środowisku szkolnym. Omawiam trudności adaptacyjne w szkole uczniów ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się, opisuję fazy nieprawidłowości w sferze funkcjonowania społecznego. Wymieniam i opisuję metody terapeutyczne, które mają na celu wspomaganie funkcjonowania społecznego takiego ucznia w środowisku szkolnym. Określam rolę nauczyciela w procesie edukacji ucznia z dysleksją rozwojową w środowisku szkolnym. Nauczyciel jest pierwszą osobą, która powinna zauważyć trudności w uczeniu się dziecka i zapewnić mu odpowiednią pomoc. W rozdziale metodologicznym definiuję cel mojej pracy, którym jest określenie funkcjonowania społecznego i trudności szkolnych ucznia z dysleksją rozwojową w szkole podstawowej. Tworzę problem główny, a następnie 10 problemów szczegółowych. Omawiam metodę indywidualnych przypadków, którą się posługuję. Kolejno opisuję co to są techniki i narzędzia badawcze. Wybrana przeze mnie metoda, posługuje się takimi technikami jak wywiad, obserwacja i analiza dokumentów osobistych. W swojej pracy zastosowałam wywiad jawny, indywidualny, kierowany, skategoryzowany, pogłębiony, natomiast wykorzystaną techniką jest analiza dokumentów osobistych. Dokume

Problematyka podjęta w pracy dotyczy funkcjonowania psychospołecznego dzieci z nadruchliwością w środowisku przedszkolnym. Problem rozwoju psychospołecznego dzieci z nadruchliwością w środowisku przedszkolnym stanowi bardzo obszerny i wielopłaszczyznowy temat. Potwierdzeniem tego stała się analiza dostępnej literatury w ujęciu teoretycznym i przeprowadzone badanie w oparciu o wywiady i obserwacje dzieci w wieku przedszkolnym. Celem badań było określenie wpływu uczestnictwa dziecka z nadruchliwością w środowisku przedszkolnym na jego rozwój psychospołeczny. Dzieci z nadruchliwością wykazują liczne problemy wychowawcze i adaptacyjne w środowisku przedszkolnym. Związane są one z deficytami i dysfunkcjami w rozwoju sensorycznym, poznawczym, ruchowym i percepcyjnym. Dużym utrudnieniem jest także labilność emocjonalna, impulsywność i nadmierna aktywność. Dzieci mają problem z nawiązywaniem kontaktów interpersonalnych.

Problematyka niniejszej pracy odnosi się do relacji interpersonalnych we własnej rodzinie osób z syndromem Dorosłych Dzieci Alkoholików. Rozważania teoretyczne obejmują takie aspekty, jak: systemowe ujęcie rodziny, alkoholizm, współuzależnienie. Są to zasadnicze czynniki, które mają wpływ na funkcjonowanie w dorosłym życiu, osób pochodzących z rodzin alkoholowych. Dość często nie potrafią one sprostać wyzwaniom życia poza nią. Przyczyn należy doszukiwać się w nieprawidłowym procesie wychowania. Specyfika rodziny, toksyczne schematy działań, nieumiejętne wykonywanie wyznaczonych ról społecznych, brak zachowań społecznie aprobowany i wiele innych decydują o sposobie spostrzegania własnego Ja. Osoby z syndromem Dorosłych Dzieci Alkoholików przejawiają problemy na różnych płaszczyznach życia. Dzięki pomocy wykwalifikowanej kadry specjalistów, odpowiednio dobranych terapii oraz wsparcia bliskich, jednostki są w stanie pogodzić się z przykra przeszłością. Są gotowi trwać w rzeczywistości z myślą o przyszłości. Zaprezentowane badania ukazały rolę, jaką odgrywa rodzina w procesie socjalizacji. Niezaprzeczalnym wydaje się fakt, iż to właśnie wpływ rodziny pierwotnej jest znaczący w kształtowaniu osobowości, a także nabywaniu kompetencji społecznych przez dorastające dzieci. To ona jest pierwszym źródłem informacji o relacjach interpersonalnych. Rodziny alkoholowe mogą przyczynić się do pozytywnego budowania owych relacji we własnych rodzinach osób z syndromem Dorosłych Dzieci Alkoholików. Gdyż niechęć do powielania negatywnych schematów jest niebywale motywująca. Niekiedy jednak oddziaływanie toksycznej rodziny jest na tyle silne, iż wyrządza ono u jednostki ogromne szkody fizyczne lub psychiczne, które wpływają na jakość relacji interpersonalnych we własnej rodzinie.

Celem niniejszej pracy jest określenie funkcjonowania społecznego osób z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim w Warsztatach Terapii Zajęciowej. Problematyka pracy skupia się wokół ustalenia sposobu komunikacji, wyrażania i rozumienia emocji nawiązywania relacji społecznych i rozwiązywania sytuacji konfliktowych w relacjach z rówieśnikami przez osoby z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim w Warsztatach Terapii Zajęciowej. W pracy podjęto również tematykę samoobsługi i samodzielności osób z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim, a także trudności pojawiających się na drodze ich przystosowania społecznego. Oprócz wymienionych obszarów zainteresowań badawczych, w pracy kierowano się również poznaniem wobec osób z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim w Warsztatach Terapii Zajęciowej wspomagających metod komunikacji oraz wykorzystanych technik i metod prowadzenia zajęć terapeutycznych. W ramach przeprowadzonych badań wykorzystano metodę indywidualnych przypadków. Zebrany podczas badań materiał pozwala stwierdzić, iż osoby z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim często spotykają się z problemami w komunikacji oraz mają trudności w nawiązaniu relacji interpersonalnych, co wpływa na ich funkcjonowanie społeczne. Osoby z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim w celu porozumiewania się, nawiązania i podtrzymania kontaktu z rówieśnikami oraz wyrażania emocji w relacjach rówieśniczych najczęściej wykorzystują komunikację werbalną. Ponadto komunikacja społeczna osób z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim w Warsztatach Terapii Zajęciowej najczęściej odbywa się w sytuacjach codziennych warsztatu terapii zajęciowej takich jak: uczestniczenie w zajęciach terapeutycznych, wydarzeń kulturalnych organizowanych przez Warsztaty Terapii Zajęciowej, wypełnianie codziennych obowiązków w Warsztatach Terapii Zajęciowej czy spędzenie czasu wolnego.

Tematem niniejszej pracy magisterskiej jest przedstawienie rozwoju psychospołecznego ucznia z zespołem Aspergera w środowisku szkolnym w placówce integracyjnej. Poprzez pracę badawczą starano się dowiedzieć, w jaki sposób dzieci z zespołem Aspergera nawiązują relacje społeczne z rówieśnikami w klasie integracyjnej. Badania dotyczyły kwestii rozumienia i wyrażania emocji przez dzieci z zespołem Aspergera, a także trudności z jakimi spotykają się dzieci z tym zaburzeniem na drodze komunikacji i budowania relacji. Ponadto przedmiotem badania jest funkcjonowanie dziecka z zespołem Aspergera pod względem komunikacji, zabawy oraz form spędzania wolnego czasu. Celem pracy było określenie głównych trudności funkcjonowania ucznia z zespołem Aspergera w placówce integracyjnej i wskazanie źródeł trudnych zachowań. Badania zostały przeprowadzone na pięciu uczniach klas 1-3 szkoły podstawowej i obejmowały wywiad z uczniem z zespołem Aspergera, jego nauczycielem wychowawcą oraz nauczycielem wspomagającym, a także obserwację dziecka i analizę jego dokumentów osobistych.

Tematem pracy jest wychowanie fizyczne we wspomaganiu rozwoju percepcyjno-motorycznego dzieci w młodszym wieku szkolnym. Poruszona problematyka pracy dotyczy określenia znaczenia wychowania fizycznego oraz podejmowanych w jego ramach wszelkiego rodzaju aktywnościach dzieci w wieku wczesnoszkolnym na wspomaganie ich rozwoju, ze szczególnym zwróceniem uwagi na sferę percepcyjną, motoryczną oraz ogólny rozwój fizyczny. Celem pracy badawczej jest określenie znaczenia wychowania fizycznego we wspomaganiu rozwoju percepcyjno-motorycznego dzieci w młodszym wieku szkolnym. Przeprowadzone badania i zebrane materiały dowiodły jak wysoka jest wartość wychowania fizycznego w życiu dziecka w młodszym wieku szkolnym. Rozwój jego poszczególnych kompetencji ruchowych, sprawności fizycznej, umiejętności współpracy w grupie czy rozwój własnych ambicji i zainteresowań z zakresu aktywności ruchowej jest w dużej mierze uzależniony od tego, w jaki sposób i w jakim wymiarze czasowym będą prowadzone zajęcia wychowania fizycznego, w których bierze udział. Badane dzieci osiągały wiele sukcesów na różnych płaszczyznach z zakresu wychowania fizycznego, lecz także wychowanie fizyczne pomogło im w doskonaleniu swojej osoby w innych dziedzinach życia.

W pracy została poruszona problematyka funkcjonowania psychospołecznego u uczniów z zaburzeniami zachowania i emocji. Tematyka obejmuje także zespół przyczyn, które powodują powstawanie zaburzeń zachowania i emocji u dzieci i młodzieży. Problematyka niniejszej pracy odnosi się również do rozwoju tych zaburzeń, a także ich wpływu na psychospołeczne funkcjonowanie ucznia. Celem niniejszej pracy było określenie funkcjonowania psychospołecznego dzieci i młodzieży z zaburzeniami zachowania i emocji w środowisku szkolnym. Uczniowie Ci sprawiają wiele problemów wychowawczych nauczycielom w szkole, a sami doświadczają wielu trudności związanych z psychospołecznym funkcjonowaniem. Przede wszystkim występują u nich problemy emocjonalne. Dzieci te mają trudności w utrzymywaniu poprawnych kontaktów interpersonalnych, a także towarzyszą im trudności w uczeniu się. Uczniowie z zaburzeniami zachowania i emocji mają wypaczony system norm oraz zasad postępowania. Zaprezentowane badania ukazały, że zaburzenia zachowania i emocji mają wpływ na funkcjonowanie psychospołeczne uczniów w środowisku szkolnym. U zbadanych uczniów z zaburzeniami zachowania i emocji stwierdzono, że występują problemy w prawidłowym funkcjonowaniu psychospołecznym w środowisku szkolnym. Nie potrafią prawidłowo nawiązywać relacji społecznych z rówieśnikami, a także panować nad własnymi emocjami. Dzieci te często posuwają się do kradzieży, szantażu lub wymuszeń. Uczniowie Ci nie potrafią prawidłowo się komunikować, ani wyrażać własnych emocji i potrzeb w relacjach z rówieśnikami.

Przedmiotem pracy jest problematyka adaptacji społecznej uczniów z niepełnosprawnością ruchową w placówce integracyjnej. Wnikliwie zostały scharakteryzowane zagadnienia dotyczące wybranych aspektów niepełnosprawności w ujęciu teoretycznym, rozwoju i funkcjonowania psychospołecznego dziecka z niepełnosprawnością ruchową, a także problematyki adaptacji społecznej dziecka z niepełnosprawnością ruchową w zintegrowanym środowisku szkolnym. Niniejsza prace to efekt realizacji projektu badawczego, którego celem była analiza przebiegu procesu adaptacji społecznej uczniów z niepełnosprawnością ruchową w placówce integracyjnej. Przeprowadzone badania zmusiły mnie określenia celów szczegółowych, które umożliwiły wnikliwą analizę problematyki adaptacji społecznej uczniów z niepełnosprawnością ruchową w placówce integracyjnej. Dzięki analizie badań własnych możliwe było uzyskanie odpowiedzi na postawiony w pracy problem badawczy, jakim było pytanie: jak przebiega proces adaptacji społecznej ucznia z niepełnosprawnością ruchową w placówce integracyjnej? W rezultacie uzyskałam informację zwrotną, iż adaptacja uczniów z niepełnosprawnością ruchową przebiega pomyślnie dzięki zaangażowaniu ze strony placówki integracyjnej w ten proces.

Celem niniejszej pracy magisterskiej jest ukazanie wpływu rodziny rozbitej na funkcjonowanie psychospołeczne dziecka w młodszym wieku szkolnym. Poruszono w niej bardzo ważne kwestie, mianowicie wskazano kluczową rolę rodziny, jej funkcje, scharakteryzowano ją jako środowisko opiekuńczo-wychowawcze dla swojego potomstwa. Dogłębnie omówiono zjawisko rozwodu z punktu widzenia patologii rodziny. Skupiono się na jego przyczynach oraz skutkach. Zaprezentowano również rozwój i funkcjonowanie szkolne dziecka z rodziny rozbitej. Omówiono zaburzenia emocjonalno-społeczne, zdrowotne oraz zaburzenia zachowania wywołane rozwodem rodziców, które można u niego zaobserwować. Przedstawiono szkolne oraz pozaszkolne formy opieki oraz metody wspomagania rozwoju dziecka z rodziny rozwiedzionej. Wyeksponowano szczególne znaczenie wsparcia środowiska rodzinnego oraz rolę grup rówieśniczych wobec dziecka będącego świadkiem rozpadu rodziny. Zaprezentowano metodologię badań własnych, w której szczegółowo opisano cel i problematykę podjętych badań, jak również sformułowano problemy badawcze. Dokonano opisu wybranych metod, technik i narzędzi badawczych, którymi posłużono się w niniejszej pracy. Przedstawiono teren i organizację badań. Scharakteryzowano rozwój psychospołeczny dziecka z rodziny rozbitej w środowisku szkolnym. Na koniec dokonano szczegółowej analizy i interpretacji zebranego materiału badawczego oraz wyszczególniono zbiór zgromadzonej literatury ujętej w bibliografii.

Problematyka pracy dotyczy w głównej mierze wpływu, jaki ma rodzina dysfunkcjonalna oraz mechanizmy i struktury działania w jej obrębie na funkcjonowanie emocjonalne oraz społeczne dziecka w środowisku przedszkolnym. Dzieci pochodzące z rodzin dysfunkcjonalnych cechują się przede wszystkim brakiem pewności siebie, nieśmiałością, zaniżonym poczuciem własnej wartości oraz wycofaniem. W pracy scharakteryzowano dysfunkcjonalność rodziny, opisano jej typy oraz role pełnione przez poszczególnych jej członków. Przedstawiono, w jaki sposób funkcjonuje dziecko pochodzące z rodziny dysfunkcjonalnej w środowisku przedszkolnym. Ukazano obraz relacji społecznych dziecka z rodziny dysfunkcjonalnej w grupie rówieśniczej w środowisku przedszkolnym. Scharakteryzowano trudności adaptacyjne oraz problemy dziecka z nawiązywaniem prawidłowych relacji z rówieśnikami w środowisku przedszkolnym. Opisana została także rola nauczyciela we wspomaganiu funkcjonowania emocjonalnego i społecznego dziecka w grupie rówieśniczej w środowisku przedszkolnym. Scharakteryzowane zostały również efektywne metody terapii dla dziecka pochodzącego z rodziny dysfunkcjonalnej. Wyakcentowana została także istotna rola kompetencji emocjonalnej oraz inteligencji emocjonalnej dziecka w wieku przedszkolnym.

Celem niniejszej pracy jest określenie komunikacji społecznej dzieci z zespołem Downa w środowisku przedszkolnym w placówce integracyjnej. Problematyka pracy skupia się wokół ustalenia sposobu komunikacji, zabawy, wyrażania i rozumienia emocji, nawiązywania relacji społecznych oraz rozwiązywania trudnych sytuacji w relacjach z rówieśnikami przez dzieci z zespołem Downa w wieku przedszkolnym w placówce integracyjnej. W pracy podjęto również tematykę samoobsługi i samodzielności dzieci z zespołem Downa, a także trudności pojawiających się na drodze ich adaptacji społecznej. Oprócz wymienionych obszarów zainteresowań badawczych, w pracy kierowano się również poznaniem stosowanych wobec dzieci z zespołem Downa w przedszkolu integracyjnym alternatywnych i wspomagających metod komunikacji oraz wykorzystywanych technik i metod terapeutycznych. W ramach przeprowadzonych badań wykorzystano metodę indywidualnych przypadków. Zebrany podczas badań materiał pozwala stwierdzić, iż ze względu na liczne zaburzenia w rozwoju oraz budowie anatomicznej wynikające z omawianego zespołu, dzieci dość często spotykają się z problemami w komunikacji społecznej. Dzieci z zespołem Downa w celu porozumiewania się, nawiązywania oraz podtrzymywania kontaktu społecznego, a także wyrażania emocji w relacjach z rówieśnikami najczęściej wykorzystują mowę ciała (gesty, mimikę). Ponadto komunikacja społeczna dzieci z zespołem Downa w środowisku przedszkolnym w placówce integracyjnej najczęściej odbywa się w sytuacjach codziennych, takich jak: wspólne zabawy, uczestniczenie w zajęciach dydaktycznych, spożywanie posiłków w przedszkolnej stołówce, czy korzystanie z przedszkolnego ogrodu i placu zabaw.